What do you think?
Rate this book
Bloedboek
Dimitri Verhulst keerde terug naar de Bijbel om de schoonheid van de taal, maar toen hij zich aan het hervertellen zette realiseerde hij zich dat de verhalen eigenlijk mooier zijn dan de woorden waarin ze gevat zijn. De eerste vijf Bijbelboeken bevatten de geschiedenis van het ontstaan van de wereld, de verspreiding der volkeren en de wetgeving. Het zijn de verhalen die iedereen wel kent, maar ze worden steeds minder gelezen. Verhulst besloot de verhalen terug te geven aan de taal en verbaasde zich over gruwelijke details en lachwekkende eigenaardigheden...
Paperback
Published April 5, 2022
20 people are currently reading
320 people want to read
About the author
Dimitri Verhulst
44 books776 followersNa zijn debuut in 1999 schreef Dimitri Verhulst 13 boeken, romans, verhalen, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld en hij wordt gezien als een van de grote schrijvers uit de Lage Landen. De klassieker De helaasheid der dingen werd bekroond met de Gouden Uil Publieksprijs, met Godverdomse dagen op een bol won hij de Libris Literatuurprijs. Zijn laatste, De laatkomer, verkocht binnen een half jaar meer dan 75 000 exemplaren, wordt verfilmd en over de hele wereld vertaald.
• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia
Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"
Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.
Dimitri Verhulst in the English Wikipedia
• 2007 - Publieksprijs Gouden Uil voor De helaasheid der dingen
• 2007 - Humo's Gouden Bladwijzer voor De helaasheid der dingen
• 2008 - De Inktaap voor De helaasheid der dingen, literaire jongerenprijs Vlaanderen, Nederland en Suriname
• 2009 - Beste Boek 2008 Humo's Pop Poll voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
• 2009 - De Libris Literatuur Prijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol
Dimitri Verhulst in de Nederlandstalige Wikipedia
Dimitri Verhulst in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Dimitri Verhulst bij "Schrijversgewijs"
Dimitri Verhulst is a Flemish poet and writer.
Dimitri Verhulst in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 56 reviews
August 18, 2016
De 'Godverdomse dagen' van een Mozes op speed. De eerste 5 boeken uit de Bijbel in een Verhulst-kleedje, vol met heerlijke anachronismen en zwellend van archaïsche, jawel, oudtestamentische taal ('torntoffel', 'schaverdijn', anyone?). Devote Dimi blaast als een volleerd schriftgeleerde en met een benijdenswaardige zwier nieuw leven in verhalen zo oud dat we vergeten zijn waar ze nu weer over gingen. Ook een vrome Verhulst blijft een onversneden Verhulst: er mag dus al eens gelachen worden, hoewel sommige mopjes een profetenbaard dragen waar zelfs Mozes over zou kunnen struikelen. Knap hoe Verhulst van een wirwar aan personages en verhalen een tot op het voorspelbare einde (Israël!) boeiende roman heeft weten te maken. Halleluja!
July 23, 2024
Het verhaal van Genesis, gevolgd door de snelle levensloop van de Alvaders tot en met de uittreding van Mozes door de woestijn. Bekende verhalen die diep geworteld zitten in de Belgische mens, en dit geeft een goede schets waarom het Nieuwe Testament zo anders is dat je een harde lijn moet trekken in de twee boeken.
Verhulst houdt geen blad voor de mond terwijl hij beschrijft hoe ongoddelijk de God van het Oude Testament zich opstelt tegenover zijn volkeren, zijn uitverkorenen en ze telkens weer onnodig straft. Goeie proza, een aantal eikes momenten, al bij al de moeite waard.
Verhulst houdt geen blad voor de mond terwijl hij beschrijft hoe ongoddelijk de God van het Oude Testament zich opstelt tegenover zijn volkeren, zijn uitverkorenen en ze telkens weer onnodig straft. Goeie proza, een aantal eikes momenten, al bij al de moeite waard.
February 26, 2018
In zijn geëigende stijl zet Dimitri Verhulst de eerste 5 boeken van de Bijbel naar zijn "godverdomse" hand.
Rijmen en dichten ... en er mag al eens gelachen worden.
Niet onaangenaam om te lezen en voor de fans zeker een must.
Rijmen en dichten ... en er mag al eens gelachen worden.
