What do you think?
Rate this book
Dogma
Een groep studenten neemt zich voor een uiterst controversiële documentaire te maken waarin een van hen zelfmoord zal plegen. De vijf, één vrouw en vier mannen, doen om beurten verslag van de gebeurtenissen tijdens het maken van de documentaire, maar ook van de uitwerking die dit project heeft op hun gedachten en geweten. Hoe dichter de climax nadert, des te prangender de vraag wordt of ze hun plan ook echt gaan uitvoeren. Want gaandeweg veranderen de verhoudingen in de groep op dramatische wijze.
- GenresLiterature
Paperback
First published February 20, 2014
8 people are currently reading
134 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
December 23, 2016
Zelfverkozen dood en hedendaagse schuld
Anne Eekhout heeft een ambitieus debuut geschreven. Vijf interne vertellers over een moreel dilemma rond de grenzen van zelfbeschikkingsrecht in een rechtsstaat. Doet een vriendengroep van twintigers er goed aan om de zelfmoord van één van hen te registreren met camera's om door te breken met een controversiële documentaire? Doen ze het uit liefde en vriendschap voor hun eigen makker? Immers, de goede jongen zet zelf zijn vrienden ertoe aan om mee te gaan in zijn zelfverkozen levenseinde. Of zijn het hun eigen zelfzuchtige beweegredenen die zij verpakken onder solidariteit met het ultieme gevoel van vrijheid dat suïcide ogenschijnlijk biedt?
Eekhout zet 'Dogma' uiteen als een Tibetaanse gebedsmolen, waarbij de vijf afzonderlijke individuen gevormd worden door eigen flashbacks en door eigen flashforwards. Zo maken de individuele personages psychologische ontwikkelingen door, terwijl zij steeds in relatie tot elkaar staan in het plot rond de mogelijke hulp bij zelfdoding van vriend Hidde. Het narratief wordt niet geduid door één alwetende verteller die eenvormig de ontwikkelingen van de groep uiteenzet, maar het wordt verteld langs verschillende subjectieve vertellers die zich steeds net iets anders tot de belangrijke gebeurtenissen verhouden.
De speelse narratieve opzet met subjectieve vertellers creëert een alleraardigst raamwerk waarbinnen groepsdynamiek tot in de fijnste details kan worden uitgeplozen. Een psychologische roman in vijfvoud, waarbij het collectieve groepsproces evengoed ontwikkelingen doormaakt als de individuen die er onderdeel van zijn. Bewonderenswaardig dat de schrijfster een klassieke morele fabel combineert met het modernistische vertelplezier van met elkaar conflicterende en/of elkaar aanvullende perspectieven. Daarmee sluit het in vorm aan op eigentijdse discussies over privacy, authenticiteit, groepjesdenken, betekenis vinden in een tijdsgewricht waarin God noch Staat de almachtige autoriteiten vormen in de morele keuzes van de moderne Mensch.
Zo scherp als de algehele narratieve opzet van haar debuutroman is, zo lelijk is het naar mijn smaak geschreven. Eekhout is hier (nog) niet de soort vertelster die het taalniveau heeft om fictieve werelden te scheppen met haar rijke gebruik van de Nederlandse taal. Vrijwel geheel geschreven vanuit de spreektaal van studenten, grossiert de roman in 'me' en 'en' om zinnen lelijk aan elkaar te rijgen. Veel stilistisch oninteressante observaties waarmee personages hun eigen omgeving duiden. Zoals in dit kleine gedrocht: 'Ik neem een slok koffie en ik ril; te slap.' Erg beschrijvend en weinig de verbeelding prikkelend. Personages zijn continu naar elkaar aan het knikken in korte zinnetjes als: 'Ik knik.', 'Hij knikt.' en 'Ik knik snel.' (slechts een fractie van het gekmakende geknik over en weer)
Een ernstiger zwaktebod is dat de personages onvoldoende worden uitgewerkt als meer dan het clichématig brallende studentenvolk uit soaps. Wellicht dat Eekhout geen hoge dunk had van de studentikoze wereld van excessief drankgebruik en promiscue seksuele omgang met elkaar, maar zij schetst haar studenten als taalkundig gelimiteerde bordkartonnen constructies, met weinig ruimte voor eloquente uitlatingen of diepere gedachtesprongen. Hun emoties worden schematisch uitgetikt, waarbij er geen twijfel over kan bestaan wie er waarom heftige ontwikkelingen doormaakt. Daarnaast is een centraal trauma letterlijk cursief in de tekst verwerkt om het te kunnen onderscheiden van andere soorten gemoedstoestanden. Op erg veel sympathie (of zelfs antipathie) konden deze oppervlakkige personages bij mij niet rekenen, want zij voelden veelal als bloedeloze vehikels om de narratieve spielerei te ondersteunen.
