โลกใบเล็กของเด็กเก้าขวบ

by Wi Gi-Cheol, 위기철, วีกีช็อล

เรื่องราวของเด็กชายวัยเก้าขวบชื่อ แพ็กมินยอ ที่ครอบครัว -- ประกอบด้วยพ่อ แม่ มินยอ และยออุน น้องสาววัยห้าขวบ -- ย้ายจากพูซานเข้ามาทำงานในกรุงโซล แบ็กกราวน์ของเรื่องเกิดขึ้นในช่วงที่ประเทศเกาหลีใต้ผ่านสงครามทั้งนอกประเทศและในประเทศมาไม่นาน และกำลังอยู่ในช่วงกำลังพัฒนาประเทศ พ่อของยอมินเลือกตั้งรกรากอยู่บนยอดเขาสูงสุดกว่าคนอื่นๆ

ผู้เขียนเขียนเรื่องนี้เมื่อเขาอายุยี่สิบเก้าปี เพราะฉะนั้นมันคือเรื่องราวที่เกิดจากประสบการณ์ตลอดยี่สิบเก้าปี ซึ่งเล่าผ่านตัวละครวัยเก้าขวบ ดังนั้น บางเรื่องบางตอนอาจทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่ามันคือเรื่องเกินกว่าที่เด็กวัยนี้จะประสบหรือไม่ แต่เอาจริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องที่จริงแท้แน่นอนที่มนุษย์เราต้องประสบไม่ช่วงวัยใดก็วัยหนึ่งในชีวิต เริ่มตั้งแต่ความรู้สึกของยอมินที่ว่า “อาศัยเขาอยู่” เป็นความขมขื่นของชีวิตที่ต้องอาศัยเขาอยู่, ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง การเรียนรู้คน การตัดสินคน การจากกัน ไม่ว่าจะจากเป็นหรือจากตาย การเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ รวมทั้งปัญหาทางสังคมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น และบางปัญหาก็ยังคงตกทอดมาจนถึงปัจจุบัน

ผู้เขียนเริ่มต้นบทแรกด้วยประโยคของนักเขียนชาวตะวันตกคนหนึ่งว่า “ถ้าไม่ใช่คนที่เคยมีความสุขอย่างล้นเหลือแล้วละก็ วัยเก้าขวบจะเป็นวัยที่สามารถรับรู้โลกได้” และเขาก็คิดว่าเป็นความโชคดีที่วัยเก้าขวบของเขานั้นไม่ได้จัดอยู่ในจำพวกผู้มีความสุขอย่างล้นเหลือ เขาจึงเริ่มรับรู้โลกเหมือนกับคนอื่นเช่นกัน

Genres: Fiction, Classics

208 pages, Paperback

First published December 20, 1991

About the author

Associated Names:
* Wi Gi-Cheol (English)
* 위기철 (Korean)
* วีกีชอล (Thai)

Reviews

[Siwabhorn Anothaisintawee · Rating 5 out of 5]

ยอมิน เด็กชายวัยเก้าขวบ ที่ย้ายบ้านมาอยู่ที่ยอดเขา ที่ชุมชนนี้จะกลายเป็นโลกทั้งใบในช่วงวัยเด็กของเขา

ที่บ้านใหม่ยอมินได้พบกับเพื่อนใหม่อย่างกีจง จอมโกหก พวกเขามักจะเข้าไปเล่นในป่าแถวบ้านที่มีต้นไม้ให้ขี่เป็นม้าในจินตนาการ และฐานทัพลับสำหรับเด็กโดดเรียน

ยอมินไปโรงเรียนใหม่ที่มีครูจอมโหด และเด็กหญิงเอาแต่ใจชื่ออูริม ซึ่งมักจะมีเรื่องให้เขาต้องคอยตามง้องอนตลอด

เล่มนี้เคยอ่านเมื่อหลายปีก่อน พอได้มาอ่านอีกครั้งก็ยังรู้สึกตกหลุมความน่ารักใสซื่อ และฉลาดของเด็กชายยอมิน

เขาพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องชกต่อยทั้งที่มีฝีมือพอตัว ยอมรับการลงโทษเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายผิด และหลายครั้งก็แสดงไหวพริบที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์ต่างๆ อย่างเรื่องผลงานการวาดภาพ และตอนที่แม่จับได้ว่าโดดเรียน

