ปีศาจสวนดอกไม้

by Seishi Yokomizo, รัตน์จิต ทองเปรม (Translator)

พบศพหญิงสาวนอนเปลือยอยู่กลางแปลงดอกไม้ ซ้ำร้ายยังถูกทำอนาจารหลังจากโดนฆ่ารัดคอ! ผู้ตายคืออาเกมิ...นางแบบนู้ดจากโตเกียวซึ่งเพิ่งเดินทางมาถ่ายแบบนู้ดที่เรียวกังแห่งนี้ ร่างไร้วิญญาณของเธอถูกพบในท่วงท่ายั่วยวนเหมือนท่าโพสตอนถ่ายแบบไม่มีผิดเพี้ยน!

ตำรวจพบผ้าพันคอที่ใช้เป็นอาวุธตกอยู่ในจุดเกิดเหตุ จึงออกหมายจับคินโนซูเกะ...เจ้าของผ้าพันคอ ทว่าพ่อแม่ของเขาไม่เชื่อว่าลูกชายจะเป็นฆาตกรจิตวิปริต จึงขอร้องให้คินดะอิจิช่วยออกโรงสืบคดีนี้ จนนำไปสู่ความจริงอันชวนตะลึงและน่าสะพรึงกลัว!

พบกับสุดยอดนิยายสืบสวนระดับตำนานที่หลายคนรอคอย ซึ่งเคยสร้างปรากฏการณ์ยอดขายไปทั่วประเทศญี่ปุ่นและไทย โดดเด่นด้วยชั้นเชิงการผูกปมฆาตกรรมสุดพิสดาร ตีแผ่ด้านมืดในจิตใจมนุษย์ได้อย่างเย็นเยียบ และทิ้งคำถามชวนขนลุกว่า ใครกันแน่ที่เป็น ‘ปีศาจ’ ตัวจริง!

Genres: Thriller, Suspense, Crime

276 pages, Paperback

First published January 1, 1953

About the author

Seishi Yokomizo (横溝 正史) was a novelist in Shōwa period Japan.
Yokomizo was born in the city of Kobe, Hyōgo (兵庫県 神戸市). He read detective stories as a boy and in 1921, while employed by the Daiichi Bank, published his first story in the popular magazine "Shin Seinen" (新青年[New Youth]). He graduated from Osaka Pharmaceutical College (currently part of Osaka University) with a degree in pharmacy, and initially intended to take over his family's drug store even though sceptical of the contemporary ahistorical attitude towards drugs. However, drawn by his interest in literature, and the encouragement of Edogawa Rampo (江戸川 乱歩), he went to Tokyo instead, where he was hired by the Hakubunkan publishing company in 1926. After serving as editor in chief of several magazines, he resigned in 1932 to devote himself full-time to writing.
Yokomizo was attracted to the literary genre of historical fiction, especially that of the historical detective novel. In July 1934, while resting in the mountains of Nagano to recuperate from tuberculosis, he completed his first novel "Onibi" (『鬼火』), which was published in 1935, although parts were immediately censored by the authorities. Undeterred, Yokomizo followed on his early success with a second novel Ningyo Sashichi torimonocho (1938–1939). However, during World War II, he faced difficulties in getting his works published due to the wartime conditions, and was in severe economic difficulties. The lack of Streptomycin and other antibiotics also meant that his tuberculosis could not be properly treated, and he joked with friends that it was a race to see whether he would die of disease or of starvation.
However, soon after the end of World War II, his works received wide recognition and he developed an enormous fan following. He published many works via Kodansha's Weekly Shōnen Magazine in serialized form, concentrating only on popular mystery novels, based on the orthodox western detective story format, starting with "Honjin Satsujin Jiken" (『本陣殺人事件』) and "Chōchō Satsujin Jinken" (『蝶々殺人事件』) (both in 1946). His works became the model for postwar Japanese mystery writing. He was also often called the "Japanese John Dickson Carr" after the writer whom he admired.
Yokomizo is most well known for creating the private detective character Kosuke Kindaichi (金田一 耕助). Many of his works have been made into movies.
Yokomizo died of colon cancer in 1981. His grave is at the Seishun-en cemetery in Kawasaki, Kanagawa (神奈川県 川崎市).