Eekhout zet zichzelf met 'Dogma' op de kaart als een schrijfster die in ambities niet onderdoet voor toegankelijke Angelsaksische stilisten als Eleonar Catton met 'The Luminaries' (2013) en Ali Smith met 'How to Be Both' (2014). Toegankelijk spelen met vertelperspectieven en genrevermengingen om tot eigenzinnige hersenkrakers te komen. In die zin ben ik het eens met de overweldigende positieve geluiden van pers en publiek: Eekhout is ontegenzeggelijk een literaire belofte. Toch hoop ik dat zij in haar toekomstig werk de rijpheid van schrijven vindt om haar narratieve bouwwerken naar een hoger plan te tillen. Laat me haar personages verachten of liefhebben, voorbij hun status als bordkartonnen bedenksels. Meer ruimte voor mooi taalgebruik dat de verbeelding prikkelt; minder efficiënte lelijkheid om het plot doelmatig voort te stuwen.
Anne Eekhout heeft een ambitieus debuut geschreven. Vijf interne vertellers over een moreel dilemma rond de grenzen van zelfbeschikkingsrecht in een rechtsstaat. Doet een vriendengroep van twintigers er goed aan om de zelfmoord van één van hen te registreren met camera's om door te breken met een controversiële documentaire? Doen ze het uit liefde en vriendschap voor hun eigen makker? Immers, de goede jongen zet zelf zijn vrienden ertoe aan om mee te gaan in zijn zelfverkozen levenseinde. Of zijn het hun eigen zelfzuchtige beweegredenen die zij verpakken onder solidariteit met het ultieme gevoel van vrijheid dat suïcide ogenschijnlijk biedt?
Eekhout zet 'Dogma' uiteen als een Tibetaanse gebedsmolen, waarbij de vijf afzonderlijke individuen gevormd worden door eigen flashbacks en door eigen flashforwards. Zo maken de individuele personages psychologische ontwikkelingen door, terwijl zij steeds in relatie tot elkaar staan in het plot rond de mogelijke hulp bij zelfdoding van vriend Hidde. Het narratief wordt niet geduid door één alwetende verteller die eenvormig de ontwikkelingen van de groep uiteenzet, maar het wordt verteld langs verschillende subjectieve vertellers die zich steeds net iets anders tot de belangrijke gebeurtenissen verhouden.
De speelse narratieve opzet met subjectieve vertellers creëert een alleraardigst raamwerk waarbinnen groepsdynamiek tot in de fijnste details kan worden uitgeplozen. Een psychologische roman in vijfvoud, waarbij het collectieve groepsproces evengoed ontwikkelingen doormaakt als de individuen die er onderdeel van zijn. Bewonderenswaardig dat de schrijfster een klassieke morele fabel combineert met het modernistische vertelplezier van met elkaar conflicterende en/of elkaar aanvullende perspectieven. Daarmee sluit het in vorm aan op eigentijdse discussies over privacy, authenticiteit, groepjesdenken, betekenis vinden in een tijdsgewricht waarin God noch Staat de almachtige autoriteiten vormen in de morele keuzes van de moderne Mensch.
Zo scherp als de algehele narratieve opzet van haar debuutroman is, zo lelijk is het naar mijn smaak geschreven. Eekhout is hier (nog) niet de soort vertelster die het taalniveau heeft om fictieve werelden te scheppen met haar rijke gebruik van de Nederlandse taal. Vrijwel geheel geschreven vanuit de spreektaal van studenten, grossiert de roman in 'me' en 'en' om zinnen lelijk aan elkaar te rijgen. Veel stilistisch oninteressante observaties waarmee personages hun eigen omgeving duiden. Zoals in dit kleine gedrocht: 'Ik neem een slok koffie en ik ril; te slap.' Erg beschrijvend en weinig de verbeelding prikkelend. Personages zijn continu naar elkaar aan het knikken in korte zinnetjes als: 'Ik knik.', 'Hij knikt.' en 'Ik knik snel.' (slechts een fractie van het gekmakende geknik over en weer)
Een ernstiger zwaktebod is dat de personages onvoldoende worden uitgewerkt als meer dan het clichématig brallende studentenvolk uit soaps. Wellicht dat Eekhout geen hoge dunk had van de studentikoze wereld van excessief drankgebruik en promiscue seksuele omgang met elkaar, maar zij schetst haar studenten als taalkundig gelimiteerde bordkartonnen constructies, met weinig ruimte voor eloquente uitlatingen of diepere gedachtesprongen. Hun emoties worden schematisch uitgetikt, waarbij er geen twijfel over kan bestaan wie er waarom heftige ontwikkelingen doormaakt. Daarnaast is een centraal trauma letterlijk cursief in de tekst verwerkt om het te kunnen onderscheiden van andere soorten gemoedstoestanden. Op erg veel sympathie (of zelfs antipathie) konden deze oppervlakkige personages bij mij niet rekenen, want zij voelden veelal als bloedeloze vehikels om de narratieve spielerei te ondersteunen.
