«Fuera de alguna desafortunada incursión en el género humorístico, la palabra pesadilla es aplicable a casi todas las narraciones de Poe. Para este libro hemos elegido cuatro de sus más apasionadas piezas y el relato policial The Purloined Letter. A diferencia de los ulteriores cuentos de Wells, MS Found in a Bottle no quiere parecer verídico, pero es tan concreto y tan poderoso como lo son las alucinaciones; en The Facts in The Case of M. Valdemar el horror físico se agrega al horror de lo sobrenatural; en The Man of the Crowd los temas centrales son la soledad y la culpa; The Pit and the Pendulum es una exaltación gradual del terror.
Hace casi setenta años, sentado en el último peldaño de una escalera que ya no existe, leí The Pit and the Pendulum; he olvidado cuántas veces lo he releído o me lo he hecho leer; sé que no he llegado a la última y regresaré a la cárcel cuadrangular que se estrecha y al abismo del fondo.»
The name Poe brings to mind images of murderers and madmen, premature burials, and mysterious women who return from the dead. His works have been in print since 1827 and include such literary classics as The Tell-Tale Heart, The Raven, and The Fall of the House of Usher. This versatile writer’s oeuvre includes short stories, poetry, a novel, a textbook, a book of scientific theory, and hundreds of essays and book reviews. He is widely acknowledged as the inventor of the modern detective story and an innovator in the science fiction genre, but he made his living as America’s first great literary critic and theoretician. Poe’s reputation today rests primarily on his tales of terror as well as on his haunting lyric poetry.
Just as the bizarre characters in Poe’s stories have captured the public imagination so too has Poe himself. He is seen as a morbid, mysterious figure lurking in the shadows of moonlit cemeteries or crumbling castles. This is the Poe of legend. But much of what we know about Poe is wrong, the product of a biography written by one of his enemies in an attempt to defame the author’s name.
The real Poe was born to traveling actors in Boston on January 19, 1809. Edgar was the second of three children. His other brother William Henry Leonard Poe would also become a poet before his early death, and Poe’s sister Rosalie Poe would grow up to teach penmanship at a Richmond girls’ school. Within three years of Poe’s birth both of his parents had died, and he was taken in by the wealthy tobacco merchant John Allan and his wife Frances Valentine Allan in Richmond, Virginia while Poe’s siblings went to live with other families. Mr. Allan would rear Poe to be a businessman and a Virginia gentleman, but Poe had dreams of being a writer in emulation of his childhood hero the British poet Lord Byron. Early poetic verses found written in a young Poe’s handwriting on the backs of Allan’s ledger sheets reveal how little interest Poe had in the tobacco business.
Estupenda historia del famoso y estrafalario detective Dupin. Han robado una carta muy importante y la policía sabe quien es el ladrón. Aún así, es incapaz de hacerse con ella. Dupin se encarga de resolver el enigma de manera brillante. Poe nos presenta otro caso del genial detective, el cual, apenas sin salir de su estancia, es capaz de resolver problemas complejos.
-------------------------
Great story of the famous and quirky detective Dupin. A very important letter has been stolen and the police know who the thief is. Even so, they are unable to get hold of it. Dupin brilliantly solves the riddle. Poe presents us with another case of the brilliant detective, who, without even leaving his room, is able to solve complex problems.
"La Carta Robada" es un cuento policial (género literario creado por Poe 46 años antes que el Sherlock de Conan Doyle) en el que el inefable detective Auguste C. Dupin es contratado para descubrir su robo por un departamento de Policía ineficiente y es el mismo Dupin que los hace quedar como completos incompetentes. A veces, lo esencial está claramente visible a los ojos, aunque algunos le pierden el rastro con increíble facilidad. A quien le interese, puede leer las "Reflexiones sobre La carta robada", realizado por los filósofos Lacan, Derrida y Zizek:
L’importanza di chiamarsi … Edgar … Che fatica per me leggere su queste diavolerie moderne. Ma sacrificio largamente ricompensato dalle emozioni che ti regala Poe. Anche nel caso dei racconti più tetri, come Il pozzo e il pendolo. Grazie!
