Ο άλλος αδερφός

by Vagelis Giannisis, Βαγγέλης Γιαννίσης

Μια υπόθεση συντάραξε την Ελευσίνα πριν από δεκαετίες. Νέα στοιχεία ήρθαν πρόσφατα στην επιφάνεια. Ένας συγγραφέας αναλαμβάνει να την εξιχνιάσει.

Αύγουστος 1988, Ελευσίνα.
Ένας έφηβος εξαφανίζεται ξαφνικά ένα απόγευμα.
Τα ίχνη του χάνονται, η τοπική κοινωνία συγκλονίζεται και η οικογένεια του παιδιού αρχίζει σιγά σιγά να αποσυντίθεται εκ των έσω, εξαιτίας ενός τραύματος που δεν μπορεί να επουλωθεί.
Τα χρόνια περνούν. Η υπόθεση, με εξαίρεση ορισμένες τηλεοπτικές εκπομπές που την ανακινούν, ξεχνιέται, αλλά το φάντασμα του δεκατετράχρονου Ηλία Αδάμ εξακολουθεί να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης.

Αύγουστος 2021
Ο Θέμης Αδάμ, αδερφός του Ηλία, δημοσιογράφος και επιτυχημένος συγγραφέας ενός true crime βιβλίου με θέμα την υπόθεση που εντέλει διέλυσε την οικογένειά του, επιστρέφει στην Ελευσίνα για την κηδεία του πατέρα του –και βασικού υπόπτου για την εξαφάνιση του παιδιού, σύμφωνα με τις φήμες–, ο οποίος αυτοκτόνησε.
Έχει την πρόθεση να κάνει μια νέα αρχή, να επιστρέψει στην πατρίδα του έπειτα από περίπου δύο δεκαετίες στο εξωτερικό. Πρώτα όμως πρέπει να κλείσει ένας ανοιχτός λογαριασμός.

Τι απέγινε ο Ηλίας;

Genres: Crime

344 pages, Paperback

Published March 22, 2023

Reviews

[Effie Saxioni · Rating 4 out of 5]

Ο Άλλος αδερφός είναι ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο. Ένα ενδιαφέρον ψυχογράφημα μέσα σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Η χαρτογράφηση της ζωής μιας οικογένειας υπό το πρίσμα της ιδιαιτερότητας, αλλά και την ασφυξία που προκαλεί η άγνοια, η ψυχική κόπωση, η έλλειψη στήριξης, η ντροπή, το δάχτυλο μιας κοινωνίας που μονίμως δείχνει αυτό που έχει μπροστά της και ποτέ την καμπούρα της.
Η προσπάθεια των μελών της να επιβιώσουν και ταυτόχρονα μια διακριτική ματιά στα διάφορα κακώς κείμενα εντός της αστυνομίας και της δημοσιογραφίας.
Η επιλογή του συγγραφέα να είναι ο κύριος αφηγητής του αστυνομικού μέρους ήταν μια ευχάριστη έκπληξη και σε συνδυασμό με την, ως συνήθως, πολύ καλή χρήση της γλώσσας, έδωσαν για άλλη μια φορά, ένα καλό βιβλίο στον αναγνώστη που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι true crime.
Μοναδική μου ένσταση,εξού και το μείον ένα αστεράκι, η έλλειψη έντασης και αγωνίας και κορύφωσης - κάτι που μάλλον ήταν εσκεμμένο. Καταλαβαίνω ότι δεν γίνεται όλα τα βιβλία να είναι γεμάτα έρευνες, ανθρωποκυνηγητά και πλοτ τουίστς, όμως, μιας και το θέμα δεν ήταν εξαιρετικά πρωτότυπο, ένιωσα πως η πολλή ηρεμία μπορεί να με σκοτώσει! 😂
Επιθυμώ να έρθει ο Άντερς Οικονομίδης asap και να επαναφέρει την τάξη!
4/5✨

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Η εξαφάνιση ενός εφήβου τον Αύγουστο του 1988, συγκλονίζει την κοινωνία της Ελευσίνας κι ενώ ο καιρός περνά κι η υπόθεση πέφτει στη λήθη, δεν συμβαίνει το ίδιο και για τους οικείους.
30 και πλέον χρόνια αργότερα, ο Θέμης, δίδυμος αδερφός του εξαφανισμένου αγοριού και πλέον γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας, επιστρέφει για την κηδεία του πατέρα του. Του πατέρα του, ο οποίος κατηγορήθηκε ως βασικός ύποπτος, χωρίς αποδείξεις. Οι παλιοί λογαριασμοί πρέπει να κλείσουν...θα δοθούν άραγε απαντήσεις?
Ο Βαγγέλης Γιαννισης επιστρέφει με ένα βιβλίο καθαρά μυθοπλασίας που θα μπορούσε όμως να έχει συμβεί και πραγματικά. Χρησιμοποιώντας το τέχνασμα του story in a story, μας δίνει την άποψη του Θέμη για το τι συνέβη ενώ παράλληλα αναλύει τις κοινωνικές καταστάσεις και τα σημαντικά γεγονότα της ιστορίας των τελευταίων 30 χρόνων, όπως τις έζησε ο ήρωας του. Και πάνω από όλα θέτει το ερώτημα αν ο άνθρωπος αλλάζει...αν κάποιος που σκότωσε πριν 30 χρόνια είναι ο ίδιος άνθρωπος σήμερα....

"Αλλά υποτίθεται πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Και ένας άνθρωπος που πριν από 20 χρόνια σκότωσε ένα δεκατετράχρονο αγόρι, σήμερα ίσως να έχει αλλάξει. Να μην είναι πια δολοφόνος. Ισχύει αυτό; Μπορεί πράγματι να είσαι διαφορετικός;"

[Georgia Zarkadaki · Rating 2 out of 5]

Eνα από τα αγαπημένα μου είδη μυστηρίου έχουν ένα μυστήριο στο παρελθόν, έναν ήρωα που γυρίζει πίσω στην μικρή του πόλη, δύο διαφορετικές χρονικες περιόδους και φυσικά διαφορετικά timelines. Και αυτό το βιβλίο έχει σχεδόν τα περισσότερα.

Δυστυχώς όμως δεν έχει ουσιαστικά καμία ιδιαίτερη πλοκή, διαλόγους, σκηνές. Ο συγγραφέας μας ΛΕΕΙ ότι πρέπει να μάθουμε, αντι να μας το ΔΕΙΧΝΕΙ.

Οι πράξεις των ηρώων δικαιολογουνται επιφάνειακα. Προς το τέλος σου πετάει και ένα άλλο μυστήριο, εξίσου half assed.

Aυτο που με χαλάει επίσης πολύ, είναι ότι είναι λίγο υπερβολικός στις περιγραφές του, πολλές φορές κάνει κοινωνικά σχόλια που σε τραβάνε εκτός της αφήγησης.

Όχι από τα καλύτερα του. Πρεπει να πω πως γέλασα με την αναφορά στην Αγγελική Νικολουλη

[Evi · Rating 5 out of 5]

Εγκληματικά καλό!!..

[Martha Sakka · Rating 5 out of 5]

Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω το βιβλίο ως αστυνομικό, ως φιλοσοφικό ή ως ψυχολογικό θριλερ.

Δεν ξέρω αν μπορώ να υπερηφανευθώ ότι ανακάλυψα κάτι απο την αρχή σχεδόν, γιατί μάλλον αυτός ήταν και ο σκοπός…
Δεν ξέρω καν αν περίμενα το τέλος και ίσως τελικα προτιμούσα να είχα κάνει λάθος..

Δεν ξέρω καν αν είναι αληθινή ιστορία ή όχι…

Δεν ξέρω αν μπορώ γενικά να πω κάτι… ίσως να μπορέσω αφού καθίσει λίγο μέσα μου..
Ίσως και αν καποιος πει το οτιδήποτε να χαλάσει όσα νιώσει ο επόμενος αναγνώστης…

Ξέρω ότι σίγουρα οποιος το τολμήσει να το ξεκινήσει πρέπει να έχετε γερό στομάχι και αν το τελειώσει νύχτα θα χάσει τον ύπνο του….