Eekhout zet zichzelf met 'Dogma' op de kaart als een schrijfster die in ambities niet onderdoet voor toegankelijke Angelsaksische stilisten als Eleonar Catton met 'The Luminaries' (2013) en Ali Smith met 'How to Be Both' (2014). Toegankelijk spelen met vertelperspectieven en genrevermengingen om tot eigenzinnige hersenkrakers te komen. In die zin ben ik het eens met de overweldigende positieve geluiden van pers en publiek: Eekhout is ontegenzeggelijk een literaire belofte. Toch hoop ik dat zij in haar toekomstig werk de rijpheid van schrijven vindt om haar narratieve bouwwerken naar een hoger plan te tillen. Laat me haar personages verachten of liefhebben, voorbij hun status als bordkartonnen bedenksels. Meer ruimte voor mooi taalgebruik dat de verbeelding prikkelt; minder efficiënte lelijkheid om het plot doelmatig voort te stuwen.
October 12, 2015
Vijf vrienden komen beurtelings aan het woord in Dogma. Het idee om een documentaire over zelfmoord te maken komt van Simon, die het voorstelt aan filmstudent Charlie. Het zal een omstreden film worden, omdat degene die suïcide gaat plegen tevoren gefilmd wordt, terwijl de voorbereidingen getroffen worden. Wat voelt en doet zo iemand? De boodschap zal zijn dat een mens de vrijheid heeft om zelf te kiezen voor de dood. Simon en Charlie delen het plan met hun goede vrienden Marnix, Hidde en Mia.
lees verder op mijn blog:
https://lalageleest.wordpress.com/201...
lees verder op mijn blog:
https://lalageleest.wordpress.com/201...
September 5, 2014
Ik weet niet meer hoe ik bij dit boek kwam, maar het thema sprak me alleszins aan: Charlie krijgt het idee om een documentaire te maken over zelfmoord, waarbij hij de zelfmoordenaar zal volgen tijdens zijn voorbereiding. Wat hij niet had voorzien, was dat zijn beste vriend zich zou opgeven voor de hoofdrol.
De schrijfster werkt met vijf verschillende vertelstandpunten en wisselt tussen de verschillende personages gedurende het hele verhaal. Dat hoefde voor mij echt niet want het maakt het vooral in het begin erg moeilijk om je in het verhaal in te werken.
Het siert haar dat ze haar best deed om elk personage een persoonlijke stijl te geven die ons als lezer een beter beeld geeft van hun karakter: Simon de stoere, Charlie de nietsontziende, Hidde de gevoelige dromer, Marnix de zorgvuldige, Mia de beschadigde. Het heeft lang geduurd maar uiteindelijk werden ze echt genoeg voor mij om medelijden te hebben met Marnix die stiekem verliefd is op Simon, om een hekel te krijgen aan Simon die zichzelf zo geweldig vindt, en aan Mia die eigenlijk gewoon een trut is omdat ze ‘ja’ zegt tegen Charlie maar tegelijk gevoelens heeft voor Hidde en er ook niet voor schuwt om hem te verleiden, om Hidde door elkaar te willen schudden en te smeken te blijven leven.
Er wordt per hoofdstuk een blik vooruit geworpen naar de dag waarop het allemaal zal gaan gebeuren. Intussen bouwt het verhaal heel langzaam op – als in: continu gelazer over het wel of niet meedoen aan de documentaire en vage flashbacks en verwijzingen naar het verleden van de personages – tot aan het moment waarop begonnen wordt met de filmopnamen; op dat moment, we zitten dan al over 2/3 van het boek, gaat alles plots sneller.
Voor mij was het geen erg geloofwaardig boek. De zelfmoordscène had ongetwijfeld de climax moeten worden, maar zorgt er net voor dat alles instort. Kom hè – wie snijdt er nu zijn beste vriend de keel over als een spontane reactie op de bekentenis dat die met zijn vriendin heeft geslapen? Om nog maar te zwijgen van de clichés: de stoere jongen die een hekel heeft aan homo’s ondanks zijn eigen homo-erotisch getinte fantasieën, het meisje uit een streng katholiek gezin dat werd verstoten door haar ouders omdat ze seks had gehad met haar broer, de zoon van rijke ouders die zijn eigen boontjes moet doppen en dan maar zijn trustfonds leeghaalt, enzovoorts. Niets nieuws onder de zon: dit soort verhalen is al vele malen eerder verteld, en ook vele malen beter. Het is gewoon te veel op één hoop gegooid.
