Η φλόγα, η φωτιά κι η στάχτη

by Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης

Καλοκαίρι, Ελλάδα, σήμερα.

Η Μανωλία, η Εριέττα, και η Θέτιδα είναι φίλες από παιδιά. Η πρώτη δυναμική, η δεύτερη ρομαντική, η τρίτη επαναστάτρια, και η καθεμιά έχει τραβήξει τον δικό της δρόμο στη ζωή. Διατηρούν πλέον τυπικές φιλικές σχέσεις, μα, ενόψει του γάμου της Μανωλίας, αποφασίζουν να περάσουν μαζί λίγες ημέρες διακοπών στη Σκιάθο για να θυμηθούν τα παλιά. Εκείνο που φαντάζει ως διέξοδος αποδεικνύεται δύσκολο, καθώς το παρελθόν κρύβει μυστικά και πονάει σαν θα το σκαλίσουν, ενώ, επειδή συνεχίζει να επηρεάζει το παρόν, θα κληθεί η μία να βρεθεί αντιμέτωπη της άλλης.

Τρεις ασυμβίβαστες γυναίκες με διαφορετικές προσωπικότητες, η καθεμιά με τα μυστικά της, που κάποια επιλέγουν να εκμυστηρευτούν και άλλα να τα αποκρύψουν, μας διηγούνται το πώς βλέπουν τη ζωή, τους άντρες, τις γυναίκες, τους εαυτούς τους και φυσικά τις φίλες τους. Ένα μυθιστόρημα με έντονη τη μυρωδιά των ’80s, που μιλάει για τα μυστικά των ανθρώπων και εκείνα που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε στον ίδιο μας τον εαυτό, καταλήγοντας στο ερώτημα: Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται και όλα τα μυστικά μαθαίνονται, τότε τι κάνεις; Τα αντιμετωπίζεις γραπώνοντας το ρίσκο ή συνεχίζεις τα ψέματα; Όταν η φλόγα θα ανάψει, θα ακολουθήσει η φωτιά, και αν δεν την προλάβεις, θα γίνουν όλα στάχτη.

328 pages, Paperback

Published January 1, 2022

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Τρεις φίλες αποφασίζουν να περάσουν μαζί τις διακοπές τους στη Σκιάθο, μόνο που η ανεμελιά και η χαλάρωση που ονειρεύονται θα αντικατασταθεί γρήγορα από κρυμμένα μυστικά, αλήθειες που πονάνε και ένταση στη μεταξύ τους σχέση. Τι πραγματικά φταίει και διαλύεται η παρέα τους; Πώς θα βοηθήσει η εκδρομή να τα ξαναβρούν μεταξύ τους και με τον εαυτό τους; Πόσο εύκολα μετατρέπεται η φλόγα σε φωτιά και πόση στάχτη αφήνει πίσω της;

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης επιστρέφει μ’ ένα δυνατό και συναρπαστικό μυθιστόρημα αφιερωμένο στις γυναίκες από έναν άντρα που τις γνώρισε και τις σεβάστηκε, τις αγάπησε και τις συγχώρεσε και τώρα ασχολήθηκε με σεβασμό και με προσοχή με την ψυχοσύνθεσή τους και με την ολότητά τους, με τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά τους. Είναι η ιστορία τριών γυναικών που γνωρίζονται από παιδιά και έφτασαν μαζί τα τριάντα χρόνια φιλίας, μόνο που πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Η Μανωλία είναι κυνική, απόλυτη, πικρόχολη, ανυποχώρητη, ζητά την επιβεβαίωση, δρα και συμπεριφέρεται σαν μπεμπέκα. Η Εριέττα είναι υπέρβαρη, ρομαντική, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και έρμαιο των αντρών, βυθισμένη στα βιβλία που διαβάζει. Η Θέτιδα είναι ομοφυλόφιλη, ευαίσθητη πάνω στο θέμα της ταυτότητάς της αλλά όχι και στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων («Όλα αυτά, περισσότερο σε ξεχώριζαν παρά σε προσάρμοζαν στην κοινωνία», σελ. 24), έχει μαγαζί με είδη φαρμακευτικής κάνναβης, είναι συνειδητοποιημένη και τσαμπουκαλεμένη. Η μεταξύ τους σχέση κάποτε ήταν σημαντική, τώρα όμως ένας είναι ο συνδετικός κρίκος, μιας και οι άλλες δύο δεν τα πάνε πλέον καλά μεταξύ τους. Έχουν πάρει από καιρό χωριστούς δρόμους και διατηρούν τη φιλία θαρρείς από υποχρέωση, τι θα πετύχουν λοιπόν με τις κοινές διακοπές;