Reviews

[Makmild]

ก็ดี้

[Mirai]

‘ปีศาจสวนดอกไม้’ คือหนังสือรวมคดีสั้นๆ ของคินดะอิจิ จำนวน 4 เรื่อง (จบในตอน) ที่อัดแน่นไปความวิปริตพิสดาร ความคับแค้นข้องใจ และตัณหาราคะ ที่ซ้อนเร้นอยู่ภายในจิตใจอันดำมืดของมนุษย์

เปิดเล่มมาด้วยคดีแรก ‘ปีศาจสวนดอกไม้’ ที่ชื่อเดียวกับชื่อหนังสือ ว่าด้วยคดีฆาตกรรมปริศนานางแบบสาวสวยท่ามกลางสวนดอกไม้ คดีต่อมา ‘หน้ากากคนตายคืนชีพ’ ที่ยกประเด็นต้องห้ามในยุคนั้นอย่างรักร่วมเพศมาผูกโยงจนก่อให้เกิดคดีฆาตกรรมที่แสนซับซ้อน คดีที่สาม ‘สาวสวยหุ่นขี้ผึ้ง’ ว่าด้วยการทดลองประหลาดที่พยายามนำชิ้นเนื้อมาโปะกับกระดูกเพื่อฟื้นคืนชีพร่างดั้งเดิมของผู้ตาย และปิดท้ายด้วยคดีสุดท้าย ‘ศีรษะ’ คดีหัวมนุษย์ที่ถูกตัดและตั้งบนลานหิน ในขณะที่ลำตัวล่องลอยไปตามลำธารก่อนไปโผล่ที่แอ่งน้ำลึก

เหมือนเราจะถูกจริตกับคินดะอิจิคดีสั้นๆ มากกว่าบรรดาคดียาว ความซับซ้อนคดีไม่มาก ตัวละครไม่เยอะ สมองก็เลยทำงานไม่หนัก เราชอบสองคดีแรก อ่านรวดเดียวจบ คดีแรกดูธรรมดาหน่อย แต่ก็น่าติดตาม ส่วนคดีที่สองสนุกและสยองดี แม้มีความโบราณคร่ำครึในบางฉากบางตอน แต่เป็นเพราะบริบทในยุคนั้น เลยรับในส่วนนี้ได้ คดีที่สามก็สยองเหมือนกัน แต่รู้สึกอิรุงตุงนังมากไปหมด ไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ รวมถึงคดีสุดท้ายด้วย

สรุปคือ อ่านเพลินๆ ได้ดี สนุกพอประมาณ

[Jija]

สี่คดีสั้นที่รวมในเล่ม ปีศาจสวนดอกไม้ ล้วนมีบรรยากาศต้องสาปและความวิปลาส ตัดกันดีกับวิธีสืบนิ่ง ๆ สุขุมของคินดะอิจิ โคสึเกะ เราจะเห็นการคืบคลานของ moral ใหม่ ๆ สู่สังคมญี่ปุ่น ซึ่งบางตัวละครก็จะออกแรงต้านมัน (การถ่ายแบบนู้ด, การแปลงเพศ ฯลฯ) อ่านแล้วก็ก้ำกึ่งในใจว่าผู้เขียนมีทัศนคติเชิงลบต่อสิ่งเหล่านั้นหรือเพียงจับชีพจรสังคมยุคนึงออกมา

คิดถึงหนังสือชุดคินดะอิจิยอดนักสืบมาก ♥️ (และการ์ตูนด้วย) พออ่านเล่มนี้จบก็อยากหาเล่มอื่นมาอ่านต่อเลย Hummingbooks ทำรูปเล่มสวย สำนวนแปลอ่านง่ายด้วยจ้ะ

(อ่านฉบับภาษาไทย)

[osa]

ฆาตกรรมสุดพิสดาร ตีแผ่ด้านมืดในจิตใจมนุษย์

ปีศาจสวนดอกไม้ รวบรวม 4 เรื่องสั้นในซีรี่ย์คินดะอิจิ ด้วยความที่โยโคมิโซะ เซชิ เป็นนักเขียนที่เน้นการบรรยาย ผูกปมความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิง ปิดจบด้วยคำตอบที่คาดเดาไม่ได้ ทั้งหมดที่ว่านี้ต้องใช้เวลาและองค์ประกอบในการดำเนินเรื่อง พอกลายเป็นเรื่องสั้นที่กระชับ ขมวดปมเร็ว ทำให้รู้สึกว่าไม่สมบูรณ์เท่าไหร่