Ξέρω όμως ότι αξίζει να διαβαστεί!

Υ.Γ.2: εξαιρετική χρήση της ελληνικής γλώσσας.

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Ο Βαγγέλης Γιαννίσης είναι ένας από τους συγγραφείς που αγαπώ να διαβάζω και φυσικά προμηθεύομαι κάθε βιβλίο του. Έχω μια παραπάνω προτίμηση στα βιβλία με ήρωα τον Άντερς Οικονομίδη, αλλά και τα εκτός σειράς του δε με έχουν απογοητεύσει. Αυτή τη φορά, έρχεται με ένα βιβλίο εκτός σειράς που μου άρεσε πολύ. Πρόκειται για μια υπόθεση που συντάραξε την Ελευσίνα πριν από μερικές δεκαετίες. Πρόσφατα, νέα στοιχεία ήρθαν στο φως. Ένας συγγραφέας αναλαμβάνει να ακολουθήσει το νήμα και να εξιχνιάσει την υπόθεση.

Έχουν περάσει πλέον τριάντα χρόνια από την εξαφάνιση του έφηβου Ηλία, όταν ο αδερφός του, ο Θέμης Αδάμ, ένας έγκριτος δημοσιογράφος και συγγραφέας, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη της Ελευσίνας για να παρευρεθεί στην κηδεία του πατέρα του που αυτοκτόνησε. Είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον Θέμη Αδάμ, να εγκατασταθεί στο πατρικό του, να το επισκευάσει κιόλας αν χρειάζεται και από εκεί να γράψει ένα βιβλίο με την ιστορία της εξαφάνισης του αδερφού του. Ήρθε ο καιρός να αντιμετωπίσει το παρελθόν και όλα όσα χώρισαν την οικογένειά του. Και αυτό είναι το βιβλίο που διαβάζουμε, το βιβλίο του Θέμη Αδάμ για τον αδερφό του, μέσα στο βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση.

Ο συγγραφέας του συγγραφέα, μας πηγαίνει πίσω στον Αύγουστο του 1988 και λιγάκι πιο πίσω και μας συστήνει την οικογένειά του και φυσικά τον δίδυμο αδερφό του τον Ηλία. Τα δυο αγόρια έμοιαζαν τόσο πολύ κι όμως ήταν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους. Μαθαίνουμε για τη μέρα που εξαφανίστηκε ο Ηλίας και πως αντέδρασε η οικογένειά του σε αυτό το γεγονός. Πως έψαξαν να τον βρουν, πως μίλησαν στην αστυνομία που δεν κατάφερε να κάνει και πολλά και πως σιγά σιγά τα ίχνη του χάθηκαν μες στο χρόνο. Τώρα πλέον, μετά την αυτοκτονία του πατέρα τους, ο Θέμης θέλει να κάνει μια καινούρια αρχή και να κλείσει παλιούς λογαριασμούς.

Ο Γιαννίσης χρησιμοποιεί αυτό το έξυπνο τέχνασμα για να τραβήξει την προσοχή του αναγνώστη, ο οποίος δε θέλει και πολύ για να βυθιστεί στην ιστορία. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε πως είναι να μεγαλώνει κανείς σε μια μικρή κοινωνία όπως ήταν αυτή της Ελευσίνας του 1988. Μπορούμε να καταλάβουμε πως μπορεί να ένιωσε ο μικρός Θέμης όταν εξαφανίστηκε ο αδερφός του, τι μπορεί να άκουγε στο σχολείο, ποιων οι συμπεριφορές μπορεί να άλλαξαν απέναντί του. Όπως μπορούμε και να καταλάβουμε πόσο κακό έκανε στην οικογένειά του η έκθεση της εξαφάνισης σε πανελλαδικό επίπεδο από εκείνη την εκπομπή. Το πόσο εύκολο είναι κάποιος να φτάσει σε λανθασμένα συμπεράσματα και να καταστρέψει ζωές, χωρίς να έχει ουσιαστικά στοιχεία. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα που προκαλεί η τηλεόραση λοιπόν, είναι και το πόσο εύκολα δικάζεται κάποιος από την κοινή γνώμη με βάση κάποιες εικασίες και μόνο. Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να μείνει στο μυαλό των ανθρώπων ως δολοφόνος, απλά και μόνο γιατί έγινε μια εικασία σε κάποια δημοφιλή εκπομπή στην τηλεόραση. Το πόσο εύκολα κρίνει και καταδικάζει η κοινή γνώμη χωρίς στοιχεία και χωρίς ουσιαστικά να την ενδιαφέρει η αλήθεια. Το εύκολο θύμα. Ο πιο προφανής θύτης.

Ο Γιαννίσης πλάθει τον Ηλία, ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, για να χτυπήσει ένα καμπανάκι. Πόσο λίγα ξέρουμε γι’ αυτά τα παιδιά. Πόσο λίγο τα καταλαβαίνουμε. Πόσο εύκολο είναι να τα παρεξηγήσουμε, να κακιώσουμε απέναντί τους γιατί δεν μπορούμε να χειριστούμε τις καταστάσεις που προκύπτουν από την ανάγκη για φροντίδα ενός τέτοιου παιδιού. Επειδή δεν μπορούμε να τα συναναστραφούμε. Και κάπως έτσι, σιγά σιγά, αποδομεί τις οικογενειακές σχέσεις και ρίχνει φως σε κρυμμένα μυστικά. Το βιβλίο που γράφει ο Θέμης Αδάμ, κινείται σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Κατονομάζει τον ένοχο και τον κατηγορεί για πολλά σφάλματα. Το βιβλίο του Βαγγέλη Γιαννίση όμως αποκαλύπτει την πραγματική αιτία της εξαφάνισης αλλά και όλη τη σαπίλα και τη βρωμιά που κρύβεται από πίσω.

Όχι, δεν μπορώ να δικαιολογήσω κάποιον που αφαίρεσε μια ζωή σαν ψυχρός εκτελεστής. Μπορώ όμως να πω μπράβο στο Βαγγέλη για το βιβλίο που έγραψε.

[Stella (NotAnEarlyBird) · Rating 5 out of 5]

Ας μιλήσουμε για pop corn. Μοσχομυριστό, σπιτικό pop corn... Λαδάκι (ή βούτυρο για τους μερακλίδες), αλάτι, καλαμπόκι, μπουμπουνίζεις και το μάτι της κουζίνας και σε λίγο ακούς το πρώτο pop. Καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει, ακολουθούν κι άλλα: pop, pop, pop, POP, POP POP POP POP,POP!

Κάπως έτσι έσκαγαν και τα εγκεφαλικά μου κύτταρα, από τη μέση περίπου του βιβλίου και μετά. Κεφάλαιο 15: pop! Κεφάλαιο 19: pop pop! Κεφάλαιο 23: pop pop pop! Κεφάλαιο 27: pop pop pop pop pop! Κεφάλαιο 32: pop pop pop pop pop pop! Κεφάλαιο 33: pop pop pop pop pop pop pop! Κεφάλαιο 34: pop pop pop pop pop pop pop pop pop! Κεφάλαιο 35: pop pop pop pop pop pop pop pop pop pop pop!

Μου πήρε 8 βιβλία για να δώσω τα 5 αστέρια μου στον Γιαννίση. Πάντα μου έλειπε κάτι και σταματούσα στα 4 αστέρια. Τώρα έχω όνομα γι' αυτό που μου έλειπε. Το λέω pop corn factor και εδώ το βρήκα.

Το καλύτερο βιβλίο του μέχρι στιγμής.

