Na een onstuimige periode verhuist Maggie met haar man naar een omgebouwde kerk net buiten de stad. Ze ontmoet dorpsgenoten, legt een tuin aan en probeert te nestelen op een plek die maar niet als een thuis wil voelen. Nadat hun zoon is geboren, probeert ze haar afwezige vader via een geboortekaartje te betrekken bij haar leven, maar een reactie blijft uit. De stilte is oorverdovend en dwingt haar terug te blikken op die ene zomer aan zee. Waarom lukt het haar nog altijd niet om de juiste balans te vinden? Niet alleen tussen mens en moederschap, maar ook in verlangen naar alledaagsheid en een drang naar uitzonderlijkheid. Waarom reageert haar vader niet? Wat is er mis met haar tuin? Hebben al die dingen misschien met elkaar te maken? Op een bedrieglijk luchtige, haast laconiek geestige toon onderzoekt Megan van Kessel in haar debuutroman wat familie is of kan betekenen, en wat er nodig is voor goed ouderschap.
Indrukwekkend. Het is geen dik boek, toch lees ik er niet snel doorheen. Er gebeurt veel, en tegelijkertijd ook niet. Mooie observaties, mooi ook dat er ook genoeg ongezegd/-geschreven blijft.
Al vanaf het begin zit ik gevangen in het verhaal! Megan van Kessel combineert humor, frustratie en pijn moeiteloos in haar debuut. ‘Uitzicht van dichtbij’ is vanaf het begin al meeslepend en ik zit al snel samen met Maggie in dat krampachtige dorpsleven en de bijbehorende bizarre situaties die dit oplevert. Uiteraard werd ik ook nieuwsgierig naar haar verleden, naar haar vader en zijn aandeel hierin.
Na haar studie aan de Gerrit Rietveld Academie schreef Megan van Kessel essays en verhalen voor diverse kranten en tijdschriften. Ze wilde echter meer en begon aan het schrijven van een roman, waar ze behoorlijk lang over heeft gedaan. Uiteindelijk verscheen in het voorjaar van 2023 haar debuutroman Uitzicht van dichtbij, dat deels gebaseerd is op haar eigen ervaringen.
Maggie en haar man Alfons zijn verhuisd naar een tot woning herbouwde kerk in een dorp niet ver van de grote stad. Ze doet er alles aan om in de dorpsgemeenschap te integreren, maar het lukt haar niet om zich er echt thuis te voelen. Nadat hun zoon Felix is geboren, stuurt ze een geboortekaartje naar haar vader, met wie ze al geruime tijd geen contact heeft. Als hij niets van zich laat horen, gaat ze in haar herinneringen terug naar het jaar 2000, naar een vakantie aan zee. Terwijl ze ondertussen met een groot aantal onbeantwoorde vragen zit.
De roman wordt volledig verteld vanuit het perspectief van Maggie, hoofdzakelijk in het heden, maar er zijn regelmatig terugblikken naar twintig jaar eerder, toen ze nog een jong meisje was. De lezer krijgt hierdoor een behoorlijke indruk van en over haar en vooral de relatie met haar vader, of misschien juist wel het gebrek daaraan, komt regelmatig naar voren. Toch duurt het betrekkelijk lang voordat de reden daarvan helder wordt, en zelfs dan wordt er niet heel erg diep op ingegaan. Heel anders wordt het als ze, pas ver in de plot, door omstandigheden geroepen en wellicht ook enigszins uit schuldgevoel, weer meer contact met hem heeft. Hun onderlinge verstandverhouding is dan aangrijpender en aandoenlijker dan die ooit is geweest. Voor het zover is, bestaat het verhaal voornamelijk uit gewone huis-tuin-en-keuken-situaties.
Hoewel de emotionelere thema’s aan het eind van de plot een stuk meer tot uiting komen, heeft dit debuut over het algemeen een luchtige toonzetting, is vlot geschreven, zijn de dialogen eigentijds en realistisch en is het daarnaast eveneens beeldend. De lezer kan de diverse taferelen zonder daar al te veel moeite voor te doen voor zich zien. Van Kessel hanteert eveneens een gezonde dosis humor, waarbij het zo nu en dan zelfs een klein beetje cynisch wordt. Omdat het tempo van het verhaal behoorlijk hoog ligt en zich talloze ontwikkelingen, waaronder enkele verrassende, voordoen, kan het boek, dat overigens ook niet al te dik is, in geen tijd uit zijn.
