What do you think?
Rate this book
Letters to Anaïs Nin
Henry Miller Letters To Anais Nin
364 pages, Paperback
First published January 1, 1965
20 people are currently reading
2268 people want to read
About the author
Henry Miller
981 books5,167 followersHenry Valentine Miller was an American novelist, short story writer and essayist. He broke with existing literary forms and developed a new type of semi-autobiographical novel that blended character study, social criticism, philosophical reflection, stream of consciousness, explicit language, sex, surrealist free association, and mysticism. His most characteristic works of this kind are Tropic of Cancer, Black Spring, Tropic of Capricorn, and the trilogy The Rosy Crucifixion, which are based on his experiences in New York City and Paris (all of which were banned in the United States until 1961). He also wrote travel memoirs and literary criticism, and painted watercolors.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
July 2, 2025
«Quando compreendeu que era eu o autor do livro [Trópico de Câncer], a mulher exclamou:"Mas o senhor não tem um ar assim tão obsceno."»
Achei graça a esta frase, pois li os Trópicos às escondidas, com aquela sensação triunfante de estar a transgredir as normas de livros não aconselhados a menores de 18 anos. Outros tempos...
Henry Miller escrevia a Anaïs Nin com uma regularidade surpreendente - avalanchas de cartas - algumas por motivos banais, mas, na generalidade o conteúdo das mesmas era a literatura e as obras de ambos em particular. Miller incentivava Anaïs - mais jovem que ele - a escrever, a não desistir; recomendava-lhe livros, muitos livros, que fui anotando em resmas de papel.
Cartas agitadas...assuntos misturados...urgência em contar tudo sobre a sua vida atribulada: viagens, trabalhos para Hollywood, listas de amigos, amantes e notas para futuros romances.
Eram cúmplices e generosos um com o outro.
Neste livro não há cartas da Anaïs, o que me fez pensar sobre o que ela opinaria. Encontrei a resposta na minha leitura actual, O Diário de Anaïs Nin, Volume I, 1931-1934:
«As cartas de Henry dão-me o sentido da plenitude que sinto raramente. São extraordinárias. Adoro responder-lhes, mas a grandeza delas oprime-me. Mal acabo de responder a uma, ele escreve-me outra. Comentários sobre Proust, listas de livros, descrições, disposições, a sua própria vida, a sua sexualidade infatigável, o modo como se deixa confundir facilmente, emaranhado na acção. Demasiada acção para a minha cabeça. Não admira que eu observe a sua vida, sabendo que nunca poderei viver assim, porque a minha vida é abrandada pelo pensamento, pela necessidade de compreender o que estou a viver.»
[Obrigada, Paula]
Achei graça a esta frase, pois li os Trópicos às escondidas, com aquela sensação triunfante de estar a transgredir as normas de livros não aconselhados a menores de 18 anos. Outros tempos...
Henry Miller escrevia a Anaïs Nin com uma regularidade surpreendente - avalanchas de cartas - algumas por motivos banais, mas, na generalidade o conteúdo das mesmas era a literatura e as obras de ambos em particular. Miller incentivava Anaïs - mais jovem que ele - a escrever, a não desistir; recomendava-lhe livros, muitos livros, que fui anotando em resmas de papel.
Cartas agitadas...assuntos misturados...urgência em contar tudo sobre a sua vida atribulada: viagens, trabalhos para Hollywood, listas de amigos, amantes e notas para futuros romances.
Eram cúmplices e generosos um com o outro.
Neste livro não há cartas da Anaïs, o que me fez pensar sobre o que ela opinaria. Encontrei a resposta na minha leitura actual, O Diário de Anaïs Nin, Volume I, 1931-1934:
«As cartas de Henry dão-me o sentido da plenitude que sinto raramente. São extraordinárias. Adoro responder-lhes, mas a grandeza delas oprime-me. Mal acabo de responder a uma, ele escreve-me outra. Comentários sobre Proust, listas de livros, descrições, disposições, a sua própria vida, a sua sexualidade infatigável, o modo como se deixa confundir facilmente, emaranhado na acção. Demasiada acção para a minha cabeça. Não admira que eu observe a sua vida, sabendo que nunca poderei viver assim, porque a minha vida é abrandada pelo pensamento, pela necessidade de compreender o que estou a viver.»