Το μυθιστόρημα αρχικά φαίνεται μίσανδρο, μιας και τουλάχιστον η Μανωλία έχει πια καταλήξει πως οι άντρες είναι μαλάκες και δεν ξέρουν να φλερτάρουν, η Εριέττα έχει δεχτεί πως ως σώμα και ως γυναίκα δεν μετράει σε μια παρέα αντρών, η Θέτιδα, παρά τις επιλογές της, προσπαθεί μέσα από τις ιστορίες των φιλενάδων της να δει τους άντρες όσο γίνεται πιο αποστασιοποιημένα, σταδιακά όμως το κείμενο αρχίζει να δείχνει και την άλλη πλευρά των πραγμάτων, όχι όμως υποστηρίζοντας πως το δίκιο είναι των αντρών που κάνουν τις γνωστές τους επιλογές ούτε όμως και των γυναικών. «Η πραγματικότητα είναι πως εκεί έξω όλες οι σχέσεις περνάνε κρίση και γίνεται μακελειό. Η πραγματικότητα είναι πως ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για ρομάντζα και πως ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, καταπώς τον συμφέρει» (σελ. 42). Τα λάθη, οι επιπολαιότητες και οι βλακείες γίνονται και από τα δύο φύλα λόγω της γνωστής ανασφάλειας, του φόβου και του εγωισμού. Αυτή η ισορροπία και ταυτόχρονα το συναρπαστικό στυλ αφήγησης με κράτησαν ως το τέλος, γιατί πραγματικά ήθελα να δω τι θα απογίνουν αυτές οι τρεις γυναίκες ως προσωπικότητες αλλά και ως φίλες. Τι άλλαξε από τα απλά πράγματα στην εφηβεία που μας έκαναν όλους ευτυχισμένους και φτάσαμε στις δυσκολίες που φέρνουν όλες οι σχέσεις;

Με πρωτοπρόσωπη αφήγηση εναλλάξ μεταξύ των τριών γυναικών βλέπουμε όλες τις οπτικές γωνίες, διεισδύουμε σε τρεις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες και βιώνουμε μια ποικιλία γεγονότων και συναισθημάτων που τις οδήγησαν σε αυτό που είναι, που σκέφτονται και που αισθάνονται σήμερα. Πρόκειται για τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, που η κάθε μια παίρνει τη σειρά της για να σχολιάσει τις άλλες δύο κι έτσι δημιουργείται από τις μικρές αυτές ψηφίδες ένα ποικιλόμορφο παζλ που τονίζει τις διαφορές τους και τα κοινά τους στοιχεία. Κάθε μια τους είναι γυναίκα σημερινή, κάπου την έχουμε συναντήσει. Στο μυθιστόρημα προσπαθούν να λειάνουν τις γωνίες τους η κάθε μία, να βρουν τον εαυτό τους και τα σωστά πατήματα της μεταξύ τους σχέσης, να καταλάβουν σοβαρά τις πταίει για τις ως τώρα αποτυχίες τους, κυρίως στον συναισθηματικό τομέα. Προβλήματα μεταξύ τους, προβλήματα με τις ζωές τους, προβλήματα με τον εαυτό τους, όλα αυτά τις πιέζουν και γι’ αυτό ξεσπάνε, μαλώνουν και τα ξαναβρίσκουν, ψάχνουν και αναρωτιούνται. «Σε απασχολεί μονάχα το ότι είσαι γυναίκα και για μια γυναίκα τα πράγματα είναι πάντα πιο ζόρικα» (σελ. 24).

