Kinderszenen

by Jarosław Marek Rymkiewicz

Nowa autobiograficzna ksiazka Jaroslawa Marka Rymkiewicza zatytulowana Kinderszenen Sceny z dziecinstwa Autora ktore przypadlo na lata niemieckiej okupacji i historia masakry na Starym Miescie w czasie Powstania Warszawskiego przeplataja sie w niej tworzac intensywna osobista opowiesc o losie Jaroslaw Marek Rymkiewicz pisze we wstepie Tytul mojej ksiazki jest zaczerpniety ze wspanialego cyklu fortepianowych miniatur Roberta Schumanna tak wlasnie zatytulowanego Kinderszenen S Pomysl Schumanna muzyczne sportretowanie marzen i wydarzen z dziecinnego pokoju powtarzali potem liczni kompozytorzy europejscy wsrod nich Piotr Czajkowski i Claude Debussy ktory swoj cykl z roku 1908 niemal rownie slynny jak cykl Schumanna zatytulowal Childrens Corner Moj Childrens Corner tez dobry dla mnie tytul bo choc byla wojna to zylem w kaciku czy moje Kinderszenen cos oczywiscie rozni od dziel tych wielkich kompozytorow Roznica jest przede wszystkim w stopniu slodyczy los chcial zeby w latach czterdziestych ubieglego wieku Trumereien snione przez polskiego chlopca w jego dziecinnym kaciku byly pelne krwi i grozy

240 pages, Hardcover

First published January 1, 2008

About the author

Jarosław Marek Rymkiewicz (born as Jarosław Marek Szulc was a Polish poet, essayist, dramatist and literary critic.

As a poet, he was influenced by the traditions of classicism and the baroque. He has received multiple prizes for his novels, essays, and translations, including the Kościelski Prize (1967), S. Vincenz Prize (1985), and Polish PEN Club Prize. His volume of poetry Zachód słońca w Milanówku won the prestigious Nike Award in 2003.

Although Rymkiewicz was primarily a poet, he is better known as the author of two influential novels that contributed to the two most important debates of the 1980s: that involving martial law (1981) and Polish-Jewish relations. His novel Rozmowy polskie latem, 1983 (Polish Conversations in Summer 1983) discusses the meaning of being Polish and the preoccupation with achieving independence. Rymkiewicz’s second novel, entitled Umschlagplatz (1988), had a greater impact. Instytut Literacki, the largest Polish émigré publishing house, originally published the novel in Paris in 1988 as it could not appear in communist Poland. It was reprinted a few times by underground publishing houses in Poland but officially appeared only in 1992 after the communists lost power in 1989. It was translated into French (1989), German (1993), and English (1994).

The novel focuses on the symbolic meaning of Umschlagplatz, which denotes a small square in German-occupied Warsaw (1939–1945) from which the Germans sent more than 300,000 Jews to their deaths, and thus a place which "may well be the only place of its kind" in the world. (p. 7,Umschlagplatz). He attempts to understand the implication of the existence of such a place for the contemporary Warsaw and the contemporary Poles. It took Rymkiewicz two years of study and research to create a detailed plan of the square. He concluded that Germans introduced the name Umschlagplatz sometime before July 1942; in pre-war Poland the place was called Transfer Square and was the center for the Jewish wholesale trade.

As an essayist, Rymkiewicz concentrated on Polish history (the partition period, World War II).

Reviews

[Źdźbło Trześczyżybitowskie · Rating 5 out of 5]

Kolega namówił mnie na rozmowę o Kinderszenen. A że czytałom to lata temu, tuż po premierze, postanowiłom to sobie na potrzeby tej rozmowy przypomnieć. I w pewnym momencie mnie olśniło. Momentem tym było to miejsce w książce, tak w środku, ale bliżej początku, gdzie autor przypomina koncepcje hitlerowskich oficjeli na miejsce Polaków w świecie. Rymkiewicz cytuje (także po niemiecku, co uważam za niezły patent, naprawdę niezły) przemówienia Hansa Franka. Takie przemówienia do SS, do niemców na polskich ziemiach okupowanych, do grona ludzi, u których mógł szukać zrozumienia w najgłębszych, niezwerbalizowanych sprawach, założeniach tej ich komunikacji. Przemówienia, że Polacy generalnie są OK, bo ciężko mogą pracować, bo w tych prostych swoich robotach są godni zaufania, przydatni. A gdzie ta prosta praca? Ano w naszej wspólnej, zjednoczonej ełropie pod rządami nadludzkich niemców. Jako żywo. Jako żywo, ziściło się. Ziszcza się nam w PL AD 2025. No po prostu.
I to jest, kameradzi, prawdziwy powód, że Rymkiewicza usunięto z listy lektur szkolnych. Nie z powodu wiersza do Jarosława Kaczyńskiego. (Słabego wiersza, choć uczciwego.) Nie z powodu tekstów o smoleńsku. To znaczy: nie przede wszystkim z tego powodu.
Przeczytałom po latach Kinderszenen i kopara mi w dół opadła. He knew!

