En toen was het eindelijk zover. Na de drie delen in de Lilith trilogie en de vier (eigenlijk 6) boeken voorafgaand aan dit boek, was het tijd voor het slot van de Vertellingen van de Ondergang. Ik ben altijd enorm slecht in afscheid nemen van een serie en wereld waar ik van ben gaan houden en dat was hier niet anders. Maar, je kan het einde niet eeuwig uit blijven stellen, zeker niet als je van Zilverspoor een recensie exemplaar gekregen hebt.
Ik vind het lastig de juiste woorden te vinden voor deze finale. Laat ik beginnen met zeggen dat deze finale in elk geval helemaal klopt. De ontwikkeling die alle personages hebben doorgemaakt, eindigt op een hele logische manier. De manier waarop de personages vechten, past ook enorm goed bij hoe we deze personages hebben leren kennen. Ik merk dat ik vooral verbaasd ben dat zoveel personages het verhaal overleefd hebben. Dat had ik gek genoeg niet verwacht.
Dat wil niet zeggen dat er geen momenten in dit verhaal zitten die mijn hart in drieduizend stukken braken. Ook al is dit de finale van de serie, de personages krijgen nog steeds met behoorlijk wat tegenslagen te maken. Vooral Nealyn leert nog ontzettend veel, met name over wat het is om mens te zijn en te leren van je fouten. Ook de verhaallijn van Kiril was hartverscheurend, maar ik ben wel heel blij met de keuze die hij uiteindelijk maakt.
Maar, vooral Tokala wist me enorm te boeien in dit boek. In eerdere delen had ik nooit echt een klik met hem, maar in dit vijfde deel (zowel het eerste stuk als dit tweede) ging ik meer en meer met hem meeleven. Ik ging hem ook steeds beter begrijpen. Ik denk dat iedereen die gelooft, in wat dan ook, de twijfels, zorgen, onzekerheid en woede van Tokala kan snappen. Ook al maakt hij vervolgens niet altijd de "juiste" keuze.
Ik ga deze personages echt enorm missen!