Το κείμενο αφθονεί σε σκέψεις και σχόλια, ο λόγος όμως ρέει αβίαστα και ο συγγραφέας ξέρει πώς να κρατήσει την προσοχή του αναγνώστη. Μου έχει τύχει παρόμοιας θεματολογίας μυθιστορήματα είτε να προσπερνώ σελίδες τους είτε να σταματώ την ανάγνωση γιατί δεν κατάφερα να μπω στον κύκλο των ηρωίδων τους, εδώ όμως όσο διάβαζα έφτιαχνα εικόνες, μου προκαλούνταν συναισθήματα και αγωνία για τη συνέχεια. Άλλωστε στη Σκιάθο συμβαίνουν και ανατρεπτικά γεγονότα που ενισχύουν ή αλλάζουν τους χαρακτήρες των ηρωίδων κι έτσι ήθελα να μάθω τι θα συμβεί μετά, θα φτιάξουν οι σχέσεις τους, θα καταλάβουν κάποια πράγματα, θα αλλάξουν ή θα μείνουν ίδιες; Κι όσο πλησιάζουμε στο τέλος τόσο οι τρεις κοπέλες καλούνται να πάρουν αποφάσεις σε καταστάσεις που έρχονται ακάλεστες να φορτωθούν στον ήδη βεβαρυμένο ψυχισμό τους και να αποφασίσουν αν ταιριάζουν για να παραμείνουν φίλες μετά από όλα αυτά ή πρέπει επιτέλους να το διαλύσουν. «Η φλόγα, η φωτιά και η στάχτη» είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει αληθινές γυναίκες της σημερινής μας εποχής και τις ρίχνει σ’ έναν κυκεώνα προβλημάτων και διλημμάτων, για να δείξει τις δυσκολίες των σχέσεων, τη σημασία της ειλικρίνειας απέναντι στους άλλους μα κυρίως στον εαυτό μας και να απεικονίσει προβληματισμούς που όλους μάς έχουν απασχολήσει. Λύσεις υπάρχουν αλλά οι αντιδράσεις ποικίλλουν κι όλα αυτά δημιουργούν ένα τρυφερό κείμενο χωρίς υπερβολές και περιττές παραγράφους. «Στη ζωή δεν εισπράττεις εκείνο που σου αξίζει αλλά εκείνο που διεκδικείς με τσαμπουκά…» (σελ. 90). Και στο κάτω κάτω: «Αυτή η ζωή μάς δόθηκε και αυτή θα περπατήσουμε όπως μπορούμε (σελ. 220).

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7...

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2022/07/24...

Έαν υπάρχει κάτι που να χαρακτηρίζει τον συγγραφέα Γεώργιο Τζιτζικάκη είναι η αλήθεια του λόγου του. Δύναται μέσα από τα βιβλία του να μας μιλήσει για αλήθειες της ζωής,πάντα με έναν δικό του τρόπο. Ίσως ο λόγος του να μοιάζει κυνικός,καυστικός,επικριτικός,αιχμηρός,για κάποιους/ες θρασύς,μα δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι πάνω απ'όλα είναι στοχευμένος καί τόσο αφοπλιστικός καί καθηλωτικός,που ακόμη κι αν διαφωνείς μαζί του,δεν μπορείς να αντισταθείς καί να μην ολοκληρώσεις την ανάγνωση των βιβλίων του. Εγώ μπορεί να άργησα να γνωρίσω την πένα του καί να έχω διαβάσει μόνο 3 δικά του έργα (τα τελευταία κατά σειράς έκδοσης,συμπεριλαμβανομένου κι αυτού για το οποίο θα σας μιλήσω σήμερα),αλλά νιώθω μία ιδιαίτερη ευφορία καί προσμονή αναμένοντας να διαβάσω κάθε νέο του βιβλίο.

Ένα από τα αγαπημένα μου,επίσης,στοιχεία στα βιβλία του συγγραφέα είναι η εύστοχη επιλογή των τίτλων,που με βάζουν κάθε φορά να προσπαθώ να βρω το βαθύτερο νόημα πίσω από τις λέξεις. Σαν ένα άλλο κυνήγι χαμένου θησαυρού που θα ξεκλείδωνε καίρια στοιχεία για την ομαλή ένταξή μου στο κλίμα της υπόθεσης,αλλά καί θα μου φανέρωναν κάποια πράγματα γύρω από εκείνη. Άραγε,εδώ ο τίτλος ''Η φλόγα, η φωτιά κι η στάχτη" τί να δήλωνε πέρα από το προφανές; Η φλόγα εξελίσσεται σε φωτιά που όταν σβήνει αφήνει πίσω της στάχτη. Ή μήπως είναι κάτι παραπάνω; Κι αν ναι,πώς αυτά θα ταίριαζαν στην παρούσα ιστορία;

