Després de l'èxit de M'estimo, t'estimo , arriba el nou llibre de Maria Esclapez. Un llibre nou per comprendre la teva història, fer les paus amb el passat, reconnectar amb tu i els que t'envolten i fer de tu mateixa el teu lloc segur. María Esclapez ja ha ajudat a milers de lectors a curar les seves relacions i a millorar la seva autoestima. Ara se centra en la importància de guarir les ferides emocionals de la infantesa i del passat . «Per què sento el que sento? D'on em ve aquest malestar? Com he après a relacionar-me amb els altres i amb mi mateix? Com influeix en la nostra vida adulta el tipus d'aferrament que desenvolupem durant la infantesa? I com puc guarir les ferides emocionals del passat i viure en pau el present?». María Esclapez , la psicòloga i divulgadora que s'ha convertit en un referent de salut mental per a diverses generacions, t'acompanya en aquest viatge per descobrir com pots començar a curar el passat i millorar el present. Com ja va fer en M'estimo, t'estimo amb un to fresc i directe, utilitza exemples pràctics tant personals com extrets de la seva consulta. Què trobaràs en aquest llibre? -Anècdotes, experiències de l'autora i situacions extretes de casos reals a la consulta. -Exercicis d'autoconeixement, guiats per l´autora, per comprendre d'on venen els nostres problemes i començar a posar-hi solució. -Radiografies de converses de Whatsapp, esquemes, il·lustracions i altres materials gràfics per facilitar la comprensió del text. -Propostes per posar en pràctica i treure el partit més gran a les teves relacions.
Libro que olvidé al cabo de una hora de haberlo terminado. No me aportó ningún conocimiento nuevo; sólo alguna que otra idea interesante y un par de ejercicios puntuales que parecen útiles.
Los principales temas que trata son el trauma, la teoría del apego y la importancia de la validación emocional y de la compasión para con uno mismo a través de un diálogo interno sano. En definitiva, cuestiones que están muy de moda en la psicología y la autoayuda.
Es una lectura ligera. Da la impresión de que mantienes una charla con la propia Esclápez, que cuenta con aparente sinceridad algunas de sus vivencias personales.
Lo que más me ha gustado es que no cae en el positivismo absurdo que suele abundar en este tipo de libros.
Una lectura bien necesaria y recomendadísima para todos. Porque todos nos merecemos la mejor versión de nosotros mismos; solo podemos lograrla con hacer las paces con nuestro pasado, enfrentar nuestros miedos y sanar aquella(s) herida(s) emocional(es) que tuvieron un gran impacto en nuestro pasado y siguen condicionando nuestro presente (y futuro). Entender, aceptar, abrazar, y soltar para crecer y evolucionar.
Imprescindible. De fácil lectura, sobre todo para quienes no tenemos conocimientos sólidos de psicología. Ayuda a entender reacciones, tanto propias como de los demás, que tenemos y que son motivo de fricción. A mí me ha ayudado con varias cosas, así que lo recomiendo totalmente.
Pues ha sido una buena lectura. Es un libro de autoayuda en que la autora aborda temas como la conducta, los sentimientos, reacciones, etc; en relación a situaciones que se pueden dar en la vida, desde el punto de vista de la psicología cognitiva. Para ello se apoya en experiencias propias o de pacientes suyos, sin dejar de lado la información que ha sido obtenida desde el rigor científico. El que sea más o menos útil depende en gran parte del lector, y en ningún caso puede ser sustituto de una terapia, pero sí que creo que puede ser una buena puerta de entrada o, cuanto menos, aportar alguna luz sobre de qué manera podemos mejorar la propia salud mental. El libro está escrito de manera esquemática, con párrafos bastante cortos, bullet points y algún que otro esquema, lo cual hace de esta una lectura muy asequible. Al final hay un par de actividades interactivas con técnicas de relajación que complementan bastante bien la obra.
"Está jugando entre flores, despreocupada. Típico de una niña."
Recalco que con lo de típico, se refiere a despreocupada.
Maria Esclapez nos ofrece herramientas para saber gestionar mejor nuestras emociones cuando estamos desbordados y no encaja lo que hacemos con lo que pensamos y sentimos.
