Shampoo gaat over het vermogende gezin LePierre, of wie daarvan overgebleven zijn. Vader Paul LePierre is oprichter en eigenaar van een shampoomerk dat zijn naam draagt. Zoon Jerry is zeer intelligent maar worstelt met zichzelf sinds hij op zijn elfde zijn moeder 'vermoord' heeft. En dochter Lauren - ja, wat met Lauren? Heeft veel potentie om van alles te worden maar krijgt ze de kansen ook? Voor nu is ze een grijze kantoormuis die met meer angst dan vreugde in haar lichaam zojuist getrouwd is met Patrick. In de rest van het verhaal lezen we hoe de dood van moeder Christine steeds diepere sporen lijkt achter te laten in de overgebleven gezinsleden, vooral omdat ze alle drie voelen dat Christine nooit echt gelukkig is geweest in haar rol als 'vrouw van' en 'moeder'. Gaat dat voor Lauren anders zijn of blijft het patriarchaat vrouwen beteugelen?
'Maar dit zou natuurlijk allemaal niet mogelijk zijn geweest zonder de mensen om mij heen. Ik wil mijn vader bedanken, mijn grote voorbeeld, die altijd naast mij liep en wie ik waardig hoop te volgen. Maar ook mijn moeder, zus en vriendin: de vrouwen die de hele tijd achter mij stonden.'
(212)
Ik vind het zeer dapper en ambitieus dat Moerman als witte, hetero cisgender man schrijft over de invloed van het patriarchaat op vrouwen. Mijn eerste reflex is: kaap je hiermee niet het verhaal van onderdrukte groep en had je het verhaal niet beter door hen laten vertellen? Kunnen zij dat überhaupt niet beter? Anderzijds is solidariteit natuurlijk een groot goed. Ik kom er zelf niet zo uit en kan alleen zeggen dat ik onder de indruk was van hoe Moerman het verhaal binnen deze thematiek een heel mooi en bevredigend einde geeft. Dat maakt dat je het behoorlijk naargeestige Shampoo toch nog dichtslaat met een strijdbaar en krachtig gevoel. Door het hele boek heen zit overigens wel humor, maar het was niet mijn humor.
Wat ik wel grappig vond was dat het eigenlijk een roman is over zeer actuele en populaire thema's zoals kapitalisme, patriarchaat en klimaatverandering, maar dat deze woorden helemaal niet gebruikt worden. Mede daardoor bleef het boek, in een schrijfstijl die ikzelf weinig bijzonder vond, vlot weglezen alsof er met een nat zeepje over de pagina's was gewreven.