Naast Maggie zijn er nog een paar personages die in meer of mindere mate onder de aandacht van de lezer worden gebracht. Zij zijn echter niet heel erg grondig uitgewerkt waardoor ze helaas nogal oppervlakkig blijven. Je krijgt alleen maar een globale indruk van hen en dat is, omdat ze toch wel interessant zijn of een eigen verhaal te vertellen hebben, jammer. Desalniettemin blijkt zonder meer dat de auteur het in zich heeft om een volledige roman te schrijven. Uitzicht van dichtbij is in ieder geval alvast een goed begin, ondanks dat de roman niet continu kan overtuigen.
Ja aanrader!!! Kneitermooi! Soms twijfelde ik of dacht huh waarom dit of wat is er nou zo moeilijk, maar alle twijfels en kritiek werden telkens snel weer weggeblazen. Hele dag met dit boek tegen de verwarming aan gezeten, help wat nu??
Overall vond ik het boek luchtig en vermakelijk, het las door en ik herkende aardig wat kenmerken rondom het moederschap. En er zaten kleine decorstukjes in die ik goed voor me zag. Toch miste ik wat diepgang en kennis over het binnenste van de hoofdpersonage. Ik begreep haar niet altijd, er miste echt wat gevoel in echt grote gebeurtenissen die in het boek voorkwamen en dat vond ik zonde. Het mag natuurlijk zijn dat een personage koelbloedig reageert op dingen, maar ook dat haalde ik er niet uit, was nog net niet helemaal uitgewerkt. Daarnaast miste ik nog wat staartjes die niet afgemaakt werden (o.a. de moestuin) en kleine onduidelijke decor/scene-omschrijvingen (hoe verliep de trapscène nou écht?). Je blijft achteraf met vragen over en ik kon bij het bespreken ervan niet zeggen: dit heeft de hoofdpersoon geleerd, dit is de boodschap die Van Kesssel met het boek wil meegeven. Kortom: 3 sterren, alhoewel ik graag meer zou willen geven, want ik voel, lees en zie heus wel dat deze schrijver goed kan schrijven :)
Ik heb erg genoten van Megan van Kessel haar debuut Uitzicht van Dichtbij. Het is een hele fijne nieuwe vorm van literatuur, origineel en erg herkenbaar.
Maar wat deze roman echt onderscheidt, is Megan's humor. Haar scherpe observaties en grappige dialogen zorgen voor luchtige momenten te midden van de emotionele reis van de personages. Haar humor is subtiel en intelligent, waardoor je regelmatig hardop moet lachen. Het is verfrissend om een schrijver te vinden die de kunst beheerst om ernst en humor op zo'n naadloze manier te combineren.
Uitzicht van Dichtbij is een roman die je raakt, je aan het denken zet en je hart verwarmt. Megan van Kessel heeft bewezen dat ze niet alleen een getalenteerde schrijver is, maar ook een ware verhalenverteller. Haar nieuwe schrijfstijl en sprankelende humor maken deze roman een absolute must-read. Ik kan niet wachten om meer te lezen van deze veelbelovende auteur.
Het leven van Maggie gaat niet over rozen. Haar schrijfcarrière komt niet van de grond, de omgeving waarin ze met haar man Alfons woont, is hen niet goed gezind en de geboorte van haar zoon Felix brengt niet het verwachte geluk. Megan van Kessel daalt regelmatig af naar het jaar 2000 toen ze nog een schoolkind was en zich minder waard voelde dan haar zus Robin en haar stiefzus Karen. De scheiding van haar ouders deed haar zelfvertrouwen ook geen goed. Ze voelt zich schuldig over de dood van haar stiefzus en probeert een band op te bouwen met haar vader, maar gemakkelijk is dat niet. Megan van Kessel schetst het jeugdtrauma van Maggie in sympathieke bewoordingen en toont overtuigend hoe sterk het verleden haar klauwen naar de toekomst uitstrekt. De titel is in dit verband veelzeggend. Van een kleine afstand is het grotere geheel moeilijk waar te nemen.
Het begon alweer goed. De schrijfstijl is vlot, de inhoud leek vol zelfrelativering te zitten en bevatte de nodige humor. Maar na het eerste derde werd het wat te veel van hetzelfde. Als een verwende millennial verzet Maggie zich hardnekkig tegen de onvermijdelijke verantwoordelijkheden die het opgroeien met zich meebrengt, en iedereen die daar wel in meegaat is een saaie conformist. De relatie met de ouders is problematisch, het vriendje wil te veel tijd voor zichzelf, de buren zijn pestkoppen, etc. Dat alles wordt beschreven vanuit een sterk egocentrisch standpunt, dat helaas beantwoordt aan de tijdsgeest, maar op den duur heel erg gaat vervelen. Ik werd voornamelijk moe van Maggie en haar voortdurende gezeur.