[Νικολέτα Σαββάκη · Rating 5 out of 5]

Το καλύτερό του μέχρι τώρα ❤️

[Elen · Rating 4 out of 5]

Σκληρό και ανατρεπτικό.
Μου άρεσε η ιδέα του βιβλίου μέσα στο βιβλιο.
Με μπέρδεψε σε σημεία αλλά νομίζω αυτό ήταν και το point του συγγραφέα.
Από εμένα:
4/5

[Michael Kotsarinis]

Ένα ακόμη βιβλίο true crime από τον Βαγγέλη Γιαννίση, που αυτή τη φορά διαδραματίζεται στη χώρα μας. Συνδυάζοντας γεγονότα και μυθοπλαστικά στοιχεία καταφέρνει να μας δώσει μια πολύ ενδιαφέρουσα και γεμάτη αγωνία εκδοχή της υπόθεσης με μια διήγηση που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Δείτε περισσότερα στο Ex Libris.

[Mary Bookitsa · Rating 4 out of 5]

Εχω τελειώσει την ανάγνωση από χθες και ήθελα να κατασταλάξω πριν γράψω για αυτό.
Ενα βιβλίο μέσα σε ένα δεύτερο βιβλίο με αναφορές και πρόσωπα από προηγούμενο βιβλίο, ο συγγραφέας ειναι και ένας από τους ήρωες αυτή τη φορά.
Ενα έγκλημα πριν 30 χρόνια, ένα ακόμα πιο πρόσφατο που μοιάζει με το πρώτο. Νεκροί ή αγνοούμενοι;
Το σίγουρο είναι πως εξαφανίστηκαν απο προσώπου γης. Σχεδον ολοι οι ήρωες είναι και θύματα. Κάποιοι ίσως και θύτες.
Η ιστορία συγκλόνισε την Ελευσίνα και όχι μόνο. Τα στόματα έμειναν κλειστά για χρόνια. Η Αγγελική Σταμάτη (Νικολούλη) ανέλαβε την υπόθεση και σκάλισε με τρόπο που μόνο εκείνη μπορεί.
Μια μάνα που για χρόνια ελπίζει να βρει το παιδί της ζωντανό.
Η οικογένεια διαλυμένη μετά το συμβαν.
Το βιβλίο δεν έχει δράση. Είναι σχεδόν υποτονικό, όμως μια βουβή ένταση κάνει τον αναγνώστη να κάθεται μουδιασμένος σε μια άκρη και να προσπαθεί να καταλάβει γιατί. Να μπαίνει στη θέση των ηρώων, αλλά ταυτόχρονα να μη μπορεί να μπει και σε κανενός τη θέση γιατί κάποια πράγματα δεν έχουν λογική. Προς το τέλος και ενώ φτάνει η υποθέση σε μια κάποια λύση ένα πισωγύρισμα φέρνει τούμπα όσα νόμιζες. Όσα υπέθεσες.
Νομίζω πως δεν ήταν καθόλου εύκολο να γραφτεί αυτό το βιβλίο
Παρόλα αυτά ο αγαπημένος μας Βαγγέλης Γιαννίσης το έφερε εις πέρας. Σίγουρα ξεφεύγει από το ύφος και το στυλ που ξέραμε ως τώρα.
Το πείραμα πέτυχε, όμως δεν αντέχω να μη πω το εξής: Άντερς μας λείπεις.. 😏

[Geo Kwnstantinou · Rating 4 out of 5]

Με μία ιδιαίτερη δομή και μια δυνατή ιστορία, για ακόμη μία φορά εξαιρετικός Γιαννίσης.

[Άννα Σπανογιώργου · Rating 5 out of 5]

Ο άλλος αδερφός, ο Ηλίας εξαφανίστηκε τον Αύγουστο του 1988 από την Ελευσίνα.
Ο αδερφός του, ο Θέμης, επιστρέφει στην Ελλάδα από την Αγγλία, για την κηδεία του πατέρα τους, που έχει αυτοκτονήσει, τον Αύγουστο του 2021.
Έχουν περάσει τόσα χρόνια, αλλά η υπόθεση δεν έχει ξεχαστεί. Τι είχε συμβεί τελικά στον Ηλία; Ο Θέμης προσπάθησε να δώσει μία δική του εξήγηση μέσα από ένα βιβλίο που είχε γράψει. Ισχύει όμως; Γιατί ποτέ δε βρέθηκε κάποιο ίχνος του Ηλία; Είναι ακόμη ζωντανός ή όχι;
Ο Βαγγέλης μέσα σε αυτό το νέο του βιβλίο αφηγείται μία ιστορία πολύ ιδιαίτερη. Πιστεύω ότι είναι το πιο φορτισμένο συναισθηματικά βιβλίο που έχει γράψει. Η γραφή του πάντα με μαγεύει, αλλά αυτή τη φορά ένιωσα ότι ήρθε πάρα πολύ κοντά με τον αναγνώστη. Ήταν σαν να τον είχα δίπλα μου, να μου ψιθυρίζει τις λέξεις. Η αμεσότητα αυτήν δίνει μία νέα δυναμική σε όλη την ιστορία, η οποία είναι πλεγμένη με αγωνία, με ανατροπές και πολύ προσεγμένη.
Δεν είναι ένα ακόμη βιβλίο που αφορά μία αστυνομική υπόθεση. Είναι η αγωνία της μητέρας, που έχει χάσει το παιδί της. Είναι οι σκέψεις του πατέρα, που παλεύει με τους δαίμονες μέσα του. Είναι η οπτική ενός παιδιού, που μεγάλωσε έχοντας έναν αδερφό με ειδικές ανάγκες και που μετά τον έχασε. Μα πάνω απ’ όλα, είναι μία σκληρή συνειδητοποίηση για το πως βλέπει και αντιμετωπίζει η κοινωνία συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, για το πως στιγματίζει άτομα, για το πόσο σκληροί είμαστε.
Ο Άλλος Αδερφός (και όχι μόνο…) ζητά δικαίωση και είστε οι μόνοι που μπορείτε να του τη δώσετε, οπότε διαβάστε το!

[Sophie's Reading Corner · Rating 4 out of 5]

Πρώτη φορά που διαβάζω τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ήρθε η στιγμή που γνώρισα κ εγώ την γραφή του. Σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία φορά, καθώς μου άρεσε το γεγονός ότι εκεί που έλεγα ότι το κατάλαβα, τσουπ γινόταν κάτι και μου αλλαζε γνώμη. Δεν θέλω να πω πολλά, αλλά σίγουρα είχε αρκετές ανατροπές και σε έβαζε σε ένα παιχνίδι μυαλού που ήσουν κάπως 🔄 Μήπως έγινε αυτό; Όχι όχι να δεις που έγινε εκείνο. Και εκεί που σε επιβεβαιώνει και γελάς και λές εγώ το είχα καταλάβει από την αρχή, εντέλει σου προσφέρει πληροφορίες που δεν περίμενες και σε σκαλώνει. Πολύ καλή δουλειά και σου κράτα το ενδιαφέρον οπότε στους λάτρεις των αστυνομικών, θρίλερ κλπ σίγουρα θα το πρότεινα!

Τώρα εγώ έχω και μια απορία. Τελικά το βιβλίο αυτό ήταν στα πλαίσια μυθοπλασίας ή αυτοβιογραφιας; Νομίζω ήταν αυτό που με έκανε να σκαλωσω ακόμη περισσότερο όταν το αντιλήφθηκα.