🌸 ปีศาจสวนดอกไม้ - คดีฆาตกรรมหญิงสาวเปลือยกายอยู่กลางแปลงดอกไม้ ดำเนินเรื่องไม่ซับซ้อน เน้นท้าวความที่มาที่ไป ค่อย ๆ เปิดเผยความจริงและเฉลยทีเดียวตอนจบ

👺 หน้ากากคนตายคืนชีพ - คดีรักร่วมเพศ เรื่องนี้สยองที่สุดจากทั้งหมด 4 เรื่อง ให้กลิ่นอายบรรยากาศอึมครึม มีความ horror ผสมเข้ามา ชอบ setting ในเรื่องนี้สุด

🎎 สาวสวยหุ่นขี้ผึ้ง - เมื่อการทดลองทางแพทย์กลายเป็นเหตุเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมอันเลื่องชื่อ ให้เรื่องนี้สนุกสุด มีการผูกความสัมพันธ์ซ้อนไปซ้อนมา เสียแต่ว่าเดาคนร้ายง่ายไปหน่อย

🏯 ศีรษะ - คดีฆาตกรรมตัดหัว มีการอิงไปถึงเรื่องโกะกุมง รู้สึกว่าเนือย ๆ เริ่มอ่านแบบ scanning เพราะไม่มีจุด peak เท่าไหร่

เป็นการตอกย้ำว่า โยโคมิโซะ เซชิ เขียนเรื่องยาวสนุกกว่า เพราะแต่ละคดีต้องมีรายละเอียดประกอบกันในความคิด เรื่องนี้เน้นอ่านเรื่อย ๆ ไม่ได้มีอะไรสลับซับซ้อน

[BAiTEUYbAiTY]

No.31/2023 ~ ปีศาจสวนดอกไม้

**************************************************
เรื่องราวการสืบสวนคดีฆากรรมของนักสืบ "คินดะอิจิ โคสุเกะ" กับเหล่าสารวัตรประจำท้องที่ต่างๆ

เล่มนี้แยกเป็น 4 เรื่องสั้น จบในตอน ซึ่งแต่ละตอนไม่ได้เกี่ยวข้องกัน
* ปีศาจสวนดอกไม้ : เมื่อนางแบบนู้ดจากกรุงโตเกียวถูกพบเป็นศพในสภาพเปลือยเปล่าอยู่กลางสวนดอกไม้
* หน้ากากคนตายคืนชีพ : การหมกมุ่นในตัณหา รักร่วมเพศ ความเห็นแก่ตัว นำมาสู่คดีฆาตกรรมสยองขวัญ
* สาวสวยหุ่นขี้ผึ้ง : เมื่อดอกเตอร์จากวงการนิติเวชศาสตร์ต้องการคืนใบหน้าให้กับโครงกระดูกที่พบเจอ เรื่องราวชวนสยดสยองที่ถูกปิดไว้จึงเปิดเผยขึ้น
* ศีรษะ : ณ ลำธารแห่งนึงใกล้กับจังหวัดโอกายามะและจังหวัดเฮียวโงะ มีคนพบศีรษะมนุษย์ถูกตัดและวางไว้ที่ลานหินโกะกุมง และลำตัวลอยไปติดที่แอ่งไร้ศีรษะ นี่ไม่ใช่ศพแรกที่พบเจอชิ้นส่วนในลักษณะนี้

ส่วนตัวเพิ่งเคยอ่านนิยายชุด คันดะอิจิยอดนักสืบ เป็นครั้งแรก ก็จะงงงงในสำนวนการเล่าเรื่องอยู่หน่อยๆ แต่พออ่านไปเรื่อยๆก็รู้สึกว่าเอ้อออสนุกดีเหมือนกันแฮะ
ลักษณะการเขียนจะออกแนวฆาตกรรมพิศดารไปซะหน่อย เรื่องปมต่างๆในแต่ละเรื่องก็ลึกซะจนเดาตัวฆาตกรไม่ถูกเลยสักเรื่อง ในทุกเรื่องเหมือนเล่นกับจิตใจมนุษย์ว่าคนๆนึงจะมีด้านมืดได้ลึกขนาดไหน จะมารู้ตัวฆาตกรก็ตอนคันดะอิจิเฉลยขึ้นมาเท่านั้นแหละ (คล้ายๆก่ะโคนันม่ะนะ ที่ไม่ว่าเราจะพยายามเดาเหตุการณ์ยังไงก็เดาไม่ถูกสักที ต้องรอเฉลยอย่างเดียว)

