In De tranen van Kuif den Dolder gaat Nico Dijkshoorn op zoek naar de legende die net geen legende werd. Door intensieve gesprekken met mensen als Kuitje Ruwiel, Zweep Dukels, Bokke Roet en de mysterieuze Anneke Veldkamp probeert Dijkshoorn een antwoord te vinden op tal van vragen. Wat gebeurde er in België? Wie begon met vechten in café De Molensteen? Wat zag Kuif in knaagdieren? Waarom huilde hij?
Dijkshoorn studeerde Nederlands en aardrijkskunde aan de lerarenopleiding. Bijna twintig jaar was hij medewerker van de bibliotheek in Amstelveen, tot 2005. Vanaf 1999 timmerde hij aan de weg als internetcolumnist met columns over het televisieprogramma Big Brother die hij onder het pseudoniem Doordevil plaatste in nieuwsgroepen en op het forum van de website FOK!. Na afloop van het dagelijkse programma reageerde hij binnen het uur met een lang actueel stuk. De columns werden zo populair dat Veronica hem uitnodigde een bijdrage aan het programma te leveren. Dijkshoorn sloeg dit aanbod af. Later schreef Dijkshoorn alsnog voor Veronica en voor verscheidene andere websites. Hij schreef op de weblogs Retecool.com en GeenStijl onder zowel het pseudoniem P. Kouwes als zijn eigen naam. Voor FOK! maakte hij de strip eikel & eikel en schreef hij columns onder de naam C. Adriaanse, waarin hij voetbalcoach Co Adriaanse op de hak nam. Voor GeenStijl maakte hij onder de titel Dijkshoorn Dinsdag een wekelijkse audiocolumn, waarin hij in 15 tot 30 minuten actualiteiten besprak.
De doorbraak naar een breder publiek kwam toen hij door de Volkskrant werd uitgenodigd een sportcolumn te schrijven. Via televisiemaker Philip Woldringh werd hij ingeschakeld om teksten te schrijven voor Café de Wereld en later door Harm Edens voor de soapserie Samen en de satirische nieuwsquiz Dit was het nieuws. Dijkshoorn schreef verder columns voor Johan, Voetbal International, dagblad de Pers, Muziekkrant OOR, NU.nl en Webwereld. In het tijdschrift Torpedo publiceerde hij twee lange verhalen. Ook publiceerde hij verhalen in de tijdschriften Hard Gras, Reload, Bouillon en JFK. Hij levert tekstbijdragen aan het satirische televisieprogramma Draadstaal en is sinds 2008 iedere woensdag te gast in De Wereld Draait Door, waarin hij actuele gedichten schrijft en direct voordraagt.
In november 2007 verscheen onder de GeenStijl-vlag het door Dijkshoorn geschreven Grote GeenStijl Winterboek. Als P. Kouwes publiceerde hij de dichtbundel Daar schrik je toch van. Begin 2009 verscheen De tranen van Kuif den Dolder, een roman over een fictieve legendarische voetbalheld. In het najaar van 2010 ging Dijkshoorn samen met Leon Verdonschot, de band The Hank Five en de Eindhovense rockzanger Denvis op theatertournee, onder de titel Ook voor Vrouwen. Ze speelden meer dan dertig shows, waaronder twee in de Kleine Komedie in Amsterdam.
In 2011 speelde Nico samen met zanger/acteur Bob Fosko en Hoopdanseres Karin de Wit de hoofdrol in een videoclip van "Hoopla!" van Sven Hammond Soul featuring Patt Riley
In 2012 schreef Dijkshoorn het boekenweekessay voor de Boekenweek 2012, getiteld Verder alles goed.
In april 2013 schreef Dijkshoorn een alternatief Koningslied Jij En Ik Onder De Zon.
