หน้าตางามเลิศล้ำแล้วมีประโยชน์อันใด

by La Mian Hua Tang De Tu Zi, 拉棉花糖的兔子, ลาเหมียนฮวาถังเตอะทู่จื่อ

นายเอกชื่อฉีเซ่อเจียงเป็นนักแสดง (สนทนาเรื่องตลก) เมื่อ 80 ปีก่อน แล้วเกิดข้ามเวลามายุคปัจจุบันกลายเป็นไอดอลหน้าใหม่ในวงการบันเทิง ทีนี้อยากจะเดินตามเส้นทางอาชีพเดิมก็ยากนักเพราะหน้าตาดีเกินไป ใครเห็นก็ไม่เชื่อว่าขายฝีมือ คิดว่าขายหน้าตากันหมด (จึงเป็นที่มาของชื่อเรื่องที่น่าสนใจ เพราะเหมือนเป็นคำบ่นจากใจของนายเอก "แล้วจะมีหน้าตางามเลิศล้ำไปเพื่ออะไรกัน")

496 pages, Paperback

First published April 17, 2019

About the author

Associated Names:
* 拉棉花糖的兔子 (Chinese)
* La Mian Hua Tang De Tu Zi (English)
* ลาเหมียนฮวาถังเตอะทู่จื่อ (Thai)

Reviews

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

4 - 4.5 stars. Very unique, and unquestionably impressive!

This is not a typical BL story. The main storyline focuses on traditional Chinese performing arts, not love. Although I might not clearly understand what they really are, I am still touched with the history and the beauty of them.

P.S.
1. If you are familiar with the author's work (fictions with plenty of facts and knowledge), guess it is not hard for you to like this one too.
2. The book title in Thai is "หน้าตางามเลิศล้ำแล้วมีประโยชน์อันใด", published by Rose publishing.

[Kantika Annapurna · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วรู้สึกชอบนะ น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ สอดแทรกวัฒนธรรมศิลปะพื้นบ้านจีนเยอะ แต่ไม่น่าเบื่อเลย คือมันเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่น่าสนใจเลยอ่านเพลิน แปลดี แปลสนุกมากด้วย

เรื่องนี้พระเอกอาจจะไม่ได้เด่นมาก มีความเป็นคาแรกเตอร์ซัพพอร์ต เพราะนายเอก(ฉีเซ่อเจียง)เด่นที่สุดแบบเด่นมากๆ แต่เราก็ชอบเขานะเพราะตลก55555555 แบบ นางซึนๆ เด๋อๆ แต่พอรู้ใจตัวเองคือติงต๊อง55555555555 เลิฟไลน์อาจจะเร็วกว่าเรื่องอื่นๆ ของคุณลาเหมียน ดูเผินๆ อาจจะงงว่าชอบกันตอนไหน แต่นี่สัมผัสได้ตั้งแต่ตอนแรกๆ เลยว่ามันมีความสปาร์คกัน หยอกไปหยอกมามันจะไม่คิดอะไรเลยได้ไง เลยเขินมาก55555555555555 ซึ่งเราอาจจะเขินคนเดียว

คสพ.กับตัวละครอื่นๆ ก็ดีมาก มีทั้งสนุก ตลก น่ารัก ซึ้งใจปนเศร้าๆ ชอบที่ถ่ายทอดความคิดของคนที่ทะลุมิติมาจากยุคสาธารณรัฐด้วย มีบางประโยคสั้นๆ ที่พูดถึง แต่อ่านแล้วแอบจุกนะ เพราะยุคนั้นมันโหดร้ายจริงๆ

อาจจะไม่ใช่ทุกคนที่ชอบเรื่องนี้ แต่เราชอบมาก อ่านแล้วอมยิ้มตลอดเลย เสียดายที่เล่มเดียวจบ ถ้ามีสักสามเล่มน่าจะดี55555 อยากอ่านเกี่ยวกับการแสดงอีกเยอะๆ โมเมนต์พระนายก็อยากให้มีอีกเยอะๆๆๆๆ เพราะตลกน่ารักมาก55555555

[Lanmreading]