Maggie is pas moeder geworden, woont in een huis omringd door een soort niemandsland en vervelende buren, en heeft al jaren geen contact meer gehad met haar vader. Als ze hem een geboortekaartje stuurt wacht ze op een reactie.
Dit is een middelmatig boek. De schrijfstijl is niet bijzonder, het verhaal ook niet. Er zit geen enkele spanningsboog in, en het prikkelt niet om verder te lezen. Er zit ook te weinig gevoel in, hoewel het juist daarom zou moeten draaien. Het heeft me op geen enkel moment geraakt, en de humor waarnaar sommige recensies verwijzen heb ik er niet echt in teruggevonden.
Knap debuut van deze Nederlandse. Met veel brille en humor schetst ze het leven van het hoofdpersonage en zorgt zo ook voor een knap tijdsbeeld: er is de moeizame verhouding tot de (narcistische) vader, de worsteling met het moederschap, de zoektocht naar een manier om zin aan het leven te geven, … De roman is bovendien goed opgebouwd. Enig minpunt is dat een overstijgend element ontbreekt (wat misschien ook wel kenmerkend is voor onze tijd). In die zin is de titel van het boek wel accuraat gekozen.
Tragikomisch boek over een moeizame relatie met haar (narcistische) vader, de worsteling met het moederschap en de zoektocht naar een zinvol leven. De beschrijvingen van Kessel hebben vaak iets luchtigs en laconieks. Het tragische zit’m in het zoeken naar betekenis als je bodem mist. 3 sterren omdat de binnenwereld van de hoofdpersoon op afstand blijft waardoor het niet echt raakt.
Geweldig boek, ogenschijnlijk licht maar onwaarschijnlijk diep. Kinderen, leven, ouderschap, boodschappen doen, de dingen des levens komen aan bod door een grappige en vaak ontroerende blik. 100% aan te raden.
Seeing the cover made me smile. I love the colors and the drawing IS the title; how cool is that. Reading the first page made me greedy for more. I loved the thoughts of Maggie because I recognised them. I am looking forward to the second book of this young talented writer!
Het boek omvat een sterk beschreven staaltje loyaliteit die voelbaar is tot in mijn kleine teen. Verder gebeurt er veel en tegelijkertijd niets in het verhaal en moet ik het boek duidelijk even laten bezinken voor mezelf voor ik een review kan schrijven, laat staan een gevatte review.
"En ik verlang naar iemand die zegt dat ik op zijn schouders mag zitten als ik moe ben van het lopen." Over ouderschap en ons verlangen naar nabijheid.
Als je begint wil je doorlezen. Humor verweven met zelfspot en onzekerheid maakt het ook wel herkenbaar. Knap geschreven dit debuut roman en kan niet wachten op haar volgend boek!
“Dat ze beveiligingscamera's hebben is niet vreemd. Iedereen in het dorp heeft camera's. Misschien dat de inwoners van ons dorp voor een kleine gemeente in Azië reality-tv zijn.”
Haar Alfons lijkt op mijn man… Hoe ga je om met iets moeilijks waar niet mee om te gaan is en toch hardnekkig blijft dwingen tot een vorm van omgang. Echt mooi geschreven, mooie vorm gevonden!
Nederlandse literatuur wil wel eens wat zwaar op de hand zijn. Vaak ligt dat aan de ik-ben-zielig-toon die de auteur hanteert. In het debuut Uitzicht van dichtbij valt het ook op, ware het niet dat Megan van Kessel haar zelfmedelijden relativeert met een droge onderkoelde stijl. Het is een beetje als sms-taal, zegt ze tegen Annemieke Bosman in een radio-interview van Opium. De zinnen zijn kort en staccato. Lees hier verder: https://www.literairnederland.nl/rece...
3.5 ster. Vond de stijl erg goed, treffend en klein geschreven met ironie, en soms absurditeit, met mooie wisseling tussen haar leven vroeger met haar vader en haar worsteling nu om te aarden op nieuwe plek. Toch grijpt het me niet zo, misschien omdat het op sommige plekken toch aan de oppervlakte blijft.