Niet onaangenaam om te lezen en voor de fans zeker een must.
August 7, 2021
Weinig origineel, verhaallijn komt me erg bekend voor ...
September 10, 2021
Ik was heel benieuwd naar dit boek. Dimitri Verhulst neemt ons mee op reis in de 5 eerste Bijbelboeken die hij op zijn humoristische, sarcastische manier vertelt. De auteur kennende mag je je aan alles verwachten. In het begin vallen de poëtische zinnen hard op en bleef ik wat op mijn honger zitten maar vanaf het verhaal van Israël en Mozes werd mijn aandacht getrokken.
Vanaf nu zeg ik niet meer spreken is zilver, zwijgen is goud maar spreken is speeksel en zwijgen is goud.
Voor de gelovigen onder ons, neem deze verhaallijn met een korreltje zout.
Vanaf nu zeg ik niet meer spreken is zilver, zwijgen is goud maar spreken is speeksel en zwijgen is goud.
Voor de gelovigen onder ons, neem deze verhaallijn met een korreltje zout.
November 6, 2015
Op snoeiharde, spottende wijze beschrijft Verhulst de eerste 5 Bijbelboeken met alle gruwelijke details en lachwekkende eigenaardigheden die deze boeken bevatten. Voor wie nog mocht twijfelen aan de grondslag van vele conflicten...
Het is vooral zijn poëtische taalgebruik die dit boek interessant en goed leesbaar maken. Hij geeft zeker stof tot nadenken.
Het is vooral zijn poëtische taalgebruik die dit boek interessant en goed leesbaar maken. Hij geeft zeker stof tot nadenken.
August 1, 2018
Het is net als toen ik de echte bijbel probeerde te lezen en er niet doorheen kwam.
March 22, 2020
Puur genieten. Je moet het maar doen, zo met woorden goochelen.
June 9, 2024
Deze Verhulstiaanse Bijbelvertaling had mij langer in de kerkbanken kunnen houden...
March 4, 2017
Het maakt de verhalen duidelijker en begrijpelijker, maar zo af en toe is het een beetje too much. Of het een aanrader is weet ik niet.
November 7, 2017
Recensie
Bloedboek- Dimitri Verhulst
Voor het neerschrijven van de roman Bloedboek, heeft Dimitri Verhulst zich gebaseerd op de eerste vijf Bijbelboeken. Het boek is onderverdeeld in twee delen. Het eerste deel, ‘Soap’ genoemd, gaat over de schepping van de aarde en de aartsvaders zoals Abraham, Isaak, Israel (feitelijk heeft Verhulst hier een fout gemaakt door Israel vanaf het begin zo te noemen, want bij zijn geboorte heeft hij de naam Jacob gekregen en werd hij pas later Israel genoemd, na een bepaalde daad verricht te hebben), en zo voort, tot het uiteindelijk stopt bij Jozef. Het tweede deel heet mijn ‘Mijn veldtocht’ en daar komen we eindelijk te weten dat Mozes de ik-verteller is in het boek, die al vanaf het begin aan het woord was. Dit deel gaat onder andere over hoe Mozes de Israelezen bevrijd heeft van een slaafs leven in Egypte, de eerste wetgeving, de tocht van de Israelezen onder leiding van Mozes naar het beloofde land, et cetera. Natuurlijk verloopt die tocht niet probleemloos en krijgen de Israelezen het moeilijk onderweg (de tocht duurt maar liefst 40 jaar!).
