What do you think?
Rate this book
Drakenglas
Durégo is ontsnapt uit het broederbos en probeert in Dremsé Miron zijn leven weer op dit pakken. Dit gaat alleen niet zo makkelijk als een oude vijand hem blijft achtervolgen en de stad aangevallen wordt door mysterieuze draken. Bovendien moet hij zijn tijd besteden aan een leerling waar hij helemaal niet om gevraagd heeft. Het lijkt wel of zijn vader hem moedwillig uit de buurt houdt van het echte probleem.
Vertrouwt hij Durégo niet of verbergt hij nog meer geheimen? In zijn zoektocht naar antwoorden valt het Durégo steeds zwaarder om te blijven vechten voor iets waar hij niet in gelooft.
Vertrouwt hij Durégo niet of verbergt hij nog meer geheimen? In zijn zoektocht naar antwoorden valt het Durégo steeds zwaarder om te blijven vechten voor iets waar hij niet in gelooft.
412 pages, Paperback
Published March 1, 2023
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
September 20, 2024
Het is al een tijdje geleden dat ik deel 1 heb gelezen, maar dit boek leest volgens mij heel anders. Een midden stuk met veel actie, maar omringd met veel stukken met gevoelens en terugblikken. Voor mij 5 sterren, redenen geven teveel spoilers of persoonlijke info 😉
Klein minpuntje aan het boek is dat er redelijk veel spelfouten in zitten en er minstens 3 keer in de tekst een hoofdstuk titel staat zonder de opmaak van een nieuw hoofdstuk. Maar het doet verder niets af aan de inhoud.
Klein minpuntje aan het boek is dat er redelijk veel spelfouten in zitten en er minstens 3 keer in de tekst een hoofdstuk titel staat zonder de opmaak van een nieuw hoofdstuk. Maar het doet verder niets af aan de inhoud.
April 25, 2023
Als ik evenveel sterren zou kunnen geven als dat er aan de hemel zijn, zou ik dat doen. Dit klinkt dramatisch en over-the-top, maar ik heb zelden een boek dat zich zo in mij heeft ingeworteld.
De normale disclaimer dat ik bevriend ben met de auteur, maar ik ben niet het type om vals enthousiast te doen.
Ik heb het echt letterlijk tien minuten ofzo uit en ik voel me gewoon een soort trillen. Ik heb wel eens dat ik een schrijfstijl ontzettend mooi vind, of dat ik een koppel ontzettend ship of dat ik de worldbuilding zo gaaf gedaan vind dat ik mezelf in de wereld wil voorstellen. Maar dit gaat echt nog een stap verder.
De wereld is ontstellend goed uitgewerkt, zoals altijd in de boeken van Nanouk Kira. Maar wat mij hier, en ik had het al proefgelezen jaren terug, ontzettend raakte, was Durégo. (Íliam overigens ook, over wie zo meer). Ik wil niet te veel spoilers geven, maar zal waarschijnlijk toch iets van spoilers moeten geven dus spoiler waarschuwing! Nanouk heeft wel eens gezegd dat Durégo niet sympathiek is en misschien is hij dat ook niet. Wat hij wel is, is een enorm realistisch en herkenbaar iemand op een manier die ik me niet kan herinneren eerder te zijn tegengekomen. Hoogstens ben ik dit tegengekomen in een ander boek van Nanouk Kira, namelijk in Muren van ijs.
Durégo worstelt in dit boek met de gebeurtenissen in boek een - waaronder geheimen die aan het licht zijn gekomen door Róbin's inmenging. Een van die geheimen, is de geheimzinnigheid rond de dood van zijn moeder jaren terug. Dit boek gaat dus deels over rouw. Maar het gaat over zoveel meer. Ik ga niet allemaal opnoemen waar het over gaat, maar wil enkel even benadrukken dat de personages enorme nuance hebben. En Durégo is echt een heel bijzonder hoofdpersonage want hij heeft zelf ten eerste deze nuance. Hij wilt het goede doen, maar ondervindt dat 'goed' niet altijd duidelijk is. Hij is sarcastisch (soms op het gemene af, maar vaak op een hele grappige manier). Hij worstelt met van alles. En de tekst sleurt je , net zoals in het eerste boek, mee in zijn worstelingen. Hij weet zelf niet exact wat hij moet denken en geloven en als lezer wordt je zelf ook steeds weer geconfronteerd met dat alles vrij complex is. Het voelt een beetje als een unreliable narrator en het werkt echt heel goed om je ontzettend mee te slepen.