In november 2014 en januari 2015 was hij regelmatig te gast bij Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten, een programma op de Belgische omroep Radio 1. Dagelijks sloot hij het programma af met een column. In maart ging zijn eerste solovoorstelling Vuig in première. Hierin weet Dijkshoorn, aldus de Volkskrant, 'het doodgewone met eenvoudige woorden bijzonder te maken.' De teksten over zijn tienertijd doen de recensent denken aan 'een iets rauwere kopie van Kees van Kooten'. Hoewel recensent Patrick van den Hanenberg in het muzikale gedeelte 'een magistrale ode aan Amstelveen' opmerkt, heeft hij minder waardering voor Dijkshoorns muziek, die volgens de krant blijft steken op 'het niveau van een goedbedoelende liefhebber'.
De eerste keer dat ik het las heb ik de ballen uit mijn broek gelachen, wat een verteltalent. Schitterende namen voor de inwoners van Uffelte. Ook kan ik niet meer normaal naar een knaagdier kijken. Mooie keuze om Kuif zelf niet aan het woord te laten, daardoor blijft hij mysterieus en een echte legende. Ondanks de citaten leest het als een heerlijke roman. Herlezing viel echter ietwat tegen, de herinnering eraan was beter. Wel een aanradertje, zeker voor wie van voetbal en lezen houdt.
Zalig boekje,de geestigheid van een beste Bomans op speed. Voor wie van voetbal houdt een must read. Het leven van een voetbaltalent, maar gezien door de ogen van de getuigen, als een documentaire. Wat toelaat om de mysterieuze protagonist mythische dimensies te verlenen. En ook om de bekrompenheid, afgunst en gewelddadigheid van 'de gewone mens' te kunnen schetsen...
Dutch football reached its peak popularity and success in the 1970s with clubs such as Ajax Amsterdam, Feyenoord Rotterdam and PSV Eindhoven. Star players from those teams became international idols, and the local and international press would often stress their humble backgrounds; the type specimen being Johan ‘Jopie’ Cruijff whose parents had run a modest greengrocer’s in the Betondorp district of Amsterdam. In Dutch, the family name Cruijff sounds similar to the first name Kuif.
Nico Dijkshoorn creates a character with the attributes of the archetypical football hero: child of a single mother, naturally talented, usually silent, and too shy to enter the field with the other boys. The author relates the brief career of an exceptional football player in the style of a documentary. Boys in Zinc comes to mind because I finished that book this week: there is no omniscient author, only fragments of interviews with fellow football players, relatives and people from the village. Interestingly, Kuif has an episode where he starts to read all the books from the local library alphabetically by author.
Dijkshoorn bites at some respected names both in Dutch football and in Dutch literature, but the dominant flavour is tenderness: simple country folk being confronted with the sophistication of the big world out there. At the end of the book, the main character makes a choice that clearly reflects the author’s judgement on contemporary mass culture.
Dit is een boek vol grotdroge humor over een fictief boerengat met fictieve boerenkinkels. Mannen met typische namen als 'Zweep Dukels' en 'Kuitje Ruwiel' zitten in een voetbalelftal en worden verrast door een nieuw talent, Kuif den Dolder. Een mooi verslag over de kinnesinne en xenofobie die vaak in dit soort kleine dorpjes in Noordoost-Nederland heerst volgt. Mooi geschreven in een soort 'Klaasjes'-stijl zoals ik die van Dijkshoorn ken.
Hilarisch boek over voetbaltalent Kuif den Dolder in het Drentese Uffelte. Beschreven vanuit perspectief van anderen die de opkomst meemaken (en bijdragen aan de mythevorming). Namen zijn in de geest van Bordewijks Bint, zoals Zweep Dukels of Touw Reuk.
Citaten:
BOET DEN DOLDER: Voetbal. Daar ging het over. Na een uur zei hij dat woord: voetbal. Dat was wel even vreemd. Je verwacht veel woorden als iemand zo lang heeft zitten huilen: bewapeningswedloop, schimmelinfectie, keuzevak, beroepskeuzeprofiel. Dat soort woorden. Maar hij zei: voetbal.
Maar ik heb helemaal geen verstand van muziek. Ik vind bijvoorbeeld Phil Collins heel goed. Ga maar na dus. Dat is belabberd. Een drama, de muziek waar ik van houd. Sting, vind ik ook schitterend. Om je een idee te geven.
Ik weet nog goed wat mijn mentor Vic van de Reijt daarover zei: een schaap leest geen Schopenhauer, maar zal er wel aan ruiken. En dat is zó waar.
