Haar imponerende tweede roman, over de herontdekking van het leven als je alles bent kwijtgeraakt
Met de succesvolle actrice Rose lijkt alles goed te gaan. Ze woont in een van de betere wijken van New Orleans en staat op het punt op tournee te gaan door Europa. Kort na de ontdekking van haar zwangerschap wordt ze door haar verloofde verlaten. Dit stelt Rose voor een onmogelijke keuze: het kind houden of niet. Op dit kruispunt van haar leven gaat ze terug de rivier over, waar haar Vietnamese ouders zich als bootvluchtelingen in een gewelddadige omgeving staande houden. Terug naar de frituurtent waarvan ze al heel jong wist dat haar toekomst daar niet lag. Op een even ontroerende als schitterende wijze vertelt Nhung Dam dit pijnlijke liefdesverhaal. Een verhaal over ontworsteling, moederschap, migratie, kunst en seks. Over het zelfbeschikkingsrecht van de vrouw. Met Definitie van liefde bewijst Dam zich opnieuw als een krachtige en eigenzinnige verteller.
Nhung Dam (Groningen, 1984) ging na haar studie psychologie naar de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie. Ze werkt als theatermaker, actrice en schrijver. Nhung speelde bij diverse toneelgezelschappen en is regelmatig te zien in tv-series en films. Ze staat met haar solovoorstellingen op theaterfestivals, o.a. Oerol, Tweetakt en Festival der Aa.
Nhung schreef diverse toneelstukken, die vertaald zijn naar het Duits en Engels. In april 2017 verscheen haar debuutroman Duizend vaders bij uitgeverij De Bezige Bij. De vertaalrechten zijn verkocht aan Duitsland (Ullstein).
Een erg goed boek voor mensen die niet van lezen houden. (En dat bedoel ik als een compliment.) 5 sterren voor leesplezier en 3 sterren voor literaire kwaliteit.
Op de Libris Inspiratiedag hoorde ik Nhung Dam vertellen over 'Definitie van liefde'. Natuurlijk ging het over het verhaal maar ook over hoeveel autobiografische elementen ze heeft gebruikt om er fictie van te maken. O.a. Vietnamese ouders die op zee gered zijn door een schip; het bestaan als actrice. Maar ook wilde Nhung literair experimenteren met nationaliteit: wat als ze was opgegroeid in een ander land? 'Definitie van liefde' is deels een persoonlijke maar vooral fictieve roman rond de zoektocht naar (identiteit in) moederschap en relaties.
Actrice Rose wordt door haar verloofde Jason verlaten. Ze heeft juist daarvoor ontdekt dat ze zwanger is en het hem verteld, want de kinderwens is er tenslotte al even. Zijn reactie zet haar aan het denken over hoe nu verder. De politieke kwestie van Roe vs. Wade over abortusrecht en Roses jeugd in de Vietnamese snackbar aan de andere kant van de rivier ('we leefden van geleende spullen') zijn steeds aanwezig in gedachten en gesprekken.
De conversaties met vrienden zijn eerder monologen van de andere kant, want iedereen vindt zichzelf op dat moment belangrijker dan Rose. Ze raakt meer op zichzelf gericht en dan verschuift het vertelperspectief naar het embryo dat alles hoort en voelt via de moeder.
In vlotte stijl neemt Dam je mee door de eerste dagen van de zwangerschap en het doen en laten van Rose. Het andere personage werkt eerst vervreemdend maar de boekdelen vormen een organisch geheel. Zeker de laatste lange scène werd mooi neergezet en is een passend einde van een reis naar een liefde/liefdes.
En inderdaad, Vlissingen heeft ook een plaats in het verhaal. Grappig om deze mooie stad aan zee door semi-Amerikaanse ogen te ervaren. 😄
Wat een fijn boek! Het las heerlijk weg. Mooie verhaallijnen, mooi thema. En dat einde.. prachtig. Wat een diepgang en zo mooi beschreven. Zeker een aanrader!
Ik was nieuwsgierig naar dit boek, maar ik vond het bij nader inzien eigenlijk op alle vlakken niks...