"Καλοκαίρι, Ελλάδα, σήμερα. Η Μανωλία, η Εριέττα, και η Θέτιδα είναι φίλες από παιδιά. Η πρώτη δυναμική, η δεύτερη ρομαντική, η τρίτη επαναστάτρια, και η καθεμιά έχει τραβήξει τον δικό της δρόμο στη ζωή. Διατηρούν πλέον τυπικές φιλικές σχέσεις, μα, ενόψει του γάμου της Μανωλίας, αποφασίζουν να περάσουν μαζί λίγες ημέρες διακοπών στη Σκιάθο για να θυμηθούν τα παλιά. Εκείνο που φαντάζει ως διέξοδος αποδεικνύεται δύσκολο, καθώς το παρελθόν κρύβει μυστικά και πονάει σαν θα το σκαλίσουν, ενώ, επειδή συνεχίζει να επηρεάζει το παρόν, θα κληθεί η μία να βρεθεί αντιμέτωπη της άλλης. Τρεις ασυμβίβαστες γυναίκες με διαφορετικές προσωπικότητες, η καθεμιά με τα μυστικά της, που κάποια επιλέγουν να εκμυστηρευτούν και άλλα να τα αποκρύψουν, μας διηγούνται το πώς βλέπουν τη ζωή, τους άντρες, τις γυναίκες, τους εαυτούς τους και φυσικά τις φίλες τους. Ένα μυθιστόρημα με έντονη τη μυρωδιά των ’80s, που μιλάει για τα μυστικά των ανθρώπων και εκείνα που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε στον ίδιο μας τον εαυτό, καταλήγοντας στο ερώτημα: Όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται και όλα τα μυστικά μαθαίνονται, τότε τι κάνεις; Τα αντιμετωπίζεις γραπώνοντας το ρίσκο ή συνεχίζεις τα ψέματα; Όταν η φλόγα θα ανάψει, θα ακολουθήσει �� φωτιά, και αν δεν την προλάβεις, θα γίνουν όλα στάχτη." (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Όλοι κι όλες συμφωνούμε πως η φιλία είναι ιερή καί παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Ειδικά εκείνες οι φιλίες που γεννιούνται στην παιδική καί εφηβική ηλικία,που περνάνε από πόσα στάδια καί δείχνουν πως θα κρατήσουν για πάντα. Ή όχι; Μήπως κι αυτό είναι μία ακόμη ηθελημένη μας ψευδαίσθηση; Ας είμαστε ειλικρινείς. Οι σχέσεις,όπως καί οι φιλικές,είναι ζωντανοί οργανισμοί καί διαρκώς χρειάζονται την πρέπουσα φροντίδα για να διατηρηθούν. Εξελίσσονται με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει καί με εμάς τους ανθρώπους. Αλλάζουν οι απαιτήσεις,οι επιθυμίες,οι συνθήκες,ακόμη καί τα συναισθήματα. Αναμενόμενο,λοιπόν,από αυτή την φλόγα του παρελθόντος που είχε ανάψει την φωτιά,να έχει μείνει πίσω μόνο στάχτη.

Ο συγγραφέας θα μιλήσει για την φιλία τριών γυναικών που γεννήθηκε την δεκαετία του '80 καί τριάντα χρόνια μετά αναζητεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες της σαν το άλλο μυθικό πτηνό τον Φοίνικα. Πόσο εφικτό,όμως,είναι κάτι τέτοιο όταν τα μυστικά,που όλοι κι όλες κρατάμε για τον εαυτό μας καί δεν μοιραζόμαστε ούτε καν με τους φίλους καί τις φίλες μας,έρθουν στην επιφάνεια; Η φωτιά θα μας κάψει,ή,η φιλία που δείχνει να αργοσβήνει,θα αναζωογονηθεί καί θα πατήσει πάνω σε πιο στέρεες βάσεις;

Διαβάζοντας το βιβλίο,εκτίμησα δε πολύ το γεγονός πως ο συγγραφέας εξιστορεί την ιστορία εναλλάξ από την μεριά καί των τριών γυναικών πρωταγωνιστριών. Γυναίκες αληθοφανείς με τις όποιες εμπειρίες ζωής,λάθη,πάθη καί επιθυμίες. Γυναίκες που μπορεί να έχουμε συναναστραφεί,ή,ακόμα καί να φέρουν ίδια χαρακτηριστικά με εμάς. Δείτε το βιβλίο σαν μία ακόμη προσπάθεια σκιαγράφησης της γυναικείας φύσης καί ψυχολογίας,-μέσα στα πλαίσια της μυθοπλασίας καί την όποια υπερβολή-,από μεριάς του συγγραφέα με σεβασμό καί αγάπη για όλες τις γυναίκες.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!

https://vivliovamon.blogspot.com/2022...