Dimitri Verhulst kennende (ik heb namelijk al meerdere romans van hem gelezen zoals De laatkomer, Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten…), wist ik dat ik de roman Bloedboek niet zou uitlezen zonder cynische elementen tegen te komen. Zijn cynisme heeft me eigenlijk nooit geërgerd in zijn romans die ik tot nu toe heb gelezen, behalve dan in deze. De reden daarvoor is simpel. De boeken die ik recent van hem heb gelezen gingen niet over gevoelige onderwerpen zoals in Bloedboek het geval is. Die recent gelezen romans gaan meestal over gewone dagdagelijkse onderwerpen en Verhulst twijfelt er dan ook niet aan om kritiek te geven op de maatschappij en haar minpunten. Maar in zijn roman Bloedboek vind ik zijn cynisme echt niet kunnen, aangezien het over religie gaat en religie is een zeer delicaat onderwerp, omdat het bij bepaalde mensen heel gevoelig ligt, bijgevolg zou je er snel iemand meer kunnen kwetsen. Zo gebruikt hij termen als ‘De Dictator’, ‘Wezen’ en ‘Meneer’, om God te noemen. Wat me ook stoort is het feit dat hij God als een wrede monster doet overkomen. Hij legt de Bijbelse personages ook veel vuile woorden in de mond. Zo zegt de verteller Mozes op een bepaald moment: ‘Ruben, de stepmodderfakker’ en op een ander moment: ‘Propere vrijheidsstrijders waren wij. Partizanen van Keskeschiet. Twee kloothommels, ja!’. Ten slotte vind ik het feit dat hij bepaalde dingen onfatsoenlijk beschrijft ook niet kunnen. Zo luidt een passage als volgt: ‘Bevindt het brein zich in de ballen, dan zit het nergens anders, en de kittige mannen beukten Lots deur in, stormden naar binnen, recht op de engelen af. ‘En daarna, Lottepetot, daarna pakken we jou, steviger dan je verdragen kan! Maar eerst rammen we die twee godsgezantjes even zeer gedegen in de reet!’.
Aan de andere kant kan ik het de auteur ook niet kwalijk nemen omdat je op de achterkant van het boek kan lezen dat Dimitri Verhulst zich realiseerde, toen hij zich aan het hervertellen zette, dat de verhalen eigenlijk mooier zijn dan de woorden waarin ze gevat zijn, en daaruit leid ik dan af dat Verhulst de Bijbelse verhalen eigenlijk wou opvrolijken (op een overdreven manier weliswaar, maar dat is nu eenmaal zijn persoonlijkheid).
Hoewel er enkele dingen zijn in dit boek die me niet aanstaan, zijn er toch wel andere elementen die het lezen van het boek aangenaam maken. Zo maakt de auteur gebruik van bepaalde woorden zoals ‘poulain’, ‘rollebollen’, ‘pafferige lamzakken’, ‘shaken’, ‘hocus pocus pats’, ‘pardaf’, ‘ribbedebie’ en ga zo maar door, die op zich niet grappig zijn, maar hij gebruikt ze op een bepaalde manier, zodanig dat ze wel grappig worden. Feit is wel dat als je zo’n recente en grappige woorden gebruikt om zo’n oud verhaal te beschrijven, de waarheidsgehalte van de verhalen afneemt.
Bibliografisch adres roman :
D. VERHULST, Bloedboek, Atlas Contact, Amsterdam/Antwerpen, 2015, 238p.
Biografie auteur:
Dimitri Verhulst is een Belgische auteur, geboren op 2 oktober 1972, te Aalst. Verhulst kende een moeilijke jeugd. Zijn vader had drankproblemen en zijn moeder ging altijd vreemd. Door familiale problemen had hij op een bepaald moment zelfs geen dak boven zijn hoofd, waardoor hij opgenomen werd in een pleeggezin. Maar door zijn onacceptabele gedrag werd hij daar de deur uitgezet. Vervolgens werd hij in een gezinsopvangend tehuis opgenomen, voor een periode van twee jaar.
In 1991 is hij gaan studeren aan de Universiteit van Gent, maar wat hij aan het studeren was interesseerde hem niet, bijgevolg is hij één jaar gaan werken. Daarna is hij weer gaan studeren, maar wegens geldproblemen moest hij zijn studies opgeven. Dan is hij maar beginnen weer werken. Van alles is hij geweest. Van pizzaleverancier (in Gent) tot animator in een hotel (in Mallorca).
In 1993 is hij beginnen schrijven. Nog geen boeken, maar wel toneelstukken en verhalenbundels.
Zijn debuut als dichter was in 1994, met de bundel ‘Werf en wrak’, dat veel puberpoëzie bevat vol onverwerkte emoties en vaak doorzichtige woordspelletjes.
Vanaf 1995 verscheen regelmatig prozawerk in bladen, geschreven door Verhulst.
Zijn eerste officiële boek ‘De kamer hiernaast’ verscheen in 1991. Dit boek gaat over zijn moeilijke jeugd en het werd in 2002 genomineerd voor de NCR Literair Prijs. Zijn eerste maar onofficiële boek verscheen in 1993 onder de naam ‘Assenvrijdag’. Dit boek was een initiatief van hemzelf en was alleen maar gericht naar enkele vrienden en bekenden.
