De verhalenbundel ‘Doorgaande reizigers’ van Bernlef bevat elf verhalen. De bundel bevat geen verhaal met een titel gelijk aan die van het boek, het is meer een motto, dat als het ware door elk verhaal heen glinstert. Wat doen reizigers? Zij wachten vaak, gespannen of gelaten. Wat doen mensen op zoek naar hun voorouders in de boeken? Zij reizen, zoekende in de voorbije tijd naar bekenden, nou ja bekenden, ‘naamsbekenden’.
In de vooravond van maandag 9 maart 2015 las ik het verhaal ‘Een stille avond’, wachtend op mijn eten in een niet zo vol restaurant, op doortocht naar een concert, waarin de violiste Janine Jansen optrad. Het verhaal speelt zich in een bar af en de verteller mijmert over een andere vaste gast en vraagt zich af hoe het hem gaat. Hij pakt ter plaatse het telefoonboek en belt de Bensdorp die daar in staan. “Hoe laat zal het geweest zijn. Kwart over elven zowat. De eerste nam niet op. Bij de tweede kreeg ik een vrouw aan de telefoon. Die had nog nooit van Henk Bensdorp gehoord. De derde was een antwoordapparaat van een ontwerper of zo iets. Iemand die praatte tegen een achtergrond van klassieke muziek. Daar kreeg ik toch zo de pest over in. Die beschaafde stem. Zo’n Concertgebouw-type met van die zenuweviolen erachter. …” Terug naar het restaurant waar ik dit las: daar klonk uit de luidsprekers zachtjes jazzy muziek met een gestopte trompet nauwelijks op de voorgrond. Toen was de synesthesie compleet!
Voor het overige kan ik ook deze verhalen van Bernlef, zo weemoedig, verstild, nadenkend maar niet per se diep, over de vluchtigheid van het leven, zeer waarderen. JM