Opstelling: Anneke Veldkamp: eigenaresse van dierenwinkel Beest & Bende Antoine Koerts: schouwburgdirecteur Steenwijk Arend Koot: buurtbewoner Kuif (schuur) Bakel Dop: supporter van V.V. Uffelte Barman De Molensteen Bertje Kamerman: keeper van V.V. Ruinen Bertus Buis: artiest Boelie Reffels: speler van V.V. Ruinen Boet den Dolder: broer van Kuif Bokke Roet: eigenaar groentewinkel Buik Waai: invalide jongen De Secretaris van V.V. Uffelte De Voorzitter van V.V. Uffelte Touw Reuk: speler van V.V. Uffelte Truitje Koegler: bibliothecaresse Wessel Vuig: speler van V.V. Uffelte (kan Italianen goed nadoen) Willie den Ouden: speler van V.V. Uffelte Zoom Okkels: speler van V.V. Uffelte Zwaan Beggels: inwoonster van Uffelte (koopt visvoer bij Beest & Bende) Zweep Dukels: speler van V.V. Uffelte (hét talent)
Er zijn weinig Nederlandse fictie boeken geschreven over voetbal en dit is zonder meer een van de leukste. In een soort reportagestijl reconstrueert Nico Dijkshoorn de opkomst en verdwijning van Kuif, misschien wel de beste voetballer die Nederland ooit gekend heeft. Het leest als een mix tussen een klucht en een oude dorpsmythe, maar daarmee weet het juist weer te geven waar voetbal ook allemaal om draait, de verhalen die het oplevert en de banden die het tussen volstrekt verschillende personen kan leggen. Maar, laten we wel wezen: het lijkt Dijkshoorn in de eerste plaats niet te gaan om iets over die verbindende kracht van voetbal te zeggen. Hij wil gewoon een heel leuk verhaal vertellen en daarin slaagt hij, zonder al te veel zijn cynische vertelstem in te zetten.
Heerlijk nuchter voetbalboek over een voetballegende tegen wil en dank die zijn loopbaan begon en eindigde op het moment dat hij dat passend vond. Nederland zou een Kuif den Dolder goed kunnen gebruiken om het échte voetbal weer te promoten; niet elke keer gaan liggen, niet vragen om een kaart, gewoon voetballen.
4,1*. Loved this funny but tragic little story. It made me laugh out loud sometimes. The names of the characters themselves deserve a high rating.
"Op de begrafenis van Schaam Latten draaien ze 'Fragile' van hem, en toen ben ik tijdens dat nummer zo voorover met mijn kop tegen de kist aan geflikkerd, zo zat ik er in. Dus om te zeggen dat ik verstand van muziek heb, nee. Maar voetbal, kijk, dat is een ander verhaal."
Originele opzet omdat veel ik-personages Kuif den Dolder beschrijven; zelf komt hij niet aan het woord. Als er een naam wordt genoemd, komt dit personage vaak in de volgende ‘alinea’ zelf aan het woord en bekijk je de gebeurtenissen ineens vanuit een andere invalshoek. Echt boeien doet het verhaal niet. Prachtige namen verzonnen zoals Douwe Kiebels en Zweep Dukels.
Typische stijl van Dijkshoorn. Daar kun je van houden, of niet, of je kunt er inmiddels wel genoeg van hebben, maar ik heb er smakelijk om gelachen. Vooral hoe hij venijnig afrekent met enkele ‘echte’ BN’ers kon bij mij steevast rekenen op een lach.
Misschien verwachte ik er te veel van (ik ken Nico Dijkstra van zijn schrijfsels in de krant) maar dit boek is echt niets voor mij. Sorry Mijnheer Dijkstra.
Vermakelijk boekje over Kuif den Dolder, mysterieus supertalent. Het hele voetbalwereldje wordt op een leuke manier aangedikt. Alleen de namen van de ooggetuigen alleen zijn al de moeite waard!
Een fijn boekje dat van voetbalclichés aan elkaar hangt en gaat over een man waarvan je zou willen dat hij echt bestond en die alles om hem heen neemt zoals het is.