[Obrigada, Paula]
April 19, 2012
I would give it 5 stars if Nin's letters had also been included. It would be a much fatter book that way, but I would carry it around in a little red wagon.
June 17, 2017
If you are a fan of Anais Nin and Henry Miller as people (not as authors), then this is the book for you. It contains a selection of Miller's letters towards her, so the only unfortunate thing is you only get his side of the conversation. Do not fear, though - it is beautiful and worth it if only just for that. Some of the passages in his letters.... one could write entire books based on his ideas. The description of Greece - and specifically the trip he took to Delphi - is blindingly beautiful. I've liked Miller since forever, but I never thought him capable of this kind of writing, it was absolutely enchanting. I guess he was so good because who was reading the letters was also insanely good. Anyways. Worth it for those who like epistolary works and catching a glimpse into the life of an author in the 30s and 40s.
January 9, 2015
Anaïs Nin...
"Um homem jamais pode entender o tipo de solidão que uma mulher experimenta. Um homem se deita sobre o útero da mulher apenas para se fortalecer, ele se nutre desta fusão, se ergue e vai ao mundo, a seu trabalho, a sua batalha, sua arte. Ele não é solitário. Ele é ocupado. A memória de nadar no líquido aminótico lhe dá energia, completude. A mulher pode ser ocupada também, mas ela se sente vazia. Sensualidade para ela não é apenas uma onda de prazer em que ela se banhou, uma carga elétrica de prazer no contato com outra. Quando o homem se deita sobre o útero dela, ela é preenchida, cada ato de amor, ter o homem dentro dela, um ato de nascer e renascer, carregar uma criança e carregar um homem. Toda vez que o homem deita em seu útero se renova no desejo de agir, de ser. Mas para uma mulher, o climax não é o nascimento, mas o momento em que o homem descansa dentro dela".
Angela Anaïs Juana Antolina Rosa Edelmira Nin y Culmell
Anaïs Nin
(21 de fevereiro de 1903 — 14 de janeiro de 1977)
Anaïs Nin tornou-se famosa pela publicação de diários pessoais.Foi amante de Henry Miller e só permitiu que seus diários fossem publicados após a morte de seu marido Hugh Guiler(homem ideal)...
Escritos com conteúdo erótico.Fala de amor...
* "O erotismo é uma das bases do conhecimento de nós próprios, tão indispensável como a poesia".
*"A única anormalidade é a incapacidade de amar".
*"O único transformador, o único alquimista que muda tudo em ouro, é o amor. O único antídoto contra a morte, a idade, a vida vulgar, é o amor".
"Um homem jamais pode entender o tipo de solidão que uma mulher experimenta. Um homem se deita sobre o útero da mulher apenas para se fortalecer, ele se nutre desta fusão, se ergue e vai ao mundo, a seu trabalho, a sua batalha, sua arte. Ele não é solitário. Ele é ocupado. A memória de nadar no líquido aminótico lhe dá energia, completude. A mulher pode ser ocupada também, mas ela se sente vazia. Sensualidade para ela não é apenas uma onda de prazer em que ela se banhou, uma carga elétrica de prazer no contato com outra. Quando o homem se deita sobre o útero dela, ela é preenchida, cada ato de amor, ter o homem dentro dela, um ato de nascer e renascer, carregar uma criança e carregar um homem. Toda vez que o homem deita em seu útero se renova no desejo de agir, de ser. Mas para uma mulher, o climax não é o nascimento, mas o momento em que o homem descansa dentro dela".
Angela Anaïs Juana Antolina Rosa Edelmira Nin y Culmell
Anaïs Nin
(21 de fevereiro de 1903 — 14 de janeiro de 1977)
Anaïs Nin tornou-se famosa pela publicação de diários pessoais.Foi amante de Henry Miller e só permitiu que seus diários fossem publicados após a morte de seu marido Hugh Guiler(homem ideal)...
Escritos com conteúdo erótico.Fala de amor...
* "O erotismo é uma das bases do conhecimento de nós próprios, tão indispensável como a poesia".
*"A única anormalidade é a incapacidade de amar".
*"O único transformador, o único alquimista que muda tudo em ouro, é o amor. O único antídoto contra a morte, a idade, a vida vulgar, é o amor".
September 2, 2015
Not usually one for real people's lives, but this is superlative insights into a life extraordinary.
