Αποφάσισα να γράψω την ιστορία της ζωής μου γι' αγάπη ενός καλού μου φίλου. Αλλά το χειρόγραφο μου δε θα το διαβάσει ποτέ, όσο ζω. Θα του το κληροδοτήσω μόνο και αφού πεθάνω, ας το κάνει ό,τι θέλει. Θα ιστορήσω ό,τι είδα, ό,τι έπαθα, ό,τι έκαμα, κι ό,τι σκέφτηκα στη ζωή μου. Η αυτοβιογραφία μου, θα μπορούσε να ονομαστεί "Ο αρραβωνιαστικός μου", γιατί τον άνθρωπο αυτόν τον είχα άντρα μου χωρίς ποτέ να τον παντρευτώ, τον εμίσησα και τον αγάπησα όσο δεν αγάπησα και δεν εμίσησα άλλον ποτέ.
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867 από Ζακυνθινό πατέρα και από μητέρα Φαναριώτισσα. Η οικογένειά του εγκαταλείπει την Πόλη, όταν ο Γρηγόριος ήταν έντεκα μηνών και εγκαθίσταται στη Ζάκυνθο. Μετά το γυμνάσιο ο Ξενόπουλος παρακολουθεί μαθήματα φυσικομαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Όμως, η λογοτεχνία και η δημοσιογραφία τον αποσπούν οριστικά. Συνεργάζεται με όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα περιοδικά της εποχής του. Το 1890 ο Γεώργιος Δροσίνης του προτείνει και αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην Εστία. Το 1896 ο ιδιοκτήτης του παιδικού περιοδικού «Διάπλασις των παίδων» Νικόλαος Παπαδόπουλος τον παίρνει αρχισυντάκτη και αργότερα του αναθέτει τη διεύθυνση του περιοδικού. Αν και είναι επηρεασμένος από τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές ανακατατάξεις, δεν περιορίζεται μέσα στα πλαίσια του ηθογραφικού μυθιστορήματος, αλλά προχωράει και ασχολείται με την περιγραφή των ψυχικών ικανοτήτων των ηρώων του. Γίνεται ένας ψυχογράφος που τηρεί όμως αυστηρά την αντικειμενικότητά του. Ο Ξενόπουλος έγραψε με την ίδια επιτυχία και δράματα και κωμωδίες κυρίως με θέμα τον έρωτα. Τα έργα του είναι ηθογραφίες που αναδεικνύουν τη ζωή μιας εποχής η μιας τοπικής κοινωνίας, τοπικές και εποχικές ιδιαιτερότητες παίρνουν συχνά ισχύ άγραφων νόμων που επιβάλλονται μέσα από την κοινωνία. Τα έργα του ταξινομούνται είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Αθήνα και ο Ξενόπουλος έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο Σχολών, της Αθηναϊκής και της Επτανησιακής. Ο Ξενόπουλος πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1951 στην Αθήνα μακριά από το αγαπημένο του νησί.
Δεν θα πω πολλά. "Ο Αρραβωνιαστικός μου" είναι ένα γραπτό κατ΄εμέ εξαιρετικό! Η πένα του Γρηγόριου Ξενόπουλου πάντα με γοήτευε! Λόγος μεστός, καθημερινός, ανθρώπινος, χωρίς στολίδια περιττά να βαραίνουν το κείμενο. Με γλώσσα ρέουσα και αφήγηση στο πρώτο πρόσωπο.
Εδώ το κείμενο του οπισθόφυλλου. Αποφάσισα να γράψω την ιστορία της ζωής μου γι’ αγάπη ενός καλού μου φίλου, που θέλησε να τη μάθει με όλες τις λεπτομέρειες. Αλλά το χειρόγραφό μου δεν θα το διαβάσει ποτέ όσο ζω. Θα του το κληροδοτήσω μόνο και αφού πεθάνω, ας το διαβάσει, ας το δώσει και σε άλλο, ας το κάνει ό,τι θέλει. Θα ιστορήσω ό,τι είδα, ό,τι έπαθα, ό,τι έκαμα, ό,τι αισθάνθηκα και ό,τι σκέφτηκα στη ζωή μου. Η αυτοβιογραφία μου, θα μπορούσε να ονομαστεί “ο αρραβωνιαστικός μου”, γιατί τον άνθρωπο αυτό τον είχα άντρα μου χωρίς ποτέ να τον παντρευτώ, τον εμίσησα και τον αγάπησα όσο δεν αγάπησα και δεν εμίσησα άλλον ποτέ.