Heel veel 'tell' en geen 'show', voelde clichématig en geforceerd betekenisvol, met veel onnatuurlijke dialogen. Een echte persoonlijkheid kwam in de hoofdpersoon voor mij niet naar voren, en het plot voelde ook al meer als een reeks semi-samenhangende gebeurtenissen en beslissingen waarvan ik de reden of logica niet zag. Alle mensen die tegen haar aanpraten zijn zó naar en met zichzelf bezig dat zelfs dat niet meer realistisch voelt (of in ieder geval haar gebrek aan enige reactie daarop), dus alles bij elkaar was het gewoon heel moeilijk mee te gaan in het verhaal.
(En dan ben ik nog niet eens begonnen over de pratende foetus(!) als verteller. Wat begint als iets wat een flinke uitdaging vormde voor mijn 'suspension of disbelief', culmineert Mijn notitie op m'n ereader was 'getver' en ik geloof dat ik 't daarbij hou.
Bijzonder boek waar ik eigenlijk net iets te weinig tijd voor heb genomen omdat ik dacht dat het boek niet iets voor me was. Het middenstuk duurde me te lang, teveel van hetzelfde en het leed van Rose leek zich te herhalen en bleef net te lang hangen. Dacht ik. Omdat ik het boek niet weg kon leggen en ik vrij snel kan lezen ging ik door zonder het boek echt mee te maken.
Het einde was mooi en toen pas begreep ik eigenlijk het héle boek en het verhaal en had ik een beetje spijt dat ik zo gejaagd erdoorheen ging. Maar nu denk ik dat dàt helemaal aan mezelf te wijten is.
Hmmmm, moeilijk te recenseren. Dagboek? Korte verhalen? Thema's? De beschrijvingen vrienden, vreemden, gebeurtenissen, situaties... waren uitmuntend. Soms zelfs magisch. Soms bijna te intiem. Nooit dieptragisch gevoel van in diepe put van een gebeurtenis blijven zitten en malen (vind ik persoonlijk erg langdradig en onprettig lezen) maar incasseren. Ja, ik vond definitie van liefde voornamelijk incasseren, je moet er in meegaan. Alles raakt je, niets wortelt, soms herkenbaar, soms onherkenbaar, gevoelig, rauw oprecht - altijd. Ik lees in vroege ochtend altijd minimaal een uurtje. Geen lichte kost was definitie van liefde, geen vast verhaal maar verschrikkelijk goed geschreven! Aanrader.
"Vroeger dacht ik nog dat mijn partners konden veranderen. Dat zij aan hun slechte eigenschappen zouden gaan werken als de liefde maar groot genoeg was. Nu weet ik: we veranderen niet, we passen ons hooguit aan, en dan zo minimaal mogelijk."
Leuk dat het boek wordt voorgelezen door de schrijfster zelf. Nhung Dam heeft een fijne stem om naar te luisteren. Helaas was het boek niet mijn ding. Ik vond het verwarrend, regelmatig niet te begrijpen.
Niet mijn ding, zwangerschap voor mij teveel aanwezig en niet interessant. Het leest wel vlot maar ik vrees van Nhung Dam en ik vooralsnog geen match zijn.
Mooi verhaal, wat voor mij iets te lang bleef hangen in het ‘wat is er nou precies gebeurd’. Het hoofdstuk over de abortus is mij het meest bijgebleven, dat raakte wel, en de visie dat alles 1 is.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Er zitten een aantal mooie thema’s in het boek verwerkt maar de manier van vertellen voelde wat rommelig aan. De dialogen zitten niet erg sterk in elkaar en het switcht van dagboekstijl naar verhalend.
Dit boek was totaal niet wat ik ervan verwacht had, maar dat pakte alleen maar gunstig uit. Ondanks dat ik de achterflap aandachtig las, had ik hele andere verwachtingen van het verhaal, in die zin dat de gehele presentatie van het boek me een beetje ‘chicklit’- achtig overkwam, maar dat was een inschattingsfout van formaat!
Zelden ervoer ik zo’n machteloosheid tijdens het lezen van een verhaal. De betekenis van het begrip eenzaamheid heeft zich nog nooit zo glashelder en in al zijn facetten aan me vertoond. De tweede stem in het boek, de passages waarin er naar mythologie wordt verwezen, de dialogen die het hoofdpersonage Rose met zichzelf voert, de nietszeggende maar tegelijkertijd alleszeggende gesprekken die ze met haar ‘vrienden’ heeft; allemaal wisten ze me bij de keel te grijpen. Het liefst van al wilde ik het boek induiken, zodat ik tenminste het hoofdpersonage bij de hand kon nemen om haar bij te staan.
In het begin las ik super snel doorheen de hoofdstukken, omdat het erg vlot las en sommige delen me niet zo relevant leken. Pas later had ik de gelaagdheid van het verhaal door en begon ik bijgevolg opnieuw te lezen. Het boek zit bijzonder ineen en als je daar te snel aan voorbijgaat, mis je de essentie, althans zo ervoer ik het.
‘Definitie van liefde’ beroerde me, deed me soms grinniken en gaf me meermaals een brok in de keel. Tenslotte heb ik zeer veel lof over het einde, waarin de slotdialoog alle verhaallijnen prachtig samenbracht. Hierdoor verdient het nog een extra ster. Vijf op vijf!
Na het lezen van haar eerste boek (duizend vaders), heb ik gelijk het boek gekocht toen die uitkwam. Zoals bij vele lezers kwam het boek op de stapel om nog te lezen. Maar deze week heb ik hem eindelijk gelezen en vond ik hem net zoals haar andere boek mooi en poëtisch geschreven.
Ik kon mij erg goed vinden in Rose ook al heb ik letterlijk niks met haar gemeen ( zij een aziatische vrouw met absusive ouders en een grote kinder wens. Ik een transgender met de aardigste ouders ooit met geen enkele wens voor een kind). De manier waarop Nhung de gedachte van niet alleen Rose maar ook haar kind op papier weet te zetten is echt bijzonder. Ik kan mij voorstellen dat voor vrouwen die een miskraam, abortus of zwangerschap ervaren hebben in wat voor manier dan ook, troost kunnen vinden in de woorden die op papier staan.
Het boek krijgt vier sterren omdat in mijn ogen het boek soms iets te snel gaat van de ene gebeurtenis in de andere, geen schakeltijd. Dit heb ik soms wel nodig tijdens lezen, meer verhaal van de bij personen.
Het boek is zeker het lezen waard wanneer je even wilt onderdompelen in de gedachte van iemand anders.
This entire review has been hidden because of spoilers.
De opbouw van de verhaallijn, de magische en mythologische elementen en de actuele setting, Roe vs Wade, zijn erg goed gevonden en Nhung Dam kan zonder meer schrijven. Ik kijk uit naar haar ontwikkeling als schrijver.
De personages komen wat mij betreft minder uit de verf. Je zou kunnen zeggen dat het klopt bij de wereld van Rose, dat ze de mensen uit haar omgeving zo op afstand houdt dat ze moeilijk te kennen zijn en dat het voorbijtrekken van personages past bij haar gedissocieerde bestaan.
Toch vond ik het als lezer daardoor moeilijk om binding te voelen met de karakters en om hun functie te begrijpen. Het blijven boodschappers en ze komen moeilijk tot leven. Het hadden er minder mogen zijn.
Daarom drie sterren, met de opmerking dat ik het boek erg de moeite van het lezen waard vond.
Rose is de dochter van Vietnameze bootvluchtelingen. Ze groeit op in een ingewikkeld gezin. De frustratie van Rose ouders, projecteren zij op hun dochter. Vader verwijt zijn vrouw dat hij hem alleen een dochter heeft geschonken in plaats van een felbegeerde zoon, en moeder steekt niet onder stoelen of banken dat Rose een jongen had moeten zijn, en dat zij niet gewenst was. Vanuit de liefdeloze omgeving waar Rose opgroeid is, heeft zij de drang om zichzelf te moeten bewijzen. Wanneer Rose zwanger blijkt, en haar partner haar verlaat, zet dat de wereld zoals Rose die kende, op zijn kop.
Een prachtig en pijnlijk geschreven roman. Dam schrijft met lef en zonder gêne, waarin de kwetsbaarheid van het hoofdpersonage weer geeft. Ontroerend mooi.
Ik vond dit een ingewikkeld boek. Het riep allerlei tegenstrijdigheden in me op.
Hele mooie metaforen, maar tegelijkertijd ook wollig. Te zwaar en rauw, maar ook te afstandelijk. Lastig perspectief vanuit het ongeboren kind. Soms mooi maar soms ook zo zweverig dat ik er echt niks mee kon.
5 sterren voor de laatste passage, een prachtig en passend einde voor de zoektocht naar liefde van de hoofdpersoon. Hierin juist weer heel veel diepgang.
Het raakte me maar toch ook niet, ik vond sommige passages heel erg mooi maar andere vaag of irritant, ik herkende veel maar toch ook niet. Ik weet het gewoon niet zo goed. En toch blijft er na afloop iets knagen zonder dat ik precies weet wat.
Dit boek kwam ik per toeval tegen op Storytel. Ik vond de synopsis interessant genoeg om het boek aan te klikken en te luisteren. Eenmaal begonnen vond ik het dus best een moeilijk boek? Het is wel te volgen, maar ik vond dat er behoorlijk wat verhaallijnen door elkaar liepen. Of misschien was het de schrijfstijl die me niet aansprak? Ik vond het verhaal wel mooi, het zit verder goed in elkaar en het is een belangrijk onderwerp, maar toch hield het boek mijn aandacht niet echt vast. Misschien was het gewoon niet mijn ding.
Oh wat raakte dit boek me flink zeg! Bijzonder vertelperspectief vanuit het ongeboren kind. Wat jeugd al niet met je doet. Ik begreep alleen niet goed waar de bewondering van iedereen vandaan kwam voor Rose? Ze wilden haar zijn maar waarom? Ik vond haar best onsympathiek. Ik had ook gedacht dat er echt iets gebeurd was tussen haar en Jason waardoor hij opstapte, had de hele tijd het gevoel dat ik ergens iets had gemist.
Los van dat, mooi taalgebruik, veel zinnen die zoveel gevoelens rondom moeder en kind en baby en verlangens heel goed raakten.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik twijfel een beetje tussen 2 en 3 sterren. Op een of andere manier raakte het boek me niet heel erg, terwijl het wel over een gevoelig onderwerp gaat en het volgens mij wel de bedoeling is dat het de lezer raakt. Er zaten wel interessante stukken in maar een hoop speelt in het hoofd van Rose (en dat van de embryo) en dat vond ik wat te veel. Ik had liever gehad dat er ook wat meer gebeurde in het boek.
Het is een mooi verhaal, maar het feit dat een groot deel vanuit het perspectief van een ongeboren vrucht/foetus verteld wordt richting haar moeder sprak me niet aan en was me wat te experimenteel. Dat is ook wat problematisch aangezien de foetus rouwt om haar eigen dood wanneer de moeder abortus pleegt. Om te veronderstellen dat een foetus hier voldoende bewustzijn voor heeft terwijl dat niet het geval is, komt de discussie rondom abortus niet ten goede.
7/10 Een wat zwaardere roman waar thema’s als ongewenst kinderloos, (on)gewenste zwangerschap en abortus aan bod komen. Omdat de ongeboren vrucht in het verhaal ook een stem heeft, komt het soms hard binnen. Het hele boek zit je met vragen zoals waarom een stel jarenlang probeert kinderen te krijgen, en op het moment dat de hoofdpersoon zwanger is haar partner haar verlaat. Daar krijg je pas op het einde antwoord op.
Mwah, ik ben helaas niet erg enthousiast. Ik had gehoopt dat ik dit boek mooi zou vinden, maar om eerlijk te zijn begreep ik er weinig van. Het verhaal springt van de hak op de tak. En vooral de delen die vanuit de foetus zijn geschreven, zijn erg moeilijk te volgen. Jammer, want het onderwerp is wel heel interessant. En Nhung Dam heeft ook zeker een mooie schrijfstijl. Ik vrees alleen dat het niet mijn ding is. Wie weet, heb ik iets gemist. Dat kan natuurlijk ook.
Lastig, opzich geen slecht boek maar ik kwam er nooit echt goed in. Terwijl ik t wel snel doorlas. Dus schrijft prima. Maar verhaal was erg dun voor zo’n uitgebreid boek. En de characters waren te weinig boeiend genoeg. Sorry
Gezien we hem afgelopen semester met het vak Literair Bedrijf hebben gelezen probeer ik hem toch nog even in de reading challenge van 2022 proberen te krijgen.