De schrijfster werkt met vijf verschillende vertelstandpunten en wisselt tussen de verschillende personages gedurende het hele verhaal. Dat hoefde voor mij echt niet want het maakt het vooral in het begin erg moeilijk om je in het verhaal in te werken.
Het siert haar dat ze haar best deed om elk personage een persoonlijke stijl te geven die ons als lezer een beter beeld geeft van hun karakter: Simon de stoere, Charlie de nietsontziende, Hidde de gevoelige dromer, Marnix de zorgvuldige, Mia de beschadigde. Het heeft lang geduurd maar uiteindelijk werden ze echt genoeg voor mij om medelijden te hebben met Marnix die stiekem verliefd is op Simon, om een hekel te krijgen aan Simon die zichzelf zo geweldig vindt, en aan Mia die eigenlijk gewoon een trut is omdat ze ‘ja’ zegt tegen Charlie maar tegelijk gevoelens heeft voor Hidde en er ook niet voor schuwt om hem te verleiden, om Hidde door elkaar te willen schudden en te smeken te blijven leven.
Er wordt per hoofdstuk een blik vooruit geworpen naar de dag waarop het allemaal zal gaan gebeuren. Intussen bouwt het verhaal heel langzaam op – als in: continu gelazer over het wel of niet meedoen aan de documentaire en vage flashbacks en verwijzingen naar het verleden van de personages – tot aan het moment waarop begonnen wordt met de filmopnamen; op dat moment, we zitten dan al over 2/3 van het boek, gaat alles plots sneller.
Voor mij was het geen erg geloofwaardig boek. De zelfmoordscène had ongetwijfeld de climax moeten worden, maar zorgt er net voor dat alles instort. Kom hè – wie snijdt er nu zijn beste vriend de keel over als een spontane reactie op de bekentenis dat die met zijn vriendin heeft geslapen? Om nog maar te zwijgen van de clichés: de stoere jongen die een hekel heeft aan homo’s ondanks zijn eigen homo-erotisch getinte fantasieën, het meisje uit een streng katholiek gezin dat werd verstoten door haar ouders omdat ze seks had gehad met haar broer, de zoon van rijke ouders die zijn eigen boontjes moet doppen en dan maar zijn trustfonds leeghaalt, enzovoorts. Niets nieuws onder de zon: dit soort verhalen is al vele malen eerder verteld, en ook vele malen beter. Het is gewoon te veel op één hoop gegooid.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 8, 2025
Ik heb nog nooit een dergelijk boek gelezen. Ben er toch erg van onder de indruk. Een dikke 8. Weergaloos.
Recensie
Dogma
In Dogma neemt een groep studenten zich voor een uiterst controversiële documentaire te maken waarin een van hen zelfmoord zal plegen. De vijf – één vrouw en vier mannen – doen om beurten verslag van de gebeurtenissen tijdens het maken van de documentaire, maar ook van de uitwerking die dit project heeft op hun gedachten en geweten. Hoe dichter de climax nadert, des te prangender de vraag wordt of ze hun plan ook echt gaan uitvoeren. Want gaandeweg veranderen de verhoudingen in de groep.
Ik las het papieren boek en dit is mijn mening:
Dogma (wiki) 'Een dogma is een fundamenteel concept ter onderbouwing van een gedachtegoed, daarom wordt de aanhanger van dit gedachtegoed geacht er niet van af te wijken en het nooit te betwisten of te betwijfelen.'
Een goed gekozen titel, naar mijn mening;
'Je gaat plannen maken, voorbereidingen treffen, een datum prikken, en als het dan eenmaal zover is, dat die datum die maandenlang, wekenlang een trillende, flikkerende onzekerheid in de toekomst was, vandaag geworden is, blijken al je voorbereidingen en ideeën een realiteit geschapen te hebben, iets wat zichzelf heeft voortgestuwd en groter en groter werd als een rollende sneeuwbal, of in ons geval: een film rond een spoel, en je had het kunnen stoppen, misschien, als je op tijd was geweest, maar nu is het een eigen leven gaan leiden en valt het niet meer te negeren.'
De hoofdstukken starten met een regel uit een gedicht, soms uit een rouwgedicht, dan weer uit een gedicht over tegenstrijdigheden. Maar steeds toepasselijk in het geheel.