En la presentación de su libro nos enseñó un vídeo donde cada uno de nosotros podíamos encontrar a nuestra niña o niño interior.
¿La razón? Para aprender a hablarnos a nosotros mismos con el mismo respeto que lo hacemos con las personas que queremos.
A veces somos demasiado exigentes con nosotros mismos y nos hablamos fatal. ¡Cómo cambiaría todo si nos habláramos con palabras de aliento y amabilidad!
Y eso es lo que voy a intentar trabajar.
Desde que acabé el tratamiento he querido dar lo mejor de mí para sentirme útil y valorada profesionalmente. A la vez quiero estar tranquila y relajada. ¿Cuál es el problema? Que no consigo relajarme porque me autoexijo demasiado en mi día a día.
Y ahora me digo: Lo estoy haciendo bien. Me merezco un descanso.
Tras el exitazo de Me quiero, te quiero, María Esclapez vuelve a sumergirse en el ensayo con Tú eres tu lugar seguro. Con su primer libro hemos aprendido a querernos a nosotras mismas, a saber identificar los comportamientos tóxicos, el contacto 0, como mantener una relación sana con tu pareja o círculo social, etc. Ahora ha llegado el momento de encontrarnos con nosotras mismas y perdonarnos.
Me parece un libro muy bueno que ayuda mucho al autoconocimiento y a la autovalidación. Las experiencias que cuenta la psicóloga de sus sesiones de terapia o de sus vivencias personales, junto a los numerosos ejemplos que abundan en cada tema que aborda, hacen que se entienda todo mucho mejor. Además, un punto muy fuerte del libro es que cuenta con técnicas para trabajar aspectos de nosotros y nosotras mismas como la autoestima, el perdonarnos, técnicas de relajación, etc.
La razón por la que no le he dado una puntuación muy alta es porque teniendo ya el grado en psicología no me ha aportado mucha información novedosa, aunque sí he de destacar que su visión y su forma de expresarse en ciertas temáticas me han ayudado a comprender mejor algunos fenómenos y a nutrir más mi opinión como profesional. Por ejemplo, una cosa con la que no estoy de acuerdo con respecto al enfoque que le da es el hecho de que haga tanta alusión al apego y a la infancia; pienso que son aspectos que tienen mucha importancia pero no lo son todo y no podemos infravalorar el poder de otros factores tanto personales como contextuales.
Es un libro que recomiendo a todo el mundo, es una buena referencia para entender lo que sucede dentro de nosotros y nosotras, qué cosas se escapan de nuestro control, por qué nos sentimos de una determinada forma y qué podemos hacer, cómo podemos crear vínculos sanos con los demás y con nosotros/as mismas, entre muchas otras cosas. Aunque considero IMPORTANTÍSIMO destacar que NUNCA NOS DEBEMOS QUEDAR CON LO QUE DICE UN LIBRO COMO VERDAD ABSOLUTA, siempre tenemos que contrastar diferentes fuentes, porque cada profesional tiene su determinada teoría y enfoque.
La verdad es que un libro muy lindo. Me acerqué a mis heridas emocionales, recordé cosas dolorosas pero entendí que hice lo que pude con las herramientas que tuve en ese momento. No soy una idiota por hacer lo que pude, no importa si fue suficiente o no. Di lo mejor de mi.
Este libro es una curita al corazón.
Me gustó mucho que la autora da pautas para llevar a cabo y alcanzar nuestra meta.
Definitivamente un libro al que voy a volver varias veces cuando sienta que la vida se me está derrumbando un poquito mucho.
Si tengo que decir que odio cada vez que la autora decia "como te dije en me quiero, te quiero" (creo que es así. Es otro de sus libros) No, no leí el otro libro. No me lo nombres 80 veces en otro libro.
quotes: "Pasamos parte de nuestra vida gastando energía sufriendo por cosas que nunca van a pasar."
"Para tener relaciones sanas necesitamos mantener conversaciones incómodas."
"¿Cómo va a poder empatizar una persona con el dolor ajeno cuando ella misma también siente dolor? Cuando deje de sentir dolor, podrá empatizar. Por eso a veces es necesario dejar conversaciones importantes para otro momento."