Bảo đọc tẩy não mà cuối cùng nó tẩy não thật =)). Toàn kiến thức mà tôi khum bao giờ hiểu =)). Nội dung chuyên sâu về nghệ thuật truyền thống kiểu kinh kịch, hí, tướng thanh các thứ á nên dù dịch giả chú thích có tâm nhưng mình cũng khum đọc =)). Nội dung bình thường không có cao trào drama gì cả nên được cái dày cộp nhưng đọc siêu nhanh, cũng có vài đoạn khá hài, tình cảm công thụ cũng nhẹ nhàng, công tự vả cực mạnh =))). Ngoại truyện cute. Thế thôi :))

[Panchaya · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลินมากๆ แม้เลิฟไลน์จะจางจนแทบจะไม่มี แต่กลับรู้สึกเพลิดเพลินกับเรื่องราวไปด้วย ภาษาแปลก็ลื่นไหลมาก แม้ว่าบางมุกหรือบางวัฒนธรรมจะเฉพาะทางจนไม่เข้าใจก็ตาม ฮ่า

[Rinalovesdragons · Rating 4 out of 5]

7.5/10 ตอนแรกจะให้ 7/10 แต่ตอนพิเศษทำไว้ดีมากเลยปรับขึ้นหน่อยละกัน เรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆ สำหรับเราถือว่าปานกลางเข้าขั้นดี ประโยคในเรื่องที่ใช้นิยามเรื่องนี้ได้เหมาะสมที่สุดคือ​ "การสื่อเรื่องราวผ่านกล้องของถังซวงซินนี่ทั้งสมบูรณ์และละเอียดอ่อน แต่ที่โดดเด่นที่สุดคือนาย" จากความเห็นส่วนตัวเรารู้สึกว่าลาเหมียนเล่าเรื่องโดยมีจุดศูนย์กลางที่ตัวเอก ทำให้ตัวละครตัวอื่น อย่างเช่น พระเอกในเรื่องนี้ค่อนข้างไม่มีความสำคัญกับเนื้อเรื่องขนาดนั้น(นอกจากจะออกมาdriveพล็อตบ้างบางครั้ง555555) ตัวเอกจะstruggleแต่ก็ไม่ค่อยจะstruggleเท่าไหร่กับการทะลุมิติมาอนาคต คือเราอ่านจบก็ยังคิดอยู่เลยว่าอะไรทำให้แกชิวขนาดนี้และเหตุผลที่แกยอมรับปัจจุบันได้คืออะไรฟะ55555(ส่วนนี้อาจจะเป็นเพราะเราอ่านช่วงไฟนอลเลยรีบๆ อาจจะอ่านข้ามไป) เนื้อเรื่องมันไหลไปเรื่อยๆ อ่านแบบไม่คิดไรมาก
จุดที่หัก: ด้วยเนื้อเรื่องที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมพื้นบ้านจีนซะเยอะ หลายๆส่วนเลยเหมือนinformation dump มีศัพท์เทคนิคจีนที่ขนาดเราเป็นคนจีนที่คลุกคลีกับเพลงพื้นบ้าน งิ้ว เพลงกลองมาตั้งแต่เด็ก ยังรู้สึก information overload แม้ว่าจะอ่านข้ามๆก็ไม่เป็นปัญหาต่อการอ่านแต่เราแอบเสียดายหลายๆจุดที่มันทำให้พลาดสิ่งที่นักเขียนต้องการจะสื่อ เช่น ตัวเอกตอนร้องงิ้วประหารราชบุตรเขยมันมาแล้วมันก็ไป คือถ้าเราไม่เคยฟังงิ้วตอนนี้มาก่อนคงไม่รู้สึกว้าวอ่ะ(ปอลิง ประหารราชบุตรเขยมันเป็นมีมคนจีนในเน็ตด้วยนะ ลองเสิชchingchenghanji นั่นแหละ666665555555) อีกฉากก็ dumpแบบตู้ม ฉากที่ตัวเอกโดนทักว่าอะไรสักอย่างแล้วอยู่ๆก็คิดถึงอดีตที่ขมขื่น คือเป็นพารากราฟที่เขียนtraumaของตัวเอกเป็นครั้งแรก บทจะมามันก็มาเลย ละจะไปก็ไปเลย... stream of consciousness มาก หลายๆจุดสามารถslow paceได้แต่ก็เล่าแบบไหลไป แต่รับได้ว่าอาจจะเป็นสไตล์นักเขียนที่เราไม่ถูกใจเอง555555 ละตอนที่ตลคมีintimacyครั้งแรก นี่ไม่รู้สึกร่วมเลย ฟีลคุรเห็นนกพิราบสองตัวบินผ่าน
ตอนพิเศษ ดี มากกกกกกกกกกกกก ตอนพิเศาสุดท้ายเราร้องไห้65555555 มันอัดอั้นมาก เราเข้าใจเกจีนทุกคนคะ ขอให้จีนมีสมรสเก สาธุ

