Allesverpletterende

Faxen aan Ger #3

by Nicolien Mizee

Levende schrijvers, dode schrijvers, ouders, lesbisch dansen, tweepits fornuizen, de ÔDuitse tante BeateÕ, leven en dood, gesprekken met vrienden Ð alles deelt Nicolien met haar Allesverpletterende. Dit derde deel in de aanstekelijke Faxen aan Ger Beukenkamp bestrijkt de periode maart tot december 1999 en laat weinig ongezegd, zodat de lezer zich kan laven aan dit verkwikkend veelzijdige leven in stilistische vuurwerk met brille vervat. De faxen van Nicolien Mizee mogen zich in een groeiende schare bewonderaars van Maria Goos tot Brigitte Kaandorp, van schrijver tot boekhandelaar en van het zuiden van Vlaanderen tot Vlieland verheugt men zich op dit derde deel.

Genres: Literature

383 pages, Paperback

First published May 1, 2019

About the author

Nicolien Mizee (1965) is schrijver en schrijfdocent. In NRC Handelsblad schreef ze een veelgelezen column over haar ervaringen als docent. Haar roman Toen kwam moeder met een mes (2003) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en ook haar laatste roman De halfbroer (2015) werd zeer goed ontvangen door de pers. De kennismaking. Faxen aan Ger (2017), de eerste bundeling van de faxen aan Ger en De porseleinkast (2018), de tweede bundeling van de faxen aan Ger, werden zeer goed ontvangen door de pers. In 2019 verscheen bij Nijgh & Van Ditmar de roman Moord op de moestuin, dat inmiddels al vele malen herdrukt is.

Reviews

[Elly Lewin]

Ik hoef de rest van mijn leven eigenlijk alleen nog maar faxen aan Ger te lezen.

[Sofie]

Erg van genoten, je zou denken dat drie delen Faxen aan Ger wel genoeg zou zijn en dat de boeken inmiddels niet meer zijn dan een herhaling van zetten, maar niks is minder waar. Onverminderd geestig, slim, vernieuwend, filosofisch en diepgaand. Zo benieuwd naar de volgende delen.

"Geen grotere paradox dan dat jij, de man die zegt slechts te schrijven en niet te leven, me het leven in elke vezel doet voelen - altijd weer opnieuw."

&

"Jij bent voor mij een manifestatie van Gerschap. Er is natuurlijk jouw persoon, met al je eigenschappen, maar veel belangrijker is dat je de vertegenwoordiger bent van iets wat ik nodig heb als water in de woestijn: het gevoel dat je tegenover iets of iemand staat die de wereld op zichzelf is. Onwrikbaar, onveranderlijk, en dat je volledig doorschouwen wordt (onopzettelijk, als vanzelf) en volmaakt geaccepteerd (al even gedachteloos en vanzelfsprekend)."

[Nina]

Drie uur je gsm wegleggen en nog eens een boek uitlezen 😍 Zo gaat dat dus! Over het boek zelf: al bij al aangename ervaring. Erg genoten van de taal. Door compleet gebrek aan kennis over de schrijfster was er wel een soort afstand tot de tekst, die misschien toch te groot was.

[Tim Weemhoff]

Bitterzoet, eigenzinnig, ontwapenend en vol tempo geschreven derde deel uit het complexe leven van Nicolien aan de hand van haar eenzijdige faxen aan oud-docent Ger Beukenkamp. Dit keer de periode ‘98-‘99.

We komen als lezer meer te weten over Nicolien zelf een haar worstelingen met angsten en depressies. Ook de haat-liefdeverhouding met een medicijn als seroxat brengt ze helder en indringend in beeld, zonder dat het daarbij zwaar op de hand wordt.

Wrang zijn haar ervaringen met zowel de geestelijke gezondheidszorg als met de verschillende ambtelijke instanties waar ze mee te maken krijgt via haar wajong-uitkering. Het brengt schaamte met zich mee en het beïnvloedt haar relaties met naasten zoals haar zus An en haar Duitse tante Beate.

Haast terloops passeren onnoemelijk veel gedachtesprongen de revue. Intelligente, filosofische bespiegelingen, maar meer nog wagonladingen geestige anekdotes en observaties uit het dagelijks leven.

Verslavende reeks, het voorlaatste deel gaat er dit jaar nog wel van komen.

[Reyer]

Verreweg het makkelijkst zou natuurlijk zijn dat je inderdaad een keer zou roepen: ‘Nee stomme trut, dat dóe ik niet!’ want dan hebben we het maar gehad. En dan ga ik schreeuwen dat ik je zowat nooit wat vraag, en dan brul jij dat dat mijn probleem is, en dan zeg ik dat dat komt doordat jij zo moeilijk bent, waarop jij antwoordt dat ik dat al vijf jaar weet dus dat ik niet zo moet zeuren, en dan gaan we koffiedrinken. God, wat lijkt me dat opluchtend.

