Τέσσερις γωνίες και επτά θανάσιμα αμαρτήματα

by Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής

Αν το κακό της επιδημίας θεραπεύεται με σκόρδο, αν η ανακούφιση των ανθρώπων εξασφαλίζεται με το ψιλό και το χοντρό τους που το περισυλλέγουν καθημερινά οι Καπελάδες, αν τα έπιπλα και τα αντικείμενα φταίνε για την ασυνεννοησία μεταξύ συγγενών οι οποίοι διαφωνούν για το δικαίωμα ταφής στον οικογενειακό τάφο, η σωτηρία είναι το πρώτο ταξίδι του βίου, ο εφηβικός έρωτας μέχρι θανάτου.
Σε τέτοιες δύσκολες γωνίες στριμώχνονται οι άνθρωποι. Με σκέψεις και πράξεις που μοιάζουν παρθένες, κι ας κρύβουν θανάσιμα αμαρτήματα, χωρίς τα οποία η ζωή δεν θα γελούσε.
Τα διηγήματα αυτά φέρνουν στο φως τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, που η βουή τους ακούγεται από την Αρμενία, την Πολωνία, τη Γεωργία, από τις πόλεις και τις γειτονιές μας, επειδή εντέλει το μόνο ταξίδι της ζωής είναι το πέρασμα από το ένα αμάρτημα στο άλλο μέχρι θανάτου.
Ο αφηγητής χαράζει τον λόγο του με κατανόηση και άλλη τόση συμπάθεια. Μέχρι δακρύων συχνά.

168 pages, Paperback

Published November 1, 2022

About the author

Ο Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στη Χαλκίδα. Ο πατέρας του, ενεργό μέλος της Εθνικής Αντίστασης, εκτελέστηκε τον Απρίλιο του 1944. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο (1958), πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις για την Ανωτάτη Εμπορική (1958), αλλά δεν ολοκλήρωσε, εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, τις σπουδές του εκεί. Έγινε δεκτός στο Προπαιδευτικό Έτος της Σορβόννης και, μετά από εξετάσεις, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, όπου ολοκλήρωσε πτυχιακές σπουδές φιλολογίας και ιστορίας (1968). Το 1993, έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Μονπελλιέ Paul Valéry (Montpellier III), όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στα κλασσικά γράμματα (1995) και διδακτορικό δίπλωμα (1997, έδρα Αδαμάντιος Κοραής) για τη διατριβή του Οι φιλόσοφοι της ελληνικής Αρχαιότητας και οι πηγές τους στα Δοκίμια του Μισέλ ντε Μονταίνι.

Reviews

[Mary Goul · Rating 4 out of 5]

Πρόκειται για κείμενα εξαιρετικά δύσκολα να τα καταλάβεις και πόσο μάλλον να τα σχολιάσεις.Διαβάζοντας το πρώτο διήγημα είχα την αίσθηση ότι διαβάζω υψηλή λογοτεχνία (παρόλο που δεν είμαι ειδική να το κρίνω αυτό),το δεύτερο πάλι ,πολύ ιδιαίτερο ,για μια δουλειά που δεν γνώριζα ότι υπήρχε,το τρίτο όμως ήταν κουραστικό και δυσνόητο μια αφήγηση που ακολουθεί συνειρμικά τις σκέψεις του συγγραφέα και γίνεται ένα παραλήρημα,το τέταρτο και πάλι ήταν καταπληκτικό.Τα επτά αμαρτήματα στο τέλος, είναι μικρές ιστοριούλες , μεστές από νόημα και πλήρως κατανοητές που σε βάζουν σε σκέψεις.Τα κείμενα του έχουν ειρωνία, σαρκασμό και ένα πλήθος σουρεαλιστικών στοιχείων που σκιαγραφούν μια χώρα με δεισιδαιμονίες, παραδόσεις και προφητείες και εκεί που νομίζεις ότι μιλάει για το παρελθόν για επαγγέλματα και πράγματα που δεν υπάρχουν πια, εκεί καταλαβαίνεις ότι η πανδημία που αναφέρει μπορεί να είναι και η σύγχρονη πανδημία, παρελθόν και παρόν γίνονται ένα.Έχουμε ιστορίες για τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, αλαζονεία, ζηλοφθονία,οργή, οκνηρία, απληστία, λαιμαργία, λαγνεία και εδώ οι ιστορίες δεν μένουν στα ελληνικά σύνορα ταξιδεύουν και σε άλλες χώρες.Ο συγγραφέας έχει ταξιδέψει πολύ, έχει διαβάσει πολύ και έχει γράψει πολύ και αυτό φαίνεται γιατί κάθε ιστορία παρόλο που φαίνεται απλή, έχει τόσο βάθος που σε αναγκάζει να καθίσεις και να σκεφτείς τι σου είπε τώρα;