[Kiengku · Rating 5 out of 5]

➝ Overall: ★★★★.5 /5✰⭑

นิยาย Feel good ตามมาตรฐานคุณลาเหมียนฮวาถังเตอะทู่จื่อ เป็นเรื่องที่อ่านได้เรื่อย ๆ เบาสมอง เหมาะเอาไว้พักจากคนที่เพิ่งอ่านเรื่องราวดราม่าหนัก ๆ มา 55
เรื่องนี้ไม่มีตัวร้าย มีแต่ฮ่องเต้กับจางฮองเฮาของเขาและผองเพื่อน 😂 เราชอบที่นักเขียนสามารถผสมผสานระหว่างศิลปะพื้นบ้านกับเทรนด์ในปัจจุบันได้อย่างดีเยี่ยม

สังเกตมาหลายเรื่องแล้วว่าคุณลาเหมียนฮวาถังเตอะทู่จื่อเขียนเกร็ดความรู้เรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์หรือเรื่องเล่าปรัมปราได้ดีมาก เรื่องนี้ก็เหมือนกัน อ่านไปอ่านมาแล้วอยากไปชมอุปรากรจีน(มันคืองิ้วใช่ไหมนะ?)กับเซี่ยงเซิงเลยทีเดียว(ติดที่ภาษานี่แหละ 5555) ฉีเซ่อเจียงของเราเลยเป็นนักแสดงที่เก่งกาจเอามาก ๆ ซึ่งตามปกติแล้วเราไม่ค่อยชอบถ้าตัวเอกจะซูมาก แต่เรื่องนี้นักเขียนทำให้เราดันอยากรู้ว่าจะมีศิลปะพื้นบ้านอะไรอีกที่ฉีเซ่อเจียงทำได้ 555 (โดยเฉพาะพาร์ทเล่าเรื่อง กลับมาเล่าต่อได้ไหมคะ มันค้างคามาก TT)

แต่ด้วยความที่มันเป็นเล่มเดียวจบและเน้นเกี่ยวกับศิลปะพื้นบ้านจีน ทำให้เรื่องอื่น ๆ เลยดรอปลงมาเล็กน้อย จริง ๆ ถ้าขยี้เรื่องความลำบากบากของฉีเซ่อเจียงช่วงยุคปฏิวัติวัฒนธรรมเพิ่มคงทำให้อินมากกว่านี้ (แต่เข้าใจได้ ถ้าเขียนมากคงไม่ได้ตีพิมพ์แน่ ๆ เลย แค่นี้ขนาดเราอ่านถึงตอนฝังทั้งเป็น ทั้งที่เป็นแค่ประโยคสั้น ๆ ยังอึ้งไปเลย)

ส่วนนเรื่องโรแมนซ์ก็ตามสไตล์นักเขียน มีน้อยยิ่งกว่าน้อยแต่มาทีก็หวานจนกระอัก

จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หรือเขาจะมาจากไหนก็ไม่สำคัญทั้งนั้น
'มาแล้วก็เป็นของฉัน หนีไม่ได้แล้ว'