Me ha costado mucho terminar el libro porque al principio no estaba preparada para leerlo. Ha sido un viaje en el tiempo, he podido conocerme mejor y detectar mis heridas emocionales. Además, la autora ofrece diferentes ejercicios y técnicas para llevar a cabo.
Lectura necesaria y muy recomendable ya que todos nos merecemos ser la mejor versión de nosotros mismos; aceptarnos, abrazarnos y evolucionar.
Me parece un libro divulgativo y muy ilustrativo para acompañar a cualquier persona en cualquier momento. Recomendado para TODOS. Sin caer en la psicología positiva y en el optimismo absurdo, te va dando herramientas para construirte como lugar seguro para ti misma.
La autora nos va contando cómo funcionan los distintos tipos de apego y qué suponen las experiencias de la infancia a la hora de formar tu propia personalidad y tú patrón de comportamiento. Nos lo cuenta desde su propia experiencia vital, dando ejemplos muy claros y de forma muy amena.
Me ha gustado mucho en general, se lee super bien. Me parecen muy útiles los ejercicios que propone María, sobre todo los dos ejercicios de imaginación guiada. Con uno de ellos vas a llorar...ya te aviso.
Es importante saber reconocer nuestra narrativa interna y si es mala, cambiarla poco a poco porque, como dice la autora, la persona más importante de tu vida eres tú y si tú misma no te tratas bien, ¿cómo esperas relacionarte de una manera sana con el mundo?
Me ha parecido muy interesante todas las formas de como una misma te puedes autorregular las crisis y ejemplos de como comunicarlo de forma asertiva a tu entorno. Así como poner límites y entender de donde vienen exactamente las falsas creencias e inseguridades. A ratos quizás se ha hecho algo repetitivo, pero seguro repito esta autora!
Me quedo con esta frase que resume muy bien el libro: «A través de mis errores, también aprendí una de las cosas más importantes que la vida me ha enseñado: que debo perdonarme a mí misma si quiero sentirme un lugar seguro para mí. »
Leer a María Esclapez siempre hace que me conozca un poquito más, siempre hace que me sienta identificada. Siempre saco algo para mejorar y con lo que trabajar. Su narrativa es sencilla y hace que todo se comprenda fácilmente. Sin duda seguiré leyendo libros de ella.
Este libro ha sido como un espejo, he podido verme y viajar en el tiempo. He podido descubrir dónde estaban todas mis heridas emocionales y cómo se activan. Creo que es supernecesario, pero a la vez tienes que estar preparado para poder leerlo entero.
Como siempre con este tipo de libros: leer esto no significa que ya no te haga falta ir al psicólogo. Pero te va a ayudar a entenderte y ver desde dónde estás partiendo o qué es lo que necesitas en terapia.
Me ha gustado mucho que pusiera testimonios personales y también de otros de sus pacientes. También hay pequeños ejercicios y esquemas para entenderlo todo mejor.
Muy práctico. Me ha gustado más que Me quiero, te quiero, de la misma autora, porque toca más temas. Aunque desconfío de los libros autoayuda que cuenten la vida del autor -salvo que el libro sea una autobiografía, claro-, aquí me parece justificado en algunos puntos. Considero que comprendo mejor las emociones después de haberlo leído. Te gustará si te gusta la psicología divulgativa y la autoayuda.
El libro me ha ayudado bastante a comprender algunas situaciones recientes y pasadas. El único pero que veo por decirlo de alguna manera, es que solo se centra demasiado en un tipo de apego inseguro determinado, el ansioso, no ofreciendo muchas vivencias/herramientas para el resto de tipos de apegos inseguros.
BRUTAL. Menudo viaje emocional a lo largo del libro. Una esencial herramienta para entender el pasado y sanar el presente con multitudes de ejemplos y recursos para trabajar las heridas emocionales. Y el final es impresionante.
Tiene herramientas y reflexiones extremadamente útiles, como algunas tablitas de diálogo interno, cómo redirigir situaciones de conflicto o incluso cómo construir un buen momento para tener una conversación incómoda y afrontarlo. Sin embargo, algunas cositas están justificadas en teorías que están más que desmontadas/desmentidas (cerebro reptiliano, teoría del apego...). También tengo la sensación de que está constantemente empujando a que compres su anterior libro, y aunque está bien publicitarlo o mencionarlo para que la gente sepa que exista, es demasiado "en tu cara". Aún con esos detalles que a mí me chirrían enormemente, veo un libro útil que te proporcionará buenas herramientas para redirigir situaciones o pensamientos internos a algo más sano.
