Geestig en ontroerend relaas van een doodgewone man, wiens leven plotseling op z'n kop staat
Als zijn vrouw hem op een avond plompverloren vertelt dat ze een ander heeft, staat Hermans ingedommelde leven na 26 jaar huwelijk volledig op z'n kop. Hij blijft ontredderd achter als onwennige vader, met een weinig opwindende kantoorbaan en een moeder die langzaam de grip op de werkelijkheid verliest. Herman wordt gedwongen de regie over zijn eigen leven van Annelies over te nemen en dat gaat niet vanzelf. Lukt het hem zijn vleugels uit te slaan en te genieten van zijn verworven vrijheid?
Als zijn vrouw hem op een avond plompverloren vertelt dat ze een ander heeft, staat Hermans ingedommelde leven na 26 jaar huwelijk volledig op z'n kop. Hij blijft ontredderd achter als onwennige vader, met een weinig opwindende kantoorbaan en een moeder die langzaam de grip op de werkelijkheid verliest. Herman wordt gedwongen de regie over zijn eigen leven te nemen en dat gaat niet vanzelf. Lukt het hem zijn vleugels uit te slaan en te genieten van zijn verworven vrijheid?
'Je hoeft tegen mij geen sorry te zeggen. Mijn enige verwachting is dat je probeert gelukkig te zijn. Hoe je dat doet is jouw zaak.'
Met dit treurige, regenachtige weer zijn we allemaal wel op zoek naar een beetje comfort. Een warme deken. Misschien dwalen onze gedachten zelfs af naar een lekkere kop chocolademelk - mét slagroom. En soms. Soms worden deze wensen gebundeld in een boek. Dít is zo'n boek.
Vanaf de eerste bladzijde werd ik meegevoerd door de fijne, beeldende schrijfstijl van Marc van Bree. De luchtigheid en de humor die verweven werden met de zinnen, zorgden ervoor dat ik - met een glimlach op mijn gezicht - helemaal tot rust kwam.
In 'Herman' volgen we Herman. Geen verrassing daar. We leren hem kennen als een lulletje rozenwater, een versleten deurmat, iemand die geen 'nee' kan zeggen. Hij is een puinhoop. En gaat struikelend het leven door. Er is een reden waarom Herman zo geworden is. De geschiedenis lijkt zich te herhalen. Maar gelukkig is het nooit te laat om de teugels weer in eigen handen te nemen. Herman is een goedzak en door alles wat hij meemaakt, kan je niet anders dan met hem meeleven én hem in je hart sluiten.
Wat dit verhaal compleet maakt zijn de fijne bijpersonages. Nol, Lisa, Joris en Katinka geven dit verhaal écht kleur. Ze staan Herman bij en naarmate het verhaal vordert, merk je een groei op bij Herman. Hij bloeit op en komt helemaal in zijn kracht te staan.
Dit verhaal gaat over familie en over zorgen voor jezelf. Het is uit het leven gegrepen. Aandoenlijk. Lief. Een warme deken. Een lekkere kop chocolademelk - mét slagroom. Wat een geweldig debuut! Ik heb ervan genoten. ****
Een heerlijk boek en een leuk "tussendoortje". Echte literatuur is dit niet, maar het is ook geen stationsromannetje: gewoon een heel prettige (maar nogal naïeve) vertelling. Een vijftiger die door zijn op rijkdom beluste feeks bedrogen en verlaten wordt, bij zijn kwaadaardige maar later dementerende moeder wordt onderdrukt, kinderen die niet "traditioneel" zijn en een ronduit narcistische werkgever heeft. Zelf is hij de onbeholpenheid in persoon. Dat alles leidt dan tot een verhaal dat je uitermate boeit. Waarom geen vijfde ster? Gewoon omdat het einde van het boek behoorlijk melig is.
Voorspelbaar, eentonig eerste kwart. Nodigt niet echt uit tot verdere lectuur. Al te bekende typeringen als de bazige bitch en haar ‘sloef’ van een man. Op de duur kan je het verloop van de scènes zelf invullen. Het totaal gebrek aan zelfrespect en assertiviteit van de protagonist lokt ook al weinig betrokkenheid uit.
Een verjongende versie van Herman Groen. Mooi te lezen hoe Herman van zijn nieuwe niet geplande leven weer zijn eigen leven ging maken. Trots op hem hoe hij dit gedaan heeft! Makkelijk geschreven!
Wat een heerlijk, realistisch boek over Herman die, nadat zijn vrouw hem heeft verlaten, zijn eigen leven moet gaan inrichten. Waarin hij leert dat hij zelf keuzes kan maken, in plaats het volgen van keuzes van een ander. Fijn geschreven, leest als een trein.