ตอนอ่านรอบที่แล้วก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องเด็กๆ ใสๆ ธรรมดา แต่พอมาอ่านรอบนี้ก็ตกใจที่มีฉากทำร้ายร่างกายของครูที่รุนแรง ฉาก sexual harassment เด็ก อาจจะเป็นเพราะสังคมสมัยนี้เซ็นซิทีฟกับเรื่องแบบนี้มากขึ้น เลยทำให้ความคิด ความเข้าใจของเราตอนที่อ่านอีกครั้งเปลี่ยนไป

Goodreads ให้ 4 เราให้ 4.9

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

หนังสือเล่มนี้ ภาษาดีมาก ระบบความคิดดีมาก
ซึ่งมันนำไปสู่การนำเสนอที่ดีมาก
เรื่องที่เล่ามักชี้มุมมองใหม่ๆ ให้เราทึ่งและคิดตาม
ทั้งนี้ เราคิดว่าสำนวนแปลของผู้แปลก็เป็นส่วนสำคัญ
ที่ทำให้หนังสือเล่มนี้ดีงามอย่างที่มันเป็นอยู่
เรียกได้ว่าเราชอบทั้งสำนวนภาษาและวิธีเล่าเลย
ทั้งๆ ที่มันเป็นเพียงเรื่องราวของเด็กชายยากจนบนภูเขา

เปล่าเลย ผู้เขียนไม่ได้เน้นย้ำความลำบากยากจน
ของตนเองและเพื่อนบ้าน
เขาเล่าทุกอย่างไปเรื่อยๆ กำหนดมันเป็นความธรรมดาของชีวิต
แต่ความเรียบง่ายนี่แหละที่ทำให้เราซึมลึกถึงแก่นแท้ของนานาผู้คน ..

หลังอ่านจบ เราเก็บเล่มนี้ขึ้นหิ้ง เข้าหมวดหนังสือควรอ่านซ้ำไปเลยค่ะ
เป็นหนังสือที่ดีมากๆ ชอบมากๆ ค่ะ

[ボート • lilbbtpinbookland · Rating 4 out of 5]

เรียบง่าย ธรรมดา แต่น่าประทับใจไม่น้อยเลย
เราว่าเด็กคนนี้ที่เป็นตัวดำเนินเรื่องน่ารัก เป็นเด็กที่ช่างสังเกต ตั้งคำถามกับชีวิตในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ จัดว่าเป็นเด็กละเอียดอ่อนอยู่เหมือนกัน ออกจะโตเป็นผู้ใหญ่ในบางเวลาด้วย แต่เขาก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ บางทีตอนที่อ่านแอบคิดอยู่เล็กๆว่า ตอนเรา 9 ขวบ เคยสงสัยหรือคิดแบบนี้บ้างรึเปล่า

สุดท้ายคิดว่าหากเวลาผ่านไปหลังจากนี้ไม่รู้ว่ากี่ปี แต่ได้กลับมาอ่านก็คงจะประทับใจอีก เป็นหนังสือที่อ่านได้ทุกวัย และได้ตลอด

[Mam Yanisa · Rating 3 out of 5]

ถึงจะบอกว่าเป็นโลกใบเล็กของเด็ก 9 ขวบ​ แต่จริงๆแล้วแอบดาร์คนะ​ เป็น​ 9​ขวบที่เผชิญความจริงที่ค่อนข้างโหดร้ายกับสภาพครอบครัว​ที่ยากจน ชุมชน​ในป่า และโรงเรียนที่ไม่ค่อยใส่ใจเด็ก​ ก็จะเป็นการเล่าเรื่องผ่านมุมมองของเด็กคนหนึ่งที่บางครั้งก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์​เป็นแบบนี้​และตั้งคำถาม แต่บางคำถามก็ดูโตกว่าวัย​ อ่านแล้วก็สะท้อนใจและเจ็บเบาๆ

[sisilovekiki · Rating 4 out of 5]

เรื่องเล่าของเด็กเก้าขวบจากบ้านบนยอดเขา ในบริบทของความเป็นเด็กอาจจะเพราะด้วยวัฒนธรรมและฐานะความเป็นอยู่ รวมถึงการอบรมสั่งสอนจากพ่อแม่ เมื่อเทียบกับอายุยอมินก็ดูจะมีความคิดความอ่านที่เกินไปอายุไปไม่น้อย

ตอนอ่านเรานึกไปถึงเซเซ่จากต้นส้มแสนรัก ก็อดที่จะเปรียบเทียบเล็ก ๆ ไม่ได้ว่าเรื่องต้นส้มมีการเล่าเรื่องในมุมมองของความเป็นเด็กได้ชัดเจนกว่าเรื่องนี้ อาจจะเพราะว่าเรื่องนี้นักเขียนใส่ทั้งมุมของเด็กและมุมของตัวเองในปัจจุบัน (ขณะที่เขียน) เลยทำให้ยอมินดูเข้าใจโลกมากกว่าเซเซ่มาก

