Όλοι έχουμε καταραστεί -μία τουλάχιστον φορά. Κάθε κατάρα φανερώνει, και κρύβει, ένα περιστατικό της ζωής, μια ιστορία γεμάτη πάθος, μένος, αγριότητα και αδιαλλαξία. Η κατάρα προκύπτει από κάποια σύγκρουση. Χρειάζεται, για να εκστομιστεί, μια ισχυρή αιτία, που οδηγεί σ' εκείνη την εκρηκτική και οριακή κατάσταση όπου ο αναθεματιστής, επειδή νιώθει ριζική αδυναμία ώστε να υπερασπιστεί το ατομικό δίκαιο -ας σημειωθεί πως εξισώνει το επιμέρους αυτό δίκαιο το καθολικό: το Δίκαιο- με θεμιτό και φυσικό τρόπο απέναντι στον αναθεματιζόμενο, που ζήτησε να προξενήσει, προσωπικό του αναθεματιστή κακό -ο τελευταίος ας σημειωθεί πως εξισώνει το επιμέρους κακό τούτο προς το καθολικό κακό: το Κακό-, βρίσκει σκέπη στην κατάρα. [...]
Πρόκειται για ένα μικρό βιβλιαράκι με κάπου 150 κατάρες. Ένα δηλαδή, όπως λέει ο συγγραφέας, καταρολόγιο. Ο συγγραφέας μάζεψε κατάρες από διάφορα βιβλία, έκανε ένα συμπίλημα, πρόσθεσε μια εισαγωγή και το διακόσμησε με εικόνες από διάφορους ζωγράφους άσχετες με το θέμα του. Οι κατάρες που επέλεξε ο συγγραφέας του βιβλίου δεν έχουν κάποια συνοχή μεταξύ τους. Αυτό προφανώς συνέβη, επειδή ο συγγραφέας επέλεξε κατάρες από βιβλία του 19ου αιώνα ή των αρχών του 20ου αιώνα πχ Που να βγουν τα μάτια σου και να γενούν βούρνες να πίνουν οι κατσικουτάλες!, Να σε κόψει το τάραμα! κτλ και από τα Καλιαρντά του Ηλία Πετρόπουλου που αφορά τη σχετικά σύγχρονη γλώσσα των τραβεστί πχ Που να ζητάς ψωλή και να μη βρίσκεις ούτε δάχτυλο! Που να σου γίνει η ψωλή από πάγο και να μην τολμάς να γαμήσεις για να μη λιώσει!