Dimitri Verhulst heeft na dit boek nog veel andere boeken geschreven en hij heeft met enkele van deze ook verscheidene prijzen gewonnen. Zijn grootste succes is de roman ‘De helaasheid der dingen’, dat verschillende prijzen heeft gewonnen, vertaald is geweest en eenmaal verfilmd.
Bron: ANONIEM, Verhulst, Dimitri, internet, (3 november 2017). (http://schrijversgewijs.be/schrijvers...)
Bloedboek- Dimitri Verhulst
Voor het neerschrijven van de roman Bloedboek, heeft Dimitri Verhulst zich gebaseerd op de eerste vijf Bijbelboeken. Het boek is onderverdeeld in twee delen. Het eerste deel, ‘Soap’ genoemd, gaat over de schepping van de aarde en de aartsvaders zoals Abraham, Isaak, Israel (feitelijk heeft Verhulst hier een fout gemaakt door Israel vanaf het begin zo te noemen, want bij zijn geboorte heeft hij de naam Jacob gekregen en werd hij pas later Israel genoemd, na een bepaalde daad verricht te hebben), en zo voort, tot het uiteindelijk stopt bij Jozef. Het tweede deel heet mijn ‘Mijn veldtocht’ en daar komen we eindelijk te weten dat Mozes de ik-verteller is in het boek, die al vanaf het begin aan het woord was. Dit deel gaat onder andere over hoe Mozes de Israelezen bevrijd heeft van een slaafs leven in Egypte, de eerste wetgeving, de tocht van de Israelezen onder leiding van Mozes naar het beloofde land, et cetera. Natuurlijk verloopt die tocht niet probleemloos en krijgen de Israelezen het moeilijk onderweg (de tocht duurt maar liefst 40 jaar!).
Dimitri Verhulst kennende (ik heb namelijk al meerdere romans van hem gelezen zoals De laatkomer, Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten…), wist ik dat ik de roman Bloedboek niet zou uitlezen zonder cynische elementen tegen te komen. Zijn cynisme heeft me eigenlijk nooit geërgerd in zijn romans die ik tot nu toe heb gelezen, behalve dan in deze. De reden daarvoor is simpel. De boeken die ik recent van hem heb gelezen gingen niet over gevoelige onderwerpen zoals in Bloedboek het geval is. Die recent gelezen romans gaan meestal over gewone dagdagelijkse onderwerpen en Verhulst twijfelt er dan ook niet aan om kritiek te geven op de maatschappij en haar minpunten. Maar in zijn roman Bloedboek vind ik zijn cynisme echt niet kunnen, aangezien het over religie gaat en religie is een zeer delicaat onderwerp, omdat het bij bepaalde mensen heel gevoelig ligt, bijgevolg zou je er snel iemand meer kunnen kwetsen. Zo gebruikt hij termen als ‘De Dictator’, ‘Wezen’ en ‘Meneer’, om God te noemen. Wat me ook stoort is het feit dat hij God als een wrede monster doet overkomen. Hij legt de Bijbelse personages ook veel vuile woorden in de mond. Zo zegt de verteller Mozes op een bepaald moment: ‘Ruben, de stepmodderfakker’ en op een ander moment: ‘Propere vrijheidsstrijders waren wij. Partizanen van Keskeschiet. Twee kloothommels, ja!’. Ten slotte vind ik het feit dat hij bepaalde dingen onfatsoenlijk beschrijft ook niet kunnen. Zo luidt een passage als volgt: ‘Bevindt het brein zich in de ballen, dan zit het nergens anders, en de kittige mannen beukten Lots deur in, stormden naar binnen, recht op de engelen af. ‘En daarna, Lottepetot, daarna pakken we jou, steviger dan je verdragen kan! Maar eerst rammen we die twee godsgezantjes even zeer gedegen in de reet!’.