Il genio dell'inquietudine ha colpito ancora! Cinque racconti curiosi che ho avuto il piacere di rileggere. La lettera rubata è forse quello che sembra avvicinarsi più alla logica del caro Holmes che a quella del vero autore. Curioso, piacevole e con un pizzico di brio. La soluzione impossibile, per quanto improbabile è sempre la più certa. Il registro cambia nei successivi racconti. Interessante " l'uomo della folla", una ricerca spasmodica di una verità assurda e circolare in un uomo impossessato dalla follia; o "la verità sul caso di mister Valdemar", un esperimento di mesmerismo sul letto di morte con l'immancabile vena noir. Ma il massimo livello il nostro Poe lo tocca con " il pozzo e il pendolo" e con "manoscritto trovato in una bottiglia", personalmente il mio preferito. Nel primo l'orrore di una camera buia, l'impossibilità di capire come avvenga la morte, un pozzo senza fondo in un mare di oscurità, un pendolo che oscilla senza sosta, pronto a falciare la carne del malcapitato, la claustrofobica attesa, le pareti che si stringono, ci proiettano in momenti di ansia mentale senza fine. Nel secondo il climax dell'orrore è palpabile, nell'aria prima immobile e poi nella tempesta e infine in una corsa verso i ghiacci senza fine. Un naufrago senza speranza su una nave verso i più remoti luoghi della terra, una notte senza fine lo attende," scuri e orrendi baratri",terrore in una notte eterna, in un inferno liquido senza scampo per condurci al vortice finale dell'abisso. Il senso di turbamento che Poe trasmette è altissimo, che mente ci vuole per immaginare scenari così avvilenti per l'animo umano? Ottima raccolta, ben bilanciata, scorre in un lampo.
Özellikle kitaba ismini veren Çalınan Mektup hikayesini çok beğendim. Sherlock Holmes'i aratmayan zeka dolu bir polisiye hikayesi. Diğer öyküler de kötü değildi.
«La carta robada de Edgar Allan Poe». Hasta ahora no había leído nada sobre C. Auguste Dupin, aunque sí había escuchado su nombre varias veces. Sin embargo, nadie me dijo que fue el primer prototipo del detective ni quién fue su autor. Lo que hubiese sido persuasivo para mí. Poe es tan creativo, siempre me sorprende en sus escenarios y modos. Es un hombre que te monta un teatro completo y a la vez te describe sueños, o mejor dicho, pesadillas. No me refiero exclusivamente a éste relato cuando menciono eso. Hablando de forma individual sobre cada historia, es notable cómo el filósofo Jacques Lacan emprende una interpretación de la venganza como tema central en la figura del sagaz Dupin. La célebre cita: «Un dessein si funeste, s’il n’est digne d’Atrée, es digne de Thyeste» evoca resonancias mitológicas que enriquecen la narrativa, explorando no solo la astucia deductiva, sino también las motivaciones profundas que impulsan a los individuos hacia actos de engaño y desafío a las normas sociales establecidas. Si esto no fuera un hecho notable para quien me lee, señalaré que es la primera vez que un autor defiende y establece la idea de que el concepto de análisis es un proceso abstracto y exclusivamente mental, y no propio de las tan aclamadas ciencias exactas. Por cierto, debo reconocer que me encanta la traducción de Borges; definitivamente él era un bibliófilo al encontrar todas las citas correctas y referencias para comparar y contrastar con otros literatos. (¿Será esta mi era Borgeana? ¿Por fin dejaré de llamarlo pretencioso? Ya veremos).
«Manuscrito hallado en una botella». Se sumerge profundamente en la psicología y el misterio a través de una narrativa impregnada de símbolos y metáforas que evocan la inexorabilidad del destino y la fragilidad de la existencia humana. Utiliza este relato para explorar la naturaleza de la muerte no solo como un evento físico, sino como una experiencia trascendental. El barco mismo es una potente metáfora de la travesía hacia lo desconocido, un viaje sin retorno que simboliza la transición hacia el más allá, de forma inevitable e ineludible. Siendo una experiencia individual, incomunicable y solitaria. La parte del sol que se vuelve tenue y finalmente se apaga, dejando la absoluta oscuridad, podría ser tranquilamente un sueño mío.