[Kontogianni Litsa · Rating 5 out of 5]

ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Αυτό το βιβλίο του κυρίου Τζιτζικάκη ήταν για μένα μια μεγάλη έκπληξη, γιατί αποδεικνύει το πόσο καλός γνώστης της γυναικείας ψυχολογίας είναι. Καταφέρνει και μπαίνει με μεγάλη επιτυχία «στα παπούτσια» ενός γυναικείου χαρακτήρα.
Αυτή η ιστορία που μας διηγείται ο συγγραφέας μας πατάει απόλυτα στη πραγματικότητα. Το λέω αυτό γιατί σε αυτό του το πόνημα το θέμα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και ειδικότερα η πραγματική φιλία, και μάλιστα η γυναικεία φιλία, παρουσιασμένη στις πραγματικές της διαστάσεις.
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε την κακή συνήθεια να κάνουμε τα πιο απλά και αυτονόητα πράγματα δύσκολα. Κοινώς, τη ζωή μας δύσκολη και παράλληλα των άλλων γύρω μας. Ξεχνάμε πως για να λειτουργήσει όλο αυτό σωστά, πρέπει να δείχνουμε σεβασμό και κατανόηση, τόσο στον εαυτό μας, όσο και στις ευρύτερες διαπροσωπικές μας σχέσεις. Δυστυχώς έχουμε την απαίτηση μόνο από τους άλλους να μας καταλάβουν, όχι εμείς αυτούς.
Η μεγάλη αλήθεια είναι πως σήμερα οι ανθρώπινες σχέσεις περνούν μια μεγάλη κρίση (την μεγαλύτερη έως τώρα νομίζω) και το γεγονός πως πολλοί κοιτούν πρώτα και μόνο τον εαυτό τους κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, για μη πω χειρότερα.
Η προσωπικότητα της κάθε ηρωίδας του βιβλίου είναι πολύ καλά σκιαγραφημένες και με απόλυτη αληθοφάνεια, και με τη πρωτοπρόσωπη αφήγηση που κάνει η κάθε μια τους εναλλάξ, θυμίζει τις δικές μας φιλικές σχέσεις, με τα πάνω τους και τα κάτω τους, πως βιώνουμε τα προβλήματα μέσα μας, πως τα εξωτερικεύουμε και τι αντίκτυπο έχει στους γύρω μας.
Ο κύριος Τζιτζικάκης μας δίνει με τη δυνατή του πένα ένα εξαιρετικό κοινωνικοψυχολογικό μυθιστόρημα, με απολαυστικούς καθημερινούς διαλόγους, ευκολοδιάβαστο, που βαστά το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα του.
Διαβάστε το, γιατί πέρα από το γεγονός ότι δίνει πολύ τροφή για σκέψη και προβληματισμό, θα βρείτε και δικά σας γνώριμα κομμάτια μέσα στην αφήγηση.

[Ελένη Καραχανίδη]

Τι μ άρεσε!
Η γραφή! Η ειλικρίνεια κ σε πολλά σημεία η ακρίβεια στην προσέγγιση της ψυχολογίας των πρωταγωνιστριων. Ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία. Ότι ακόμα κι αν δν επρόκειτο θα μπορούσε να πείσει ότι είναι. Η αισιοδοξία ακόμα κ μέσα από τα δύσκολα. ( αυτο Μ άρεσε πάρα πολύ). Η ισορροπία των πρωταγωνιστων ακόμα κ μέσα από την ανισορροπια τους.
Τι δν μ άρεσε. 2-3-5 κλισέ..που δν μ αρεσουν τα κλισέ γενικά. Που το συγκεκριμένο δεν είχε καν λόγο να τα έχει κατά τη γνώμη μου.
Ένα βιβλίο που διαβάστηκε πολύ σύντομα κ αρκετά ευχάριστα.

[penpenwise · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο για βιβλίο παραλίας. Σύγχρονο, με plot twist στο τέλος...ρουφιέται απολαυστικότατα. Έξτρα πόντους για τις μνήμες που ξύπνησε με τις αναφορές στο Jeronymo Groovy!