Μάνη, 1852. Με εντολή του βασιλιά Όθωνα, πέντε συντάγματα στρατού, ιππικό και πυροβολαρχίες κάνουν γιουρούσι για να συλλάβουν έναν ογδοντάχρονο καλόγερο, τον οποίο υπερασπίζονται 6000 οπλισμένοι και 15000 άοπλοι χωριάτες. Το μακελειό μοιάζει αναπόφευκτο. Παπουλάκος. Θρυλική μορφή της λαϊκής θρησκείας τον καιρό της βαυαροκρατίας. Πρώην χασάπης και αναλφάβητος, ξεσήκωσε τον Μοριά και τα νησιά εναντίον του βασιλιά, των δεσποτάδων, των ξένων προστατών. Για το κράτος ήταν αγύρτης. Για την επίσημη εκκλησία απόβλητος. Για τις φτωχές αγροτικές και ναυτικές μάζες άγιος και προφήτης. Οι κλωστές του ράσου του και το αίμα του, που το μάζευαν με βδέλλες, θεωρούνταν θαυματουργά. Οι σκοτεινές εσχατολογικές προφητείες του μνημονεύονται ως σήμερα. Η εξουσία τον κυνήγησε με μανία, αλλά κατάφερε να τον νικήσει μόνο με προδοσία. Η μετεπαναστατική Ελλάδα μέσα από τη ζωή ενός αμφιλεγόμενου επαναστάτη καλόγερου. Ο Καποδίστριας, ο Όθωνας, ο Μάουερ, το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας, το τουρκοκρατούμενο Φανάρι, η Μεγάλη Ιδέα, το Ανατολικό Ζήτημα, ο πανσλαβισμός, η επανάσταση της 3ης Σεπτέμβρη, ο Φαρμακίδης, ο Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, ο Φλαμιάτος, ο Καΐρης, τα "Παρκερικά", τα "Μουσουρικά", ο Κωλέττης, ο Μαυροκορδάτος, ο λήσταρχος Νταβέλης. Το λυκαυγές ενός κράτους που ξεκίνησε από την αρχή στραβά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ο Δημήτρης Καμπουράκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1961 και σπούδασε οικονομικά. Είναι δημοσιογράφος και σήμερα παρουσιάζει την τρίωρη καθημερινή ενημερωτική πρωινή εκπομπή "Κοινωνία ώρα Mega". Διατηρεί επίσης στον ΒΗΜΑ FM το καθημερινό ραδιοφωνικό ένθετο "Μια σταγόνα ιστορία". Αρθρογραφεί τακτικά στο www.protagon.gr. Έχει εργαστεί σε πολλούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες.
Ο άνθρωπος (ο Καμπουράκης) φαίνεται ότι αγαπά την ιστορία και δια αυτό τον αγαπώ και εγώ… αν και το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει πριν αρκετούτσικα χρόνια, δεν είχε πέσει στα χέρια μου. Το βρήκα λοιπόν σε προσφορούλα και μια και μου είχε μείνει αμανάτι το αδιάβαστο, το ξεκίνησα… Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή, τα γεγονότα επίσης, τα πρόσωπα ακόμα περισσότερο. Εκεί γύρω στα 1850, λίγο πριν και λίγο μετά, ένας καλόγερος, ο επονομαζόμενος Παπουλάκος αλωνίζει την Πελοπόννησο (sorry το Μωριά ήθελα να πω…) Χιλιάδες πιστοί τον ακολουθούν, τον λατρεύουν ως τη μετενσάρκωση του προφήτη Ησαΐα, παθαίνουν παραλήρημα… κι αυτός τους ξεσηκώνει με τους λόγους του κατηγορώντας σθεναρά τον «λουθηροκαλβινιστή» βασιλιά Όθωνα και την αμαρτωλή Ιερά Σύνοδο… Τα πράγματα σοβαρεύουν, εμφύλια διαμάχη εν όψει και… Λοιπόν, προσωπικά μου αρέσει πολύ η ιστορία και κατά συνέπεια μου αρέσουν πολύ και τα ιστορικά μυθιστορήματα… Όμως, τούτο δεν ήταν ιστορικό μυθιστόρημα… να τα ξεχωρίζουμε αυτά… ήταν ξεκάθαρη ιστορία… δεν υπήρχε μυθιστορηματική πλοκή, δεν υπήρχαν μυθιστορηματικά πρόσωπα… καθαρή πιο καθαρή δεν υπάρχει ιστορία ως ευρύ λαϊκό ανάγνωσμα… Τούτο δεν είναι κατ’ανάγκη κακόν… Προσωπικώς, έμαθα πολλά για εκείνη την εποχή, γνώρισα τον Παπουλάκο που ιδέα δεν είχα γι’αυτόν και πέρασα ευχάριστα την ώρα μου… Στα μείον του βιβλίου (να μην βρω μείον το αθεόφοβον) οι πολλές κατ’εμέ επαναλήψεις… Θεωρώ πως κάποια πράγματα ειπώθηκαν και μια και δυο και τρεις και δεκατρείς φορές… Ε! κύριε επιμελητά! Δεν τα είδατε τούτα;;; Για όσους λατρεύουν την ιστορία, το προτείνω ανεπιφύλακτα… Για όσους πάλι βγάζουν σπυθουράκια μόνο στο άκουσμά της, ας το αφήσουν καλύτερα το βιβλίο γιατί θα πάθουν αλλεργικό σοκ…
Άριστο ξεκίνημα, στη συνέχεια όμως η επανάληψη της επανάληψης. Μετά το ένα τρίτο του βιβλίου, οι κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις αρχίζουν και κουράζουν, εντάξει εμπεδώσαμε. Στα θετικά, η γνώση της σχετικής ιστορικής περιόδου, όπως και η εισαγωγή και ο επίλογος για το τι είδε το περιστέρι (το Πνεύμα το Άγιο).