November 28, 2019
Yalnızca aşk mektupları değil, aynı zamanda iki yazarın edebi gelişimine ışık tutan bir kitap. Arka planda savaş, Amerika'ya göç ve savaş sonu geri dönüş hikayesi. Dönemin yayıncılarının ve yazarların koşullarını da sergileyen mektuplar... Ama en önemlisi büyük bir dayanışma hikayesi. Önce Anais Nin, Henry Miller'ı ayakta tutarken sonra da Miller'ın Nin'i ayakta tutması...
November 13, 2025
[Anaïs:]
Başta söz vardı, ama Tanrı Sözü’nün belirebilmesi için önce bir tür ayrılık olması gerekliydi. Kendini varoluşun koynundan koparması için bir ihtiyaç, insani bir ihtiyaç olması gerekiyordu. Söz daima daha mükemmel bir halin, kelimelere dökülmeyecek, betimlenemeyecek bir birlik veya birlikteliğin yadigârı. Yaratılış daima zordur çünkü kaybedileni geri kazanma uğraşıdır. Geri kazanabilmemiz için önce kendimizi terk edilmiş hissetmemiz gerekiyor.
Yaratılışın tüm sevinç ve korkularını biliyorsun. Konuşmayı öğrendiğinden beri Tanrı’yı oynuyorsun. Zürriyete tahsis ettiğin o Neptün atlasına, birliktelik ve ayrılıklarının başkalaşımlarını kaydettin. Kaybedenler için hem gemi, hem de ahit. Geminin inşasına, gerçek bir denizci gibi, suların üzerinde başladın. Onu, hiçliğin sularına emanet ediyorsun. Geminin pruvasına kendi suretini oyuyorsun. Orada hareketsizce kalıyor, suyu bitmek tükenmek bilmeksizin ayırıyorsun. Rüzgâr nereye eserse oraya dönüyorsun. Günlük benim için pusulanın hareketli iğnesine benziyor. Daima kuzeyi gösterse de, gemiyle ve gemiyi idare edenlerle ve geminin istikametini belirleyen dalgayla birlikte hareket ediyor. Geminin ebediyen suda kalacağını düşünürsek, ki öyle olacağına şüphe yok, yıldızlar değişim geçirdikçe onun istikameti de değişecek. Yönü daima kuzey olacak, ama yolculuk eliptik bir yolculuk olacak, enlem ve boylamındansa içinde olduğu iklim değişecek. Sonsuz seyir defterinin değiştirilemez olan tek tarafı, senin el yazın. İmza daima senin, daima çevik, kesin ve okunur kalacak...
değişimin ötesindeki bir noktadan yazıyorsun. Değişimin değişmezliğinin, başkalaşımların sonsuzluğunun kaydını tutuyorsun. Yaratmaktansa yaratılışı kayda almayı seçtin...
Hayatın içi boş kabını bıkmadan doldurmaya uğraşıyorsun. Başta kelimenin tam anlamıyla şeyler -hayatın besinini ve maddesini- dağıtarak, sonra da bunun beyhude bir uğraş olduğunu fark edip, sana gelen herkesin ihtiyaçlarını asla karşılamayacağını görerek, somun ve balıkları yaşam şarabına çeviriyor, yaşam bağışlayabilecek tek şey olan sonsuz bilgelik çeşmesinden su dağıtmaya başlıyorsun.
Ve sonunda da onun bile yeterli olmadığını, yeterince etki bırakmadığını fark ediyorsun [...]
İnsan balinanın içinde oturmuş değişen sıcaklığı kaydeder, içsel dinamizminin taslağını çıkarırken, büyük balina derin suları yarmaya devam ediyor. Mürekkebi, kalemi, fırçayı bırakıp büyük balinanın ta kendisine dönüşmeliyiz. Gerçek tecrübeler ötede, balinanın içinde yüzdüğü derin sularda yatıyor. Dünyayı beslediğini zannediyorsun - hâlbuki tek yaptığın balinayı beslemek [...].
Sık sık söylediğim gibi, yimi bir yaşımdan bugüne olan hayatımın bir yoldan sapmadan ibaret olduğunu söylerken kastettiğim, uğraşlarımın büyük kısmını kendimi dünyaya adapte etme doğrultusundaki meyvesiz mücadeleye harcadığım. Bu adaptasyonların sonuncusu, kendini, dünyayı yazar kimliğimin yaratıcı gücüyle fethetmeye veya baştan çıkarmaya çalışmak olarak gösterdi [...].