[Julia ♡ · Rating 2 out of 5]

Skończyłam już kilka dni temu, ale znowu zapomniałam dodać ocenę + średnio wiem, co zrobić z tą książką. Mój ocena po lekturze to 2,5/5 - nie lubię Rymkiewicza, nie podzielam jego poglądu na świat, wszystko jest napisane pod jego tezy, które czasami próbuje udowodnić koślawymi i fałszywymi analogiami do świata zwierząt (przykładowo: chciał wykazać, jaką podłą istotą jest człowiek i jego argumentem było to, że jako jedyny z królestwa zwierząt potrafi zastawiać pułapki XD jest to oczywisty fałsz, bardzo wiele zwierząt posługuje się czymś, co można uznać za pułapkę czy oszustwo w celu upolowania zwierzyny). Zobaczymy, czy moje spojrzenie na zbiór ulegnie zmianie po zajęciach. Zaznaczę tylko, że nie uważam bynajmniej, żeby były to eseje tragiczne - co prawda tylko nieliczne wywarły na mnie wrażenie, ale jednak pozostawiły coś we mnie (najbardziej ten esej o tym, jak uciekał z tatą przed postrzałem gdy miał 9 lat i nie zadał sobie pytania, dlaczego chcą go zabić - jak gdyby było to oczywiste). Poza tym, trochę mi szkoda tego człowieka. On naprawdę nie wydawał się szczęśliwym człowiekiem.

[Asia · Rating 2 out of 5]

2.5
Na samym początku autor tłumaczy się z tego, dlaczego i jak popełnił tę książkę. Jakby zależało mu na tym, żeby wszyscy dogłębnie ją pojęli. Zrozumiałam to ze względu na traumatyczne przeżycia, które mogłyby zostać opisane w takiej książce. Jednak teraz uważam, że pan Rymkiewicz jedynie wplata w cały swój wywód wspomnienia. Tytułowe sceny dziecięce są jedynie pojedynczymi scenami, większość książki staje się pewnego rodzaju studium wojny, a w szczególności powstania warszawskiego. Do tego dochodzą mocne tezy stawiane przez autora a w parze z nimi... żółwie.

Myślę, że jedynie fragment mówiący o 'tygrysach' zostanie w mojej pamięci na długo.

[Breaking_Bad · Rating 5 out of 5]

"Kinderszenen" to reminiscencje Jarosława Marka Rymkiewicza dotyczące okupacji niemieckiej - w tym refleksje na temat Powstania Warszawskiego. Wojnę przeżywał jako mały chłopiec, co musiało odcisnąć się na jego dzieciństwie: "Nie mogę powiedzieć, że mam jakieś wielkie pretensje do Niemców, że czegoś od nich oczekuję czy czegoś żądam. Chciałbym tylko, żeby wiedzieli, co mi zrobili - zniszczyli moje dzieciństwo i zrujnowali moją ośmioletnią wyobraźnię. Została kupa gruzów, kupa trupów, wielkie szambo, wielka dziura wypełniona czarną krwią."
Bardzo ciekawa jest konstrukcja książki, gdzie osobiste wspomnienia małego chłopca przeplatane są przemyśleniami na temat niektórych epizodów z Powstania Warszawskiego - w tym słynnego wybuchy czołgu-pułapki, który przewija się przez całą opowieść. Rymkiewicz próbuje zrozumieć mentalność Niemców - tak właśnie Niemców a nie żadnych nazistów: "Mimo że byłem wtedy dzieckiem, mogę w tej sprawie wystąpić jako świadek, jako że doskonale to pamiętam - w czasie wojny i po wojnie nie było żadnych nazistów, coś takiego nie istniało, nikt o czymś takim nie słyszał. Byli tylko Niemcy." To później zaczęto fałszować historię i zastępować Niemców najpierw hitlerowcami, a potem nazistami.
Wiele w ostatnich latach mówi się i pisze o Powstaniu Warszawskim. Z jednej strony powstało muzeum i wprowadzono oficjalne obchody wybuchu powstania. Z drugiej jednak strony spotyka się ono z huraganową krytyką za błędne decyzje, złe dowodzenie, zniszczenie miasta i olbrzymią ilość ofiar. Rymkiewicz nie ma wątpliwości, że było ono potrzebne, a nawet idzie znacznie dalej: "Powstanie Warszawskie było największym wydarzeniem w historii Polaków - w całej naszej historii nie było (i pewnie nigdy już nie będzie) większego wydarzenia. Z tego największego wydarzenia w naszej historii wynikają też różne wielkie nauki - potrzeba będzie jeszcze wielu dziesięcioleci, wielu stuleci, żeby się z nimi zapoznać, żeby je przemyśleć i dobrze zrozumieć." Niekoniecznie trzeba się z autorem zgadzać, ale książkę dobrze przeczytać. Osobiście "połknąłem" ją w jeden dzień, choć poruszana tematyka nie jest łatwa i przyjemna. Rymkiewicz pisze jednak bardzo zajmująco. To kawałek świetnej literatury.

[Kormak · Rating 2 out of 5]

Nasłuchałem się tylu peanów na temat tej pozycji, tym bardziej się wręcz rozczarowałem. Styl pisania Rymkiewicza wyjątkowo mi nie podszedł - rozwklekłe, wielokrotnie złożone zdania, gdzie autor robi dygresje od dygresji nie są czymś, co cenię w języku polskim. Koszmarnie nudne wspominki z dzieciństwa, gdzie wojna jest jedynie tłem. Nie wiem co było celem wielostronicowych dywagacji na temat drobnych detali w historiografii Powstania Warszawskiego - może interesujące dla badaczy i historyków, ale nie dla czytelnika.

Nawet jedyne poruszające moomenty ksiązki - wstrząsające opisy zbrodni niemieckich na warszawskiej ludności - to nie jest dzieło Rymkiewicza, który jedynie zbiera cytaty innych pisarzy i świadków.

[peatrycze pergolette · Rating 2 out of 5]

no ile mozna