อ่านได้เรื่อยๆ สนุกแบบแนวซูๆหน่อย อุปสรรคอะไรฝ่าฟันได้หมด แต่อุปสรรคก็ไม่ได้ง่ายมากนะ (แต่ฝ่าฟันกันเหมือนง่าย 5555555) บทรักก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกตัวเองกันละ ชอบบทเซวียเยี่ยนที่ เออ ไม่เคยรจ.ความรัก ความมีน้ำใจอะไร แต่ก็มารจ.กะนายเอก เราชอบ trope แนวนี้อยู่ละ
แต่ที่ให้ 3 ดาว เพราะ
1. เบื่อบทชมโฉมเซวียเยี่ยนอะ แบบ โอ้ย ยืนกลางสายฝน กางร่มให้ก็หล่อ เดินเข้ามาหา ก็หล่อ ขี่ม้า ก็หล่อ อ่านเอกสาร ก็หล่อ เมา ก็หล่อ นั่งรถม้าแล้วแสงไฟจากถนนสะท้อนเข้านัยน์ตาสีอ่อน ก็หล่อ คือ ทราบแล้วว่า หล่อมาก ทุกอิริยาบถ แต่เริ่มเหนื่อยละ ไม่ใช่หล่อจนหมาเหนื่อยแบบมีมนะ แต่หล่อจนคนอ่าน อ่านแล้วเหนื่อย พี่พูดมา 3 เล่มละ บทก็เดิมๆ คือ เข้าใจแล้ว พอก่อน
2. เบื่อบทแบบ โอ้ว จวินหวายหลางช่างพิเศษ ต่อเซวียเยี่ยน and the other way around แบบ บทแบบ เนี่ยนะทั่นอ๋องผู้เย็นชากลับมองซือจื่อด้วยแววตาอบอุ่น xxx (ชื่อตัวประกอบที่มารับบทผู้สังเกตการณ์ความรัก) ประหลาดใจมาก ปกติซื่อจื่อสูงส่งมากแต่พออยู่กับเซวียเยี่ยนก็นุ่มนวลจัง ooo ประทับใจจัง คือ รอบแรก ก็พออินนะ หลังๆเริ่มแบบ เออ ทราบแล้ว เข้าใจแล้วว่าพิเศษ ละมันบรรยายแบบเดิมๆก็รู้สึกเหนื่อยอะ
แต่โดยรวมก็ดี ชอบอุปสรรค สู้กันต่อไปที่เล่ม 4 ค่ะ