ไม่มีหรอกพระรอง นางรอง มีแต่ชิปเป้อกับคนกินอาหารหมา 555

แต่ตัวละครที่ชอบที่สุดคือพ่อกับแม่ของฉีเซ่อเจียง 5555555
ชอบความรวยแบบตะโกนของคุณพ่อฉีที่ทุกคนรู้ (ถ้าเป็นสปอนเซอร์ จะต้องมีแค่คนเดียว) และการซับพอร์ตของครอบนี้ที่ยอมรับในทุกทางของฉีเซ่อเจียง แต่ก็แอบเศร้าตรงที่ฉีเซ่อเจียงคนเดิมดูจะหายไปแล้ว?(อันนี้แอบงง นักเขียนใช้คำว่าผสานหลอมรวมแต่เราก็ไม่ค่อยได้เห็นฉีเซ่อเจียงคนเดิมเท่าไร) ถ้าเพิ่มเรื่องราวตรงนี้อีกนิดจะดีมากทีเดียว

[Bunnyb · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้ซื้อเพราะชื่อนักเขียนเลย เห็นเป็นเล่มเดียวจบด้วย
ฉบับแปลเล่มค่อนข้างหนา แต่ธีมเหมือนนิยายอนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรม

ตัวเอกคือ "ฉีเซ่อเจียง" ตายจากโลกเก่ามาอยู่ในโลกอีก 80 ปีต่อมา
ในชาติก่อนเค้าเคยเป็นนักแสดงศิลปะพื้นบ้านที่เรียกว่าเซี่ยงเซิง
(ถ้าจะเปรียบกับไทย ไม่รู้จะใช้คำประมาณตลกหน้าม่านได้รึเปล่า
เซี่ยงเซิงอาจจะดูสถานภาพสูงกว่า ร้องได้ เล่นดนตรีได้ พูดขำขันได้
ประมาณนั้น) แล้วยังเป็นผู้สืบทอดจื่อตี้ซู การแสดงที่ใน 80 ปีต่อมานี้
คนนึกว่าสูญหายไปแล้ว

พอมาอยู่ในโลกนี้ฉีเซ่อเจียงก็ยังปล่อยวางจากอดีตไม่ได้
ยังอยากเป็นนักแสดงเซี่ยงเซิงเหมือนเดิม โชคดีที่โลกนี้มีแม่
อยู่ในวงการอยู่ก่อนแล้ว มีชื่อเสียงด้วย ก็เลยกรุยทางให้ฉีเซ่อเจียง
ได้ไปรู้จักกับคนในวงการศิลปะพื้นบ้าน (แต่จริงๆ แม่ก็ไม่ได้จะสนับสนุน
แค่อยากให้เรียนรู้ว่าถ้าจะทำงานด้านนี้น่าจะอยู่ลำบาก)
ฉีเซ่อเจียงก็จะเจออุปสรรคจากคนรุ่นเก่าบางคนที่เป็นใหญ่แล้ว
ก็ขัดขวางความก้าวหน้าของคนรุ่นใหม่โดยอาศัยสถานะผู้อาวุโส
แต่ด้วยความเป็นตัวเอก เค้าก็จะค่อยๆ ผ่านมาได้

พระเอกของเรื่องชื่อ "จางเยว์" แต่ไม่ค่อยอยากจะเรียกว่าพระเอก
อ่านแล้วนึกว่าเป็นตัวประกอบ 😂 จางเยว์ก็อยู่ในวงการแต่เป็นแนววัยรุ่น
สมัยใหม่ ไม่ได้มาทางศิลปะพื้นบ้าน ตอนแรกจางเยว์เคยจิกๆ กัดๆ
ฉีเซ่อเจียงในโซเชียล คนก็เลยขำ ต่อมาฉีเซ่อเจียงเลยได้เอาไปใช้เป็นมุก
เวลาขึ้นแสดง แต่จางเยว์ไม่เด่นเลย คาแร็คเตอร์ก็ไม่ติดใจ
เรียกว่ามาเพื่อเป็นตัวสนับสนุนอาชีพของฉีเซ่อเจียง