Het verhaal wordt verteld door alle vijf de hoofdpersonen, onderling afwisselend binnen hetzelfde hoofdstuk. Soms maar enkele gedachten van de een, gevolgd door de beleving van een ander. Heel onderhoudend geschreven op deze manier.
Sommige hoofdpersonen zijn enigszins sympathiek terwijl anderen ronduit onsympathiek blijken te zijn, en ze zijn stuk voor stuk bezig om voor zichzelf een plek te creëren in de wereld, ieder van hen op hun eigen manier. Soms een beetje ongeloofwaardig, maar wel passend binnen het verhaal.
Een verhaal over vriendschap, afgunst, liefde en verveling waaruit plannen geboren worden waar steeds weer vraagtekens bij komen staan;
'Als we hadden gevreeën, een jaar geleden, elkaar in het geheim hadden gezien, of als het over was gegaan met Charlie, en Hidde en ik voor elkaar hadden gekozen, had dat gekund?'
Wanneer onder ogen wordt gezien wat er staat te gebeuren:
'Ik zou nog zoveel keer “weet je nog” tegen je willen zeggen, nog zo vaak met je willen praten over vroeger...'
Ik heb dit boek niet goed weg kunnen leggen en ben er nog lang over na blijven denken. Mijn wens is dat niemand in mijn nabijheid een manier van denken heeft zoals deze vijf mensen.
Een sterk verhaal, geschreven door een auteur met een prettige schrijfstijl waardoor je benieuwd blijft en meer wil weten over wat er in de hoofden omgaat na het overlijden van een van hen. Die mogelijkheid wordt vrij abrupt beëindigd doordat het verhaal stopt.
Dit verhaal nodigt uit om goed na te denken over ethiek en moraal.
Ik waardeer dit boek met 4/5 sterren en kijk uit naar een volgend boek van Anne Eekhout
Recensie
Dogma
In Dogma neemt een groep studenten zich voor een uiterst controversiële documentaire te maken waarin een van hen zelfmoord zal plegen. De vijf – één vrouw en vier mannen – doen om beurten verslag van de gebeurtenissen tijdens het maken van de documentaire, maar ook van de uitwerking die dit project heeft op hun gedachten en geweten. Hoe dichter de climax nadert, des te prangender de vraag wordt of ze hun plan ook echt gaan uitvoeren. Want gaandeweg veranderen de verhoudingen in de groep.
Ik las het papieren boek en dit is mijn mening:
Dogma (wiki) 'Een dogma is een fundamenteel concept ter onderbouwing van een gedachtegoed, daarom wordt de aanhanger van dit gedachtegoed geacht er niet van af te wijken en het nooit te betwisten of te betwijfelen.'
Een goed gekozen titel, naar mijn mening;
'Je gaat plannen maken, voorbereidingen treffen, een datum prikken, en als het dan eenmaal zover is, dat die datum die maandenlang, wekenlang een trillende, flikkerende onzekerheid in de toekomst was, vandaag geworden is, blijken al je voorbereidingen en ideeën een realiteit geschapen te hebben, iets wat zichzelf heeft voortgestuwd en groter en groter werd als een rollende sneeuwbal, of in ons geval: een film rond een spoel, en je had het kunnen stoppen, misschien, als je op tijd was geweest, maar nu is het een eigen leven gaan leiden en valt het niet meer te negeren.'
De hoofdstukken starten met een regel uit een gedicht, soms uit een rouwgedicht, dan weer uit een gedicht over tegenstrijdigheden. Maar steeds toepasselijk in het geheel.
Het verhaal wordt verteld door alle vijf de hoofdpersonen, onderling afwisselend binnen hetzelfde hoofdstuk. Soms maar enkele gedachten van de een, gevolgd door de beleving van een ander. Heel onderhoudend geschreven op deze manier.
Sommige hoofdpersonen zijn enigszins sympathiek terwijl anderen ronduit onsympathiek blijken te zijn, en ze zijn stuk voor stuk bezig om voor zichzelf een plek te creëren in de wereld, ieder van hen op hun eigen manier. Soms een beetje ongeloofwaardig, maar wel passend binnen het verhaal.
Een verhaal over vriendschap, afgunst, liefde en verveling waaruit plannen geboren worden waar steeds weer vraagtekens bij komen staan;
'Als we hadden gevreeën, een jaar geleden, elkaar in het geheim hadden gezien, of als het over was gegaan met Charlie, en Hidde en ik voor elkaar hadden gekozen, had dat gekund?'
Wanneer onder ogen wordt gezien wat er staat te gebeuren:
'Ik zou nog zoveel keer “weet je nog” tegen je willen zeggen, nog zo vaak met je willen praten over vroeger...'