Sinds De kennismaking en De porseleinkast ben ik verslingerd aan de reeks Faxen aan Ger van Nicolien Mizee (1965). Het derde deel gaat verder vanaf juli 1998 en beslaat nog geen jaar van het leven van Nicolien, een vrouw die na het zien van de film Titanic een glaasje jenever nodig heeft om bij te komen en in een andere treincoupé gaat zitten om te ontkomen aan mensen die luidruchtig hun cv opsommen (en sowieso verveeld raakt van welke opsomming ook).

Psychiaters. Ja, daar heb ik er ook nog vier van gehad. Om aan mijn ‘probleem’ te werken. Welk probleem dat was, heb ik nooit begrepen. Dat was juist het hele probleem. Het was niet Gods bedoeling.
Dat ik God heb moeten verzinnen om mezelf te mogen zijn, is al erg genoeg.

Nicolien toont met haar schrijven aan zoveel meer te zijn dan de borderliner die de sociale diensten van haar maken: haar observaties zijn spitsvondig, spontaan, authentiek en heel grappig. In het derde deel blikt Nicolien onder andere terug op haar eerdere faxen om haar boek Voor god en de sociale dienst te kunnen schrijven.

Met elke fax vervalt de vorige, en wat ik gisteren heb geschreven lijkt me vandaag oneindig kinderachtig en achterhaald.

Ook maakt Nicolien duidelijk dat haar monologen aan Ger haar helpen met het verwerken van emoties. Ger zelf blijft de grote afwezige, hoewel in de teksten aan en over hem wel doorschemert dat hij niet de Allesverpletterende is die Nicolien in hem ziet.

Het is een prestatie dat de faxen na drie delen allerminst zijn gaan vervelen, maar juist om meer vragen…

[Jesse]

Glorieus derde deel, hopelijk meer in het vooruitzicht.

[Mara]

'Jij bent voor mij een manifestatie van Gerschap.'

[Loes]

Later als ik groot ben, word ik Nicolien Mizee.

[Annders De Haes]

(4,5 - maar voor het gemiddelde van serie is het wel zo eerlijk om het op deze manier te scoren)

Bijzonder jammer dat er aan de prachtige trilogie een einde is gekomen. Ik had zo nog lang willen doorlezen. Ik zou mijn eigen wedervaardigheden met liefde aan mevrouw Mizee willen opsturen (ze moet echt niet terugschrijven). Gaan we nu naadloos over op fictie geschreven door Nicolien Mizee? En krijgen we nooit meer deze faxen terug?

Strikje erom en als prachtige set uitbrengen, ik denk dat het heel mooi staat tussen 'Het Bureau' van Voskuil en de boeken van Minke Douwesz. Die uitgeverij van Oorschot is goed bezig.

[Josje]

“Zo heb ik de eigenaardige gewoonte om mijn sokken nooit te wassen. Ik draag ze net zolang tot er een gat in de hiel zit en dan gooi ik ze weg. Maar dat wil ik dit jaar proberen te veranderen.”

[Frank]

Ik ben benieuwd of Mizee deze reeks nog gaat voortzetten of dit als trilogie op zichzelf laat staan. Het derde deel laat zich goed lezen als een slotdeel. Lijkt me daarin ook iets minder spannend of sprankelend dan de eerdere—zoals ik de ontknoping van een moordmysterie ook meestal het minst interessante deel van een detectiveverhaal vind. Terwijl je daar wel de hele tijd naar zit uit te kijken!

Het kan ook aan mij liggen: misschien is het iets te veel om twee delen van deze reeks zo vlak na elkaar in één ruk uit te lezen. Eén deel per jaar is mooi genoeg.

Dit derde deel is in ieder geval slordiger geredigeerd: ontbrekende woorden, fouten in de interpunctie, één grammaticaal volledig ontspoorde zin (en zo te zien niet met opzet). Het loopt niet de spuigaten, hooguit tien pagina's met zulke fouten op het totaal misschien; maar ik had de indruk dat de eerste twee delen nagenoeg onberispelijk waren. Een teken dat er meer herschrijfwerk aan dit derde deel te pas is gekomen? Of gewone slordigheid?

[Merel]

Een oneindige supply Faxen aan Ger, graag

[Anke VdWater]

Ik wil eigenlijk wel elke week een nieuwe bundel faxen aan Ger. En dat dan voor de rest van m'n leven.

[Marloes]

Deel drie alweer van deze bijzondere serie. "Ken u zelve" - daar draait het om in de faxen die Nicolien Mizee aan Ger Beukenkamp stuurt. In dit deel wordt - meer dan in de vorige delen - duidelijk welke functie de "correspondentie" met Ger vervult in haar leven. Ze is aan de hand van de oudere faxen bezig een roman te schrijven, zo krijg je en passant mee. Door Ger te schrijven reflecteert ze op haar eigen gedrag en dat van anderen. Ze worstelt met haar plek in de maatschappij en met gebeurtenissen uit het verleden. Dat klinkt serieus en dat is het ook, maar omdat Mizee een volstrekt autonoom denker is met een scherpe blik en gevoel voor humor is ook dit deel weer een feest om te lezen. Kom maar door met deel 4 zou ik zeggen.