Aan de andere kant kan ik het de auteur ook niet kwalijk nemen omdat je op de achterkant van het boek kan lezen dat Dimitri Verhulst zich realiseerde, toen hij zich aan het hervertellen zette, dat de verhalen eigenlijk mooier zijn dan de woorden waarin ze gevat zijn, en daaruit leid ik dan af dat Verhulst de Bijbelse verhalen eigenlijk wou opvrolijken (op een overdreven manier weliswaar, maar dat is nu eenmaal zijn persoonlijkheid).
Hoewel er enkele dingen zijn in dit boek die me niet aanstaan, zijn er toch wel andere elementen die het lezen van het boek aangenaam maken. Zo maakt de auteur gebruik van bepaalde woorden zoals ‘poulain’, ‘rollebollen’, ‘pafferige lamzakken’, ‘shaken’, ‘hocus pocus pats’, ‘pardaf’, ‘ribbedebie’ en ga zo maar door, die op zich niet grappig zijn, maar hij gebruikt ze op een bepaalde manier, zodanig dat ze wel grappig worden. Feit is wel dat als je zo’n recente en grappige woorden gebruikt om zo’n oud verhaal te beschrijven, de waarheidsgehalte van de verhalen afneemt.
Bibliografisch adres roman :
D. VERHULST, Bloedboek, Atlas Contact, Amsterdam/Antwerpen, 2015, 238p.
Biografie auteur:
Dimitri Verhulst is een Belgische auteur, geboren op 2 oktober 1972, te Aalst. Verhulst kende een moeilijke jeugd. Zijn vader had drankproblemen en zijn moeder ging altijd vreemd. Door familiale problemen had hij op een bepaald moment zelfs geen dak boven zijn hoofd, waardoor hij opgenomen werd in een pleeggezin. Maar door zijn onacceptabele gedrag werd hij daar de deur uitgezet. Vervolgens werd hij in een gezinsopvangend tehuis opgenomen, voor een periode van twee jaar.
In 1991 is hij gaan studeren aan de Universiteit van Gent, maar wat hij aan het studeren was interesseerde hem niet, bijgevolg is hij één jaar gaan werken. Daarna is hij weer gaan studeren, maar wegens geldproblemen moest hij zijn studies opgeven. Dan is hij maar beginnen weer werken. Van alles is hij geweest. Van pizzaleverancier (in Gent) tot animator in een hotel (in Mallorca).
In 1993 is hij beginnen schrijven. Nog geen boeken, maar wel toneelstukken en verhalenbundels.
Zijn debuut als dichter was in 1994, met de bundel ‘Werf en wrak’, dat veel puberpoëzie bevat vol onverwerkte emoties en vaak doorzichtige woordspelletjes.
Vanaf 1995 verscheen regelmatig prozawerk in bladen, geschreven door Verhulst.
Zijn eerste officiële boek ‘De kamer hiernaast’ verscheen in 1991. Dit boek gaat over zijn moeilijke jeugd en het werd in 2002 genomineerd voor de NCR Literair Prijs. Zijn eerste maar onofficiële boek verscheen in 1993 onder de naam ‘Assenvrijdag’. Dit boek was een initiatief van hemzelf en was alleen maar gericht naar enkele vrienden en bekenden.
Dimitri Verhulst heeft na dit boek nog veel andere boeken geschreven en hij heeft met enkele van deze ook verscheidene prijzen gewonnen. Zijn grootste succes is de roman ‘De helaasheid der dingen’, dat verschillende prijzen heeft gewonnen, vertaald is geweest en eenmaal verfilmd.
Bron: ANONIEM, Verhulst, Dimitri, internet, (3 november 2017). (http://schrijversgewijs.be/schrijvers...)
November 29, 2015
Dimitri Verhulst heeft het in zich om een echte klapper te schrijven. Maar ook met Bloedboek is het hem wederom net niet gelukt. Door er in 240 bladzijden zoveel bijbelboeken door te jagen, blijven de vele personages nogal aan de oppervlakte en is het verhaal te fragmentarisch. Enkel op het einde, wanneer Verhulst Mozes als ik-figuur laat opdraven, stijgt het niveau zienderogen. Toch heb ik Bloedboek met veel plezier gelezen, vooral dan door die heerlijke schrijfstijl en dat rijke taalgebruik.