Ik heb dit boek niet goed weg kunnen leggen en ben er nog lang over na blijven denken. Mijn wens is dat niemand in mijn nabijheid een manier van denken heeft zoals deze vijf mensen.
Een sterk verhaal, geschreven door een auteur met een prettige schrijfstijl waardoor je benieuwd blijft en meer wil weten over wat er in de hoofden omgaat na het overlijden van een van hen. Die mogelijkheid wordt vrij abrupt beëindigd doordat het verhaal stopt.
Dit verhaal nodigt uit om goed na te denken over ethiek en moraal.
Ik waardeer dit boek met 4/5 sterren en kijk uit naar een volgend boek van Anne Eekhout
February 15, 2017
Dit debuut van Anne Eeckhout was geen literair pareltje. De terugkerende herhalingen van onbelangrijke momenten en de nonchalante taal stoorden me vaak. Toch bleef ik doorlezen; het thema was zeer origineel en ik moest weten hoe het uiteindelijk ging aflopen (dit was dan wel ietsje teleurstellend en, vooral, luguber)
July 31, 2021
"Vervelende, bezopen rotpubers," dacht ik regelmatig wanneer ik langs het boek liep, maar toch moest ik blijkbaar verder lezen omdat ik wilde weten wat er zou gebeuren en omdat ik Marnix lief vond. Ik was blij toen het eindelijk uit was. Op één of andere manier zijn ze toch onder mijn huid gekropen. Dat geeft lelijke bulten. Gauw wat anders lezen dus, dat helpt :-)
March 6, 2022
Dit boek heeft een lage waardering gekregen omdat een van de personages een ontzettend flat character is. Van het begin af aan bekend wie de slechterik is. Ik weet dat het een debuut is, maar het had subtieler gekund.
January 28, 2023
Een boek dat je ook nog aan het lezen bent terwijl het gewoon naast je op het nachtkastje ligt. Zo beklijvend dat je vanaf de eerste pagina wordt meegezogen en er geen weg terug is, tot je de laatste bladzijde achter je hebt. Onvoorstelbaar sterk.
February 15, 2019
Interessant boek waardoor ik geboeid bleef. De wijze van vertellen vind ik origineel, zij het dat ik me daar af en toe wel aan stoorde. Het einde vond ik tegenvallen.
April 27, 2020
Intrigerend, spannend, een boek dat je aan het denken zet.
March 6, 2025
Wat de fuck
March 21, 2018
Dit boek was zoooo fucking goed, eerst was ik een beetje sceptisch over dit literatuur boek. Vast wéér zo'n vaag verhaal met rare personages. In tegenstelling tot mijn verwachtingen was dit geen vaag verhaal en met zeker rare personages maar op een goede manier. Kortom zeker een aanrader die is wat nieuws wil :)
March 30, 2015
Dogma (wiki) 'Een dogma is een fundamenteel concept ter onderbouwing van een gedachtegoed, daarom wordt de aanhanger van dit gedachtegoed geacht er niet van af te wijken en het nooit te betwisten of te betwijfelen.'
Een goed gekozen titel, naar mijn mening;
'Je gaat plannen maken, voorbereidingen treffen, een datum prikken, en als het dan eenmaal zover is, dat die datum die maandenlang, wekenlang een trillende, flikkerende onzekerheid in de toekomst was, vandaag geworden is, blijken al je voorbereidingen en ideeën een realiteit geschapen te hebben, iets wat zichzelf heeft voortgestuwd en groter en groter werd als een rollende sneeuwbal, of in ons geval: een film rond een spoel, en je had het kunnen stoppen, misschien, als je op tijd was geweest, maar nu is het een eigen leven gaan leiden en valt het niet meer te negeren.'
De hoofdstukken starten met een regel uit een gedicht, soms uit een rouwgedicht, dan weer uit een gedicht over tegenstrijdigheden. Maar steeds toepasselijk in het geheel.
Het verhaal wordt verteld door alle vijf de hoofdpersonen, onderling afwisselend binnen hetzelfde hoofdstuk. Soms maar enkele gedachten van de een, gevolgd door de beleving van een ander. Heel onderhoudend geschreven op deze manier.
Sommige hoofdpersonen zijn enigszins sympathiek terwijl anderen ronduit onsympathiek blijken te zijn, en ze zijn stuk voor stuk bezig om voor zichzelf een plek te creëren in de wereld, ieder van hen op hun eigen manier. Soms een beetje ongeloofwaardig, maar wel passend binnen het verhaal.
Een verhaal over vriendschap, afgunst, liefde en verveling waaruit plannen geboren worden waar steeds weer vraagtekens bij komen staan;
'Als we hadden gevreeën, een jaar geleden, elkaar in het geheim hadden gezien, of als het over was gegaan met Charlie, en Hidde en ik voor elkaar hadden gekozen, had dat gekund?'