İnsan, kendini hiç tereddüt etmeksizin takdir edince dünyayla öyle bir ahenk içine giriyor ki, başkalarına olan vazifesini düşünmesine gerek kalmıyor. İnsan başkalarında acı veya keder veya hayal kırıklığına yol açabileceğini tamamen unutuyor çünkü hareketleri ve sözleri öylesine şeffaflaşıyor ki yüreğinin istedikleri daima aşikâr oluyor. Korku, insan istese bile kötülük edemeyeceğine inanmaya başlayınca, gerçek isteklerine aykırı hareket etmek artık aklına bile gelmeyince, tamamen kayboluyor. Davranışlarımızın başkalarını incitebileceğini düşünüyoruz, ama böyle düşünmemizin tek nedeni karşımızdakinin zekâsı ve anlayışına yeterince saygı duymamamız. Bize hayran olan veya bizi seven insanların bunu yapmaktaki tek nedeninin iyi özelliklerimiz olduğunu zannediyoruz. Hâlbuki genelde, karşımızdaki insan zayıflıklarımızın tamamıyla farkında, kötü davranışlarımıza kendimizden bile daha hazırlıklı oluyor [...]
Henry
[Villa Seurat]
Pazartesi gecesi [22 Mayıs, 1939]
Anaïs Nin ve Henry Miller’ın Mektupları,1932-1953 ( A Litarete Passion )
Başta söz vardı, ama Tanrı Sözü’nün belirebilmesi için önce bir tür ayrılık olması gerekliydi. Kendini varoluşun koynundan koparması için bir ihtiyaç, insani bir ihtiyaç olması gerekiyordu. Söz daima daha mükemmel bir halin, kelimelere dökülmeyecek, betimlenemeyecek bir birlik veya birlikteliğin yadigârı. Yaratılış daima zordur çünkü kaybedileni geri kazanma uğraşıdır. Geri kazanabilmemiz için önce kendimizi terk edilmiş hissetmemiz gerekiyor.
Yaratılışın tüm sevinç ve korkularını biliyorsun. Konuşmayı öğrendiğinden beri Tanrı’yı oynuyorsun. Zürriyete tahsis ettiğin o Neptün atlasına, birliktelik ve ayrılıklarının başkalaşımlarını kaydettin. Kaybedenler için hem gemi, hem de ahit. Geminin inşasına, gerçek bir denizci gibi, suların üzerinde başladın. Onu, hiçliğin sularına emanet ediyorsun. Geminin pruvasına kendi suretini oyuyorsun. Orada hareketsizce kalıyor, suyu bitmek tükenmek bilmeksizin ayırıyorsun. Rüzgâr nereye eserse oraya dönüyorsun. Günlük benim için pusulanın hareketli iğnesine benziyor. Daima kuzeyi gösterse de, gemiyle ve gemiyi idare edenlerle ve geminin istikametini belirleyen dalgayla birlikte hareket ediyor. Geminin ebediyen suda kalacağını düşünürsek, ki öyle olacağına şüphe yok, yıldızlar değişim geçirdikçe onun istikameti de değişecek. Yönü daima kuzey olacak, ama yolculuk eliptik bir yolculuk olacak, enlem ve boylamındansa içinde olduğu iklim değişecek. Sonsuz seyir defterinin değiştirilemez olan tek tarafı, senin el yazın. İmza daima senin, daima çevik, kesin ve okunur kalacak...
değişimin ötesindeki bir noktadan yazıyorsun. Değişimin değişmezliğinin, başkalaşımların sonsuzluğunun kaydını tutuyorsun. Yaratmaktansa yaratılışı kayda almayı seçtin...
Hayatın içi boş kabını bıkmadan doldurmaya uğraşıyorsun. Başta kelimenin tam anlamıyla şeyler -hayatın besinini ve maddesini- dağıtarak, sonra da bunun beyhude bir uğraş olduğunu fark edip, sana gelen herkesin ihtiyaçlarını asla karşılamayacağını görerek, somun ve balıkları yaşam şarabına çeviriyor, yaşam bağışlayabilecek tek şey olan sonsuz bilgelik çeşmesinden su dağıtmaya başlıyorsun.
Ve sonunda da onun bile yeterli olmadığını, yeterince etki bırakmadığını fark ediyorsun [...]
İnsan balinanın içinde oturmuş değişen sıcaklığı kaydeder, içsel dinamizminin taslağını çıkarırken, büyük balina derin suları yarmaya devam ediyor. Mürekkebi, kalemi, fırçayı bırakıp büyük balinanın ta kendisine dönüşmeliyiz. Gerçek tecrübeler ötede, balinanın içinde yüzdüğü derin sularda yatıyor. Dünyayı beslediğini zannediyorsun - hâlbuki tek yaptığın balinayı beslemek [...].
Sık sık söylediğim gibi, yimi bir yaşımdan bugüne olan hayatımın bir yoldan sapmadan ibaret olduğunu söylerken kastettiğim, uğraşlarımın büyük kısmını kendimi dünyaya adapte etme doğrultusundaki meyvesiz mücadeleye harcadığım. Bu adaptasyonların sonuncusu, kendini, dünyayı yazar kimliğimin yaratıcı gücüyle fethetmeye veya baştan çıkarmaya çalışmak olarak gösterdi [...].
İnsan, kendini hiç tereddüt etmeksizin takdir edince dünyayla öyle bir ahenk içine giriyor ki, başkalarına olan vazifesini düşünmesine gerek kalmıyor. İnsan başkalarında acı veya keder veya hayal kırıklığına yol açabileceğini tamamen unutuyor çünkü hareketleri ve sözleri öylesine şeffaflaşıyor ki yüreğinin istedikleri daima aşikâr oluyor. Korku, insan istese bile kötülük edemeyeceğine inanmaya başlayınca, gerçek isteklerine aykırı hareket etmek artık aklına bile gelmeyince, tamamen kayboluyor. Davranışlarımızın başkalarını incitebileceğini düşünüyoruz, ama böyle düşünmemizin tek nedeni karşımızdakinin zekâsı ve anlayışına yeterince saygı duymamamız. Bize hayran olan veya bizi seven insanların bunu yapmaktaki tek nedeninin iyi özelliklerimiz olduğunu zannediyoruz. Hâlbuki genelde, karşımızdaki insan zayıflıklarımızın tamamıyla farkında, kötü davranışlarımıza kendimizden bile daha hazırlıklı oluyor [...]
Henry
[Villa Seurat]
Pazartesi gecesi [22 Mayıs, 1939]
Anaïs Nin ve Henry Miller’ın Mektupları,1932-1953 ( A Litarete Passion )
May 9, 2021
Gunther Stuhlmann, el editor de este libro editado en 1979, escribe en su prefacio que estas cartas se pueden leer como una autobiografía, como un autorretrato de Henry Miller. Y sin dudas es esa la sensación que me dejó al terminarlo, sumado a las ganas de seguir leyendo sus libros cuyos procesos se atisban entre estas páginas.
En esta edición no se incluyen las cartas que escribe Anaïs ni tampoco se insinúa ni siquiera la relación amorosa-erótica que tuvieron (el libro fue editado cuando todavía estaban vivas personas que podrían haberse visto perjudicadas por esa revelación), por lo que si bien se deja expuesta la amistad de largos años entre ellos, el protagonista de este libro es sólo Miller.
La primera parte está más bien compuesta de discusiones intelectuales, sobre algunos procesos de escritura pero sobre todo de los libros que leen y analizan. Después, de a poco, se va convirtiendo en un diario de viaje: Miller viaja a Grecia y queda alucinado pero después vuelve a Norteamérica y hace un largo viaje en carretera a lo largo de casi todo el país. Por último, se establece en California, coquetea con el mundo del cine y se asienta. Nunca deja de escribir.
Claro que me hubiese encantado leer también el lado de Anaïs y además la edición sin censura de estas cartas es inconseguible por estos pagos. Pero lo cierto es que es un libro que disfruté mucho leer, que subrayé un montón, y que, lo más importante, me dieron ganas de leer todo lo que escribió este hombre.
En esta edición no se incluyen las cartas que escribe Anaïs ni tampoco se insinúa ni siquiera la relación amorosa-erótica que tuvieron (el libro fue editado cuando todavía estaban vivas personas que podrían haberse visto perjudicadas por esa revelación), por lo que si bien se deja expuesta la amistad de largos años entre ellos, el protagonista de este libro es sólo Miller.
