Drie generaties. Een vader, een dochter en een kleinzoon. Emiel, Hannelore en Matteo. Alle drie dragen zij de tijdgeest in zich mee, en ze verzetten zich er ieder op hun eigen manier tegen. Emiel luistert naar jazz om die verschrikkelijke oorlog achter zich te laten en weigert dienstplicht. Wegens een noodlottig ongeval neemt hij noodgedwongen en tegen zijn zin de boerderij van zijn vader over en hij ziet met lede ogen de komst van machines en schaalvergroting aan. Hannelore spuit met zwarte verf 'no future', 'destroy' en 'fascist cops' op de muren in het dorp en gaat studeren in Leuven. Waar ze eerst artikelen en gevatte slogans bedenkt voor een punkblaadje, blijkt die creativiteit haar later veel geld op te leveren in de reclamewereld. Matteo vindt zijn moeder hypocriet en droomt van een zuiver Europa. Hij is op weg naar Polen om de Europese verlichting levenskrachtig te houden. Ondertussen worstelen ze allemaal met de liefde. De tijd verstrijkt, het leven gaat door, en idealen blijken van generatie op generatie pijnlijk te kunnen veranderen.
Via 3 generaties (vader Emiel, dochter Hannelore en kleinzoon Matteo) loodst schrijversduo Elvis Peeters zijn lezers doorheen 70 jaar (Belgische) geschiedenis. Al lezend voel je aan den lijve hoe die tijden impact op ieders leven hebben: rechtstreeks en onrechtstreeks, bewust of onbewust. Geleid door schone zinnen, in heldere, directe taal ontdek je hoe de tijden karakters vormen of misvormen en dat ook wie er denkt aan te ontsnappen, een kind van zijn tijd is.
(Groot)vader Emiel neemt noodgedwongen het boerenbedrijf van zijn vader over en worstelt evenzeer met zijn wereldse idealen als met de economische haalbaarheid van de boerderij. Hij lijkt de tijden te ondergaan en zich daarbij neer te leggen. Zijn dochter Hannelore wentelt zich net vol overtuiging in die wereldse idealen en ziet de maakbaarheid van de wereld, waar ze zich met twee voeten vooruit instort. Geen blik achterom nodig. De tijden onderga je niet, die maak je. Kleinzoon Matteo weet zich geen raad met de tijden en zoekt heil in de vervlogen verlichting.
Elvis Peeters schetst een familie, haar idealen en hoe ze haar weg zoekt doorheen de tijden. Haarscherp zie je hoe het wiel van de geschiedenis maalt, hoe mensenlevens daar willens nillens door gevormd worden en hoe niemand ontsnapt aan zijn tijden: al geeft elk karakter er zijn eigen invulling aan, gekneed wordt je.
De tijden draagt de typerende kracht van Elvis Peeters' pen op elke bladzijde mee: heldere taal die zelden omfloerst is, vol krachtige en prachtige zinnen. Waar nodig krast die pen letter voor letter de blinkende vernis van ons mens- en maatschappijbeeld weg en legt de minder glanzende onderlaag bloot. Dat maakt de tijden soms confronterend en hard, maar evenzeer relevant en beklijvend. Wie een sprookje wil, hoeft niet bij Elvis Peeters aan te kloppen. Wie er niet om maalt door elkaar geschud te worden: doe je gordel aan, de tijden breken aan!
Drie generaties. Emiel, geboren in 1929, groeit op als zoon van een verarmde hereboer in Haigem. Na de Tweede Wereldoorlog erft hij de boerderij van zijn vader - een boerderij die nauwelijks wat opbrengt en Emiel dwingt om zijn toekomstdromen aan de wilgen te hangen. Zijn broer en zus zijn naar Belgisch Congo geemigreerd, Emiel zit vast in Haigem. Hij koestert zijn boerderij, zijn stukje land en zijn enkele koeien - dat is het stukje wereld dat hij bestierd, zijn akkers, de weiden en de boomgaard. Toch haalt de tijd hem in. Zijn boerderij wordt onteigend en hij gaat noodgedwongen in een ditributiecentrum werken. Gelaten, tevreden en zonder ambitie, zijn tijd zal het welk duren. Hannelore, zijn dochter, is de tegenstelling. Zij weet zich wél aan het plattelandsleven te ontworstelen, maar wisselt haar punkmentaliteit geleidelijk in voor een leven in Londen, gefinancierd door snel geld uit de reclamewereld. Kleinzoon Matteo, die een hedonistisch leven leidt met een fuif en een snuif, met rechts-extremistische denkbeelden.