[Fenia · Rating 5 out of 5]

Το απόλαυσα πάρα πολύ! Μέχρι την τελευταία σελίδα δεν ήξερα ποια ήταν η αλήθεια.. καταπληκτική πλοκή. Ανατριχιαστικό ότι μιλάμε για αληθινή ιστορία.. χάνεις την πίστη σου στους ανθρώπους

[Κρίτων Γρηγοράκης · Rating 3 out of 5]

Ο Γιαννίσης είναι ένας συγγραφέας που "δουλεύει πολύ" όταν συγγραφεί και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στα βιβλία του (είναι το τρίτο του που διαβάζω). Δεν ξέρω αν υπάρχει Έλληνας συγγραφέας αστυνομικών που να κάνει τόση δουλειά. Και το συγκεκριμένο βιβλίο του ίσως το αποκαλύπτει περισσότερο από κάθε άλλο του.
Ωστόσο προσωπικά με κούρασε το γεγονός ότι κάνει πολύ "βουτιές" σε "φιλοσοφικές αναλύσεις" και "συγγραφικούς μονολόγους" - πράγμα που δεν έχει κάνει τόσο, ποτέ άλλοτε, και που δημιουργεί κατά την άποψή μου κοιλιές στην αφήγηση.
Όλη αυτή η κουβέντα περί της φιλοσοφίας του κακού, της ανθρώπινης φύσης, της συγγραφικής τεχνικής και των διλημμάτων του συγγραφέα θα μπορούσε να περιοριστεί πολύ προς όφελος της πλοκής.

[Mavra K · Rating 5 out of 5]

«Πιθανότατα μπορούσαν, αλλά πλέον καταλαβαίνω πως βρίσκονταν σε άρνηση, πως ήθελαν να χωρέσουν τα μεγάλα πόδια του Ηλία στα μικρά και άβολα σκαρπίνια του κόσμου.»
Σε μια του φράση ο Γιαννίσης περικλείει όλες τις αδυναμίες της ελληνικής οικογένειας, του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και της ελληνικής κοινωνίας, όταν πρόκειται για άτομα με αναπηρία.

Εκπληκτικό μυθιστόρημα, διαβάζεται απνευστί. Βιβλίο μέσα στο βιβλίο και προσωπική εμπλοκή του συγγραφέα στην υπόθεση! Φανταστικές πρωτοτυπίες στις συγγραφικές τεχνικές, ωραίες ιδέες μέσα σε στρωτ�� γραφή, πλοκή που δε σε αφήνει να την αφήσεις.
Εις τα επόμενα!!!

[Anastasia Georgiou · Rating 5 out of 5]

Τι να πω…τα συναισθήματα πολλά και η θλίψη που με συντρόφευε κατά την ανάγνωση ακόμη περισσότερη. Με την καλή έννοια! Ο συγγραφέας αποφάσισε να μας διαλύσει και να μας συγκλονίσει συναισθηματικά. Ένα βιβλίο μυστηρίου, αστυνομικό και άκρως κοινωνικό.
Ένα βιβλίο που μου θύμισε έντονα πως κάποιες φορές η ζωή, η οικογένεια και οι οι σχέσεις αγάπης, ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης που έχω με τους ανθρώπους της ζωής μου δεν θα έπρεπε να θεωρούνται δεδομένα και να μην εκτιμώνται. Ένα βιβλίο σοκ που κάθε φορά που θα ξεπεταγεται σε μια συζήτηση θα θυμάμαι πως με έκανε να νιώσω.

[Voula (otl1987) · Rating 4 out of 5]

Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Γιαννίση που διαβάζω (ή μάλλον, ακούω, μιας και το άκουσα στο jukebooks) και τελικά, δεν με απογοήτευσε. Χρησιμοποιώ την λέξη "τελικά", γιατί μπερδεύτηκα αρκετά, τα μπρος και πίσω χρονικά και οι εναλλαγές στον αφηγητή δεν είναι ιδανικά για ακουστικά βιβλία, που δεν μπορείς εύκολα να πας μπρος και πίσω για να τα ξεμπερδεψεις στο κεφάλι σου!
Παρ'όλα αυτά, και παρά το ότι από νωρίς είχα τις υποψίες μου για τον ένοχο (οι οποίες επιβεβαιωθηκαν) κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον για τις λεπτομέρειες και την εξιχνίαση μέχρι το τέλος.

[Xorozido · Rating 3 out of 5]

2.5

[Παναγιώτα Φράγκου · Rating 5 out of 5]

Μου αρέσε πάρα πολύ. Δεν έχει το απίστευτο σασπένς αλλά την ηρεμία μιας βαθιάς τραυματικής και "αληθινής" ιστορίας που θα μπορούσε να συμβεί δίπλα μας...ίσως για αυτό και μου άρεσε τόσο πολύ...

[Marianna · Rating 3 out of 5]

3.5*

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Περίπου τριάντα χρόνια μετά την εξαφάνιση του δίδυμου αδελφού του, Ηλία, ο δημοσιογράφος Θέμης Αδάμ επιστρέφει στην Αθήνα για να παρευρεθεί στην κηδεία του πατέρα του που αυτοκτόνησε. Έγραψε ένα επιτυχημένο true crime βιβλίο που του χάρισε δημοσιότητα και τώρα ετοιμάζει ένα δεύτερο με την υπόθεση του αδελφού του. Ο θάνατος του πατέρα του του δίνει την αφορμή να έρθει επιτέλους στην Ελευσίνα και να βρεθεί αντιμέτωπος με το παρελθόν του. Τι συνέβη λοιπόν εκείνο τον Αύγουστο του 1988; Τι απέγινε τελικά ο αδελφός του και γιατί δε βρέθηκε ποτέ; Πόσο δύσκολο είναι να επιστρέφεις σ’ ένα μέρος από το οποίο έφυγες σχεδόν τρέχοντας;

«Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια όμως είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο». Αυτήν τη φράση από την «Άννα Καρένινα» χρησιμοποιεί ο Βαγγέλης Γιαννίσης ως αρχή του νέου του συναρπαστικού μυθιστορήματος και μας εισάγει σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Πώς μεγάλωσαν τα δυο αδέλφια; Γιατί είχε βίαια ξεσπάσματα ο Ηλίας και πόσο έντονα ήταν; Πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί σαν τον Ηλία τη δεκαετία του 1980 χωρίς πρόσβαση σε πληροφορίες που θα βοηθούσαν την ποιότητα ζωής όλων των μελών της οικογένειας; Τι συνέβαινε στον ψυχισμό του αγοριού που τον μετέτρεψε σε θύμα σχολικού εκφοβισμού; Γιατί εθελοτυφλούσαν τόσο πολύ οι γονείς που «…ήθελαν να χωρέσουν τα μεγάλα πόδια του Ηλία στα μικρά και άβολα σκαρπίνια του κόσμου» (σελ. 51); Ο Ηλίας τελικά δεν έφερε κοντά τους γονείς του όταν γεννήθηκε; Πότε άρχισαν να στραβώνουν οι καταστάσεις; Γιατί ο πατέρας είχε παραμελήσει τον χώρο όπου ζούσε μετά τον χωρισμό του από τη μητέρα και γιατί τελικά αφαίρεσε τη ζωή του; Το μυθιστόρημα ξεκινάει με την άφιξη του Θέμη Αδάμ στην Ελλάδα και την επιστροφή του στην Ελευσίνα, με τα πρώτα ερωτήματα να αρχίζουν να αιωρούνται αλλά μόλις αποκτάμε μια πρώτη εικόνα της κεντρικής ιδέας του μυθιστορήματος, ο συγγραφέας, με ένα έξυπνο τέχνασμα, διακόπτει την τριτοπρόσωπη αφήγηση και παρεμβάλλει ολόκληρο το βιβλίο που έγραψε ο Θέμης για τον αδελφό του (μέχρι και εξώφυλλο έχει!)

Έτσι λοιπόν αρχίζει να ξετυλίγεται σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση το χρονικό της οικογένειας Αδάμ με δομή και τρόπο γραφής ενός true crime βιβλίου με αφετηρία τον Αύγουστο του 1988. Ο Θέμης καταγράφει όσα ξέρει κι όσα έμαθε, παίρνοντας όμως τη μορφή του παιδιού που ήταν τότε κι όχι με τη σημερινή ματιά του ενήλικα, γράφει δηλαδή με την οπτική ματιά ενός μικρού παιδιού την καθημερινότητα στο σπίτι του στην Ελευσίνα και τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, την εξαφάνιση του αδελφού του, τις τύψεις των γονιών του γιατί εύχονταν να εξαφανιστεί και να ησυχάσουν, παρατηρεί την επιδείνωση στις σχέσεις τους, τους απανωτούς καβγάδες από τους οποίους προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από τα κόμικς του και τους Raibow στο walkman. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι τον διώχνει, θέλει να φύγει μόλις τελειώσει το λύκειο, θα τα καταφέρει όμως; Πώς άλλαξε η καθημερινότητα της οικογένειας μετά; Ποια ήταν τα συναισθήματα του Θέμη, χαρά ή λύπη, τύψεις που επιτέλους το σπίτι ηρέμησε ή πραγματική ανησυχία; Η αγάπη είναι ένας σκληρός αγώνας κι αυτό δεν το έδειξε κανείς στους γονείς των δυο παιδιών, οι οποίοι και άρχισαν να απομακρύνονται πλέον ο ένας από τον άλλον. Ο αφηγητής καταγράφει το χρονικό ενός ψυχρού πολέμου που κατά καιρούς κινδυνεύει να μετατραπεί σε θερμό επεισόδιο!

Η εξαφάνιση ενός παιδιού σε μια μικρή πόλη όπως η Ελευσίνα, σε μια μικρή κοινωνία δηλαδή, είναι τρομακτικό γεγονός. Ο θάνατος είναι οριστικός αλλά η εξαφάνιση γεννάει φόβο και «Το παιδί γίνεται το φάντασμα της πόλης, ένα στοιχειό που περιφέρεται στους δρόμους…» (σελ. 55). Οι κάτοικοι, οι φίλοι, οι συγγενείς, κάνουν ό,τι μπορούν αλλά δεν το αντιμετωπίζουν κατάματα, γιατί θα είναι σα να παραδέχονται πως το παιδί απήχθη, άρα κάποιος που ζει ανάμεσά τους είναι ο δράστης και ίσως το ξανακάνει. Οι κακές γλώσσες μάλιστα φορτώνουν τον πατέρα με υπονοούμενα, τον βαραίνουν, κάποια στιγμή αρχίζουν και να τον κατηγορούν ως δολοφόνο του παιδιού του. Το συναισθηματικό βάρος τον διαλύει αλλά ο αντρικός εγωισμός του δεν τον αφήνει να δώσει διαζύγιο και να φύγει, άσε που έτσι ίσως να επιβεβαιώσει και τις φήμες! Ταυτόχρονα, η μητέρα, γεμάτη τύψεις και ενοχές «κουβαλούσε μέσα της το κενοτάφιο του» παιδιού της (σελ. 85). «Τον περισσότερο καιρό οι γονείς μου τον περνούσαν κλεισμένοι μέσα τους. Ζώντας σε δυο παράλληλες πραγματικότητες που συνέπιπταν μόνο για να συγκρουστούν» (σελ. 85), παρατηρεί ο Θέμης Αδάμ. «Μια μητέρα που θέλει να είναι γονιός ενός παιδιού που δεν υπάρχει πια, επειδή, όταν υπήρχε, ευχόταν να εξαφανιστεί. Ένας πατέρας που θέλει να προχωρήσει αλλά κανείς δεν τον αφήνει να ξεχάσει» (σελ. 144), αυτά είναι τα βάσανα που σέρνουν το παιδί από το πόδι και δεν το αφήνουν να ανοίξει τα δικά του φτερά πριν την ενηλικίωση. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ωριμάζει ένας έφηβος, ο «αδερφός του παιδιού που είχε εξαφανιστεί», για τέσσερα εφιαλτικά χρόνια ώσπου φεύγει από το σπίτι για σπουδές στην ερευνητική δημοσιογραφία. Κι όλα αυτά όσο στο φόντο έχουμε μουσική και περιοδικά της δεκαετίας του 1980, Σίντι Λόπερ και Σάντρα στους πειρατικούς σταθμούς, την Ελευσίνα με τα μαγαζιά και τους ανθρώπους εκείνης της εποχής (αχ, αυτός ο σαλός Μυλωνάς), με τα απομεινάρια από τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις της και ό,τι αυτό συνεπαγόταν για τον αστικό ιστό.

Η δομή του true crime βιβλίου ακολουθεί κάθε εμπλεκόμενο στην υπόθεση και κάθε ύποπτο από την αρχή ως το τέλος της ανάμιξής του στην υπόθεση. Ο υπαστυνόμος Μιχάλης Ρίζος που ανέλαβε αρχικά την υπόθεση είναι ένας αξιωματικός που ήθελε μια ήσυχη, ρουτινιάρικη οικογενειακή ζωή αλλά τελικά, μετά από πολλά χρόνια που ζούσε έτσι, άρχισε να μην τον χωράει ούτε αυτή η ήσυχη σχετικά πόλη και άρχισε να νιώθει πως είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα, μόνο που η άλυτη υπόθεση του Ηλία Αδάμ θα του ψαλιδίσει κάθε φιλοδοξία γιατί αποδεικνύεται θλιβερά λίγος. Το 1991 η δημοσιογράφος του αστυνομικού ρεπορτάζ Αγγελική Σταμάτη κάνει μια εκπομπή στην τηλεόραση για άλυτες υποθέσεις και στρέφει τη ματιά της στην οικογένεια Αδάμ, την οποία κάποια στιγμή πείθει να μιλήσουν στην τηλεόραση για την εξαφάνιση του Ηλία. «Η υπόθεση ήταν αρκετά φρέσκια ώστε οι αναμνήσεις τυχόν μαρτύρων να μην έχουν ξεθωριάσει και αρκετά παλιά ώστε να ανοίξουν ευκολότερα τα στόματα» (σελ. 70). Η κίνηση αυτή όμως είναι η αρχή ενός τέλους που πέφτει σαν ταφόπλακα πάνω στα αδύναμα μέλη της οικογένειας. Κάθε υποψία, κάθε ίχνος ακολουθείται μονογραμμικά ως το τέλος όπου θα αποδειχθεί η χρησιμότητά του ή όχι και μετά επιστρέφουμε σε ένα άλλο, προχωράμε χρονικά κλπ. Κι όταν τελειώνει το «βιβλίο μέσα στο βιβλίο» επιστρέφουμε στη μυθιστορηματική καταγραφή που θα μας φέρει μπροστά σε μεγάλες εκπλήξεις και μια σκληρή και αβάσταχτη αλήθεια.

Μου άρεσε πάρα πολύ που ο Βαγγέλης Γιαννίσης δημιούργησε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που ακολουθεί ταυτόχρονα τη δομή και τα χνάρια των true crime βιβλίων, αναλύοντας ενδελεχώς κάθε πρόσωπο που αναμιγνύεται στην ιστορία και μελετώντας εξονυχιστικά κάθε παράγοντα και κάθε υποψία που αφορούσε την εξαφάνιση του παιδιού κι από την άλλη ένα κοινωνικό μυθιστόρημα γεμάτο αλήθειες που πονάνε και συγκινούν: «Μια οικογένεια ποτέ δεν ξεπερνάει τον χαμό -επιβεβαιωμένο ή εικαζόμενο- ενός παιδιού. Προσδιορίζεται από αυτόν. Γίνεται μέρος της ταυτότητας, του DNA της. Είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο, για τον οποίο κανείς δεν μιλάει… Είναι μια εκφυλιστική ασθένεια» (σελ. 143). Η οικογένεια όμως του Ηλία δεν θεωρείται συνηθισμένη κι έτσι: «…μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα». Οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις είναι μετρημένες αλλά πρωτότυπες: «…ο κόσμος θα μοιραζόταν για ακόμα μια φορά. Για να μοιραστεί, όμως, πρώτα θα έπρεπε να κοπεί. Με τη βία, τη μαμή της ιστορίας -και το νυστέρι της, τον πόλεμο» (σελ. 149). Η ίδια η πόλη ασκεί μια ανεξήγητη έλξη: «Πάντοτε έβλεπε την Ελευσίνα σαν ένα σκυλί παγκ, συμπαθητικό μέσα στην ασχήμια του» (σελ. 194). Μια πραγματική έκπληξη είναι ο αφηγητής στο τρίτο μέρος του βιβλίου όπου και οδηγούμαστε στην αλήθεια, ένα πρόσωπο που κάνει την πραγματικότητα και τη φαντασία να συνυπάρχουν αρμονικά και ευφάνταστα. Μια παρουσία που χειροτερεύει τα πράγματα αφού προσθέτει κι άλλο μυστήριο και μεγαλώνει την αγωνία ως προς το τι απέγινε το παιδί που χάθηκε και τι του συνέβη εκείνη τη μέρα!

Πέρα από τη συναρπαστική ιστορία με τις μεγάλες και αληθοφανείς εκπλήξεις, πέρα από το υποδειγματικό πάντρεμα true crime βιβλίου και μυθιστορίας στο ίδιο κείμενο, όταν τελείωσα την ανάγνωση έμεινα με δύο αλληλοσυνδεόμενες απορίες: είναι πραγματική ιστορία και όντως ο μυστηριώδης αφηγητής, τον οποίο δεν θα αποκαλύψω, τις βίωσε στην πραγματικότητα; Μετά από έρευνα και παραδοχή του Βαγγέλη Γιαννίση σε τηλεοπτική συνέντευξη διαπίστωσα πως όλο το βιβλίο είναι ένα «κλείσιμο ματιού» στον αναγνώστη ενώ ταυτόχρονα το κείμενο αποπνέει αυθεντικότητα και ρεαλισμό, εντάσσοντας εξίσου έξυπνα και το βιβλίο «Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173» στην πλοκή! Έτσι, ο «Άλλος αδελφός» μεταμορφώθηκε μπροστά στα μάτια μου σε ένα υπέροχο, υποδειγματικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο εκπλήξεις μέσα και έξω από αυτό! Επιπλέον, είναι το πρώτο μυθιστόρημα που πέφτει στα χέρια μου και διαδραματίζεται ξεκάθαρα στη μετα-covid εποχή, μιας και χρησιμοποιούνται rapid tests και μάσκες ΚΝ95 χωρίς να χρειάζονται περαιτέρω εξηγήσεις για τη χρήση και την παρουσία τους στην ιστορία. «Η ιστορία της εξαφάνισης του Ηλία είναι στην πραγματικότητα η ιστορία μιας πόλης. Η ιστορία μιας οικογένειας. Και η ιστορία ενός παιδιού, το οποίο έμεινε πίσω» (σελ. 143). Έτσι, «Ο άλλος αδελφός» ζωντανεύει την εξαφάνιση ενός παιδιού με δύσκολη συμπεριφορά και πώς αυτή διέλυσε την οικογένειά του, κατανέμοντας ισόποσα τα αίτια και τα αιτιατά. Είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με υπόπτους και φήμες, αλήθειες και ψέματα, ανατροπές και εκπλήξεις, γραμμένο υποδειγματικά και εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα του είδους!

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%ac%...

[Magda the Bookworm · Rating 5 out of 5]

Μέχρι να έρθει η κριτική μου, θα σας πω μόνο:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΧΘΕΣ!
Ευχαριστώ 🤭

[Katerina Koltsida · Rating 4 out of 5]

Μεστωνει ο συγγραφέας και κάθε βιβλίο του είναι καλύτερο από το προηγούμενο

[Χρύσα Βασιλείου · Rating 3 out of 5]

Ο Άλλος αδελφός είναι το ένατο βιβλίο του συγγραφέα Βαγγέλη Γιαννίση και μάλλον και το πιο προσωπικό για εκείνον, απ’ ό,τι κατάλαβα από το σημείωμά του στο τέλος του βιβλίου.

Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Ελευσίνα, σε δύο διαφορετικά χρονικά πλαίσια. Τον Αύγουστο του 1988, η εξαφάνιση ενός εφήβου συνταράζει την τοπική κοινωνία. Ο Ηλίας δεν βρέθηκε ποτέ και το τραύμα που προκάλεσε το γεγονός αυτό στην οικογένειά του δεν έκλεισε επίσης ποτέ. Το έγκλημα δεν εξιχνιάστηκε, πολλά ερωτήματα παρέμειναν αναπάντητα, ενώ η οικογένεια στιγματίστηκε και κουβαλούσε τον πόνο αλλά και τις φήμες και τους ψιθύρους, που επηρέασαν μοιραία τη μετέπειτα ζωή των γονιών και του δίδυμου αδελφού του. Ειδικά για έναν έφηβο, η έκταση της δημοσιότητας που πήρε ένα τέτοιο γεγονός -στα πρώτα χρόνια μάλιστα της ιδιωτικής τηλεόρασης και με μια εκπομπή να ασχολείται με την υπόθεση του αδελφού του- τον επηρέασε βαθιά σε όλα τα επίπεδα και στις διαπροσωπικές του σχέσεις.
Τριάντα χρόνια αργότερα, ο αδελφός του Θέμης επιστρέφει στην Ελευσίνα από την Αγγλία για την κηδεία του πατέρα του. Του πατέρα του, που είχε κατηγορηθεί για την εξαφάνιση και τη δολοφονία του Ηλία. Του πατέρα του, που αυτοκτόνησε – επειδή δεν άντεξε τις τύψεις, ίσως; Δημοσιογράφος και συγγραφέας ενός βιβλίου με θέμα την εξαφάνιση του αδελφού του, τώρα είναι αποφασισμένος να κλείσει επιτέλους όλους τους λογαριασμούς με το παρελθόν. Είναι επίσης αποφασισμένος να επιστρέψει μόνιμα στην Ελλάδα και να ολοκληρώσει το δεύτερο βιβλίο του. Η επιστροφή του και η ενασχόλησή του με τις διαδικαστικές υποθέσεις του εκλιπόντος πατέρα του θα είναι η αφορμή, αλλά και μια καλή ευκαιρία, για ένα νοερό ταξίδι πίσω στον χρόνο, όπου ο Θέμης θα έρθει αντιμέτωπος με αναμνήσεις, αμφιβολίες, φαντάσματα κρυμμένα στην ντουλάπα και με αποκαλύψεις που ενδεχομένως θα ήταν καλύτερα να μην έρθουν ποτέ στο φως. Ή μήπως όχι;

Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να αποδώσει και να αναπαραστήσει πιστά το background του βιβλίου: τη μικρή τοπική κοινωνία, με τις προλήψεις και τους ψιθύρους και τις εικασίες μπροστά σε οτιδήποτε ταράσσει τη -φαινομενική- κανονικότητά της, την αιώνια διάθεση για κουτσομπολιό και ίντριγκα, το οικογενειακό περιβάλλον μιας τυπικής μεσοαστικής οικογένειας, που κρύβει όλα τα κακώς κείμενα κάτω από το χαλί φοβούμενη το τι θα πει ο κόσμος και που, επιπλέον, ένα μέλος της είναι παιδί με ιδιαίτερες ικανότητες, καθώς και ολόκληρη τη δεκαετία του ’80: από τις συμπεριφορές και τη νοοτροπία, την καθημερινότητα, τους χαρακτήρες των ανθρώπων, τις συνήθειες, τα χόμπι τους κτλ. Αναφέρεται επίσης και στις κοινωνικές συνθήκες και ιστορικά γεγονότα της τότε εποχής, αλλά και των χρόνων που ακολούθησαν και της σύγχρονης: από την έξαρση της τηλεοπτικής φρενίτιδας στις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι τον Covid και τη «μόδα» του Airbnb, ο Γιαννίσης φαίνεται πως γνωρίζει καλά για τι μιλάει κάθε φορά και δεν χάνει ευκαιρία να αναφερθεί σε θέματα που απασχολούν και τον ίδιο και την κοινωνία γενικότερα. Πραγματικά, νιώθεις ότι βυθίζεσαι στον χρόνο και μεταφέρεσαι πίσω στα ’80ς και τα ’90ς, πως περπατάς στους δρόμους της Ελευσίνας, πως γίνεσαι κι εσύ μάρτυρας των όσων συνέβησαν τότε, αλλά και αργότερα.
Έξυπνο επίσης το τέχνασμα του story in a story, με το «βιβλίο» του κεντρικού ήρωα να παρεμβάλλεται στις σελίδες του «κανονικού» βιβλίου και να προσφέρει στον αναγνώστη την ευκαιρία να εισχωρήσει στην ψυχοσύνθεση του Θέμη, να βιώσει μαζί του τον κυκεώνα των συναισθημάτων του, τα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν της εξαφάνισης του αδελφού του και γενικότερα να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο και την οικογένειά του.
Έξυπνο συγγραφικό τέχνασμα η ένταξη του ίδιου του συγγραφέα στην πλοκή, σε πρώτο πρόσωπο ως μάρτυρα ορισμένων γεγονότων, δίνοντας στην υπόθεση μια χροιά true crime μυθιστορήματος.
Έξυπνη και πολύ ευχάριστη έκπληξη το… easter egg με τις αναφορές στους πολυαγαπημένους μου/μας ήρωες από το έτερο βιβλίο του Γιαννίση, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 173, τον Νίκο Αρβανίτη και τον Σωτήρη Ευαγγέλου, τους οποίους βρίσκει έναν ευφάνταστο τρόπο να εντάξει και σε αυτή την υπόθεση. Ξεκάθαρα και αναμφισβήτητα, αυτό το κομμάτι αποτελεί το δικό μου πιο αγαπημένο κομμάτι ολόκληρου του βιβλίου!