November 16, 2015
"Wanneer we ten strijde trokken, moesten onze priesters voor de aanvang van de knokpartij onze krijgers moed inpompen. Elke kop was kneedbaar, van iedereen viel een soldaat te maken, ook al was het zonneklaar dat onze tegenstanders over meer paarden, wagens en opgeleide soldaten beschikten. Wij hadden God! Wij hadden de ideologie! Dat was pas een wapen, dat was een kanon." Pijnlijk actueel. Schitterend boek, prachtige taal, verrassend rijm.
November 27, 2015
Verhulst rewritting the bible, the old testament. After reading the bible for its beautiful language he realized there where some great stories in it. He gave his own spin to one of the oldest stories known to mankind.
February 24, 2016
Een vermakelijke hervertelling van het Oude Testament. Veel van het leesplezier schuilt, zoals altijd bij Verhulst, in zijn volstrekt onnavolgbare schrijfstijl. Echt beklijven doet dit boek niet. Het kaliber van De Helaasheid blijft vooralsnog, helaas, buiten bereik.
November 6, 2015
tja, ik hou niet zo van die badinerende stijl.
Begint wervelend, leuke vondsten etc... de wereld moest nu eenmaal bevolkt geraken...
de mosterd bij Abraham een beetje te zuur voor mijn smaak.
Begint wervelend, leuke vondsten etc... de wereld moest nu eenmaal bevolkt geraken...
de mosterd bij Abraham een beetje te zuur voor mijn smaak.
November 23, 2015
Nope. Het werk van Verhulst is nu officieel onder te verdelen in Goede Boeken en Minder Goede Boeken. Sorry, Rogier!
March 20, 2016
Veel beter dan het origineel!
November 16, 2021
De bijbel op zijn Vlaams is het lezen meer dan waard. Meer nog dan het origineel kan ik Bloedboek aanbevelen. Hoewel ik denk dat je Bloedboek wel vooral kunt waarderen als je een beetje bijbelvast bent. Zelf ben ik dat niet enorm, maar ik ken de vertellingen uit het Oude Testament wel. Voor MaGo (Maatschappijleer & Godsdienst) moesten we de Groot Nieuws Bijbel aanschaffen. Ik kan me niet herinneren dat we daar ooit klassikaal in gelezen hebben of überhaupt op school iets mee hebben gedaan, maar op enig moment besloot ik wel om voor het slapengaan voor mezelf een paar versjes te lezen. Ik zal een jaar of dertien, veertien geweest zijn. Evenals de Griekse mythen en sagen kon ik ook de bijbelverhalen wel waarderen. Wijze levenslessen, lekker bloederig. Toen ik iets ouder was heb ik de eerste bijbelboeken nogmaals tot me genomen, maar nu in toneelvorm. Met de Vooropleiding Theater waar ik op zat speelden we verschillende bijbelbewerkingen. Ik speelde in de meeste vertellingen mee als figurant, maar had één glansrol. Letterlijk een glansrol, want ik was de lustgod Baäl. Volledig goud gebodypaint. Iedereen krioelde in volle aanbidding om me heen. Zoals het hoort (bij Baäl dan). Hierna ben ik gestopt met toneelspelen. Op mijn hoogtepunt dus. Niet meer zo vaak aan gedacht daarna. Tot het laatste deel van Bloedboek, waarin Baäl opnieuw het onderspit delft, zijn meerdere moet erkennen in de enige echte. Het boek herinnerde me weer aan een heerlijke tijd. Bedankt Dimitri.
December 25, 2019
Opnieuw een prozagedicht met de nodige humor in de lijn van Godverdomse dagen op een godverdomse bol en De intrede van Christus in Brussel: in het jaar 2000 en oneffen ongeveer.
Bloedboek is een hervertelling van de eerste vijf boeken van de Bijbel in de inmiddels klassieke Verhulst stijl: prachtige zinnen, vlotte verhaaltrant, smeuïg Vlaams en wrange humor. Omdat hier de Bijbel hervertelt wordt voelt het toch vaak als afzetten tegen, als kritiek, als belachelijk maken en komt het daarom hier en daar wat juveniel over.
Bloedboek is een hervertelling van de eerste vijf boeken van de Bijbel in de inmiddels klassieke Verhulst stijl: prachtige zinnen, vlotte verhaaltrant, smeuïg Vlaams en wrange humor. Omdat hier de Bijbel hervertelt wordt voelt het toch vaak als afzetten tegen, als kritiek, als belachelijk maken en komt het daarom hier en daar wat juveniel over.