De Tijden is een roman over de tijdsgeest en wat dit met mensen doet. De familieband wordt mooi gesymboliseerd doordat elk nieuw personage wordt geïntroduceerd door een scene met luidende klokken, waarbij de drie generaties elk hun dag beginnen. Dit is wat hen bindt, hun familie, hun DNA maar vervolgens leidt ieder zijn eigen leven, gevangen in de voortschrijdende tijdsgeest.
Peeters geeft zijn zijn personages inhoud, een breed spectrum van proberen en falen, van twijfelen en acceptatie. Tegelijkertijd zet hij mooi de veranderende tijdsgeest neer: de teloorgang van de landbouw, de punk en de Greed is Good mentaliteit van de jaren '80 tot en met het eenoudergezin en de staat van Europa. Mooi om te lezen hoe de personages daar onbewust door beïnvloed worden, en niet altijd ten goede.
Elvis Peeters is het speudoniem van het Vlaamse schrijversduo (en echtpaar) Jos Verlooy en Nicole van Bael. Hoe dat in zijn werk gaat, daar ben ik dan wel benieuwd naar. Wordt de verhaallijn besproken terwijl de was wordt opgevouwen of wordt er apart aan gewerkt, waarna de beste versie na een democratisch besluit wordt gekozen? Hoe dan ook, met deze roman heeft/hebben Elvis Peeters in ieder geval een mooie generatieroman geschreven.
Elvis Peeters en Nicole Van Bael schreven een waar tijdsdocument van de afgelopen zeventig jaar in drie opeenvolgende generaties: Emiel, zijn dochter Hannelore en haar zoon Matteo. Persoonlijke gebeurtenissen gekoppeld aan mondiale, soms wel erg snel afgewikkeld, maar steeds in een melancholische stijl en sterk beschreven karakters, in actie. Wat er ook gebeurt, het leven gaat voort, lijkt de boodschap. Mooi, maar soms ook wat kort door de bocht.
3,5⭐️ Net geen vier sterren. Helemaal mee met de geschiedenis van Emiel, deel twee met Hannelore in de hoofdrol kon me echter minder bekoren. Tijden veranderen... en ook weer niet.
Een boek dat je aan een sneltempo meeneemt doorheen de geschiedenis van de afgelopen 70 jaar. Politiek, muziek, maatschappij en sterke, herkenbare personages.
Ik wist niet dat Elvis Peeters een schrijversduo is! In dit boek raast de twintigste eeuw voorbij, verteld in innemende witgrijstinten zoals opa Emiel de wereld ziet na een blikseminslag. Omdat zijn toekomst in Congo in duigen valt, blijft hij in Vlaanderen. Hij neemt de familieboerderij over, moet mee met de moderne tijd en dus veel geld investeren in machines. Dochter Hannelore groeit op in de punkjaren en kiest voor het geblaat van een marketeerleven in Londen. Haar zoon Matteo worstelt dan weer met de liefde. Mooie overgangen in een vrij rechtlijnig verteld verhaal. Ik las een ode aan de ambachtelijke boerenstiel vol liefde voor en symbiose met de dieren. Elk verhaal wordt ingeleid met een muziektekstfragment dat bij het tijdperk past – ik zong het telkens in gedachten mee – en start met het galmen van een klok ergens op het platteland. Heel Vlaams en heel uitnodigend om te lezen.