Παρόλο που προφανώς θα αποτελέσω μειοψηφία, οφείλω όμως να πω πως προσωπικά εμένα το βιβλίο αυτό δεν κατάφερε να με κερδίσει όσο θα περίμενα. Έχοντας διαβάσει και τα προηγούμενα βιβλία του, τολμώ να πω πως ετούτο εδώ είναι αυτό που μου άρεσε λιγότερο απ' όλα.
Γιατί, θα αναρωτηθεί κανείς. Διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός καλού αστυνομικού, καταπιάνεται και με κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν εμάς και τους γύρω μας, θίγει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, ο συγγραφέας του ξέρει να χειρίζεται τον λόγο και την έκφραση.

Γιατί το βρήκα πολύ προβλέψιμο ως προς την πλοκή. Γιατί σχημάτισα εξαρχής άποψη για το τι συνέβη με την εξαφάνιση του Ηλία και το ποιος ευθυνόταν γι’ αυτήν και δεν έπεσα έξω. Γιατί στην πορεία επιβεβαιώθηκαν οι σκέψεις μου για τα κίνητρα του δράστη, οπότε το όποιο στοιχείο της έκπληξης και της ανατροπής πήγε περίπατο. Γιατί βρήκα τους ήρωες επιφανειακούς και αδιάφορους, παρά την όποια σκιαγράφηση του ψυχισμού τους. Γιατί βρήκα τον συγγραφέα υπερβολικό σε ορισμένες περιγραφές, αρκετά κουραστικό όταν ξεκινούσε τα κοινωνικά σχόλια που σε αποσυντόνιζαν από την πλοκή και φαινόταν πως γίνονταν γιατί ο ίδιος έψαχνε ευκαιρία να τα κάνει, προσαρμόζοντας την ιστορία σε αυτά και όχι αυτά στην ιστορία. Γιατί θεωρώ πως ειδικά στο τέλος κάποια γεγονότα που αποκαλύφθηκαν ήταν εντελώς προβλέψιμα και αναμενόμενα και έγιναν μόνο χάριν εντυπωσιασμού και θέλοντας να ενισχύσουν περαιτέρω τη γενικότερη σαπίλα που αναδύθηκε απ’ όλη αυτή την ιστορία και τη σκοτεινιά συγκεκριμένων χαρακτήρων…
Με κούρασε σε αρκετές στιγμές του. Με κούρασε η ανάγνωσή του σε ορισμένα σημεία. Ήθελα να προχωρήσει, να πάμε παρακάτω, να φτάσουμε στο τέλος, να ξεμπερδεύουμε. Δηλαδή, αυτό που αναφέρω παραπάνω (δες spoiler για το αγαπημένο μου κομμάτι του βιβλίου), νομίζω πως από μόνο του λέει πολλά... Όπως και να έχει, πάντως, σίγουρα δεν μετάνιωσα που το διάβασα και σίγουρα αξίζει τα τρία αστέρια του. Μέχρι εκεί, όμως.

[Ioanna · Rating 3 out of 5]

Σύντομη εκδοχή: Το τελείωσα χθες. Είναι σαν την ταινία Εκτη Αίσθηση νομίζω, μόλις διαβάσεις και την τελευταία σελίδα λες εντάξει πάμε απο την αρχή να το ξαναδιαβάσουμε για να το καταλάβουμε καλύτερα. Ισορρόπησε μεταξύ ενός εκπληκτικού βιβλίου και ενός που δεν μου ταίριαξε. Μεταξύ 2 και 4 και αποφάσισα οτι το 3 θα είναι πιο δίκαιο για όλους. Θα το συνέστινα αλλά αφού ρωτούσα θα σας άρεσε να σας σμπρώχνανε σε μια τσουλήθρα απο αυτές τις δαιδαλώδεις τις κλειστές που απλά κατεβαίνεις με φόρα και δεν ξέρεις τι σε περιμένει? Εγώ όχι θα απαντούσα, αλλά θα είχα χάσει την ευκαιρία για κάτι μοναδικό η αλήθεια είναι. Στο μέλλον θα διαβάσω και κάποιο άλλο βιβλίο του γιατί με ιντρίκαρε, μόνο αδιάφορη δεν με άφησε τελικά .

Πιο αναλυτικά:
Γιατί όντως έχει το κάτι ανατρεπτικό η γραφή του και η εξέλιξη της υπόθεσης είναι σαν να έχεις πάει σε μια απο αυτές τις τεράστιες τσουλήθρες για πρώτη φορά και κατεβαίνεις με φόρα και μέχρι το τέλος είσαι στην τσίτα και η ανδρεναλίνη στα ύψη αλλά λες ουάου δεν ξέρω αν θα ξανανέβαινα πάνω, κανονικά πρέπει να ξανανέβω να το ευχαριστηθώ αυτή τη φορά περισσότερο αφού ξέρω τις στροφές της και απλά να νιώσω την ανδρεναλίνη της κατηφόρας. Ήταν έξυπνο βιβλίο θα του το αναγνωρίσω αυτό, και πολύ διαφορετικό απο ό,τι έχω διαβάσει μέχρι τώρα. Μπράβο στον συγγραφέα.

Στις πρώτες 50-70 σελίδες βαρέθηκα, ένιωσα οτι μας έδινε μασημένη τροφή και δεν με άφηνε να φανταστώ απλά μου έλεγε τι κάνανε (εκεί είπα να το σταματήσω και να βάλω 2 αστέρια,, δεν το έκανα γιατί κάτι με κρατούσε, δεν ήταν κλασσικά βαρετό αν αυτό βγάζει νόημα....) μετά ξαφνικά αποκτά πολύ ενδιαφέρον και λέω αμάν τι γαμάτο τελικά βιβλίο θα του βάλω 4 και μετά έρχεται η συνειδητοποίση οτι οι 140 σελίδες ήταν παραπέτασμα καπνού) και ήθελα πολύ να βάλω 2.
Το οτι "'επιασε" χώρο κοντά 140 σελίδες από τις 340 που είναι συνολικά το βιβλίο που έγραψε ο πρωταγωνιστής της ιστορίας με χάλασε πολύ. Για να το κάνω λιανά: μέσα στο βιβλίο εμφανίζεται εξώφυλλο απο το βιβλίο του πρωταγωνιστή και ως συγγραφέας πια ο πρωταγωνιστής που λέει στο βιβλίο του την δική του εκδοχή για την εξαφάνιση του αδερφού του και μετά απο 140 σελίδες στο επόμενο κεφάλαιο ξαναμιλάει ο Γιαννίσης και μάλιστα σε κάποια σημεία εμφανίζεται στους διαλόγους και εκεί χάνω την μπάλα μέχρι να το καταλάβω γιατί μιλάει σε πρώτο πρόσωπο.που Ένιωσα εξαπατημένη. Ήταν παρα πολλές και με παραπλάνησε στην κατανόηση του βιβλίου και γενικότερα της υπόθεσης. Όταν το κατάλαβα (που δεν το κατάλαβα αμέσως, αν και υπήρχαν όλα τα σημάδια) παρά μόνο λίγο παρακάτω στην εξέλιξη γιατί λέω μα καλά άλλα δεν λέγαμε τόση ώρα???και ξαναγύρισα μερικές σελίδες πίσω άρχισε να λειτουργεί ο εγκέφαλος .....) Αυτό θα μπορούσε για κάποιους να είναι πολύ έξυπνο τρικ αλλά εμένα με ξένισε. Το ότι σε κάθε κεφάλαιο ανέφερε πόσες μέρες ώρες πριν την την παραγραφή ήταν επίσης έξυπνο, πρόσθετε μια επιπλέον αγωνία.

