“คุณไป๋รักเธอหรือคะ” แม้จะรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม เวทิดาก็ไม่อาจเก็บความสงสัยไว้
“ผมจำเป็นต้องบอก”
เวทิดาขบเม้มปาก เพราะมันกระดอนกลับมากระแทกใจแถมยังโถมกระหน่ำ
เพราะถ้าถามว่าเขาจำเป็นไหมที่ต้องตอบ เธอก็ตอบเลยว่าไม่
เขากับเธอ มันก็แค่คนซื้อคนขายกันเท่านั้น
สถานะที่เธอมีได้มากสุด ก็แค่คนในความลับ
คนฟังก็เงียบหาย พูดไม่ออกเพราะหัวใจกำลังเจ็บ ชั่วนาทีตัวของหญิงสาวก็ขยับแล้วเลือกทำบางสิ่งที่รู้ว่าไม่สมควร
“เลือกว่านได้ไหมคะ” เธอถามเขาเสียงสั่นและขออย่างเว้าวอน แถมยังเข้าไปสวมกอดทางด้านหลัง อ้อมกอดที่เธอไม่เคยได้เป็นเจ้าของอย่างแท้จริง
ส่วนคนฟังเลิกคิ้วขึ้นมองผ่านกระจกที่กำลังสะท้อนการกระทำนี้
“เลือกว่าน?” เสียงเข้มทวนคำถามไป
“ค่ะ”
พอฟังคำยืนยัน ปริธรเหยียดยิ้มขึ้นมาทันใด
“มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องเลือกว่านกัน” ชายหนุ่มตั้งคำถามที่ไร้ใจนี้ มันยังถูกพรั่งพรูออกมา ไม่ได้หยุดที่คำถามเดียว
“ว่านมีอะไรเทียบเท่ากับผมบ้าง”
------------------------------------------------------------------------------------
คำเตือน (Trigger Warning)
ปล.1. โหลดตัวอย่างมาพิจารณาก่อนนะคะใครไม่ชอบ พระเอกร้าย นิสัยแย่ ในเรื่องความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ (Toxic Relationship) หรือไม่ชอบไสตล์การเขียน ผ่านได้เลยนะจ๊ะ
ปล.2 เรื่องนี้แต่งขึ้นตามจินตนาการของผู้เขียน บุคคล องค์กร และเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องสมมติ ซึ่งหากมีจุดใดไม่สมเหตุสมผล ขออภัยด้วยค่ะ
ปล.3.จบแบบพระนางได้คู่กัน
ปล.4. อย่าลืมให้เรทหัวใจกันบ้างนะคะ..
โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน