What do you think?
Rate this book
Elizabet Finc
Paperback
Published January 1, 2022
12 people want to read
About the author
Julian Barnes
162 books6,789 followersJulian Patrick Barnes is an English writer. He won the Man Booker Prize in 2011 with The Sense of an Ending, having been shortlisted three times previously with Flaubert's Parrot, England, England, and Arthur & George. Barnes has also written crime fiction under the pseudonym Dan Kavanagh (having married Pat Kavanagh). In addition to novels, Barnes has published collections of essays and short stories.
In 2004 he became a Commandeur of L'Ordre des Arts et des Lettres. His honours also include the Somerset Maugham Award and the Geoffrey Faber Memorial Prize. He was awarded the 2021 Jerusalem Prize.
In 2004 he became a Commandeur of L'Ordre des Arts et des Lettres. His honours also include the Somerset Maugham Award and the Geoffrey Faber Memorial Prize. He was awarded the 2021 Jerusalem Prize.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
March 5, 2025
Ova knjiga govori o trajnom uticaju koji pojedinci mogu imati na naše živote.
Glavni junak, Nil, osvrće se na odnos sa svojom nekadašnjom profesorkom Elizabet Finč, intelektualno provokativnom figurom koja ga je fascinirala, ali mu nikada nije dozvolila da joj se suštinski približi. Njegova „ljubav” prema njoj nije romantična u klasičnom smislu – to je osjećaj divljenja, želja za razumijevanjem i traganje za smislom kroz nekoga koga nije uspio da odgonetne. Nakon njene smrti, Nil pokušava da rekonstruiše njen život, ali umjesto jasnih odgovora, ostaju mu samo fragmenti, tumačenja drugih i sopstvena potreba da je sačuva u mislima na način koji mu je potreban.
U drugom dijelu romana, Barns skreće pažnju na istorijsku ličnost Julijana Otpadnika, rimskog cara koji je odbacio hrišćanstvo i pokušao da obnovi paganstvo. Ovaj dio romana više liči na esej nego na pripovedanje, ali nije tu slučajno – on odražava način na koji Elizabet Finč razmišlja, kao i širu ideju romana da su interpretacije prošlosti uvijek neizvjesne i podložne različitim tumačenjima. Julijanova smrt jeste prelomna tačka u istoriji, ali možda i nije – možda bi se stvari odvile isto i bez nje. Isto važi i za Elizabet Finč – ona je oblikovala Nila, ali pitanje je da li bi i bez nje završio u sličnoj potrazi za smislom. Možda je malo usporen ovaj dio romana, traži da se dodatno angažuje još moždnih ćelija, ali mislim da je u kontekstu ove knjige nezaobilazan.
Elizabet Finč je roman koji traži strpljenje i promišljanje. Stalno se vrzmaju pitanja o tome kako pamtimo ljude, koliko tuđa tumačenja oblikuju naše razumijevanje i može li se istina o bilo kome ili bilo čemu zaista spoznati. Na kraju, možda nije važno ko je Elizabet Finč zapravo bila – već ono što je Nil iz nje stvorio u svom umu.
„Nametnuta monogamija ravna je nametnutoj sreći, a znamo da je to besmisleno. Ako je nenametnuta, monogamija može biti odnos koji ima smisla. Romantična monogamija može biti poželjan odnos. Prvi se, međutim, po pravilu izvitoperi u neku varijantu nametnute monogamije, dok drugi pokazuje sklonost da se izrodi u opsesivan i histeričan odnos. Što ga čini bliskim monomaniji. Treba uvek praviti distinkciju između uzajamne strasti i zajedničke monomanije."
„Budite relativno zadovoljni relativnom srećom. Jedino što je u životu jasno i neupitno jeste nesreća"
"Odviše smo, smatram, skloni tome da istoriju percipiramo kao svojevrstan vid darvinizma. Preživljavanje najsposobnijih, s tim što Darvin, naravno, uopšte nije smatrao da su to oni najsnažniji pa čak ni oni najinteligentniji, već oni koji su najsposobniji da se prilagođavaju promenljivim životnim okolnostima."
"...Sve dok ne dođe onaj trenutak kad poslednji put na nas pomisli poslednja živa osoba koja nas pamti. Trebalo bi da postoji posebna reč za taj konačni trenutak, koji predstavlja i naše konačno iščeznuće."
Glavni junak, Nil, osvrće se na odnos sa svojom nekadašnjom profesorkom Elizabet Finč, intelektualno provokativnom figurom koja ga je fascinirala, ali mu nikada nije dozvolila da joj se suštinski približi. Njegova „ljubav” prema njoj nije romantična u klasičnom smislu – to je osjećaj divljenja, želja za razumijevanjem i traganje za smislom kroz nekoga koga nije uspio da odgonetne. Nakon njene smrti, Nil pokušava da rekonstruiše njen život, ali umjesto jasnih odgovora, ostaju mu samo fragmenti, tumačenja drugih i sopstvena potreba da je sačuva u mislima na način koji mu je potreban.
U drugom dijelu romana, Barns skreće pažnju na istorijsku ličnost Julijana Otpadnika, rimskog cara koji je odbacio hrišćanstvo i pokušao da obnovi paganstvo. Ovaj dio romana više liči na esej nego na pripovedanje, ali nije tu slučajno – on odražava način na koji Elizabet Finč razmišlja, kao i širu ideju romana da su interpretacije prošlosti uvijek neizvjesne i podložne različitim tumačenjima. Julijanova smrt jeste prelomna tačka u istoriji, ali možda i nije – možda bi se stvari odvile isto i bez nje. Isto važi i za Elizabet Finč – ona je oblikovala Nila, ali pitanje je da li bi i bez nje završio u sličnoj potrazi za smislom. Možda je malo usporen ovaj dio romana, traži da se dodatno angažuje još moždnih ćelija, ali mislim da je u kontekstu ove knjige nezaobilazan.
Elizabet Finč je roman koji traži strpljenje i promišljanje. Stalno se vrzmaju pitanja o tome kako pamtimo ljude, koliko tuđa tumačenja oblikuju naše razumijevanje i može li se istina o bilo kome ili bilo čemu zaista spoznati. Na kraju, možda nije važno ko je Elizabet Finč zapravo bila – već ono što je Nil iz nje stvorio u svom umu.
„Nametnuta monogamija ravna je nametnutoj sreći, a znamo da je to besmisleno. Ako je nenametnuta, monogamija može biti odnos koji ima smisla. Romantična monogamija može biti poželjan odnos. Prvi se, međutim, po pravilu izvitoperi u neku varijantu nametnute monogamije, dok drugi pokazuje sklonost da se izrodi u opsesivan i histeričan odnos. Što ga čini bliskim monomaniji. Treba uvek praviti distinkciju između uzajamne strasti i zajedničke monomanije."
„Budite relativno zadovoljni relativnom srećom. Jedino što je u životu jasno i neupitno jeste nesreća"
"Odviše smo, smatram, skloni tome da istoriju percipiramo kao svojevrstan vid darvinizma. Preživljavanje najsposobnijih, s tim što Darvin, naravno, uopšte nije smatrao da su to oni najsnažniji pa čak ni oni najinteligentniji, već oni koji su najsposobniji da se prilagođavaju promenljivim životnim okolnostima."
"...Sve dok ne dođe onaj trenutak kad poslednji put na nas pomisli poslednja živa osoba koja nas pamti. Trebalo bi da postoji posebna reč za taj konačni trenutak, koji predstavlja i naše konačno iščeznuće."
June 25, 2024
Naslovna junakinja Elizabet Finč je samo medijator koga je autor iskoristio da problematizuje dobit koji je naša, zapadna civilizacija ostvarila promenom sopstvene paradigme sa helenističkog na judeo-hrišćanski model. Dakle, kratak roman Džulijana Barnsa uopšte nije pravi roman...
Pročitajte ceo prikaz na mom blogu
Pročitajte ceo prikaz na mom blogu
August 8, 2025
Knjiga o kojoj se i u toku čitanja, i nakon, razmišlja. Svako ko je imao uticajnog profesora u školskim iki studentskim danima - osetiće nostalgiju. NE LIČI na "Društvo mrtvih pesnika". :)
Displaying 1 - 3 of 3 reviews