La primera parte está más bien compuesta de discusiones intelectuales, sobre algunos procesos de escritura pero sobre todo de los libros que leen y analizan. Después, de a poco, se va convirtiendo en un diario de viaje: Miller viaja a Grecia y queda alucinado pero después vuelve a Norteamérica y hace un largo viaje en carretera a lo largo de casi todo el país. Por último, se establece en California, coquetea con el mundo del cine y se asienta. Nunca deja de escribir.
Claro que me hubiese encantado leer también el lado de Anaïs y además la edición sin censura de estas cartas es inconseguible por estos pagos. Pero lo cierto es que es un libro que disfruté mucho leer, que subrayé un montón, y que, lo más importante, me dieron ganas de leer todo lo que escribió este hombre.
September 27, 2023
4.5 ⭐️
Las cartas, diarios y correspondencia de escritores me parecen la forma más íntima de conocer sus pensamientos, su esencia, su personalidad y alma.
Estas cartas a Anaïs fueron una forma increíble de ver el mundo a través de Henry Miller; su forma única de describir situaciones, paisajes y ciudades era tan completa… sus comparaciones de personas, lugares con otros escritores, libros, pinturas, películas era tan acertada que podía imaginármelo todo sin ninguna complicación en mi mente.
Sin duda la primera mitad del libro (cuando él vivía en Europa) fue más detallada, mágica y cinematográfica. Creo que perdió un poco de esa chispa cuando escribió ya viviendo en América.
Disfruté tanto de este libro porque Henry compartía y recomendaba libros, películas, autores, lugares… y así fui aprendiendo poquito de cada cosa que a él le emocionaba y hacía que su existencia en una situación de carencia fuera soportable.
Las cartas, diarios y correspondencia de escritores me parecen la forma más íntima de conocer sus pensamientos, su esencia, su personalidad y alma.
Estas cartas a Anaïs fueron una forma increíble de ver el mundo a través de Henry Miller; su forma única de describir situaciones, paisajes y ciudades era tan completa… sus comparaciones de personas, lugares con otros escritores, libros, pinturas, películas era tan acertada que podía imaginármelo todo sin ninguna complicación en mi mente.
Sin duda la primera mitad del libro (cuando él vivía en Europa) fue más detallada, mágica y cinematográfica. Creo que perdió un poco de esa chispa cuando escribió ya viviendo en América.
Disfruté tanto de este libro porque Henry compartía y recomendaba libros, películas, autores, lugares… y así fui aprendiendo poquito de cada cosa que a él le emocionaba y hacía que su existencia en una situación de carencia fuera soportable.
December 28, 2013
could not put it down. sad when Miller's letters to Mme Nin stopped.
November 30, 2023
kurgu dışı kitaplara yıldız verme meselesi biraz düşündürüyor.. yani çok iyiydi bu mektuplaşmalar, iki yazar arasında on yıllara yayılan bir ilişkinin izleri, yaratım sancıları, sıkıntıları, sevinçleri, okudukları, izledikleri, tanıştıkları, sevdikleri, sevmediklerini paylaşmaları.. çok güzel bir hatıra tüm insanlığa..
August 28, 2019
Uff, demasiado largo. Despertó mi interés en su obra. Creo que lo mejor que pude haber hecho es leer en simultáneo Trópico de Cáncer, pude asimilarlo mejor, comprender y hasta identificarme un poco con el bueno de HVM.
November 2, 2025
Çeviri kelimenin tam anlamıyla berbat!
November 26, 2025
un pervertido en toda regla
March 12, 2013
Je n'ai pas beaucoup aimé. Henry Miller semble beaucoup moins passionné par Anaïs Nin que l'inverse. En fait, il a trois occupations, réclamer de l'argent à son entourage pour voyager, allé dans les cafés et, Anaïs Nin. Il y a quelques descriptions par-çi, par-là, des lieux qu'il visite. Malheureusement, il ne semble aimé rien d'autre que Paris. C'est terne et sans vie.
June 28, 2019
Letters exchanged between people of a literary persuasion are guaranteed to be interesting.
November 18, 2023
Loved it.
Want to read
March 1, 2019READ HARDER 2019: AN EPISTOLARY NOVEL OR COLLECTION OF LETTERS
Displaying 1 - 18 of 18 reviews