อย่างที่เขียน นิยายเรื่องนี้เหมือนแนวส่งเสริมและอนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรมพื้นบ้าน
ความโรแมนติกจึงน้อยยยยยนิด ตอนที่จางเยว์เปิดใจก่อน ฉีเซ่อเจียงยังไม่สนใจด้วยซ้ำ
เหมือนเค้าจะใกล้ชิดกับศิษย์น้อง (ที่ตอนนี้เป็นไม้ใกล้ฝั่งมากแล้ว) มากกว่าอีก
สรุปรักกันได้ยังไงก็ยังงงๆ แต่ถ้าใครสนใจเซี่ยงเซิง จื่อตี้ซู ก็น่าจะชอบค่ะ

[Artnimiaf · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องค่อนข้างแน่นในเรื่องศิลปะพื้นบ้านของจีน พล็อตเรื่องจะเบาหน่อยไม่ซับซ้อนไม่ยืดเยื้อ แต่จะน่าเบื่อก็ตรงบรรยายศิลปะวัฒนธรรมจีนโบราณซัมติงไรพวกนี้แหละ ศัพท์เฉพาะวงการมันเยอะโพด เข้าไม่ถึงในรสพระธรรม55555 🤦🏻‍♀️😅

แต่ก็ชอบนะ ตรงน่าเบื่อก็อ่านข้ามๆได้ ส่วนโมเมนต์พระนายแทบไม่ได้มีเลย พอมีก็ปุบปับรักเกิดเลย ขำพระเอกมาก โมเมนต์ที่มีเบ็กๆน้อยๆก็น่ารักดี แต่ด้วยความมีเล่มเดียวอาจจะกลบหลุมไม่ค่อยดีหน่อยบางพาร์ท

ตอนพิเศษก็โอเค ปกก็สวย มุกตลกบางอันก็ตลกบางอันก็ไม่เข้าใจ

[JillV · Rating 3 out of 5]

ชอบไอเดียการนำศิลปะพื้นบ้านมาผสมกับวงการบันเทิงปัจจุบัน คอนเซปต์ดีมาก สัมผัสได้ว่าคนเขียนความรู้แน่น น่าจะรีเสิร์ชมาเยอะทีเดียว แต่ปัญหาคือรู้สึกว่าคนเขียนยังนำเอาข้อมูลมาย่อยใส่ในนิยายซึ่งควรจะเป็นบันเทิงคดีได้ไม่ค่อยสนุกเท่าที่ควร เหมือนหาข้อมูลอะไรมาได้ก็จับมาโยนใส่นิยายเลย โดยรวมก็ไม่แย่แหละแต่มันเรื่อยๆ เฉื่อยๆ ไปหน่อย

[Kirana · Rating 5 out of 5]

สนุกกว่าที่คิดไว้มาก เสียดายแต่เล่มเดียวจบทำให้เรื่องราวรวบรัดไปหน่อย โดยเฉพาะความรักของพระเอกนายเอก
นึกว่าจะอ่านยากกว่านี้ ก็อ่านยากนิดหน่อยโดยเฉพาะตอนพูดถึงดนตรีพื้นบ้าน จื่อตี้ชู เพลงกลอง คืออ่านไปก็อยากเปิดฟังเลย แต่ไม่รู้จะไปหาฟังที่ไหน เพลงที่ร้องร่วมกันระหว่างพระเอกและนายเอกด้วย

[Suphassorn · Rating 4 out of 5]

หน้าจะเป็นเรื่องเดียวตอนนี้ที่ไม่ใช่เทพผีปีศาจ ความรู้สึกเหมือนชมรายการจำอวดหน้าม่าน พระเอกสายซัพพอร์ต นายเอกทรงงานเหมือนเรื่องที่ผ่านๆมามีปมดราม่านิดหน่อย แล้วเคลียร์กันได้พระเอกจอมโวยวาย ปากร้าย พอรู้ใจตัวเองก็โบ๊ะบ๊ะไปเลย นายเอกสุภาพเรียบร้อยน่ารัก

[ueiiyui · Rating 4 out of 5]

3.7
ช่วงแรกเอื่อยมาก เกี่ยวกับอุปรากรจีนที่ไม่มีความรู้เลยทำให้นึกภาพตามยาก
มาอ่านแบบวางไม่ลงตอนช่วงท้ายศิษย์พี่ศิษย์น้อง
เนื้อเรื่องแบบเดาได้ว่าจะเป็นยังไง ดีตรงไม่มีตัวร้ายของความสัมพันธ์พอ. นอ.
ตอนพิเศษก็โอเค