[Imre Bertelsen]

Alleen al de laatste passage van het boek, waarin gortdroog uiteen wordt gezet hoe twee tompoucen onder drie personen te verdelen, maakt dit het lezen meer dan waard. Nicolien Mizee spreekt altijd de waarheid, misschien niet de universeel geaccepteerde waarheid, maar wel háár waarheid. En die waarheid vind ik eigenlijk ook veel interessanter en geestiger.

Ik denk dat waarheid heel belangrijk is in dit boek, hoewel deze faxenboeken nooit een enkel thema kennen. Op een gegeven moment zegt Mizee: “Het is eigenaardig, maar alles wat mooi en af is en ontworpen om te bevallen, deprimeert me. Ik hou alleen van wat louter zichzelf is, oprecht goed bedoeld en licht beschadigd.” Het grappige is dat beide predicaten wel op dit boek te plakken zijn.

Want de faxen zijn zo fijn geschreven, lijken zo argeloos te wisselen tussen persoonlijk leed, hilarische anekdotes en grotere bespiegelingen dat dit dan ook wel ontworpen moet zijn om de lezer te behagen. Tegelijk weet ik ook wel dat ‘oprecht goed bedoeld en licht beschadigd’ veel meer past bij deze faxen, dat bedoel ik als een compliment.

Want de kwetsbaarheid die spreekt uit de onderwerpen en hoe volkomen logisch die kwetsbaarheid voor de auteur is raakte me wel. In een wereld waarin men dingen niet durft te zeggen uit ofwel schaamte ofwel beleefdheid is er voor Nicolien Mizee simpelweg geen andere optie dan te zeggen wat haar op het hart ligt en zich daarmee bloot te geven. Voor haar is er simpelweg geen optie het anders aan te pakken.

Nou moet ik wel zeggen dat dit derde deel iets minder indruk op mij maakte dan de eerste twee, maar dat komt voornamelijk doordat ik in de eerste twee boeken zo onder de indruk was van haar originele denkwijze en daar inmiddels wat meer aan gewend ben. Er viel nog nog steeds meer dan genoeg te genieten, ik kijk nu al uit naar het lezen van het volgende deel.

[Annelies]

Mizee schrijft brieven aan god. Juist omdat Ger niet antwoordt, kan zij eindeloos doorgaan met faxen sturen. Ik vind het een geniale vondst. ‘Door je tot God te richten, wordt het leven een terzijde. Dat is voor mij de enige manier om het te leven’ schrijft ze. God bestaat niet, dat weet ze. Ger, ‘de raadselachtige’ , ‘allesverpletterende’ bestaat wel. De ik-persoon ( kan je die wel helemaal samen laten vallen van de schrijver?) gooit haar ziel & zaligheid in de leegte en krijgt er liefde voor terug.
Het is goed geschreven, geestig, filosofisch en praktisch tegelijk.

[Suzanne Brink]

Ik word steeds nieuwsgieriger naar het hebben van een Ger. In Mizee's boek hebben meerdere mensen een eigen Ger, die bijvoorbeeld Max heet. Het is iemand om aan te schrijven en naar te smachten. Ook dit deel is prettig onthullend en openhartig over de omgang met vrienden, familie en maatschappelijke normen.

[Tijn]

Wederom een zeer geestig en intrigerend deel in de reeks Faxen aan Ger. Weliswaar met enige herhaling, en ik zat iets minder op het puntje van mijn stoel dan in deel 1 bijvoorbeeld, maar misschien wel iets plezieriger om te lezen. Mizee's kijk op sociale interacties en praktijken blijven ontzettend verfrissend en haar observaties zijn altijd raak en fris.

[Menno Spiro]

groots

[Will]

‘We rotzooien maar wat aan, denken rationele beslissingen te nemen maar dat is alleen om onze groeiende onzekerheden en paniek te beheersen.’

[Rozemarijn]

3,5*

[Agnes]

Weer erg van genoten. Verheug me op #4.

[Maaike]

Gek
Mooi
Aandoenlijk
Briljant

[Dirk Flach]

Blijft fascineren, dit.

[Funs]

We zitten pas in 1999. Nu al zin in de faxen van de volgende 23 jaar!

[Robert Hoogstad]

Geweldig, deze boeken. Gelukkig is het een serie.

[Laurian]

"Godjezus, wat een heerlijkheid."

[Sabine]

Ik blijf mezelf herhalen als ik iets zeg over de boeken van Mizee, maargoed komt-ie: het is heerlijk, en feest van herkenning, lees die vrouw!

[Maurice]

Wel aardig maar toch voor tijdgeest (jaren 80) en daar had ik geen zin meer in na 100 blz

[Mirjam]

Wat heerlijk te weten dat deel 4 en deel 5 ook nog volgen!