Τζέρι, αυτό το βιβλίο είναι για σένα. Γιατί μπήκες στη ζωή μας και τη μεταμόρφωσες. Σαν όλα τα σκυλιά, είσαι μια ανεξάντλητη μηχανή χαράς, κι η απλή σου ευτυχία, η ευγνωμοσύνη για το κάθε μας χάδι, η αστείρευτη, ανόθευτη αγάπη σου είναι ένα καθημερινό μάθημα – το δώρο μιας καθαρής καρδιάς. Κι έτσι, Τζεράκι, αυτό το βιβλίο είναι δικό σου, κι ας μην το διαβάσεις. Γιατί όποιος αγαπάει, υμνεί. Όποιος αγαπάει, λέει ιστορίες του αγαπημένου. Αν είχαμε όλοι την ψυχή σου, ο κόσμος θα ’ταν Παράδεισος.
Ο Πέτρος Χατζόπουλος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Αύγουστου Κορτώ (English: Auguste Corteau), γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, νουβέλες, κριτικές και βιβλία για παιδιά.
Δεν ξέρω στ αλήθεια πως να περιγράψω αυτό το μελένιο βιβλίο χωρίς να φέρω στο νου τις δύο δικές μου τριχωτές μπάλες, την ξανθιά που κοιμάται πάνω στο ψυγείο και την τρίποδη ανάμεικτη που έχει βολευτεί στον μισό καναπέ. Ο φίλος του καθενός, όσα πόδια κι αν έχει, ό,τι χρώμα και αν είναι, είναι ιερός. Και ο Κορτώ μιλάει για την ιεροσύνη αυτή με τα πιο ανθρώπινα και τρυφερά λόγια.
1,5/5 Βάζω μόνο ένα όμως γιατί θεωρώ ότι η γενική βαθμολογία του είναι παντελώς αναντίστοιχη με αυτό που διάβασα .
Μπορεί και καλύτερα . Προσφατα διάβασα το γάτο που τον έλεγαν Μπόμπ με θεμα την σχέση του συγγραφέα με το γάτο του , Βρήκα ότι πήρα αρκετά. Ενώ από τον Κορτώ ένιωσα ότι απλά έμαθα ότι έχει ένα σκύλο και ότι τον ονόμασε από τον Σαλιντζερ , κατά τα αλλά απλά σκέφτομαι ότι διάβασα μια ανάλαφρη και εύπεπτη ιστορία που δεν ήταν και τόσο γεμάτη χιούμορ (όσο αλλά ανάλαφρα και εύπεπτα βιβλία του) και που πέρα από τα σημεία που ο Κορτώ ως γκει άνθρωπος που ζει με σύντροφο σχολιάζει τα κακώς κείμενα του ρατσισμού που βιώνει ένα ζευγάρι που δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί στην Ελλάδα του σήμερα και την αναφορά του στην δυσκολία του να προσπαθείς να ζεις ως συγγραφέας στην Ελλάδα του 2023 ενοιωσα ότι το έγραψε απλά για να βγαλει άλλο ένα βιβλίο και Καλα έκανε αλλά δεν μπορώ να πω ότι αξίζει να το διαβάσει κάποιος εκτός αν θέλει να καθρεφτιστεί η δικιά του φιλοζωική πλευρά και να πει ότι διάβασε ένα βιβλίο με αυτό το θεμα .
Αν δεν έχετε πάρει ακόμη αυτό το μέλι στα χέρια σας καλά θα κάνετε να τρέξετε να το αποκτήσετε! Ο «Τζέρι» του Αυγούστου Κορτώ, είναι μια ωδή στην αγάπη, στην ανιδιοτέλεια και την τσαχπινιά. Είτε αγαπάς τα ζώα είτε όχι(🤷♀️)δώσε μια ευκαιρία στον Τζέρι να σου γλυκάνει την ψυχή. Κι αν δεν βρεις ένα κομμάτι του εαυτού σε αυτές τις σελίδες, εμένα να μην με λένε Ευγενία.
Το βιβλίο, όμως, δεν απευθύνεται σε εσένα. Είναι μια εξομολόγηση από καρδιάς, προς στον αγαπημένο τετράποδο σύντροφο του Αυγούστου. Στο φιλαράκι που «αν είχαμε όλοι την ψυχή του ο κόσμος θα ‘τανε παράδεισος». Δεν ξέρω αν σε έπεισαν τα λόγια μου, εγώ πάντως θα ξαναγυρίσω αυτές τις σελίδες ξανά και ξανά. Και σίγουρα θα με συντροφεύει στις δικες μου «σκοτεινές» μέρες, αγκαλιά με το δικό μου Τζεράκι και κάθε φορά θα συνειδητοποιώ το ίδιο ακριβώς πράγμα. Ότι υπάρχει αγάπη εκεί έξω και κυκλοφορεί σε τέσσερις πατούνες.