Me lo he cocinado a fuego muy lento para ir digiriéndolo bien, pero también porque no me aportaba nada nuevo. Me ha gustado y me he sentido identificada en muchas partes, pero pienso que es un libro más de teoría que de práctica. Es decir, es muy guay porque te explica de forma fácil porqué existen determinados comportamientos, reacciones, formas de relacionarnos, etc., pero no te explica como solucionarlo. Te quedas esperando gran parte del libro una segunda parte. Es como, vale genial, ya sé porque me pasa x, ¿pero y cómo lo soluciono?
He leído pocos libros de psicología, en parte porque muchos me han parecido escritos más para sonar bien o vender, que por un verdadero conocimiento del tema. Sin embargo, este realmente me gustó. Explica de forma clara los diferentes tipos de apego, te ayuda a identificar el tuyo y ofrece estrategias para desarrollar un apego seguro y, como dice el libro, convertirte en tu propio lugar seguro. Es un libro que vale la pena releer, ya que sus consejos son útiles para aplicar en la vida diaria y, con el tiempo, uno puede olvidarlos o necesitar ver las cosas desde una nueva perspectiva.
Estuvo bien, siento que es una lectura rápida y que aporta mucho para uno identificar posibles heridas emocionales y cómo la crianza de los padres pudo influir en lo que somos de adultos (siento que en esto me ayudó mucho el libro)
Pero ya el cómo solucionar o qué hacer con eso siento que se quedó muy general, entiendo que esto no reemplaza una terapía pero siento que hubiera sido chévere abordar más la parte práctica.
Recomendado como algo para leer antes de ir al psicólogo, para llegar con algunas ideas de por qué se puede estar sintiendo algo y de dónde surge.
Me ha encantado, casi me quedo sin los post-its azulitos que le he puesto, y no sé cuánto habré subrayado con mi rotulador amarillo.
Para mí este libro es obligatorio de leer si, tal y como se da a entender en el título, buscas un lugar al que pertenecer, si tienes heridas en tu interior y no sabes qué hacer al respecto, si la relación que tienes contigo misma no es la que te gustaría.
Sin duda, voy a apuntarme en una libreta muchas de las herramientas y de los conocimientos que he aprendido de esta lectura para tener el kit de emergencia a mano, como la propia María Esclapez recomienda.
Es el primer libro escrito por una psicóloga que leo, y ha sido tan crudo, increíble, desgarrador, lindo y sanador. Claramente no es para saltarse la terapia, pero si ayuda a sanar tu niña interior para tener un mejor presente y futuro. Lloré muchísimo, me hice muchas preguntas incómodas. Pero eran necesarias para seguir avanzando. Acabo de pasar por una ruptura amorosa que me ha dolido muchísimo y este libro ha sido una curita.
No considero que sea un mal libro, de hecho creo que es muy sencillo de leer, tiene muchos ejemplos, e incluso he tomado notas de algunos aspectos.
Sin embargo, el problema que he tenido es que no comparto muchos de los enfoques que plasma la autora en el libro, con lo cual se me ha acabado haciendo pesado y un poco repetitivo.
Lo he leído en ratitos sueltos, por eso he tardado tanto. Es un libro interesante para echar un poco la vista atrás y ver qué parte de tu pasado puede estar relacionada con tus comportamientos del presente, un poco para no ser tan exigente contigo misma y perdonarte un poco. No está mal pero personalmente le he sacado poco provecho. Fue un regalo
Para mí ha sido un libro que sin más, me ha aportado algún que otro consejo sobre como me siento en algunos aspectos pero en ciertas ocasiones no me he sentido nada identificada y me llegaba a aburrir con tanto ejemplo.
recomendación de mi psicóloga (la mejor del mundo), no he parado de llorar al leerlo y me ha removido mucho por dentro pero entiendo más cómo soy y eso me encanta 💌