«La verdad sobre el caso de M. Valdemar». Sigo esperando a mi marido médium o al que practique hipnotismo. Sí, realmente yo vi Svengali (1923) —ignoremos la parte jodidamente racista y absolutamente desagradable, por favor— y me quedé fascinada. Sin contar que tengo anécdotas familiares que incluyen contextos similares que sientan antecedentes extraños en mi psique. Debo confesar que fue el primer relato que realmente me dio miedo y por consiguiente, es mi favorito. Uno de los aspectos más destacados es el tratamiento de la muerte como un estado liminal, un umbral que puede ser manipulado por la ciencia. (En mi mente, esto es un hecho y no solo una concepción; considero que podría ser posible si se contara con todos los elementos necesarios, junto con la falta de moral y ética para llevarlos a cabo). Hay algo que siempre me aterra acerca de las ideas: aunque puede que a mí nunca se me ocurra algo remotamente similar, alguien allá afuera sí podría tener esa capacidad. Me genera una inquietud y desasosiego saber que todo lo que existe en la mente puede materializarse en el mundo físico si uno tiene la mente lo suficientemente retorcida. La misma sensación me provocan series como Severance.
«El hombre de la multitud». Al analizar esta obra, me fue imposible no encontrar una interesante conexión con la leyenda del judío errante, una figura condenada a vagar eternamente sin descanso. La obsesión del narrador por el hombre de la multitud se asemeja a la fascinación que muchas culturas han tenido por su figura. El anciano en el cuento de Poe es descrito como alguien que posee una cualidad insondable, casi sobrenatural, que lo distingue de los demás transeúntes. La incapacidad para entender o comunicarse con él refleja la incomprensibilidad y el misterio que rodea a su imagen. Además, considero que solo un personaje como aquel podría tener una expresión tan inefable.
«El pozo y el péndulo». Puede no ser tan contundente para el lector contemporáneo. En una época donde el horror psicológico se ha convertido en un recurso común en la literatura, el cine y la televisión, muchas de las técnicas y temas que Poe emplea en este relato han llegado a ser considerados tópicos del género. La familiaridad del público actual con este tipo de narrativas puede disminuir el efecto de sorpresa y terror que originalmente provocó la obra. No obstante, esto no resta valor a la habilidad de Poe para tejer una historia que, en su contexto, fue innovadora y profundamente perturbadora. Así que lo siento, Borges, pero realmente no entiendo tu fascinación (aunque el péndulo es un símbolo increíble).
Não sei o que me levou a comprar este livro, talvez a nostalgia de ter lido uma selecção de contos de Poe há muitos anos (30?) e de ter gostado - ou assim me lembro. Não estava preparada para tamanha desilusão.
Ok, não gosto de contos. Mas há uns piores que outros. Não percebo o objectivo desta selecção, assim como não percebo o objectivo dos contos que li (desisti a meio do Homem na Multidão). Eu gosto de histórias e é isso que espero quando leio um livro, que me conte uma história - ou várias, no caso dos contos. Aqui, a única história que me "soou" como tal foi a primeira, que dá título ao livro. Os restantes contos apenas me transmitiram uma sensação desagradável e não levaram a lado nenhum. Talvez ainda volte a pegar-lhe para ler (ou reler) o mais famoso "O Poço e o Pêndulo"...
En serio que no...A mi me gustó Annabel Lee mucho, pero mucho, mucho.Sin embargo a estas pequeñas historias de "intrigas" o "miedo" no les encuentro el chiste. Si, aprecio que está magistralmente escrito, pero la historia, es simple e incluso diría que un poco tonta y obvia. Una decepción
16. Edgar Allan Poe. La lettera rubata La lettera rubata, Manoscritto trovato in una bottiglia, La verità sula casi di Mr. valdemar, L'uomo della folla, Il pozzo e il pendolo. Questi sono i cinque racconti selezionati da Borges per celebrare un autore imprescindibile in una collana come questa, cinque declinazioni del mistero diversissime tra loro, dal genio logico di Dupin al genio illogico dell'uomo della folla, dalla pseudoscienza mesmerica con scivolata nell'horror al viaggio da incubo verso i ghiacci e il nulla dell'uomo che affida i suoi ultimi pensieri ai flutti, fino all'immortale orrore psicologico de "Il pozzo e il pendolo". La perdita precoce dei genitori, la formazione in Inghilterra, la vita nell'esercito, gli amori sventurati, i problemi con l'alcool e il gioco d'azzardo fino alla morte avvolta nel mistero sono solo alcuni degli elementi che hanno contribuito a rendere Poe un gigante della letteratura americana, ispiratore ed inventore di generi, la cui prosa raffinata e visionarietà tormentata hanno influenzato intere generazioni di autori fino ai giorni nostri. Prototipo del genio pazzo dai variegati interessi (logica, crittografia, scienze occulte, fisica) è stato fortunatamente autore prolifico non solo di numerosi racconti ma anche di saggi, versi e romanzi. Il piacere nel rileggere queste pagine è tanto, la prosa di Poe è vibrante, tesa, elegante, uno di quegli autori che sempre sorprende per forza ed immaginazione, uno di quei mostri sacri che non delude mai le alte aspettative. Borges stavolta ha giocato sul sicuro puntando su un purosangue. Per quanto sia bello scoprire autori nuovi e più o meno interessanti ogni tanto fa bene tornare "a casa" nella grande letteratura . Voto:8
Borges bu seçkide Poe'dan beş hikâyeye yer vermiş. Biri dedektif Dupin ile ilgili polisiye bir hikâyedir. Diğerleri ise Poe'nun korku, kâbus ve ölüm konularını işlediği hikâyeler. Ayrıntılı kitap incelelemesi: http://kitapokurum.blogspot.com/2018/...
Iniciei esta leitura com uma grande curiosidade. De Edgar Allan Poe possuía apenas um livrinho 'O Corvo e outros poemas', com a tradução de Fernando Pessoa, e como tal ainda não tinha experimentado a vertente de prosa (uma vergonha, eu sei, mea culpa). Creio, no entanto, numa primeira análise, que a escrita de Poe poderá não agradar a todos, não obstante de ser fascinante.
A Carta Roubada é um pequeno livro de cinco contos que se lê bem, mas cuja digestão é preciso ser feita com calma. O primeiro conto "A Carta Roubada" é um conto policial que me fez lembrar imenso Sherlock Holmes. O estilo da história é muito semelhante às de Doyle o que na verdade nos faz pensar que é possível que este se possa ter inspirado em Poe.
Os restantes contos fogem completamente ao suposto conceito de normalidade. Cada um mais insólito que o outro, fazem o leitor passar por cenários que o poderão abalar um pouco. Abordando temáticas como o Mesmerismo, a Solidão, a Loucura, entre outros, o Horror inerente a cada história é surpreendente. Ao mesmo tempo que espanta o leitor com a sua imaginação um pouco retorcida, Poe acaba por fascinar quem o lê por essas mesmas razões.
Uma escrita eloquente e um traço de personalidade de escrita definido fazem com que seja fácil de se identificar quando se lê Poe. Gostei particularmente do terceiro e do quinto conto. Em "Manuscrito Encontrado numa Garrafa" confesso que nunca cheguei bem a perceber se na verdade a tripulação do barco estava mesmo viva e o personagem era apenas um espectro ou se era algo diferente. No último "O Poço e o Pêndulo" foi a constante ansiedade e terror que acabaram por marcar a leitura. A lenta descoberta do espaço confinado em que o personagem principal se encontra, tal como todas as suas armadilhas e a forma como é empurrado para a morte vão criando um nó no estômago do leitor mais sensível.
Penso que esta colecção de obras seleccionadas por Jorge Luís Borges é uma boa aposta da Editorial Presença. São volumes pequenos, mas que nos dão a conhecer os géneros e estilos dos variadíssimos autores clássicos. Brevemente lerei outro volume - Contos Russos.
Evet, Babil Kitaplığı serisiyle devam ediyoruz. Edgar Allan Poe'nin öykülerini okudum bugün. Kitabın önsözünden anladığımız kadarıyla bir eleştirmen onu Alman romantiklerine öykünmek ile suçlayınca, dehşetin Almanya'ya özgü olmadığını, ruha özgü olduğunu söylemiş Poe. Haklı da.
Kitapta her biri birbirinden etkileyici öyküler yer alıyor. Poe'nun öyküleri ile tanışmam üniversite öğrenciliğime gidiyor. Selçuk Üniversitesi'nin kütüphanesinde bulduğum bir kitabıydı ilk elime geçen. O zamanlar toplu öyküleri tek cilt değil fasikuller halinde basılmıştı. Bu da ilk cildiydi. Okurken yaşadığım duyguyu en iyi özetleyen kelime "gerilmek" olmuştu. Karnıma ağrılar girmişti adeta.
Bu kitapta aynı duyguları yeniden yaşadım. Geçtiğimiz günlerde Toplu Öyküler'ine (tek cilt olan) başlamayı denemiştim ama taşınma sürecine denk geldiği için kalmıştı öyle... Devam etsem mi acaba? diye düşünmedim değil.
Kitapta Borges'in inanılmaz derecede etkilendiği Kuyu ve Sarkaç isimli öykü de yer alıyor. Bu öykü gerçekten inanılmaz bir etkileyiciliğe sahip. Aslında anlattığı hikayede bir büyü yahut dünya üstü bir şey yok. Ancak yarattığı kasvetli atmosfer ile klastrofibik havası yetiyor!
