Θα ’ναι και δέκα φορές που το ένιωσα τους τελευταίους 2-3 μήνες. Δεν έδωσα σημασία πιστεύοντας πως είμαι τόσο κουρασμένος, ώστε οι παραισθήσεις είναι δικαιολογημένες. Όμως η οθόνη εμφανίζεται όλο και πιο συχνά, ακόμα κι όταν βρίσκομαι σε μποτιλιάρισμα ή σε κάποιο αεροπλάνο που με μεταφέρει στο Μιλάνο ή στη Νέα Υόρκη. Όταν «φεύγω», στο πανί εμφανίζονται εικόνες από γεγονότα. Ένα σπίτι με κήπο στο Μαρούσι, ο ήχος αυτοκινήτου που είχα δει σε αγώνα, το περίγραμμα του φίλου που χάθηκε στον χρόνο, το πρόσωπο μιας νεανικής αγάπης.
Αυτοβιογραφία, αποτίμηση πεπραγμένων, συν μερικές προβλέψεις για το μέλλον. Κι όλα αυτά με το γνώριμο (σε μας, τους παλιούς των 4Τ) ύφος του Καββαθά. Είδε, έκανε, πρόσφερε πολλά. Μπορούσε περισσότερα. Αν το ήθελε η πολιτεία. Που δεν... Πίκρα για τις χαμένες ευκαιρίες. Φόβος για την επίπτωση του επερχόμενου μέλλοντος τους αμέριμνους Έλληνες. Πόνος για την κατάληξη των δημιουργημάτων του. Κάθε φορά που απολαμβάνω μια στροφή, κάθε φορά που αντιδρώ σοφά στην οδήγηση, κάθε φορά που καταλαβαίνω πώς λειτουργεί το καθετί και πράττω αναλόγως, κάθε φορά που "ακούω" το τιμόνι και "διαβάζω" τον άλλο οδηγό, κάθε φορά που φτάνω στον όποιο προορισμό σώος, ευχαριστώ τον Δάσκαλο για όλα αυτά που με αγάπη μού έμαθε.
Τον Κώστα Καββαθά το είχα στο μυαλό μου ως τον εκδότη πολύ σημαντικών περιοδικών σχετικών με την τεχνολογία και ως άνθρωπο που αγαπάει πολύ τη δουλειά του. Λόγω αυτού διάβασα το "Ασημόσπιτο" με κάποιο ενδιαφέρον, αλλά δεν με άγγιξε. Καθόλου. Το βιβλίο περιέχει πολλά μικρά "χρονικά", αφηγήματα, χωρίς κάποια δομή ή ροή. Καταγραφές από την ζωή του, άλλοτε σύντομες ιστορίες και άλλοτε απόψεις και κρίσεις. Πολύ λίγα από αυτά μου κίνησαν το ενδιαφέρον, τα περισσότερα λίγο έως καθόλου. Ίσως το βιβλίο να έχει ενδιαφέρον για άλλο κοινό. Δύο αστεράκια από σεβασμό.
Μικρές κοφτές περιγραφές και κρίσεις από έναν ανήσυχο, δημιουργικό και πολυπράγμονα συγγραφέα. Η αποσπασματική αυτοβιογραφία μια προσωπικότητας που βγάζει πίκρα για όσα δεν μπόρεσε να κάνει, θυμό για όσα δεν την άφησαν να κάνει και απαισιοδοξία για το μέλλον. Το διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση παρ ότι δεν έχω ιδέα γι αυτά που ο συγγραφέας αναπολεί νοσταλγικά ή δεν με συγκινούν και τόσο οι κινητήρες. Το πάθος όμως με το οποίο γράφει ο Καββαθάς και η αγωνία του να δει τον κόσμο να αλλάζει με πρωταγωνιστές της αλλαγής τις μηχανές και τους μηχανικούς κάνει το βιβλίο πραγματικά απολαυστικό.
Κατ αρχάς δεν είναι βιογραφία του Κ Καββαθα. Πρόκειται για μια συρραφή εμπειριών, αναμνήσεων, ονείρων... Σαν να πηγές ένα απόγευμα στο σπίτι του ηλικιωμένου και απογοητευμένου Καββαθα και να μιλούσατε για ο,τι του ερχόταν στο μυαλό. Το ύφος γραφής κλασικό, σου θυμίζει την αρθρογραφία του εθνικού μας γκρινιάρη. Για τους νοσταλγούς των άρθρων του σίγουρα έχει κάποιο ενδιαφέρον. Για τους υπόλοιπους είναι μάλλον αδιάφορο.