เล่ม 2 ช่วงแรกจวินหวายหลางยังใช้ชีวิตอยู่ในวัง
ในตำหนักของซูเฟย และยังคงพยายามทำดีกับพระเอก
คือ เซวียเยี่ยนอย่างสม่ำเสมอ แต่ดูแล้วไม่ใช่ว่าจวินหวายหลาง
ทำไปเพราะอยากให้พระเอกดีกับครอบครัวของตัวเอง
จะได้รอดพ้นจากภัยพิบัติตายทั้งตระกูลเหมือนชาติที่แล้วอย่างเดียว
จวินหวายหลางโดยเนื้อแท้เป็นคนจิตใจอ่อนโยนอยู่แล้ว
เห็นชีวิตเซวียเยี่ยนไม่ค่อยมีใครสนใจก็สงสารอยู่แล้ว
เลยยิ่งอยากทำดีด้วย
ส่วนเซวียเยี่ยน มาถึงตอนนี้ไม่ใช่แค่ใจเต้น หูแดง เวลาใกล้ชิด
กับจวินหวายหลาง เค้ารู้ใจตัวเองแล้วว่ารู้สึกกับจวินหวายหลางยังไง
ยิ่งมีเหตุการณ์ตอนวันปีใหม่ที่ทำให้จวินหวายหลางเกือบตาย
เซวียเยี่ยนยิ่งรู้ใจตัวเองมากไปใหญ่ (แต่ก็กลายเป็นจุดอ่อนของเค้าด้วย
เพราะก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความรู้สึกผูกพันหรือพิเศษกับใครเลย
แม้แต่เวลามองพ่อคือฮ่องเต้ ยังเคยคิดวิธีฆ่าแบบชิลๆ มาก ^^")
ตัวร้ายในเล่มนี้หลักๆ เลยคือ อี๋เจี๋ยอวี๋ แม่ขององค์ชายสี่
ที่สมคบกับหลิงไถหลาง แห่งสำนักหอดูดาว นอกจากคอยหลอกใช้
หลิงไถหลางให้ทำนายดวงดาวออกแนวว่าเซวียเยี่ยนจะทำให้เกิดความพินาศ
รอบนี้ยังคิดจะฆ่าจวินหวายหลางอีก ก็เสร็จสิ.. เซวียเยี่ยนไม่ปล่อยให้รอดแน่
ช่วงหลังของเล่ม เซวียเยี่ยนได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้แล้ว
ได้รับมอบหมายให้ทำงานหลายอย่าง ได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องด้วย
ส่วนจวินหวายหลางติดตามพ่อไปเจียงหนาน ไปทีต้องอยู่อย่างน้อย 2-3 ปี
แต่ท้ายเล่ม เซวียเยี่ยนตามไปหา (อ้างงาน 😂) ถึงเจียงหนานแล้ว
ความรัก..ยังไม่ได้ไปถึงไหน แต่จวินหวายหลางเองก็มีอาการผิดปกติ
เวลาอยู่กับพระเอกเหมือนกัน (●'◡'●)
ป.ล. มีคาแร็คเตอร์นึงที่ชอบในเรื่องนี้คือ "จิ้นเป่า" คนติดตามของพระเอก
มาตั้งแต่เล่มแรก ตอนแรกจิ้นเป่าดูน่าสงสารมาก อยู่กับพระเอกแต่กลัว
พระเอกสุดๆ ไม่ค่อยอยากจะเข้าใกล้เลย แต่ก็ซื่อสัตย์ ใช้งานได้
(จริงๆ คือเก่งแหละแต่ไม่รู้ตัว ไม่งั้นพระเอกไม่น่าจะยอมให้อยู่ด้วย)
มาเล่มสอง จิ้นเป่าเก่งขึ้นเยอะมาก คล่อง รู้ใจเจ้านายมาก น่ารักดีค่ะ