Wanneer onder ogen wordt gezien wat er staat te gebeuren:
'Ik zou nog zoveel keer “weet je nog” tegen je willen zeggen, nog zo vaak met je willen praten over vroeger...'
Ik heb dit boek niet goed weg kunnen leggen en ben er nog lang over na blijven denken. Mijn wens is dat niemand in mijn nabijheid een manier van denken heeft zoals deze vijf mensen.
Een sterk verhaal, geschreven door een auteur met een prettige schrijfstijl waardoor je benieuwd blijft en meer wil weten over wat er in de hoofden omgaat na het overlijden van een van hen. Die mogelijkheid wordt vrij abrupt beëindigd doordat het verhaal stopt.
Dit verhaal nodigt uit om goed na te denken over ethiek en moraal.
Ik waardeer dit boek met 4/5 sterren en kijk uit naar een volgend boek van Anne Eekhout.
Een goed gekozen titel, naar mijn mening;
'Je gaat plannen maken, voorbereidingen treffen, een datum prikken, en als het dan eenmaal zover is, dat die datum die maandenlang, wekenlang een trillende, flikkerende onzekerheid in de toekomst was, vandaag geworden is, blijken al je voorbereidingen en ideeën een realiteit geschapen te hebben, iets wat zichzelf heeft voortgestuwd en groter en groter werd als een rollende sneeuwbal, of in ons geval: een film rond een spoel, en je had het kunnen stoppen, misschien, als je op tijd was geweest, maar nu is het een eigen leven gaan leiden en valt het niet meer te negeren.'
De hoofdstukken starten met een regel uit een gedicht, soms uit een rouwgedicht, dan weer uit een gedicht over tegenstrijdigheden. Maar steeds toepasselijk in het geheel.
Het verhaal wordt verteld door alle vijf de hoofdpersonen, onderling afwisselend binnen hetzelfde hoofdstuk. Soms maar enkele gedachten van de een, gevolgd door de beleving van een ander. Heel onderhoudend geschreven op deze manier.
Sommige hoofdpersonen zijn enigszins sympathiek terwijl anderen ronduit onsympathiek blijken te zijn, en ze zijn stuk voor stuk bezig om voor zichzelf een plek te creëren in de wereld, ieder van hen op hun eigen manier. Soms een beetje ongeloofwaardig, maar wel passend binnen het verhaal.
Een verhaal over vriendschap, afgunst, liefde en verveling waaruit plannen geboren worden waar steeds weer vraagtekens bij komen staan;
'Als we hadden gevreeën, een jaar geleden, elkaar in het geheim hadden gezien, of als het over was gegaan met Charlie, en Hidde en ik voor elkaar hadden gekozen, had dat gekund?'
Wanneer onder ogen wordt gezien wat er staat te gebeuren:
'Ik zou nog zoveel keer “weet je nog” tegen je willen zeggen, nog zo vaak met je willen praten over vroeger...'
Ik heb dit boek niet goed weg kunnen leggen en ben er nog lang over na blijven denken. Mijn wens is dat niemand in mijn nabijheid een manier van denken heeft zoals deze vijf mensen.
Een sterk verhaal, geschreven door een auteur met een prettige schrijfstijl waardoor je benieuwd blijft en meer wil weten over wat er in de hoofden omgaat na het overlijden van een van hen. Die mogelijkheid wordt vrij abrupt beëindigd doordat het verhaal stopt.
Dit verhaal nodigt uit om goed na te denken over ethiek en moraal.
Ik waardeer dit boek met 4/5 sterren en kijk uit naar een volgend boek van Anne Eekhout.
March 22, 2014
Fantastisch geschreven: het neemt je mee vanaf de eerste pagina's. Een brutale wisseling van perspectief: snel en vaak, maar die went snel omdat het het verhaal goed ondersteunt. Iets minder goed wennen de enigszins verwarrende sprongen in de tijd, maar doordat het spannend is, lees je toch door en hoop je dat het duidelijker wordt. Dat wordt het uiteindelijk (gelukkig) ook. De thematiek en vooral het onderlinge conflict worden briljant aangepakt, zonder haast, maar ook zonder het er dik op te leggen. Het is gewoon grappig, herkenbaar en confronterend te lezen hoe anders dingen worden als ze niet langer theorie zijn (een documentaire over zelfmoord maken om een statement over zelfbeschikking te maken), maar een vriend het object van dat statement wil worden (en dus voor de ogen van zijn vrienden en de camera zelfmoord wil plegen). Een prachtig debuut! Ik ben nu al benieuwd naar het volgende boek van de auteur.