แต่ถึงจะอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ยังคงให้ความเพลิดเพลินขณะอ่าน และไม่บีบคั้นอารมณ์ในขณะที่หลายเหตุการณ์ของตัวละครดำเนินไปด้วยความทุกข์ยาก

สิ่งดีงามอีกอย่างคือครอบครัวของยอมินเอง ทั้งพ่อผู้ทำงานหามรุ่งหามค่ำแต่ก็ยังมีน้ำใจต่อคนอื่น และแม่ผู้สูญเสียดวงตาหนึ่งข้างที่ดูจะสั่งสอนลูกได้ดีเหลือเกิน รวมทั้งเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูก ๆ ด้วย (ชอบความที่พ่อรักแม่มากจนลูกที่ยังเด็กอยู่ยังรับรู้ได้) เป็นตัวละครที่ออกมาไม่บ่อยแต่มีอิมแพคต่อตัวตนของยอมินมาก ๆ 👍🏻

[Nunnnp · Rating 3 out of 5]

สนุกดี แต่งงว่าเป็นวรรณกรรมเด็กได้ไง ไม่เห็นรู้สึกว่าเหมาะกับเด็กเลย5555
อ่านแล้วก็รู้สึกว่ามีหลายมุมให้ตกผลึกดี แต่มันก็ไม่ได้จะชอบมากจนมาอ่านซ้ำหรืออะไรขนาดนั้น แต่รู้สึกว่าทำไมวัยเด็กของคนนี้มันลำบากขนาดนี้555 เราตอน9ขวบไม่ได้มีอะไรขนาดนั้นด้วยซ้ำ (เออตอนนี้30แล้วก็ไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไรให้เขียนเล่าออกมาได้อยู่ดี555) ชีวิตที่ดีอาจจะเป็นชีวิตที่เรียบๆจนไม่มีอะไรจะเล่าก็ได้มั้ง

[Tuitui Liw · Rating 3 out of 5]

จากชื่อหนังสือ คิดว่าคงเหมาะสำหรับเด็ก
แต่พออ่านจริง ให้ความรู้สึกว่า ถ้าเด็กคนไหนอ่านแล้วเข้าใจ
เด็กคนนั้นคงเก่งมากๆ และต้อง Mature ประมาณนึง
ถึงจะเข้าใจโลกใบนี้


แต่ก็นับว่าเป็นวรรณกรรมที่ดีเล่มนึง แต่อาจจะไม่ได้เหมาะกับทุกวัย คงต้องให้ชีวิตผ่านประสบการณ์มาบ้าง ถึงจะเข้าใจ
และซาบซึ้งไปกับ hidden meaning ทั้งหลายที่แฝงอยู่ในเล่ม

[성로 이 · Rating 4 out of 5]

이책으로 10번읽기 중.
2019.07.10. 1 독 완료

[ppichyp · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือเล่มที่อยากแนะนำให้เด็กทุกคนที่รู้จักได้อ่าน

[Wwn Pradetpong · Rating 5 out of 5]

เรียบง่าย แต่มีอะไรให้ได้คิดตาม
บางทีก็คิดย้อนกลับไปหาตัวเองตอนเก้าขวบ
อาจจะจำไม่ได้หมดแต่ก็มีความทรงจำรางๆ
ครั้งหนึ่งเราคงเคยทำตัวแบบยอมิน โกหกเหมือนกีจง
เย่อหยิ่งเหมือนอูริม

[Alyazia Alshamsi · Rating 5 out of 5]

“Chapter [the rainy day] of [아홉살 인생] was incredible! The story got even better, and I loved how the characters developed. Excited to read more!”

[Jessica Kim · Rating 3 out of 5]

3.5 stars, required, coming of age story of a boy, people and town representing this whole society

[James Park · Rating 3 out of 5]

It was alright. Got really boring af at times. It's basically a poor ass 9 year old living up in the gah damn hills startin beef with everyone. Hes making fun of old ass grandmas and questions shit he shouldn't know. shut the hell up. Wouldnt recommend reading this particular book. because its in korean lol. but if you do happen to enjoy korean novels, dont read this shit. not that fun.

[Namsom Narumon · Rating 5 out of 5]

ชอบเรื่องราวการเล่าเรื่องผ่านมุมมองของเด็ก มันมีความใสซื่อและมีความเรียลในขณะเดียวกัน เพลินค่ะ ชอบ