ในความรู้สึกเรื่องสไตล์นี้ก็ไม่แย่ เพียงแต่บางฉากก่ะทำให้เรารู้สึกพะอืดพะอมได้มากอยู่เหมือนกัน เราคงต้องอ่านหนังสือแนวนี้ให้มากอีกหน่อย จะได้มีภูมิคุ้มกันมากกว่านี้

FB~ bAi Look Book
IG~ bAiLookBook

#bAiLookBook #bAiTYReviewsABook #ReviewBook #BookAholic #BookStagram #BookStagramThailand #BookStagramTH #ThaiReader #BookAddict #BookLover #Reading #ReadingTime #รีวิวหนังสือ #หนังสือน่าอ่าน #แนะนำหนังสือ #ปีศาจสวนดอกไม้ #โยโคมิโซะเซชิ #HummingBooks

[Tanan]

ซื้อมาแล้วถึงรู้ว่าเป็นเรื่องสั้น - -"

พอเป็นเรื่องสั้น การสืบสวนจะขมวดให้ประทับใจค่อนข้างยาก
นักเขียนไม่มีเวลาอธิบาย ไม่มีเวลาเล่ามากนักเรื่องในตอนก็ต้องจบแล้ว
บางทีเลยเหมือนนักสืบก็มโนเอาแล้วดันถูกเฉยอะไรแบบนี้

เสน่ห์เล่มนี้เลยอยู่รูปลักษณ์ภายนอกของตัวคินดะอิจิล้วน ๆ

จริง ๆ หากมองว่าเป็นงานเขียนที่ทริกสร้างขึ้นมาในสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
พล็อตที่สร้างขึ้นมาในยุคนั้น ทำได้แบบนี้คือสุดยอดมาก ๆ แล้ว

เพียงแต่พอมาอ่านในปี 2023 ในยุคที่การ์ตูนโคนันมีเป็นร้อยเล่มมันเลยดูธรรมดามาก

ถามว่าสนุกไหม ก็สนุกล่ะ สนุกเหมือนอ่านโคนัน (ตกลงสนุกไหมวะ!)
แต่โหดกว่าและไม่เหมาะกับเยาวชน (ข่มขืนศพงี้ ฆ่าตัดหัวงี้)

อารมณ์เหมือนดราก้อนบอลมั้ง
เพราะมีดราก้อนบอลสร้างไว้เป็นฐาน จึงมีนารุโตะ จึงมีวันพีช

และเพราะมีคินดะอิจิเป็นรากฐานที่ดี ถึงได้มีนิยายดี ๆ ในยุคนี้ตามมา

[Fai C. -]

เรื่องสั้นอ่านสนุกตามมาตรฐาน

[Wasin Waeosri]

รวมเรื่องสั้น 4 เรื่อง 4 คดีของนักสืบคินดะอิจิ โคสุเกะ ตามมาตราฐาน series นักสืบคินดะอิจิถือว่าซับซ้อนใช้ได้ หลอกคนอ่านเนียนกริบ เล่นกับตัณหา ความโลภของมนุษย์ได้ดี อ่านวันเดียวจบสมกับที่ห่างหาย (จากแปลไทย) ไปนาน

[Juve Sasithorn]

คินดะอิจิ กับตอนใหม่ที่ยังไม่เคยถูกตีพิมพ์ เป็นเรื่องสั้นประมาณ4 ตอน สนุกชวนติดตาม ระทึกขวัญมีฉากแหวะๆอยู่เหมือนกัน ถูกใจดี อ่านจบเร็วเลย

[Moonegg]

รวมเรื่องสั้นสี่เรื่อง ไม่ได้ว้าวอะไรมาก มีน่าสนใจอยู่เรื่องเดียวคือหุ่นขี้ผึ้ง

[Penny]