Não encontrei a edição da L&PM para adicionar a essa lista. Considero esse livro especial, comparando até com o Assassinatos da Rua Morgue, porque foi o primeiro livro do Poe que li. E também porque está repleto de contos aterrorizantes como A queda da Casa de Usher, William Wilson, A máscara da morte rubra (que realmente me impressionou muito!), O barril de Amontillado e O poço e o pêndulo, proporcionando momentos de ansiedade e pânico. ;)
La carta robada, es probablemente uno de los cuentos más interesantes de Poe, pero no su más importante y resaltante, como lo puede ser El Gato Negro, que sin tiene una trama apabullante.
Este cuento que trata de, un ministro, una carta y una recompensa, sale a la luz la mente brillante de Poe donde dota al protagonista de este cuento, de una inteligencia y sagacidad, que incluso es mayor que gente experimentada. Totalmente recomendable.
Reunião de 10 contos do mestre do horror, entre eles A Carta Roubada, protagonizada por seu famoso detetive Auguste Dupin e seu método analítico. E por vários contos no melhor estilo gótico: Berenice, Ligeia, A Queda da Casa de Usher, O Retrato Ovalado (um de meus preferidos), A Máscara da Morte Rubra, etc. E o famoso O Poço e o Pêndulo, que mesmo não o conhecendo, a maioria já viu em filmes B, através da cena de uma lâmina afiadíssima descendo sob a forma de um pêndulo até atingir o peito da vítima. Terrível Inquisição e suas torturas.
"Quando voglio sapere fino a qual punto uno è astuto o stupido, fino a qual punto è buono o cattivo, o quali sono attualmente i suoi pensieri, cerco di comporre il mio viso come il suo, di dargli la stessa espressione, per quanto mi sia possibile, e così aspetto per sapere quali pensieri o quali sentimenti nasceranno nella mia mente o nel mio cuore per corrispondere alla mia fisionomia."
El primer relato/cuento que leo de Edgar Allan Poe y no me gustó nada. Tal vez debí empezar con sus relatos más famosos, que por algo tienen la fama que tienen. Empezamos con el pie izquierdo, Poe. :(
El clàssic indiscutible de la literatura detectivesca o conte de raciocini. Així com Poe, jo també valoro l'impacte que generen les històries llegides d'una sola tirada. Em va fer reconnectar amb la meva nena interior obsessionada amb els llibres d'aventures i enigmes executats per un protagonista audaç i brillant com en Dupin. L'argument és interessantíssim, però menys mal que no ho narra en Dupin, que si no pensaríem que és un arrogant egocèntric! (el qual, probablement, ho és). En fi: si teniu ganes de passar una bona estoneta memorable i ben invertida correu a agafar aquest conte o qualsevol lectura de Poe: us farà ballar el cap d'una manera exquisita.
Da lettrice vergine dell'universo poliziesco di Poe, ho scelto di introdurmi nelle pagine dei suoi romanzi cominciando da uno particolarmente breve: il sopracitato. Poe narra una storia semplice e non lo fa né in modo entusiasmante e né noioso, ma ho voluto comunque optare per una valutazione medio-alta perché, contestualizzando il libro nell'epoca ben poco prolifica di gialli-psicologici in cui è stato scritto, l'autore ha sollevato alcune considerazioni non banali sulle caratteristiche comportamentali dell'essere umano "intellettualmente superiore".
Piacevole racconto poliziesco in stile Poe: una lettera compromettente viene sottratta al legittimo destinatario proprio sotto i suoi occhi. Egli è impossibilitato a reagire in quanto si trova in presenza di altre persone. La lettera viene recuperata dall’investigatore Dupin che agisce d’astuzia entrando nella psicologia del ladro. La conclusione che se ne trae è che il posto migliore per nascondere qualcosa è quello in evidenza, sotto gli occhi di tutti che spesso vedono solo ciò che vogliono vedere
Construye un argumento en donde casi no hay acciones. Llega a ser pura formulacion analitica para resolver un caso que termina siendo simple pero particular. Dupin, a diferencia del procedimiento a grosso modo de la policía por considerar al malhechor como un ser de cierta inteligencia, hace diferencias entre el pensar matemático y el pensar poético que tenía el Ministro y logra así encontrar la carta robada.