[Alexandros Zographakis · Rating 4 out of 5]

«Πέρασαν λίγα χρόνια για να καταλάβω το δίδαγμα του θείου μου "Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις, την Κυριακή να μη λουστείς αν θέλεις να προκόψεις, τη Δευτέρα και την Τρίτη κάνε τις δουλειές στο σπίτι". “Όπως βλέπεις”, έλεγε, “οι μέρες που περισσεύουν είναι η Πέμπτη και το Σάββατο. Το Σάββατο είναι αργία. Αφού ο Δημιουργός και Πλάστης μας αναπαύεται όπως οι Εβραίοι, αναπαυόμαστε και εμείς, οπότε δεν μένει παρά η Πέμπτη για τον εαυτό μας”. Και πέρασαν άλλα τόσα χρόνια για να καταλάβω πως την Πέμπτη, αφού είχε ξεπουλήσει τα ζαρζαβατικά και τα καρπούζια στην υπαίθρια αγορά ως το απομεσήμερο, ο θείος μου βούλιαζε ανάμεσα στα σκέλια της ζωντοχήρας εξαδέλφης του πατέρα μου, η οποία τον κρατούσε ώρες εκεί στα ωκεάνια βάθη της και τον ανέσυρε μισοπνιγμένο για να ανανήψει ως την επόμενη Πέμπτη του Θεού. Τη γνώρισα την ζωντοχήρα εξαδέλφη του πατέρα μου όταν είχε φυτρώσει το μουστάκι μου, ένα ψυχοσάββατο, "Να με λες θεία", μου είπε όπως στεκόταν στην πόρτα του σπιτικού της ανάμεσα στις γλάστρες με τα βασιλικά και τις αρμπαρόριζες, κρατώντας στο δεξί χέρι ένα ποτήρι νερό και στο αριστερό της ένα πιατάκι με ένα λουκούμι, "Αν θέλεις δεύτερο λουκούμι", μουρμούρισε χαμηλώνοντας τα μάτια για να μη με τρομάξει, "έλα μέσα να το πάρεις"» (σ. 17).

Το απόσπασμα που μόλις διαβάσατε συνιστά χαρακτηριστικό λογοτεχνικό floor-filler. Είναι δηλαδή μια σύμφυση λέξεων, των οποίων το νόημα, μέσα στην απλότητά του, είναι τόσο πιασάρικο, που ενθουσιάζει ακόμα και τους πιο μπλαζέ των αναγνωστών. Όπως το μουσικό floor-filler, στο άκουσμα του οποίου ακόμα και ο κάθε «μη μου άπτου» παροπλισμένος νεόγερος εξαναγκάζεται σε έγερση για να «γεμίσει το πάτωμα», την πίστα χορού, έτσι και το λογοτεχνικό floor-filler ανακινεί τα πάθη, αναπτερώνει το ηθικό, γεμίζει το κενό τού πιθανώς μπαϊλντισμένου αναγνώστη με μια έκλαμψη ατόφιου νοήματος: «αυτό είναι η καλή λογοτεχνία» θα σκεφτεί, και ενίοτε μπορεί και να μην έχει άδικο. Θα ήθελα όμως να αντισταθώ σε μια τέτοια ανάγνωση. Δεν είναι ακριβώς «καλή λογοτεχνία» ένα τέτοιο απόσπασμα έστω κι αν είναι εξαιρετικά δύσκολο, ορμώμενος από μια παροιμιακή ρήση, να κατασκευάσει κανείς μια τόσο απλή και μεστή περιγραφή ενός σκηνικού που μέσα στην αθωότητά του κομίζει και το κεντρί της ζωής. Σημειώστε ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα είχε επιλεγεί από τον ίδιο τον συγγραφέα για να φιγουράρει και στα δελτία τύπου προ της κυκλοφορίας του βιβλίου. Δεν τον αδικώ, αλλά θα ήθελα να εξηγήσω γιατί η συλλογή διηγημάτων του Φίλιππου Δρακονταειδή (Χαλκίδα, 1940) είναι κάτι περισσότερο από αυτό που αφήνει να εννοηθεί το ουδόλως αμελητέο απόσπασμα.

— Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://www.istos.gr/literature/revie...