May 31, 2014
Dit boek heeft heel wat potentieel: een sterk uitgangspunt en een cast die er wat mee kan doen. Zelfs zoveel dat het de nieuwe 'Verborgen geschiedenis' zou kunnen geweest zijn. Maar helaas is niet elke debutante is even getalenteerd en daar wringt het schoentje: ieder mannelijk personage is latent homoseksueel, Mia is halfbakken getraumatiseerd (met nog een vreemde twist aan het einde die niet echt gehoeven had), Hidde is onsympathiek en Simon misschien nog meer.
Met een wat strakkere regie en beter uitgewerkte personages was dit een meesterwerk geweest. Nu is het een veelbelovend boek dat de auteur op de kaart zet en doet hopen dat ze volgende keer haar beroep nog beter in de vingers heeft.
Met een wat strakkere regie en beter uitgewerkte personages was dit een meesterwerk geweest. Nu is het een veelbelovend boek dat de auteur op de kaart zet en doet hopen dat ze volgende keer haar beroep nog beter in de vingers heeft.
April 25, 2016
Bwaah... Een verhaal met steeds wisselende vertelperspectieven, waarin 5 jonge twintigers elk met hun eigen demonen worstelen. Een van hen wil zelfmoord plegen, en wil dat de anderen hierover een documentaire maken die de keuzevrijheid van elk individu in extreme vorm portretteert. Dat terwijl alle anderen niet willen/kunnen/durven uitkomen voor hun eigen keuzes. Voor mij een beetje te puberaal: dat worstelen met zichzelf zo expliciet beschreven, al die verliefdheden al dan niet platonisch, de ontknoping onverwacht maar toch evident,... Sterk idee, maar hier zat meer in.
December 8, 2014
Het boek komt erg traag op gang. Voordeel daarvan is wel dat de lezer de ruimte krijgt om ieder karakter goed te leren kennen. Des te vervelender is het, dat er op het einde zo veel gebeurt en daar te kort bij stilgestaan wordt. Als lezer krijg je wel de ontknoping waar je op wacht, maar blijf je ook met veel losse eindjes zitten.
Het gedurfde onderwerp en de steeds wisselende schrijfstijl (ieder personage een eigen tone of voice) maken het lezen van dit boek toch de moeite waard.
Het gedurfde onderwerp en de steeds wisselende schrijfstijl (ieder personage een eigen tone of voice) maken het lezen van dit boek toch de moeite waard.
November 11, 2016
Op één dag uitgelezen wat wil zeggen dat het boek wel goed is. Ik vond het af en toe serieus verwarrend met de verschillende personen die spraken en de beschrijving van het boek past totaal niet bij het boek. Ok, het gaat over vrienden die een zelfmoordactie als docu willen maken, maar 3/4 van het boek gaat over liefde, drama en andere dingen. Pas naar het einde toe vond ik de verhaallijn terug. Goed boek en las vlot, maar niet bepaald het beste dat ik las dit jaar.
September 13, 2014
Doet me denken aan Voskuils 'Bij nader inzien', maar dan binnen de huidige tijd. Sterk neergezette persoonstyperingen en een spannend einde. Mijn belangrijkste minpuntje is dat het wel iets korter had mogen zijn.
August 28, 2014
Sterk idee, maar de uitwerking kon beter. Het verhaal komt erg traag op gang; het slot is tamelijk geforceerd. De meeste aandacht gaat uit naar de psychologie van de personages, maar die is niet sterk genoeg om het hele verhaal te dragen. Daarvoor tapt Anne Eekhout te veel uit de gekende vaatjes.
December 14, 2014
Een maand las ik aan dit boek. Niet goed genoeg om te willen lezen, niet slecht genoeg om weg te leggen en een nieuw te beginnen.
Ik wilde weten hoe het ging aflopen. De schrijfstijl vond ik goed. De personages cliché. Het plot ongeloofwaardig.
Ik wilde weten hoe het ging aflopen. De schrijfstijl vond ik goed. De personages cliché. Het plot ongeloofwaardig.
February 2, 2017
Het is even inkomen in dit fragmentarische boek, maar langzaam krijgt het je in haar beklemmende greep. Je moet er dus even bijblijven voor het beste resultaat.
Want to read
February 16, 2014VK 15-2-14: 4 sterren
March 14, 2014
Dit boek is zeer slim bedacht en heeft een heel sterk verhaal waar je nog een tijd mee blijft zitten.
Het enige minpunt is dat het te snel eindigt en je met een aantal losse eindjes blijft zitten.
Het enige minpunt is dat het te snel eindigt en je met een aantal losse eindjes blijft zitten.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews