What do you think?
Rate this book
Alleen verbeelding kan ons redden
'Dat is uit het grote, anekdotische en zinloze hier en nu, opgetild worden en heel even tijdloos verwijlen.'
Alleen verbeelding kan ons redden is een meeslepend pleidooi op de grens van essay, manifest en roman. Een picareske vertelling die je meeneemt van Tomorrowland naar de coulissen van de KVS en van het Louvre tot aan de andere kant van de wereld. Van een muurschildering in Sansepolcro die de wereld redde tot murales in Santiago die de gruwel herdenken om hem voor altijd ritueel te bezweren.
Met verhalen over Prince, Emma Bovary, Nand Buyl, Anne Teresa De Keersmaeker, Adam Driver, Jan Fabre, en talrijke artiesten die een rol speelden in het leven en werk van Michael De Cock.
Alleen verbeelding kan ons redden is een meeslepend pleidooi op de grens van essay, manifest en roman. Een picareske vertelling die je meeneemt van Tomorrowland naar de coulissen van de KVS en van het Louvre tot aan de andere kant van de wereld. Van een muurschildering in Sansepolcro die de wereld redde tot murales in Santiago die de gruwel herdenken om hem voor altijd ritueel te bezweren.
Met verhalen over Prince, Emma Bovary, Nand Buyl, Anne Teresa De Keersmaeker, Adam Driver, Jan Fabre, en talrijke artiesten die een rol speelden in het leven en werk van Michael De Cock.
- GenresNonfiction
180 pages, Kindle Edition
First published June 13, 2023
3 people are currently reading
71 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
November 19, 2023
Michael De Cock mag dan in dit boekje over Jan Fabre schrijven dat die man weinig of geen slaap nodig heeft, ik verdenk hem van dezelfde afwijking/hetzelfde talent. Hoe kan hij anders én jeugd- en kinderboeken schrijven, én theatermaken, én af en toe opdraven in tv-series, én 5 kinderen grootbrengen, met daar bovenop een maatschappelijk engagement dat ver buiten zijn hoofdjob als artistiek directeur van de KVS reikt.
Dat laatste kan ik persoonlijk beamen, want ooit sprak ik hem (na een lezing over de Griekse mythologie) aan met de vraag of hij daarover ook eens wilde komen praten op onze school, waar ik met de leerlingen van de derde graad een muziektheaterstuk maakte waarin de Odyssee werd gecombineerd met de vluchtelingenproblematiek. Hij zocht en vond een gaatje in zijn chaotische agenda en is gratis en voor niks een hele voormiddag vol begeestering komen vertellen over méér dan alleen Odysseus. Onvergetelijk.
In dit boekje lijkt hij voor zichzelf de balans te willen opmaken over wat hij tot nu toe op artistiek vlak en zeker bij de KVS bereikt heeft én een lans te willen breken voor de verbeelding, de schoonheid en in het verlengde daarvan de kunstensector die vooral sinds de covid-pandemie rake klappen heeft gekregen. Maar het gaat ook over woke, #metoo en cancelcultuur, thema's die de laatste jaren de artistieke wereld flink door elkaar hebben geschud. Michael De Cock wil de vinger aan de pols houden, wéét dat er een nieuwe generatie klaarstaat, dat de podiumkunsten opnieuw aan het metamorfoseren zijn, dat zijn hoogdagen wellicht voorbij zijn, maar dat hij zich niet krampachtig wil vastklampen aan de traditie, wat niet wil zeggen dat hij ze niet wil bewaken en uitdragen.
Er valt dus veel te rapen in dit boekje, dat ook een beetje aanvoelt als het afrekenen met een midlifecrisis na een scheiding. Zeker als de auteur écht op dreef komt, zoals wanneer hij zijn verwondering en/of bewondering uit of het over onvergetelijke mensen en kunstenaars heeft die hun stempel hebben gedrukt op zijn werk en visie of beleidsmakers, elitarisme en collega's op de korrel neemt. Alleen de raamvertelling waaraan hij zijn verbeeldingspleidooi ophangt, vond ik overbodig en niet echt geslaagd, met name zijn insteek met Tomorrowland en het opvoeren van Paris Hilton als klankbord. Het zorgt voor een onevenwicht, zodat zijn 'op dreef komen' pas naar het einde toe écht overtuigt. Maar je vergeeft het hem. Je voelt immers zijn tomeloze passie en engagement doorsijpelen én zijn innerlijke drang om dit even tussen de theatersoep en de beleidspatatten op te schrijven. Dus 3,5*.
Dat laatste kan ik persoonlijk beamen, want ooit sprak ik hem (na een lezing over de Griekse mythologie) aan met de vraag of hij daarover ook eens wilde komen praten op onze school, waar ik met de leerlingen van de derde graad een muziektheaterstuk maakte waarin de Odyssee werd gecombineerd met de vluchtelingenproblematiek. Hij zocht en vond een gaatje in zijn chaotische agenda en is gratis en voor niks een hele voormiddag vol begeestering komen vertellen over méér dan alleen Odysseus. Onvergetelijk.
In dit boekje lijkt hij voor zichzelf de balans te willen opmaken over wat hij tot nu toe op artistiek vlak en zeker bij de KVS bereikt heeft én een lans te willen breken voor de verbeelding, de schoonheid en in het verlengde daarvan de kunstensector die vooral sinds de covid-pandemie rake klappen heeft gekregen. Maar het gaat ook over woke, #metoo en cancelcultuur, thema's die de laatste jaren de artistieke wereld flink door elkaar hebben geschud. Michael De Cock wil de vinger aan de pols houden, wéét dat er een nieuwe generatie klaarstaat, dat de podiumkunsten opnieuw aan het metamorfoseren zijn, dat zijn hoogdagen wellicht voorbij zijn, maar dat hij zich niet krampachtig wil vastklampen aan de traditie, wat niet wil zeggen dat hij ze niet wil bewaken en uitdragen.
Er valt dus veel te rapen in dit boekje, dat ook een beetje aanvoelt als het afrekenen met een midlifecrisis na een scheiding. Zeker als de auteur écht op dreef komt, zoals wanneer hij zijn verwondering en/of bewondering uit of het over onvergetelijke mensen en kunstenaars heeft die hun stempel hebben gedrukt op zijn werk en visie of beleidsmakers, elitarisme en collega's op de korrel neemt. Alleen de raamvertelling waaraan hij zijn verbeeldingspleidooi ophangt, vond ik overbodig en niet echt geslaagd, met name zijn insteek met Tomorrowland en het opvoeren van Paris Hilton als klankbord. Het zorgt voor een onevenwicht, zodat zijn 'op dreef komen' pas naar het einde toe écht overtuigt. Maar je vergeeft het hem. Je voelt immers zijn tomeloze passie en engagement doorsijpelen én zijn innerlijke drang om dit even tussen de theatersoep en de beleidspatatten op te schrijven. Dus 3,5*.
November 7, 2023
Een treinrit naar Oostende en wachten in Mu.Zee café omdat het te hard regende om aan het strand te wandelen maakte dat ik zaterdag heel veel las en helemaal in de flow zat van kunst/cultuur/muziek/literatuur/film/theater/....
En ja, leeftijdsgenoot van de schrijver zijn maakt het boek op heel veel vlakken ook herkenbaar. En dat gaat over veel meer dan enkel de Covid-lockdown en zo.
Ik ben mee in zijn verhaal, maar ik moest ook niet overtuigd worden. Zou eigenlijk wel eens willen weten wat iemand die niets heeft met bovenstaande opsomming van dit boek vindt...
En ja, ik heb me voorgenomen om nog eens naar de KVS te gaan want dat is ook veel te lang geleden!
Quote: "Je kunt geen deftige kunstenaar zijn zonder het politieke kader te vatten en stelling te nemen. Het is deel van je vak. En als je een greintje macht hebt, dan moet je je uitspreken. Zeker dan. Waarom heb je die anders? Soms zeggen mensen me weleens dat ik beter voorzichtig kan zijn en mijn mond zou moeten houden, maar wanneer zou ik dan moeten spreken? Als ik niets meer te zeggen heb?"
En ja, leeftijdsgenoot van de schrijver zijn maakt het boek op heel veel vlakken ook herkenbaar. En dat gaat over veel meer dan enkel de Covid-lockdown en zo.
Ik ben mee in zijn verhaal, maar ik moest ook niet overtuigd worden. Zou eigenlijk wel eens willen weten wat iemand die niets heeft met bovenstaande opsomming van dit boek vindt...
En ja, ik heb me voorgenomen om nog eens naar de KVS te gaan want dat is ook veel te lang geleden!
Quote: "Je kunt geen deftige kunstenaar zijn zonder het politieke kader te vatten en stelling te nemen. Het is deel van je vak. En als je een greintje macht hebt, dan moet je je uitspreken. Zeker dan. Waarom heb je die anders? Soms zeggen mensen me weleens dat ik beter voorzichtig kan zijn en mijn mond zou moeten houden, maar wanneer zou ik dan moeten spreken? Als ik niets meer te zeggen heb?"
October 19, 2024
Of dit boek is geniaal of ik heb het boek volledig verkeerd begrepen of van beide een beetje.
Toch geef ik het maar 3 sterren, een volledig hoofdstuk waarin Jan Fabre helemaal wordt opgehyped had voor mij niet gehoeven.
Toch geef ik het maar 3 sterren, een volledig hoofdstuk waarin Jan Fabre helemaal wordt opgehyped had voor mij niet gehoeven.
June 23, 2023
Wie echt iets wil lezen over een mogelijke (behoorlijk linkse) houding van de kunst tegenover “de maatschappij” leest beter “Kunst als politiek” van Adam Krause. Dat boekje deed de vorige directeur van de KVS, Jan Goossens, cadeau aan het publiek bij zijn afscheid. Jan Goossens wordt niet vermeld in “Alleen verbeelding kan ons redden”. Nochtans legde hij de grote lijnen vast van de visie en strategie van de KVS, waarop Michaël De Cock en zijn ploeg verder borduurt. Een stadstheater (van de stad, voor de stad, door de stad) dus met oog voor de diversiteit van Brussel.
Ik weet niet goed waarom ik dacht dat “Alleen verbeelding kan ons redden” ook vooral over theater/kunst en politiek zou gaan (en dat doet het ook wel een beetje) maar het gaat toch vooral over Michaël De Cock. Deze KVS-directeur is ook acteur en ééntje met een behoorlijk Diva-gehalte.
Zijn visie over de rol van de verbeelding (waarvan theater of kunst in het algemeen de edelste vorm is of zoiets) vandaag laat zich vrij éénvoudig samen vatten. De mannen (en vrouwen, queeren en non-binairen) van de verbeelding moeten meer aan bod komen en de excel-rekenbladen boekhouders, de neoliberale potloodventers en cynische politici moeten meer aan de kant. Dàt is er nodig om een betere maatschappij te creëren. Daar heeft hij zwak anekdotisch bewijs voor. Maar in het rijk van de verbeelding speelt de anekdotiek natuurlijk een hoofdrol. Oh ja en ook de cultuurmedia en -journalisten zijn ontstellend zwak en snappen er niks van.
De generatie theatermakers die hij Michaël aan bod laat komen op zijn bühne is moreel superieur aan de vorige. Vroeger (dus pakweg tot 15 jaar geleden) was kwaliteit het enige criterium. Maar “iets goeds maken dat niet beantwoordt aan de juiste ethische normen en waarden (vreemd, er zijn nog mensen die dit woordenpaar gebruiken, maar het ontsnapt me nu even wie (ldc)) kan niet meer. Auteurschap wordt bevraagd, net als de geprivilegieerde positie van de kunstenaar”. Inderdaad, het intussen haast ritueel geworden opdreunen van de canon van diversiteit en representatie, doet Michaël met het talent dat hem eigen is. Dat hij het veel beter doet dan de door hun witheid verblindende krantenredacties, raden van bestuur en politieke machtscentra moge duidelijk zijn: bij hem heerst de meerstemmigheid.
Dat hij zich ontpopt als een lobbyman voor het theater kan men hem natuurlijk moeilijk kwalijk nemen: het is zijn job en hij gelooft erg in het belang van zijn vak. Daarin verschilt hij niet van procesmanagers bij een grootwarenhuis die verse groenten zo snel en goedkoop mogelijk bij de consument willen krijgen. Die geloven daar ook in, denken dat het goed is voor de volksgezondheid en vinden BTW op die producten onzinnig. Daarin verschillen ze niet van Michaël.
Michaël De Cock kan ook erg klein zijn: als een gier stort hij zich op het #metoo-lijk van Jan Fabre. En zet hij collega’s als Franz Marijnen en Jan Lauwers in hun hemd. Theatermakers lijken wel heel erg op politici als ze strijden voor roem en faam: meedogenloos. En voor postjes: het is genoegzaam bekend dat Michaël de Cock via een putsch van Groen in de Raad Van Bestuur van de KVS als geheime kandidaat benoemd raakt. Een kwatong zou zeggen dat het een politieke benoeming is. Grappig is dat Michaël het nu steevast heeft over zijn stedelijke context en de urbane cultuur, maar bij zijn konijn-uit-de-hoed benoeming als “provinciaal” werd weggezet door de misnoegde concurrentie.
Al bij al is het ook een aardig verhaaltje van Michaël die op Tomorrowland Paris Hilton meeneemt in een golfkarretje om haar de KVS te tonen. Dat is vermakelijk. Daar worden zij betrapt door zijn eigen concièrge, genaamd Pippo, die ook als fixer fungeert voor als Michaël nood heeft aan een geestverruimende substantie. Ook blijkt er boven in de schouwburg Fouad, de vluchteling, te wonen, die plots begint te praten als Michaël zelf en uitlegt hoe erg het gesteld is met de morele waarden in ons land en in Europa bij uitbreiding. Schamen moeten we ons.
“Alleen de verbeelding kan ons redden” lijkt meer een Public Relations oefening voor Michaël De Cock (moet zijn benoeming verlengd worden of zo?) dan op een echt essay over theater.
Ik weet niet goed waarom ik dacht dat “Alleen verbeelding kan ons redden” ook vooral over theater/kunst en politiek zou gaan (en dat doet het ook wel een beetje) maar het gaat toch vooral over Michaël De Cock. Deze KVS-directeur is ook acteur en ééntje met een behoorlijk Diva-gehalte.
Zijn visie over de rol van de verbeelding (waarvan theater of kunst in het algemeen de edelste vorm is of zoiets) vandaag laat zich vrij éénvoudig samen vatten. De mannen (en vrouwen, queeren en non-binairen) van de verbeelding moeten meer aan bod komen en de excel-rekenbladen boekhouders, de neoliberale potloodventers en cynische politici moeten meer aan de kant. Dàt is er nodig om een betere maatschappij te creëren. Daar heeft hij zwak anekdotisch bewijs voor. Maar in het rijk van de verbeelding speelt de anekdotiek natuurlijk een hoofdrol. Oh ja en ook de cultuurmedia en -journalisten zijn ontstellend zwak en snappen er niks van.
De generatie theatermakers die hij Michaël aan bod laat komen op zijn bühne is moreel superieur aan de vorige. Vroeger (dus pakweg tot 15 jaar geleden) was kwaliteit het enige criterium. Maar “iets goeds maken dat niet beantwoordt aan de juiste ethische normen en waarden (vreemd, er zijn nog mensen die dit woordenpaar gebruiken, maar het ontsnapt me nu even wie (ldc)) kan niet meer. Auteurschap wordt bevraagd, net als de geprivilegieerde positie van de kunstenaar”. Inderdaad, het intussen haast ritueel geworden opdreunen van de canon van diversiteit en representatie, doet Michaël met het talent dat hem eigen is. Dat hij het veel beter doet dan de door hun witheid verblindende krantenredacties, raden van bestuur en politieke machtscentra moge duidelijk zijn: bij hem heerst de meerstemmigheid.