March 20, 2021
Het Oude Testament te beginnen bij Adam en Eva volgens Dimitri Verhulst die in de huid kruipt van Mozes en zelfs eigenhandig de zeven plagen van Egypte veroorzaakt - jawel - alles beschreven in een zeer bloemrijke, soms zelfs rijmende en poëtische maar altijd vrolijke en scabreuze taal, om de gewelddadige, promiscue, hoererende geschiedenis van een volk en zijn haat-liefde verhouding tot hun God een behapbaar leven in te blazen... een wraakzuchtige, oorlogszuchtige, moordzuchtige, megalomane, heerszuchtige, bloeddorstige, jaloerse, psychopathische God, wel te verstaan.
"De duivel, dat is niemand anders dan God Zelf met een ochtendhumeur."
Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten (dank je wel, Willem) en bij God, wat heb ik mij geamuseerd... in tegenstelling natuurlijk tot al zij die slachtoffer werden van die God en zijn volk, "de vips van deze wereld."
"De duivel, dat is niemand anders dan God Zelf met een ochtendhumeur."
Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten (dank je wel, Willem) en bij God, wat heb ik mij geamuseerd... in tegenstelling natuurlijk tot al zij die slachtoffer werden van die God en zijn volk, "de vips van deze wereld."
January 14, 2018
Het is geen samenhangend of opbouwend verhaal, maar een opeenvolging van fragmenten met een veelheid aan soortgelijke personages. Verhulst heeft een eigenzinnig woordgebruik en maakt zinnen soms erg lang (5 regels). Je moet vanwege zijn schrijfstijl met aandacht lezen om te weten wat er precies bedoeld wordt.
Desondanks is het een vermakelijke interpretatie van het oude testament.
Niet geschikt voor gevoelige lezers.
Desondanks is het een vermakelijke interpretatie van het oude testament.
Niet geschikt voor gevoelige lezers.
October 10, 2024
De Bijbelverhalen op een speelse, platte, spottende manier verteld. Benadrukt dat het om verhalen gaat. Verhalen waarop veel mensen bouwen. Met de huidige situatie in het achterhoofd wordt het absurd wanneer het verhaal geografisch in het Midden-Oosten aanbelandt. Iedereen zou de Bijbel op deze manier moeten lezen, want het zijn ook maar verhalen. Wordt wel wat langdradig bij de zoveelste nakomelingen.
July 9, 2017
Opfrissing van lang vervlogen kennis. Taalgebruik erg luchtig en bij wijlen grof.
Je vliegt door de "geschiedenis"en vraagt je af wat Verhulst verzonnen heeft en wat in de Bijbel staat.
Het leest als een trein en waarschijnlijk komen er meer boeken zoals dit van Verhulst over de andere Bijbeldelen.
Je vliegt door de "geschiedenis"en vraagt je af wat Verhulst verzonnen heeft en wat in de Bijbel staat.
Het leest als een trein en waarschijnlijk komen er meer boeken zoals dit van Verhulst over de andere Bijbeldelen.
December 29, 2017
Met humor en creatief taalgebruik het eerste deel van de bijbel herschreven. Leuk om te lezen maar het boek was dik genoeg zo. Je krijgt het kunstje gaandeweg wel door. En waarom niet 1 bijbelboek en meer van deze humor in de details ipv oppervlakkig met grote stappen door het OT heen.
February 4, 2021
Dubbel gevoel. Leuk concept, al had ik het gevoel dat het leuker had geweest mocht ik iets meer van het OT kennen want nu had ik geen benul waar de grens lag tussen fictie en Fictie, tussen ver gezocht en heel ver gezocht.
Read
February 27, 2018Heerlijk boek!
May 28, 2019
Ik kan het moeilijk een meesterwerk noemen, want de verhalen zijn gewoon uit de Bijbel gesnoept. Ik kan het moeilijk niet goed vinden, want het is heerlijk verteld.
March 4, 2020
Luidop lachen, Bijbelverhalen die terug boven komen (of nieuw zijn) en de geniale pen van Dimitri Verhulst: een aanrader!
August 14, 2020
Ik vond het wat ‘plat en eenzijdig’, ben uiteindelijk gestopt met lezen.
Displaying 1 - 30 of 56 reviews