Ik heb dit ongeveer 10 jaar geleden voor het eerst gelezen, en het is me altijd bij gebleven als iets wonderlijks. Zo'n boek dat je denkwijze verandert, (en bij kleine Anouk hoogst waarschijnlijk het feminisme/socialisme ontwakent heeft....)
En dus dacht ik, nu we toch in quarantaine zitten, er nog maar eens aan te beginnen. Het heeft me een maand gekost, maar ik heb het uit!
Met mijn volwassen brein zie ik wel in dat het allemaal nogal simplistisch is, en ook dat er nogal wat mis is met de hele eugenetische invalshoek van de Konega-opvolging. De genderverhoudingen zijn ook duidelijk ouderwets ("vrouwen zijn zachtzinnig en mannen sterk maar altijd agressief!!"), LHBT-mensen zijn nergens te bekennen en ook het idee van bloedkwantum in bepaalde bevolkingsgroepen is EUUUUH.... Niet zo fantastisch, laten we maar zeggen.
En toch blijft het iets magisch hebben, die flower-power wereld na een nucleaire ramp. Het liefdesverhaal doet me verder niks, maar van de beschrijvingen van dat woeste, ongerepte land krijg ik helemaal zin er zelf weer op uit te trekken (lol covid? Idk her). De politieke discussies en filosofische inzagen, hoe eenvoudig dan ook, hebben me destijds erg beïnvloed en zetten me ook nu weer aan het denken over de inrichting van onze maatschappij: hoe gaan we met anderen om, en wat heeft dat voor invloed op onszelf?
Een modern boek is het al lang niet meer, maar dat hoeft ook niet. Science-Fictie is juist zó interessant als genre omdat het zo helder de (hedendaagse) werkelijkheid reflecteert, en daarom des te sneller gedateerd aanvoelt.
Dat Thea Beckman in de jaren 80 schreef over een nucleaire ramp, een coloniale supermacht, en een utopie waar uitsluitend vrouwen de macht hebben is zo gek nog niet, en dat jonge Anouk er in de jaren 00 weg van was al helemaal niet. Uitsluitend sterke vrouwen aan de macht, ik kan me niet voorstellen waarom dat nou juist zo aansloeg....
Anyway, op naar deel 2.