[Crime me Poem · Rating 5 out of 5]

Πάνε 2 χρόνια από τη στιγμή που έπεισα τον εαυτό μου να πιάσει εκείνο το βιβλίο απο τη βιβλιοθήκη, και να διαβάσω το πρώτο μου αστυνομικό βιβλίο απο Έλληνα συγγραφέα. 24 μήνες, ολοκληρώνω την ανάγνωση του πιο πρόσφατου βιβλίου εκείνου του συγγραφέα, μετά απο προπαραγγελία. “Το Μίσος” με κοιτάει απο τη βιβλιοθήκη σαν άλλος αδερφός και με κοροϊδεύει λέγοντάς μου “στα’λεγα τότε”.

Ο Βαγγέλης Γιαννίσης @vgiannisis 8 βιβλία μετά, έρχεται με το 9ο δημιούργημά του να μας δείξει ότι τα προηγούμενα χρόνια έκανε ένα συγγραφικό ζέσταμα.

Το βιβλίο “Ο άλλος αδερφός”, πρόκειται για μια “faux true-crime” υπόθεση σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βαγγέλη, για την οποία επιτρέψτε μου να πω ότι είναι “to good to be faux”. Η υπόθεση μας βρίσκει στην Ελευσίνα, την πατρίδα του δημιουργού, όπου ένα έγκλημα προ δεκαετιών, έρχεται να αναστατώσει και πάλι την πόλη λίγο πριν την παραγραφή του. Ένα stand-alone βιβλίο, χωρίς Άντερς Οικονομίδη μέσα, αλλά με άλλους γνώριμους.

Με έντονο το κοινωνικό στοιχείο για ακόμα μια φορά, η υπόθεση θίγει πολλαπλά ζητήματα, την ντροπή απο τα αδιάκριτα βλέμματα - την οικόγενεια πίσω απο κλειστές πόρτες - τη διαφορετικότητα - την ψυχική κούραση, και άλλα, πολλά άλλα, ενώ μέσα απο την περιγραφή του πρωταγωνιστή βιώνουμε έντονα κάθε στιγμή και περιγραφή.

Μια του “to good to be faux” ιστορία, την οποία την ένιωσα ως πολύ προσωπική, με τον δημιουργό της (Θέμη) να προσπαθεί να βρει την εξιλέωσή του μέσα απο αυτή.

Δεν ξέρω αν είναι αστυνομικό, ψυχολογικό ή κοινωνικό βιβλίο. Αυτό που ξέρω είναι πως για εμένα αυτό είναι το καλύτερο του @vgiannisis μέχρι τώρα, και θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα τέτοιου ύφους απο την πένα του.

Υγ. Μην παρεξηγούμαι, περιμένω πως και πως το επόμενο Άντερς…

Τι έγινε ο Ηλίας;

Το βιβλίο Ό άλλος αδερφός” είναι διαθέσιμο απο τις εκδόσεις Διόπτρα @dioptrabooks , όπως και όλα τα υπόλοιπα βιβλία του Βαγγέλη Γιαννίση.

Το review δημοσιεύτηκε αρχικά στο https://www.instagram.com/crimemeapoem/

[Bookery'S · Rating 4 out of 5]

Ο Άλλος Αδερφός καταπιάνεται με θέματα που, αν και δεν είναι ασυνήθιστα στο crime, πέφτουν κάπως βαριά. Ενδοοικογενειακή βία, κακοποιήσεις, bullying και εκμετάλλευση αδύναμων χαρακτήρων, μια αυτοχειρία… Έχει όμως μια ισορροπία που κάπως “ελαφραίνει” την κατάσταση.

Οι αναδρομικές αφηγήσεις δε με ενοχλούν, ιδίως όταν εξυπηρετούν τόσο καλά την πλοκή (κάποιες φορές δεν μπορώ να φανταστώ πώς μπορεί να γίνει διαφορετικά). Εντελώς υποκειμενικά μού φάνηκε ότι στα μέσα της πλοκής η ιστορία κινήθηκε για λίγο σε ένα μονοπάτι που συσκότισε και πλατείασε κάπως το πράγμα. Αλλά βρήκα εξαιρετικά ρέουσα την πλοκή στο πρώτο μισό, που σε πιάνει από τον λαιμό, και στο τέλος, που δεν ξέρεις τι να πιστέψεις.

Ο Άλλος Αδερφός δεν είναι το αγαπημένο μου μυθιστόρημα του Γιαννίση, χωρίς αυτό να σημαίνει τίποτα. Έχει ψυχολογικό και συναισθηματικό βάθος, έχει ενδιαφέροντες (αλλά όχι πάντα συμπαθητικούς) χαρακτήρες. Δεν ψάχνεις τόσο τον ένοχο (δεν έχεις καν πτώμα), αλλά περισσότερο η αναζήτηση είναι μια αφορμή να σκιαγραφηθούν τα συναισθηματικά και ηθικά αδιέξοδα των χαρακτήρων, όσο και η λανθάνουσα κατάσταση της επαρχίας που αρέσκεται να κρύβει τα σκουπίδια της κάτω από το χαλί. Κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να μιλούμε γι’ αυτά.

[Kostas Kyriakopoulos · Rating 4 out of 5]

Ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, η συνύπαρξη με τον δίδυμο αδερφό του, τον ματαιωμένο πατέρα και την περίεργη μητέρα. Οι προβληματικοί αρμοί μιας παραπαίουσας υπ' αυτές τις συνθήκες οικογένειας. Συγκρούσεις, εσωτερικές και εξωτερικές, η μυστήρια συμπεριφορά της τοπικής κοινωνίας, ο στιγματισμός, οι παθογένειες που απαντούν στα μικρο-περιβάλλοντα. Οι σχέσεις των ανθρώπων υπό το πρίσμα του φονικού ή της διάθεσης για φονικό. Οι ίδιοι οι φόνοι, σκληροί σαν τη ζωή που ούτως ή άλλως είναι ό,τι πιο αδυσώπητο υπάρχει. Τα ΜΜΕ του φτηνού εντυπωσιασμού. Ατμοσφαιρικές περιγραφές της Ελευσίνας και των ανθρώπων της. Έξυπνο εύρημα να μπει στην ιστορία ο ίδιος ο συγγραφέας αλά Horowitz. Πολύ δύσκολο θέμα, θέλει τόλμη για να το πιάσει κανείς. Θα προτιμούσα να μην έχει κάποιους μακρόσυρτους ψυχολογισμούς και εύκολους κοινωνιολογισμούς σε πολύ δύσκολα και πολύπλοκα θέματα που δεν είναι δουλειά της λογοτεχνίας να εξηγήσει. Αλλά όλα υποκειμενικά είναι σ' αυτόν τον κόσμο.