เล่มนี้มีความซับซ้อนและเห็นความเก่งกาจของคินดะอิจิพอสมควร เรื่องราวดูมีแผนเป็นขั้นเป็นตอนทำให้แกะคดีตามค่อนข้างยาก แต่ก็มีบ้างที่เป็นไปตามที่คาดไว้ ช่วงไขคดีสามารถทำให้ลุ้นตามชนิดที่อยากเข้าไปสิงในหนังสือเผื่อจะได้เห็นรายละเอียดและคำเฉลยต่างๆไวขึ้นกว่าการอ่าน 5555 ยอมรับว่าสนุกใช้ได้เลย คดีที่สองจำได้ว่าตอนอ่านละดันนึกภาพตามชัดเจนไปหน่อย (และผู้เขียนอธิบายภาพได้ดีด้วย) ทำเอามวนท้องไส้จนแทบจะอาเจียน ถึงกับต้องวางหนังสือและพักหายใจ แต่เรื่องมุมมองในสังคมต่าง ๆ ที่สะท้อนผ่านเรื่องราวหรือภาษาของผู้เขียนก็ยังคงแสดงให้เห็นการปิดกั้นและความคิดงงๆบางอย่าง ซึ่งอ่านไปก็ทำหงุดหงิดบ้าง ได้แต่ท่องไว้ว่ามันแต่งไว้นานแล้ว~ มันแต่งไว้นานแล้ว~ 😆

การแปลของเล่มนี้รู้สึกมีความสำบัดสำนวน เน้นความไพเราะ บางคำเรายังไม่รู้เลยว่าแปลว่าอะไรและไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้บางครั้งต้องกลับมาอ่านซ้ำบ้างเพื่อทำความเข้าใจ แต่ก็รู้สึกว่าการแปลมันเข้ากับคินดะอิจิดีนะคะ ทั้งในเรื่องยุคสมัย และยิ่งภาษาไพเราะ พอมาอ่านช่วงอธิบายบรรยากาศหรือสภาพคดีต่าง ๆ มันยิ่งทำให้ต้องอ่านช้าลงเพื่อค่อย ๆ ทำความเข้าใจและซึมซับเหตุการณ์ตรงหน้าเลยยิ่งช่วยให้เห็นภาพชัดขึ้นจนบางทีก็มีเสียวสันหลังวาบได้เลย ชอบค่ะ

[Luk-Wa]

เรื่องสั้น4เรื่องที่พบศพในสภาพแปลกประหลาด แถมยังทิ้งเงื่อนงำยากจะคาดเดาตัวฆาตกรและลำดับการก่อเหตุ แต่คินดะอิจิก็สามารถคิดวิเคราะห์จากข้อมูลเท่านั้นและระบุคนร้ายได้หมด เก่งเว่อร์ตามเคย 555

เอาจริงถ้าเป็นสมัยนี้ แค่ตรวจDNA ก็จะจับฆาตกรทุกตอนได้อย่างง่ายดาย หมดความสนุกของนิยายกันไปเลย 😅

ภาพหน้าปกมาจากตอนแรกคือ ปีศาจดอกไม้ เป็นตอนเดียวที่เราเดาฆาตกรและวิธีการอำพรางฆ่าได้ถูกต้อง คงเพราะพล็อตลักษณะนี้ในสมัยปัจจุบันค่อนข้างเจอบ่อย แต่ที่น่าทึ่งคือผู้เขียน แต่งเรื่องนี้ตั้งแต่ปี1976 เก่ามากกก 47ปีที่แล้วแน่ะ สุดยอดมากๆๆ

ตอนที่ชอบที่สุดคงเป็น หน้ากากคนตายคืนชีพ เป็นตอนที่ยาวที่สุด และเนื้อเรื่องซับซ้อน หักมุมหลายตลบ กว่าจะรู้ตัวฆาตกรที่แท้จริงก็ใกล้จะจบละ สนุกดี

[Manchulika]

ตอนซื้อไม่รู้ว่าเป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นสี่เรื่อง (ปีศาจสวนดอกไม้, หน้ากากคนตายคืนชีพ, สาวสวยหุ่นขี้ผึ้ง, ศีรษะ) กลายเป็นว่าพออ่านจบกลับชอบเรื่องปีศาจสวนดอกไม้ที่ สนพ. เลือกเป็นหน้าปกน้อยกว่าเรื่องอื่นๆ แต่โดยรวมก็สนุกเหมือนเดิม

