Niemand begrijpt beter wat er in de sympathieke verpleegster Ymke van Aerendonck omgaat dan haar vriendin Yvonne, nu Ymke niet langer met Hans verloofd wil zijn. Een simpele advertentie zal aan haar leven een heel andere wending geven. Ze neemt de verpleging op zich van Erwin van Wingerden, die door een ongeval aan een rolstoel is gekluisterd. Ymke doet alles om hem uit zijn isolement te verlossen. Hij wil zich niet aan Ymke binden en dit is soms wel en soms niet begrijpelijk. Zal ook nu weer manege Picadero met het clubje aardige en sportieve jongelui het middelpunt zijn waar Ymke en Erwin als het ware over de drempel worden geholpoen, die tussen hen ligt, om echt gelukkig te worden...?
Voor de liefhebsters van Helen Taselaar en dan speciaal de reeksen De Wildhof en Picadero. Veel paarden komen er deze keer niet aan te pas, enkel een beetje als achtergrond. Op die manier is de cover toch wel misleidend, al past die natuurlijk wel bij de hele reeks. Het overgrote deel van het boek wordt ingenomen door de moeilijke liefde tussen een verpleegster en haar gehandicapte patiënt. Op die manier houdt het verhaal de aandacht van de hijgende bakvisjes vast van begin tot eind. Wie er meer verhaal in zoekt of voor de liefhebsters van paarden wacht een teleurstelling, dat is namelijk erg ver te zoeken. Dat maakt het binnen de reeks enkel geschikt voor een zeer beperkt publiek, al zorgt het schrijftalent van Helen Taselaar gelukkig wel dat het als verhaal steeds leesbaar blijft.