[Ning · Rating 3 out of 5]

เหมือนอ่านรายงาน อุปรากรจีน แล้วใส่ตัวละครเข้ามาดำเนินเรื่อง
ข้อมูลเยอะมาก ละเอียดมาก ดำเนินเรื่องน้อยไป

แต่มันก็อ่านได้ อ่านบ้าง ข้ามบ้าง แต่ถ้าออกสอบก็ตกแน่นอน

[Yeon · Rating 3 out of 5]

Truyện đa phần là kiến thức về các môn nghệ thuật cổ truyền của Trung như Tướng thanh, Tử đệ thư, Đại cổ, hí kịch, biện hí,... Dịch giả chú thích có tâm, mỗi tội em ko hiểu gì vì quá xa lạ với em 🥲🥲🥲 Các thuật ngữ giới giải trí hiện đại dịch ok, bắt trend nhưng vẫn ko lố, thật ra mình mua quyển này vì ủng hộ chị dịch giả là chính 🤟🤟🤟

Plot mình thấy bình thường, kể lại quá trình phấn đấu từ một bình hoa di động lên nghệ sĩ Tướng thanh cấp quốc gia của th���. Bạn thụ là cổ xuyên kim nhưng thích ứng khá nhanh.

Điểm chán nhất truyện chính là tình cảm công thụ. KHÔNG CÓ MỘT TÍ CHEMISTRY VÀ TƯƠNG TÁC NÀO mà đùng cái "Tôi nhận ra tôi thích cậu ấy" ủa là shao duma??? Tác giả dồn hết chất xám vào sự nghiệp của thụ rồi nên yêu đương viết nhạt toẹt, ko một tí cảm xúc nào. Vớt vát đc 3 sao chắc nhờ đoạn thân phận thật sự của thụ và màn nhận lại "sư đệ", thấy thụ và sư đệ chems còn đỉnh hơn công 🥲🥲🥲

Chung là em vẫn ko hiểu tại sao bộ này đứng top đam bên Tàu năm ngoái, gu tụi Tàu thật khó hiểu 🙊🙈🙉

[Tsts · Rating 4 out of 5]

這本看著看著讓我想起兩本書, 一是青春歌舞伎, 二是蜜蜂與遠雷. 前者看了兩集被放生, 因為實在歌舞伎的舞台太難想像了, 在缺乏背景知識的狀態下完全無法融入, 再者故事也不有趣(歹勢啊榎田さん...). 後者蜜蜂與遠雷是講述鋼琴大賽, 以聲音的描寫為重, 雖然略浮誇(大約是鋼琴小當家的概念), 但至少讓人可以多少抓到點意思.
至於"我要這盛世美顏有何用"這本, 則是一位在街頭巷尾賣藝維生的相聲大師, 病死後靈魂穿越到現代小演員身上, 成了一個相聲演員. 相聲考據有餘, 趣味不足, 畢竟文字還是很難將那鏗鏘有力的唱腔和段子表達出來...有點可惜. 看完倒是有點懷念起相聲瓦舍了呢. 不過作為輕鬆小品是挺不錯的, 主角一路外掛到底, 沒甚麼壓力XD 至於耽美部分嘛...不期不待,不受傷害XD

[Ngan Hanh Nguyen (Hana) · Rating 4 out of 5]

4/5

Đừng nhìn tên sách này lựa lọc, thật ra nó rất là nhân văn. Cảm ơn cuốn sách đã giới thiệu thêm cho mình về văn hoá của Trung Quốc. Mình cảm giác rằng loveline khá là hmm khó hiểu, nó k cần thiết đến như vậy, quá gượng ép

Một quyển sách đáng đọc nếu muốn hiểu thêm về văn hoá của nước bạn

[triệu · Rating 3 out of 5]

Truyện mang tính tấu hài là chính, yếu tố tình cảm không nhiều. Có nhiều thông tin liên quan đến hát nói khá mới mẻ, các đoạn hát nói cũng hay hay tạo nên điểm nhấn của câu chuyện