[Lind. W]

ก็สนุกดีค่ะ แต่วิธีการเล่าเกี่ยวกับการสืบคดีออกน่าเบื่อนิดนึงไม่ได้เล่าแบบลงรายละเอียดอะไรเยอะ มันเลยดูไม่ค่อยน่าติดตามเท่าไหร่ ถ้าเป็นแบบเรื่องที่เล่าได้สนุกจริงๆจะอ่านทีเดียวจบ แต่นี่มีทิ้งช่วงของการอ่านไปบ้าง แต่ก็ขึ้นอยู่กับความชอบของแต่ละคนมั้งนะ

[Kamons]

ก็ดีในความหมายที่แปลว่าชอบ เพราะหลังจากอ่านนิยายขนาดยาว 3 เล่มบ้าง 8 เล่มจบบ้าง มาเจอเรื่องสั้นไม่กี่หน้าที่อ่านจบครบได้อารมณ์ทุกอย่างมันก็เจ๋งดี อ่านจบแล้วรู้สึกอยากไปค้นเล่มอื่นๆ ของคินดะอิจิมาอ่านต่อ

[bacon tong]

เป็นเรื่องสั้นทั้งหมด4เรื่อง ซึ่งโดยส่วนตัวรุ้สึกว่าเนื้อหามันดูบีบมาก ๆ เหมือนเป็นน้ำไปซะเยอะ พอเฉลยปมก็เฉลยแบบเร่ง ๆ เร็ว ๆ แต่ก็มีความลุ้น ๆ แหละ พอไปดูว่าเล่มนี้เขียนตต1976แล้วก็ไม่ค่อยแปลกใจในชุดความคิดของนักเขียนที่เป็นผุชายญี่ปุ่น5555

ชอบตอนหน้ากากคนตายคืนชีพกับสาวสวยหุ่นขี้ผึ้ง

[Fhay S]

ปกติไม่ค่อยได้อ่านแบบรวมเรื่องสั้นเท่าไหร่ แต่ละตอนมีเนื้อเรื่องที่ลุ้นระทึกอยู่ แอบเดาไม่ออกอยู่เหมือนกัน

[abtuich]

เป็นเล่มรวมเรื่องสั้นค่ะ ตอนแรกนึกว่าเป็นเรื่องยาวปีศาจสวนดอกไม้ สรุปเรื่องปกสั้นมาก สั้นแบบเอ้าจบละหรอ แล้วไม่ซับซ้อนไม่อะไรเลย ไปสนุกเรื่องสุดท้ายของเล่มแบบน่าติดตาม มี 4 เรื่องสั้นในเล่มค่ะ

[allie clio]

like a conan the series but put it in literature version. for me it was enjoyable and (somewhat) thrilling.

[Gchananya]

รวมเรื่องสั้นขขขของนักสืบคินดะอิจิ
สนุกไม่ต่างจากเรื่องยาว เนื้อหากระชับ

[Jellyjeli]

ในเล่มรวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมของคินดะอิจิไว้ทั้งหมด 4 เรื่อง ส่วนตัวกว่าจะอ่านจบคือไม่ไหวอ่ะ ไม่ได้หมายถึงว่ารับไม่ได้เกี่ยวการบรรยายภายในเรื่องนะ แต่ปัญหาคือการเล่าเรื่องมากกว่า เราน่าจะไม่ชอบที่ปูเรื่องมาอย่างยืดยาว แต่พอจังหวะจะเฉลยว่าใครคือฆาตกรกลับเฉลยปุ๊บปั๊บทันทีแล้วตัดจบเรื่องเลย อ่านแล้วง่วง ทรมานตัวเองมากเว่อ :(

ให้คะแนนปกเพิ่ม เพราะปกสวยมาก

[Txga]

สนุกดี อ่านแบบจอยๆ ไม่ได้คาดหวัง ส่วนตัวไม่ค่อยชอบเรื่องสั้น เพราะรู้สึกว่ามันตัดจบเร็วนิดนึง เหมือนอยู่ดีๆคินดะอิจิก็นึกออก detail ที่ทำให้นางไขปริศนาได้มีน้อย