Dat hij zich ontpopt als een lobbyman voor het theater kan men hem natuurlijk moeilijk kwalijk nemen: het is zijn job en hij gelooft erg in het belang van zijn vak. Daarin verschilt hij niet van procesmanagers bij een grootwarenhuis die verse groenten zo snel en goedkoop mogelijk bij de consument willen krijgen. Die geloven daar ook in, denken dat het goed is voor de volksgezondheid en vinden BTW op die producten onzinnig. Daarin verschillen ze niet van Michaël.
Michaël De Cock kan ook erg klein zijn: als een gier stort hij zich op het #metoo-lijk van Jan Fabre. En zet hij collega’s als Franz Marijnen en Jan Lauwers in hun hemd. Theatermakers lijken wel heel erg op politici als ze strijden voor roem en faam: meedogenloos. En voor postjes: het is genoegzaam bekend dat Michaël de Cock via een putsch van Groen in de Raad Van Bestuur van de KVS als geheime kandidaat benoemd raakt. Een kwatong zou zeggen dat het een politieke benoeming is. Grappig is dat Michaël het nu steevast heeft over zijn stedelijke context en de urbane cultuur, maar bij zijn konijn-uit-de-hoed benoeming als “provinciaal” werd weggezet door de misnoegde concurrentie.
Al bij al is het ook een aardig verhaaltje van Michaël die op Tomorrowland Paris Hilton meeneemt in een golfkarretje om haar de KVS te tonen. Dat is vermakelijk. Daar worden zij betrapt door zijn eigen concièrge, genaamd Pippo, die ook als fixer fungeert voor als Michaël nood heeft aan een geestverruimende substantie. Ook blijkt er boven in de schouwburg Fouad, de vluchteling, te wonen, die plots begint te praten als Michaël zelf en uitlegt hoe erg het gesteld is met de morele waarden in ons land en in Europa bij uitbreiding. Schamen moeten we ons.
“Alleen de verbeelding kan ons redden” lijkt meer een Public Relations oefening voor Michaël De Cock (moet zijn benoeming verlengd worden of zo?) dan op een echt essay over theater.
July 10, 2023
"Kunst is wat we kwetsbaar in het midden leggen. Het is de gemeenschappelijke grond waarop we elkaar vinden, in de ogen kijken, in het gezicht slaan, innig omhelzen en kussen. Het bord waarop wij schaken. De liefde die wij delen.
Het is wat overblijft van ons (...), rusteloze zielen, zwalpend als wrakhout op een golf, en hopend, en smachtend, en oeverloos wachtend tot iemand ons aanklampt, aanspreekt en heel even warm en teder in zijn armen houdt."
Het is wat overblijft van ons (...), rusteloze zielen, zwalpend als wrakhout op een golf, en hopend, en smachtend, en oeverloos wachtend tot iemand ons aanklampt, aanspreekt en heel even warm en teder in zijn armen houdt."
May 14, 2025
Leuke reflectie over kunst/theater op basis van persoonlijke verhalen vanuit een Belgisch perspectief :))
Wel geen fan van Jan Fabre...
Wel geen fan van Jan Fabre...
September 25, 2025
Een vlot geschreven kort boek dat een ode aan de verbeelding zou moeten zijn in de vorm van een roman. Ik had verwacht van hier wat inzichten mee te nemen. Dat komt misschien ook wel door de manier van aanraden van een collega, daardoor had ik andere verwachtingen. Afgezien van een aantal mooie quotes heb ik er verder niet zoveel aan gehad.
July 10, 2023
Pleidooi voor kunst en verbeelding. Sterk.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews