黎明前的全部

by Maiko Seo, 瀨尾麻衣子, 黃涓芳 (Translator)

║黎明前的故事║
『我到底希望周遭的人怎麼看待我？』
『我明明個性開朗樂觀，為什麼身體卻朝著意想不到的方向前進？』

藤澤美紗患有嚴重經前症候群，因不慎將怒氣發作在主管身上，甫出社會就尷尬離職。
山添孝俊積極外向，工作與感情穩定發展，突然心悸昏倒後被診斷恐慌症，再也無法正常社交。

兩人在栗田金屬相遇，原以為自己的未來如同公司一般看不見光明，卻意外在彼此身上找到了救贖。儘管長夜漫漫，黎明總會依約而來。

║人物介紹║
藤澤美紗
二十八歲，罹患經前症候群（PMS）
在看到山添發作之前，
我完全沒有發覺到他有恐慌症。
為什麼我會輕易地認定他是個沒有幹勁的人呢？

山添孝俊
二十五歲，罹患恐慌症
恐慌症一定比PMS更痛苦。
等等，真的是這樣嗎？
不要說PMS，我對生理期也一無所知。
也許實際上比我想像的更難受也不一定。

Genres: Japanese Literature

272 pages, Paperback

First published October 22, 2020

Reviews

[Makmild · Rating 4 out of 5]

ชอบตัวเอกสองคนนี้จัง มันเป็นเรื่องของคนคิดมาก คิดวน คิดไม่จบ เพราะพฤติกรรมตัวเองที่หาสาเหตุไม่ได้ (ผู้ชายเป็นแพนิค ผู้หญิงเป็น pms ที่พอถึงวันที่มาปุ้บอารมณ์จะเดือดปั้บ) จริงๆ คิดว่า ก็ไม่เชิงไม่รู้สาเหตุหรอก มันก็พอรู้แหละว่าเกิดจากอะไร ความเครียดที่เผชิญแบบไม่รู้ตัวและสะสมมันมาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเพราะสภาพสังคมที่ทำให้เรายอมรับสิ่งนี้ หรือนิสัยที่ติดตัวมาก็เถอะ แต่พอจะแก้ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่บอกว่า ‘ก็เลิกเป็นคนคิดมากสิ!’ ‘ก็ลองพูดความคิดตัวเองออกไปบ้างนะ!’ แหม ถ้ามันเปลี่ยนง่ายขนาดนั้นก็ดีน่ะสิ

แต่เพราะบางสิ่งมันเปลี่ยนได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ทุกสิ่ง ซึ่งหมายความว่า เราอาจจะเจอเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในที่ทำได้ หรือทำให้วันแต่วันที่ยากสำบากของใครบางคนผ่านพ้นไปได้ง่ายขึ้นเหมือนกัน เหมือนที่ฟูจิซาวะ กับยามาโซเอะ สามารถพักพิงกันได้

เป็นนิยายที่อบอุ่นหัวใจและลดความหัวร้อนให้กับพฤติกรรมไม่เข้าสายตา(เรา)ของคนรอบข้างมากขึ้น และมองด้วยความเข้าใจ (ถ้าทำไหว)

[lostlessboy* · Rating 4 out of 5]

นิยายที่มีแต่คนดี จิตใจดี และทำให้คุณอยากหวังดีกับใครสักคน

อีกไม่นานก็เช้า เล่าเรื่องราวของฟูจิซาวะ มิสะที่ต้องเผชิญกับอาการพีเอ็มเอสมาตลอดเมื่อถึงวันนั้นของเดือน จนเธอมารู้ว่าในที่บริษัทที่ทำงานมี ยามาโซเอะ ชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานทุกข์ทนกับโรคแพนิก จนสูญเสียแรงใจในการใช้ชีวิต ทั้งคู่เลยเริ่มทักถอความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมทาง

นี่คือนิยายที่มีแต่คนดี (ดีจริงๆ ไม่ใช่ดีย์) ส่วนตัวเรามองว่าการเขียนเรื่องสไลด์ออฟไลฟ์ที่มีแต่คนจิตใจดีและหวังดีต่อกันเขียนยากมากนะ คือไม่ได้มีโมเมนต์คู่รัก คู่จิ้น ไม่ได้มีเหตุฆาตกรรม ไม่ได้บรรยายขับเน้นบาดแผลทางจิตใจใดๆ มีแต่การเริ่มต้นตื่นนอน ไปทำงาน กินข้าวกลางวัน กลับบ้าน คือต้องเขียนยังไงให้คนอ่านยังรู้สึกสนุก อยากติดตาม และไม่เทไปเสียก่อน แต่เล่มนี้ทำได้และทำได้ดีด้วย

เรื่องราวเล่าผ่านมุมมองของสองตัวเอกแบบตัดสลับบทกัน เราเลยค่อยๆ ได้รู้โลกทัศน์ ความยากในการเผชิญโรคทั้ง พีเอ็มเอสและแพนิก รวมถึงทำให้เรารู้สึกผูกพันกับตัวละครทั้งสองตัวเลย เราชอบแก่นหนึ่งในเล่มนี้ที่นางเอกคิดว่าเราไม่ควรเอาอาการหรือโรค (aka ความทุกข์) ของใครมาเปรียบเทียบกันว่าใครหนักกว่ากัน แต่กลับมองในอีกมุมที่ว่าเราจะช่วยเหลือให้อีกคนที่เผชิญความทุกข์นั้นไม่ต้องแบกมันไว้คนเดียวได้ยังไง เราสามารถทำให้ความทุกข์ที่เค้าแบกนั้นเบาบางลงได้ไหม ซึ่งเราเห็นว่ามันเป็นเลนส์การโฟกัสที่ดีมากๆ และหนังสือเล่มนี้นำเสนอได้อย่างซื่อตรงผ่านการสานสัมพันธ์ของตัวละคร การกระทำ และบทสนทนาที่เป็นธรรมชาติ รู้สึกว่าเกิดขึ้นได้จริง ไม่ฝืนและดูเหมือนละคร และไม่ได้ดูโลกสวย

ใดๆ เล่มนี้ก็คือฮีลใจแหละ แต่มันอาจจะไม่ได้เป็นลำแสงเยียวยาที่แบบทำให้ผู้อ่านหายวับเป็นปลิดทิ้ง แต่เค้าเหมือนเพื่อนที่ช่วยตบบ่าว่าเราก็มีวันที่ยากเหมือนกัน นายก็มีเหมือนกันใช่ไหมละ เพราะงั้นมาช่วยกัน มาแบ่งปันเรื่องราว และช่วยให้อะไรๆ มันดีขึ้นด้วยกันดีไหม รวมๆ คือเป็นหนังสือที่ทำให้เราอยากทำดี หวังดี กับคนรอบข้างแหละ

[Mirai · Rating 4 out of 5]

เพราะ ‘ฟูจิซาวะ มิสะ’ ต้องใช้ชีวิตร่วมกับอาการ PMS มาตลอด เธอมักมีอารมณ์แปรปรวนทุกครั้งเมื่อถึงช่วงนั้นของเดือน การที่เธอได้พบกับ ‘ยามาโซเอะ ทาคาโทชิ’ เพื่อนร่วมงานอีกคน ที่กำลังทนทุกข์กับโรคแพนิกจนสูญเสียกำลังใจในการใช้ชีวิตอยู่เหมือนกัน ทำให้เธอเริ่มหันมาใส่ใจชีวิตความเป็นอยู่ของอีกฝ่ายมากขึ้น ในขณะที่ตัวยามาโซเอะเอง แม้เริ่มแรกจะไม่ค่อยชอบใจที่มิสะเข้ามาวุ่นวายในชีวิต แต่สุดท้าย การมีใครสักคนที่เข้าใจความไม่สมบูรณ์แบบของเรา ก็ทำให้เราสามารถผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้เหมือนกัน

ชอบมากเลยค่ะ ความจริงแล้วเล่มนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไร พล็อตไม่ได้ซับซ้อน เดินเรื่องเป็นเส้นตรงแบบตรงไปตรงมา แถมคาดเดาตอนจบได้ง่ายสุดๆ ถึงขนาดที่ว่าแค่คำโปรยปกหลังหนังสือก็รู้แล้วว่าเรื่องจะจบยังไง

แต่ถึงจะเดาทางออกทุกอย่าง เราก็ยังชอบเรื่องนี้อยู่ดี เราชอบตั้งแต่แก่นสารที่ผู้เขียนต้องการสื่อมากกก คือต่อให้เราเข้าใจตัวเองมากแค่ไหน สามารถรักตัวเองและโอบกอดความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองได้ แต่มันคงจะดีไม่น้อย ถ้ามีใครสักคนที่เข้าใจในสิ่งที่เราเป็น และช่วยประคับประคองให้เรามีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไปได้

ตัวละครมิสะ คือตัวแทนของคนที่เข้าใจตัวเองมาตลอด รู้ว่าเป็นอะไร มีอาการยังไง แต่เหมือนจะน็อตหลุดทุกครั้งที่เกิดอาการพวกนั้น เธอเผลอทำตัวแย่ๆ ในคนอื่นในวันที่อาการไม่ดี และรู้สึกผิดทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เธอเลยได้แต่ใช้ชีวิตอย่างย้ำคิดย้ำทำ คิดอยู่นั่น แคร์สายตาคนอื่นอยู่นั่น จนบางทีก็สูญเสียตัวตนไป

ส่วนตัวละครยามาโซเอะ คือตัวแทนของคนที่ในอดีตเคยเฉิดฉาย แต่พอเป็นโรคแพนิกเหมือนทุกอย่างล่มสลาย ทั้งงานทั้งเพื่อนทั้งความรักเหมือนจะล้มระเนระนาดไปหมด จนกลายเป็นคนปลีกวิเวก ตีตัวออกหากจากคนรอบตัว หมดอาลัยตายอยากในการใช้ชีวิต กลายเป็นคนละคนราวกับยามาโซเอะคนร่าเริงคนนั้นได้ตายไปแล้ว

การที่ตัวละครทั้งสองได้มาเจอกัน และได้แลกเปลี่ยนอะไรๆ ซึ่งกันและกัน ได้เห็นความเปราะบางของอีกฝ่าย ได้เห็นการพยายามช่วยเหลือเท่าที่ทำได้ แม้วิธีช่วยออกจะดูตลกๆ เสียหน่อย แต่ก็ถือว่าได้ผลแหละนะ มิสะเข้าไปทลายกำแพงใจของยามาโซเอะได้สำเร็จ เราเลยเห็นพัฒนาการในทางที่ดีขึ้นของตัวละครทั้งสอง อ่านจบก็ใจฟูทันที อิ่มเอมไปด้วยกับบทสรุปที่แม้จะยังไม่สมบูรณ์เต็มร้อย แต่อย่างน้อยก็เชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้

[tangkwa ♡ · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วจะร้องไห้ สารภาพเลยว่าระหว่างอ่านตัวเองก็คงน้ำตาคลออยู่ไม่น้อย ด้วยความที่ฟูจิซาวะคล้ายกับเรามาก ทั้งอายุ ทั้ง pms ที่ต้องเจอทุกเดือน ปีนี้เป็นปีที่หนักมากๆ หนักมากจริงๆ (เพิ่งเดือน 3 ด้วยซ้ำ แต่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ 😭) มากจนทนไม่ไหว ต้องพึ่งยากับจิตแพทย์เลยแหละ ทั้งที่เคยคิดว่าปล่อยไว้ก็คงไม่แย่ไปกว่านี้หรอกมั้ง แต่ไม่ใช่เลยอะ ระหว่างอ่านก็เหมือนมีคนคอยตบไหล่เราเบาๆ เหมือนมีคนเข้าใจเรามากขึ้นมาอีกคนนึง ไม่สิ หลายคนเลย ขอบคุณตัวเองมากที่หยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่าน ดีใจจัง เพราะเหมือนได้มีเซฟโซนเพ���่มมาในรูปแบบของหนังสือแน่ะ สัญญาว่าจะหยิบมาอ่านอีกบ่อยๆ เลย 🍙💓

ป.ล. อ่านฉบับแปลไทยนะ แต่เหมือนจะยังไม่มีในนี้ก็เลยขอใช้ของต้นฉบับไปก่อน แหะๆ

[Emi · Rating 5 out of 5]

温かくて優しくて前向きな気持ちになれる本。藤沢さんと山添君の関係性が素敵。登場人物みんなが素敵。

[BaiLing · Rating 4 out of 5]

二十八歲的藤澤美紗有嚴重的PMS（經前症候群），平常的安靜勤快，會在月經來前的那一天變得異常焦躁，管不住自己嘴巴地斥責不論對象是誰的任何事物。二十五歲的山添孝俊本是活躍在大型企畫公司的社員，一日忽然發現自己得了恐慌症，嚴重到無法搭乘電車的程度。

在「正常」體制無法存活的兩名年輕人，最後在除了社長只有三名年長員工的「栗田金屬」找到棲身之處。基於某種程度的同病相憐，使得本來只能獨自在無法根治的症狀裡暗自忍耐、甚至自暴自棄的男女，互相扶助、理解，除了與疾病共存外，也更對未來的可能和發展，有了前所未有的信心。

這是個不複雜，卻可以很有日劇畫面的故事。曝光亮度稍稍調高的情調，把擾人的病症以暖心的手法呈現，不過份光明煽情，未嘗不是一種轉換角度來看待事物的好想法。

預約了作者的另本名著《接棒家族》，看過後再決定要不要再繼續看下去。

[ツバキ · Rating 5 out of 5]

本來沒打算讀這本書的，但突然看到這好像在哪裡看過的封面，忍不住就借了。其實讀了簡介還是很難想像到底會發展成怎樣的故事，其實讀完之後還是覺得整個故事雖然很樸素，也沒有什麼讓人驚訝的發展，但是讀起來卻很溫柔。而且我特別喜歡兩個主角那種絕妙的關係，既不是情侶也稱不上是朋友，甚至對方可能是自己不擅長的對象，但是兩個人卻可以走在彼此身邊，偶爾伸出援手。

雖然我是那種不管什麼故事都希望可以塞進戀愛要素的人啦（但也不用很多），但是這兩個人這樣的距離感反而讓人覺得很剛好，如果真的變成戀愛感情的話，說不定才會變成故事的噪音也不一定。很喜歡因為兩人扯上關係之後，開始緩慢地改變，還有美紗多次不請自來，如果在其他故事一定會覺得這樣的女孩子很讓人煩躁，可是多虧美紗的行動力兩個人才有所改變吧。

我個人最喜歡美紗看完電影衝到對方家用力述說電影優點的橋段。

[Percy Yue · Rating 5 out of 5]

這本書雖是講述驚恐症和經前綜合症患者的遭遇，但讀來不乏幽默、有趣又勵志的橋段，十分可喜，值得推介予現實生活中的驚恐症患者。

「要找到生活目標很困難，不過要製造樂趣卻很簡單。」
「踏出社會之後，認識的人變多，開始理解到很少有人能夠真正有話直說，毫無牽掛地過著自由自在的生活。即使是看似活得很真實的人，為了保持自己堅強的形像，也必須在某方面勉強自己。能夠完全不考慮其他人怎樣想，隨心所欲行動的人，其實很罕見。」

[Eidi Kakuno · Rating 4 out of 5]

職場の人たちの理解に助けられながらも、月に一度のPMS(月経前症候群)でイライラが抑えられない美紗は、やる気がないように見える、転職してきたばかりの山添君に当たってしまう。山添君は、パニック障害になり、生きがいも気力も失っていた。互いに友情も恋も感じてないけれど、おせっかい者同士の二人は、自分の病気は治せなくても、相手を助けることはできるのではないかと思うようになる―。生きるのが少し楽になる、心に優しい物語。

[推理小青柑 · Rating 4 out of 5]

現代人多少都有點情緒病，女主角美紗平時是個文靜女生，經前綜合症發作時則會沒有來的潑婦罵街；男主角山添明明一帆風順，卻突然患上恐慌症，不能坐電車、時不時就呼吸困難、害怕擁擠的環境、吃東西也味如嚼蠟。這樣的兩個人在一家只有不足十個員工的小公司相遇了，先不說公司氛圍超有愛，前輩都很友善，發病也不會被當作怪人看待，這裏是屬於他們的避風港。我喜歡書裡描寫這兩個自然而然，互相扶持的關係；他們之間直到最後十頁都絕對沒有粉紅泡泡，直男直女間的互動和對話卻還是會讓人覺得溫馨，超神奇。日本人真的很擅長這種賣暖心的故事。電影則改動了結局；也多了曖昧氛圍。

P.S.大久保明子設計的封面太可愛了 ❤️

[Miku · Rating 3 out of 5]

パニック障害とPMSのことが重くないタッチで書かれているするする読めてしまう小説。病気の名前は聞いたことがあるし、自分も多少はあるような症状だけど、なるほど、そういう気持ちになるのか　こういう考え方もあるのか、と気づきがあった。おもしろかった。

[YT · Rating 3 out of 5]

藤澤美紗，28歲，有嚴重PMS，用過各種方法都無法改善經前對人發怒的症頭；山添孝俊，25歲，感情事業兩得意，但卻有恐慌症。患有難以言喻隱疾的兩人離開先前的工作後，在一家社長會不斷耳提面命，請員工完全不需要勉強的公司上班。雖然是自己的身體，卻因經前的狂暴和沒來由的恐慌，造成無法控制自己的局面；雖然不是什麼重大疾病，但這些小痛苦卻慢慢一點一滴的累積，變成心中巨大的怪獸，想擺脫卻擺脫不了。如果說出來以後，周遭的親朋好友都可以理解，該有多好！這是一本沒有任何小情小愛的書，甚至內容也是非常的平淡；且看兩位主角像是浮萍般的載浮載沈於水上，最終還是碰在一起互相扶持，發現「能夠」喜歡上對方是多美好的一件事！

[Luna · Rating 1 out of 5]

ふたりの関係性の展開、社長の弟について、職場の周りの人たちの主人公ふたりに対する声かけに関する点があまり私の好みではなかった。ただ、パニック障害で悩んでいる人、PMSとの付き合い方で悩んでいる人の視点を理解することにつながった。

[Momoko I · Rating 5 out of 5]

出会うべくして出会った二人のヒューマンドラマ。前向きになれる一冊。