Το βιβλίο με 2 λέξεις : ζεστασιά και αγάπη . Μπράβο στο συγγραφέα που αποφάσισε να αφιερώσει ένα βιβλίο στο μέλος της οικογένειάς του Τζέρι . Πόσο μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή ενας όμορφος φίλος σαν αυτόν !
Auguste Corteau just published this little book of love - an ode to his four legged kid/ friend/ confidant and partner in crime, Jerry.
I really enjoyed reading all about this guy's little quirks & habits, his early days of dumpster diving (& tomato spitting), his insatiable hunger & love of (warm) French fries (& regato cheese), his drama streak and boundless love of the female form.
True to my self, I found his pureness and puppy-ness utterly irresistible. Would love to meet him someday (hope he dons his bowtie again soon, for another book event around my neck of the woods), squeeze his little face, feed him a sneaky snack and thank him for existing and bringing so much love & happiness to one of my favorite people ❤️
Do put some time into this if you get a chance. Just a quick and unpretentious read, straight from the heart, to remind us how lucky we are that dogs exist and that they - inexplicably - choose to love us... In the words of my favorite quote: "Τι κάναμε οι άνθρωποι - ποια κρυμμένη καλοσύνη περιέχουμε - για να μας αξίζουν οι σκύλοι;" (aka "What have we humans done - which hidden kindness do we entail - to deserve dogs?")
3 με 3,5/5 δεν μπορώ να αποφασίσω - Διαβάζεται πραγματικά απνευστί. Μέσα σε 1-2 ώρες το είχα τελειώσει χωρίς κόπο. Κύλησε νεράκι.
Ο Αύγουστος καταπιάνεται να γράψει ένα αρκετά καλό βιβλίο για τον σκύλο του τον Τζέρι. Αλλά θα αναρωτηθεί κάποιος και τι με νοιάζει εμένα ο σκύλος του Κορτώ; Γιατί να το διαβάσω; Γιατί απλούστατα μιλάει για την αστείρευτη και ανεξάντλητη αγάπη των σκυλιών προς τους ανθρώπους. Μόνο και μόνο για αυτό ναι αξίζει. Έπειτα δεν είναι μόνο μια ιστορία, αλλά η ιστορία του Τζέρι του ντερμπεντέρη.
Τι κάναμε οι άνθρωποι; Ποια κρυμμένη καλοσύνη περέψουμε για να μας αξίζουν οι σκύλοι;
Τρίτη μου απόπειρα να διαβάσω Κορτώ και για δεύτερη φορά απογοητεύτηκα. Το βιβλίο είναι γλυκό γιατί περιγράφει την άνευ όρων αγάπη που δείχνει ένας σκύλος στον/στους ιδιοκτήτες του και ότι τα κατοικίδια πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν μέλη της οικογένειας. Μέχρι εκεί όμως. Τίποτα παραπάνω.
«Λίγοι άνθρωποι με αγάπησαν όπως εσύ. Λίγους ανθρώπους αγάπησα όπως εσένα».
Κάπως έτσι κλείνει ο Αύγουστος Κορτώ το σύντομο αυτό έργο του αφιέρωμα στο τετράποδο μέλος της οικογένειας του τον Τζέρι. Θυμάμαι όταν είχε πρωτοδημοσιεύσει φωτογραφίες του στα σόσιαλ μίντια, το είχα ερωτευτεί αυτό το σκυλί. Τζεράκι ένα γλυκό φιλάκι από το Μαράκι. Αυτό το μελένιο χρώμα και τα εκφραστικά του μάτια μου θύμιζαν τη Μαριλού μου, το πρώτο μου σκυλί. Εύχομαι ο μικρός Τζέρι να ζήσει για πολλά χρόνια ακόμα και με την τζερότητα του, χαρακτηρισμό του ίδιου του συγγραφέα να σκορπίζει χαρές και φως στις ζωές των μπαμπάδων του. Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν τόσο τα σκυλιά. Άλλαζα τετράγωνο. Ανεξάρτητα από το μέγεθος τους, μου ήταν αδύνατον να βρεθώ κοντά σε σκυλί. Όταν έφυγα για σπουδές και οι γονείς μου δεν είχαν πια ποιον να φροντίσουν υιοθέτησαν σκύλο. Όταν επέστρεψα για λίγες μέρες στο σπίτι οι γονείς μου με περίμεναν στο λιμάνι. Πρώτο τραπέζι κάθισμα ένα σκυλί ήταν δεν ήταν 2μηνών.Τι είναι αυτό; Αφου φοβάμαι τα σκυλιά. Καλά εντάξει ή εγώ ή αυτό είπα. Αυτό, απάντησαν. Τι να κάνω, δεν είχα άλλο σπίτι να πάω. Τις πρώτες μέρες τις έβγαλα κλειδωμένη στο δωμάτιο γιατί φοβούμουν, μέχρι που ήρθε η στιγμή και την κράτησα στα χέρια μου. Και τότε άλλαξαν όλα. Τότε για πρώτη φορά αισθάνθηκα αληθινή αγάπη, ��σφάλεια. Στα 17 χρόνια που περάσαμε μαζί, αγαπηθήκαμε πολύ και βαθιά, περάσαμε πολλά όπως τις κρίσεις επιληψίας που ξεκίνησαν στα 9 και κάθε φορά που συνέβαιναν πέθαινα λίγο λίγο. Έφυγα μια μέρα στην αγκαλιά της μαμάς μου ήσυχα όπως της άξιζε χωρίς να υποφέρει. Αύγουστος του 2019. Τότε σταμάτησε ο χρόνος. Σε κείνη τη μέρα που την φώναξα να έρθει και δεν ήρθε. Πέρασα τους επόμενους μήνες ζωντανή νεκρή να κλαίω πάνω στις φωτογραφίες τη, να τη βλέπω να περνάει από δίπλα μου. Δεν ήξερα αν ήθελα να πάρω ένα άλλο σκυλί. Ένιωθα ότι η καρδιά μου έσπασε μια και καλή. Τότε στο δρόμο μου ήρθε η Λούνα. Είχα αποφασίσει από πριν έρθει καν στο σπίτι το όνομα της. Λούνα. Φως. Φεγγάρι. Οι πρώτοι μήνες εφιαλτικοί. Εκείνη ένα ζωηρό σκυλί γεμάτο ενέργεια και εγώ ακόμα τσακισμένη χωρίς υπομονή. Δεν άργησε όμως τελικά να έρθει ξανά η αγάπη, το δέσιμο, το νοιάξιμο γι αυτό το κοντοστούπικο πλασματάκι με τα χοντρά πόδια. 3,5 χρόνια μετά εγώ γράφω κριτική για το βιβλίο που αφορά ένα άλλο σκυλάκι καλά εντάξει μην κάτσετε να της το πείτε και αυτή κάθεται στο ποδαράκι της καρέκλας μου μου δίπλα στη σόμπα και κάνει δέηση στα Θεία να της δώσω από τα κουλουράκια που συνοδεύω τον καφέ μου. Έγραψα τη δική μου ιστορία ζωής για τα σκυλιά γιατί ήθελα στην πραγματικότητα να πω ότι δεν έχω πολλά να σχολιάσω για το βιβλίο. Είναι παραπάνω από προφανές ότι με άγγιξε. Χωρίς απαραίτητα μεγάλη λογοτεχνική αξία, έχει σπουδαία ανθρώπινη και αυτό το κάνει ξεχωριστό ή μάλλον σκυλίσια. Αν έχετε σκύλο ή οποιοδήποτε άλλο κατοικίδιο θα ταυτιστείτε, θα γελάσετε, θα συγκινηθείτε με τα καμώματα του μικρού τζέρι μη σου πω αν έχει ς κόρη όπως εγώ τον θες και για γαμπρό. Δεν γέννησα παιδί και ούτε θα καταφέρω να το κάνω όμως τα σκυλιά μου υπήρξαν πάντα το στήριγμα μου, τα ζωντανά πλάσματα που αγάπησα περισσότερο από οποιοδήποτε άνθρωπο, τα πλάσματα που μου έμαθαν τι θα πει ανιδιοτελής αγάπη και καλοσύνη. Όταν αυτή δεν έρχεται από ανθρώπους υπάρχει πάντα μια μικρή πατούσα να χωθεί στο δικό σου χέρι και ο κόσμος αυτόματα γίνεται καλύτερος. Το βιβλίο για το Τζέρι μου το θύμισε ξανά αυτό. Όσο διάβαζα το βιβλίο εκείνο το βράδυ ονειρεύτηκα ξανά τη Μαριλού μου. Έτρεχε ζωηρά πάνω κάτω. Ήταν τόσο ζωντανό όνειρο. Λες και είχε αποκτήσει ξανά ζωή. Θα έκαναν καλή παρέα με τη Λούνα. Οκ εντάξει όταν δε θα τσακώνονταν ποια θα πάρει πρώτη κουλουράκι. Λυπάμαι που δε μπορώ ν αγαπήσω και να εμπιστευτώ πια τους ανθρώπους όπως τα σκυλιά μου. Λούνα, Μαριλού, Τζέρι για όλες τις στιγμές που γιατρέψατε τις ψυχές μας σας ευχαριστώ πολύ. Να το διαβάσετε…
Όποιος ακολουθεί τον Αύγουστο Κορτώ στα social media, σίγουρα έχει "γνωρίσει" τον Τζέρι, το τετράποδο, γλυκύτατο μέλος της οικογένειάς του, που όπως κάθε ζωάκι που εισβάλλει στη ζωή κάποιου, ήρθε κι άλλαξες τις ισορροπίες, προσφέροντας απόλυτη, αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη, όπως μονάχα τα τετράποδα πλάσματα που κλέβουν την καρδιά μας ξέρουν να κάνουν. Ένας τέτοιος μικρός και χαριτωμένος "κλέφτης" είναι και ο Τζέρι, που έχει κλέψει την καρδιά του Αύγουστου και του Τάσου -και μαζί με αυτές και τις δικές μας, κάνοντάς μας να γελάμε με τις μικρές καθημερινές του περιπέτειες και ζεσταίνοντας την καρδιά μας με την τσαχπινιά του απέναντι στον φακό.
Το βιβλίο αυτό δεν είναι από εκείνα που μπορείς να κρίνεις με λογοτεχνικά κριτήρια, γιατί η πρόθεσή του δεν είναι άλλη απ' το να αποτελέσει μια ωδή στην αγάπη του συγγραφέα για το τετράποδο "παιδί" του, κάτι που κάνει με πολύ χιούμορ και ακόμα περισσότερη τρυφερότητα -όχι τόσο μεγάλη όσο αυτή που του προσφέρει ο ίδιος ο Τζέρι, αλλά και πάλι αυτή περισσεύει και το καταλαβαίνεις σε κάθε μικρή και μεγάλη εξιστόρηση. Είναι ένα βιβλίο που μας διδάσκει την αγάπη, με τον δικό του τρόπο, και που μας θυμίζει πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε απέναντι στα ζώα, ποια είναι η κουλτούρα που πρέπει να αναπτύξουμε απέναντι στη βία και στην εγκατάλειψη που αυτά δέχονται, μα πάνω απ' όλα, πως πρέπει να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στις υπέροχες πατούσες τους.
Πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας μας είναι ένας σπιρτόζος γλυκός και καταφερτζής σκύλος ο Τζέρι.
Ο Κορτώ σε αυτό το βιβλίο μας δείχνει την ομορφιά που κρύβει η συμβίωση με έναν σκύλο και το πόσο επιδρά θετικά στην ψυχολογία μας. Τα θλιμμένα βλέμματα τους που επιζητούν είτε την προσοχή μας είτε περισσότερες λιχουδιές είναι αυτά που ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας.
Ένα τρυφερό ανάγνωσμα που θα το λατρέψετε όσοι έχετε κατοικίδιο και κάθε μέρα σας γεμίζει χαμόγελα με τις σκανταλιές του.
Κλείνοντας το βιβλίο ήθελα να κάνω μία μεγάλη αγκαλιά στον Τζέρι.
Ο “Τζέρι” είναι ένα προσωπικό βιβλίο, το οποίο γράφτηκε από τον μπαμπά-Aύγουστο Κορτώ για το Τζεράκι, το αγαπημένο του παιδί, το λατρεμένο σκύλο του. Eίναι ένας ύμνος αγάπης και παράλληλα μία ιστορία, ένα ημερολόγιο της οικογένειας που έχει δημιουργήσει ο Τζέρι. Διαβάστε περισσότερα εδώ :https://shorturl.at/jIMTU
Μέσα σε 120 σελίδες χωρά όλη η αγάπη και η καλοσύνη αυτού του κόσμου. Ο Αύγουστος Κορτώ υμνεί τον τετράποδο φίλο του και αγγίζει τις καρδιές όλων των φιλόζωων που μαζί με τα ζωάκια τους ανακάλυψαν έναν νέο κόσμο γεμάτο από αγνή και άδολη αγάπη.
Λατρεύω τα σκυλιά και καταλαβαίνω την αγάπη για τον Τζεράκο, όπως έχω κι εγώ για την δική μου κορούλα. Η ιστορία όμως, δεν ήταν κάτι, σκέψεις κι υπενθυμίσεις από ότι έχουν ζήσει με έναν τρόπο σαν ημερολόγιο για εκείνον (τζέρι)
Ένα βιβλίο μέσα στο οποίο όλοι οι σκυλογονείς θα δουν τον εαυτό τους αλλά και το γιαβρί τους . Για άλλη μια φορά ο Αύγουστος αποτυπώνει τις σκέψεις μας. Ελαφρύ διάβασμα, με έπιασα να γελάω μόνη μου αρκετές φορές
Ποσο αγαπησιάρικους βιβλίο. Με πόση αλήθεια. Το τελειώνεις και θέλεις να αγκαλιάσεις ό,τι ζωάκι βρεις μπροστά σου. Και ποσο «σα να βλέπω» όλα τα σκυλιά που έχουν περάσει από τη ζωή μου στον Τζέρι!