Een boek over de tijdsgeest in 3 generaties die heel herkenbaar is; het oorlogsverleden, de schaalvergroting in de landbouw, de bankencrisis, de klimaatmarsen, ... en vooral over hoe die gebeurtenissen ook mee het karakter en de (foute) keuzes van de personages bepalen en afstand scheppen tussen Emiel, zijn dochter Hannelore en zijn kleinzoon Matteo. "Wat toen voor mij jazz was, weet ik niet wat vandaag voor mijn kleinzoon is, maar ik weet wel dat het geen muziek is waarop ik zou willen dansen. Ik wil hem niet onverbloemd horen uitspreken wat allemaal op zijn tong ligt. Ik ben bang dat ik dan een stem hoor waarvan ik hoopte dat ze voorgoed was uitgepraat."
Prachtig boek over hoe de tijdgeest drie verschillende generaties beïnvloed. Ook erg mooi hoe het verhaal verbanden legt tussen de personages en muziek. De personages hebben een zekere diepgang, alleen jammer dat een van de drie hoofdpersonages extreem onsympathiek was en de andere redelijk onsympathiek.
Dit is al mijn achtste boek van Elvis Peeters, dus je kunt wel zeggen dat ik een groot fan ben van deze Vlaamse schrijver, die ik iedereen aanraad. Ook dit keer werd ik niet teleurgesteld. In dit boek beschrijft Peeters de levens van drie generaties Emiel, Hannelore en Matteo. Elke generatie beleeft zijn/haar eigen (opstandige) worsteling om te overleven of aan te passen in de tijd waarin hij/zij leeft. Drie mooie tijdsbeelden van de afgelopen 75 jaar. En dat allemaal in dat mooie en zuivere Vlaams taalgebruik van Elvis Peeters.
Een kleine geschiedenis van drie generaties, tegen de achtergrond van dé geschiedenis en hoe die in de levens ingrijpt. Met een grootvader die aan het einde probeert te berusten, maar met een eindzin die er niet om liegt. Een kleine Vlaamse geschiedenis als sjabloon voor een wereldwijdere evolutie. Verrassend, dit boek. Ik ga nog Elvis Peeters lezen.
Ooit heb ik met Elvis Peeters gedineerd en ik vond ze sympathiek, dus dit boek wilde ik graag goed vinden. Maar over het algemeen vond ik er maar weinig aan. De perspectiefwisselingen vond ik verwarrend en de personages per generatie onsympathieker (wat op zich interessant is). De grote lijn in het boek, met de proloog en epiloog, sprak me wel erg aan.
Veel treffender en overtuigender dan de delen over dochter Hannelore en kleinzoon Matteo is het eerste gedeelte van "De tijden", over vader respectievelijk grootvader Emiel. Honderd bladzijden, toch bijna de helft van het boek, is het op zijn best, het schrijversduo dat als zodanig actief is onder de naam Elvis Peeters - daar moeten we het als lezer dan maar mee doen.
Graag gelezen én aan onze beide kinderen cadeau gedaan. We waren zelf betrokken bij de Florennade (verhaal van de middelste generatie), het is voor ons dus een waardevol tijdsdocument.
Als kleinzoon van een opa die in WOII in het verzet zat (en het niet heeft overleeft) greep dit boek mij ontzettend aan, omdat ik om mij heen overeenkomsten zie met dit verhaal.
Het boek confronteert je met de goed -én slechtheid en ook de verandelijkheid van de mens. De hoofdpersonen in het boek staan, ondanks dat ze familie van elkaar zijn, mijlenver van elkaar af. De personages raken niet alleen kwijt wat ze hebben meegekregen van de vorige generatie, ook raken ze soms hun eigen waarden, idealen en overtuigingen waar ze ooit voor stonden kwijt. Goed en meeslepend geschreven. Als muziekliefhebber vind ik de link met muziek goed gedaan: net zoals de personages in het boek, gaat de kwaliteit van de muziek namelijk óók flink omlaag. De tijden veranderen. Klasse!