Het eerste deel van het boek begint nog ietwat rustig- Durégo is terug in zijn stad, en moet van zijn vader een leerling aannemen. Deze leerling is Íliam , iemand die wilt weten hoe het is om ridder te zijn meer uit een drang naar kennis dan uit een behoefte om echt ridder te worden. Íliam kan soms irritant zijn, maar hij is ook oprecht een goed iemand. En iemand die enorm van lezen en ontdekken houdt, op een manier die ik ook erg herkenbaar, realistisch en gewoon mega leuk vindt. Hij is ook niet bang om Durégo het weerwoord te geven en hun interacties zijn een van mijn favoriete punten van het boek (spoiler: interacties tussen Róbin en Íliam zijn ook echt fantastisch). Er is nog iets met Íliam wat ik niet wilt spoilen maar wat ook echt zo goed gedaan is en hem nog leuker en belangrijker maakt. Ik heb de afgelopen jaren luidkeels verkondigt dat Íliam een van mijn favoriete personages is en dat kan ik na het lezen van het eindresultaat zeker weer bevestigen.
Het tweede gedeelte gaat meer in op de vijand en wat deze aan het bekokstoven is. Dit speelt verder in op hoe Durégo aan het wankelen is gebracht in boek een. Hij heeft nu namelijk allerlei vragen wat betreft zijn vader en diens geheimen. Bovendien is zijn vriendschap met Ydrá ook verandert door de gebeurtenissen in boek een.
Wat hierin mij dus zo greep, is het gevoel dat je krijgt terwijl Durégo met heel veel worstelt. Ik neem even specifiek rouw als voorbeeld, ook omdat ik hier zelf ervaring mee heb (mijn moeder is vorig jaar gestorven). Durégo benoemt meerdere keren dat zijn vader hem trachtte te dwingen sneller met het leven door te gaan dan wat voor hem kon. Dat er regels omtrent rouw zijn -dat je op een bepaalde manier, in een bepaalde tijdsduur zou moeten rouwen. Mensen denken vaak bij rouw aan de emoties die er bij komen kijken, maar dit betrekt er ook heel erg bij dat rouw iets is wat bekeken wordt. Waarmee ik bedoel dat mensen er hun mening over hebben en dat dit heel lastig is. Je moet passend om mensen rouwen, maar wel op een manier die nog sociaal acceptabel is. Durégo worstelt in het boek heel erg met de verwachtingen van zijn vader en broer en de maatstaven van de wereld waarin hij leeft. Ik vond dit een heel herkenbaar en sterk punt van het boek. Durégo past op een bepaalde manier heel erg in zijn wereld. Hij is een uiterste capabele krijger en drakenrijder. Maar hij voldoet alsnog niet aan oneerlijke verwachtingen. Hij is heel menselijk geschreven en hij heeft zoveel complexiteit dat ik oprecht denk dat iedereen wel iets in hem vindt dat ze herkenbaar vinden.
Íliam heeft ook echt ontzettend veel nuance. Hij is op het eerste gezicht een stuk vrolijker en optimistischer dan Durégo. Hij heeft een drang naar kennis, maar bekent dat die helemaal geen held of ridder wilt zijn. Hij wilt enkel weten hoe het is om ridder te zijn, wat ik ook een verfrissende insteek vind. En hij is slim (soms expres op een irritante manier, maar ook heel vaak op een leuke manier). Ik kan niet goed uitleggen hoe belangrijk Íliam is, maar het is echt een heel gaaf personage en ik genoot elke keer dat hij er was. De andere personages hebben ook dingen waar ik eindeloos over zou kunnen vertellen, maar Durégo en Íliam zijn de belangrijksten en ook mijn favorieten.
Is dit een vrolijk boek? Nee, maar het is wel een boek dat voor mij als een boek voelde waar de moeilijke, tragische dingen ontzettend op hun plaats zijn. Het voelt niet als tragedie om ‘edgy’ of wat dan ook te zijn, het voelt als pijnlijk en moeilijk om herkenbare redenen. En met belangrijke boodschappen. Dat je soms je klote moet kunnen voelen. Dat het feit dat het misschien beter wordt, het nu niet minder klote maakt. Dat je je soms ontzettend rot kan voelen zonder dat daar één duidelijk aanwijsbare reden voor is. En dat ook als er mooie, lichte momenten zijn dat niet zomaar alles oplost.
Ik heb me net zo hard rot gelachen tijdens het lezen als dat ik meerdere keren net niet moest huilen. Ik heb wel eens eerder gezegd dat Nanouk Kira heel goed humor met zware onderwerpen kan afwisselen en die balans is hier ook weer gestoord sterk. Ik heb erg moeten lachen dankzij opmerkingen van sommige personages en er is een bepaalde relatie in dit boek dat echt de OTP aller OTPs voor mij is. Tegelijkertijd was dit boek, voor mij althans, een soort erkenning waarvan ik niet eens wist dat ik die nodig had. Ik heb nauwelijks tijd om te lezen, laat staan te herlezen, maar ik weet zeker dat ik binnenkort ergens tijd ga maken om Drakenglas te herlezen.
De normale disclaimer dat ik bevriend ben met de auteur, maar ik ben niet het type om vals enthousiast te doen.
Ik heb het echt letterlijk tien minuten ofzo uit en ik voel me gewoon een soort trillen. Ik heb wel eens dat ik een schrijfstijl ontzettend mooi vind, of dat ik een koppel ontzettend ship of dat ik de worldbuilding zo gaaf gedaan vind dat ik mezelf in de wereld wil voorstellen. Maar dit gaat echt nog een stap verder.
De wereld is ontstellend goed uitgewerkt, zoals altijd in de boeken van Nanouk Kira. Maar wat mij hier, en ik had het al proefgelezen jaren terug, ontzettend raakte, was Durégo. (Íliam overigens ook, over wie zo meer). Ik wil niet te veel spoilers geven, maar zal waarschijnlijk toch iets van spoilers moeten geven dus spoiler waarschuwing! Nanouk heeft wel eens gezegd dat Durégo niet sympathiek is en misschien is hij dat ook niet. Wat hij wel is, is een enorm realistisch en herkenbaar iemand op een manier die ik me niet kan herinneren eerder te zijn tegengekomen. Hoogstens ben ik dit tegengekomen in een ander boek van Nanouk Kira, namelijk in Muren van ijs.
Durégo worstelt in dit boek met de gebeurtenissen in boek een - waaronder geheimen die aan het licht zijn gekomen door Róbin's inmenging. Een van die geheimen, is de geheimzinnigheid rond de dood van zijn moeder jaren terug. Dit boek gaat dus deels over rouw. Maar het gaat over zoveel meer. Ik ga niet allemaal opnoemen waar het over gaat, maar wil enkel even benadrukken dat de personages enorme nuance hebben. En Durégo is echt een heel bijzonder hoofdpersonage want hij heeft zelf ten eerste deze nuance. Hij wilt het goede doen, maar ondervindt dat 'goed' niet altijd duidelijk is. Hij is sarcastisch (soms op het gemene af, maar vaak op een hele grappige manier). Hij worstelt met van alles. En de tekst sleurt je , net zoals in het eerste boek, mee in zijn worstelingen. Hij weet zelf niet exact wat hij moet denken en geloven en als lezer wordt je zelf ook steeds weer geconfronteerd met dat alles vrij complex is. Het voelt een beetje als een unreliable narrator en het werkt echt heel goed om je ontzettend mee te slepen.
Het eerste deel van het boek begint nog ietwat rustig- Durégo is terug in zijn stad, en moet van zijn vader een leerling aannemen. Deze leerling is Íliam , iemand die wilt weten hoe het is om ridder te zijn meer uit een drang naar kennis dan uit een behoefte om echt ridder te worden. Íliam kan soms irritant zijn, maar hij is ook oprecht een goed iemand. En iemand die enorm van lezen en ontdekken houdt, op een manier die ik ook erg herkenbaar, realistisch en gewoon mega leuk vindt. Hij is ook niet bang om Durégo het weerwoord te geven en hun interacties zijn een van mijn favoriete punten van het boek (spoiler: interacties tussen Róbin en Íliam zijn ook echt fantastisch). Er is nog iets met Íliam wat ik niet wilt spoilen maar wat ook echt zo goed gedaan is en hem nog leuker en belangrijker maakt. Ik heb de afgelopen jaren luidkeels verkondigt dat Íliam een van mijn favoriete personages is en dat kan ik na het lezen van het eindresultaat zeker weer bevestigen.
Het tweede gedeelte gaat meer in op de vijand en wat deze aan het bekokstoven is. Dit speelt verder in op hoe Durégo aan het wankelen is gebracht in boek een. Hij heeft nu namelijk allerlei vragen wat betreft zijn vader en diens geheimen. Bovendien is zijn vriendschap met Ydrá ook verandert door de gebeurtenissen in boek een.
Wat hierin mij dus zo greep, is het gevoel dat je krijgt terwijl Durégo met heel veel worstelt. Ik neem even specifiek rouw als voorbeeld, ook omdat ik hier zelf ervaring mee heb (mijn moeder is vorig jaar gestorven). Durégo benoemt meerdere keren dat zijn vader hem trachtte te dwingen sneller met het leven door te gaan dan wat voor hem kon. Dat er regels omtrent rouw zijn -dat je op een bepaalde manier, in een bepaalde tijdsduur zou moeten rouwen. Mensen denken vaak bij rouw aan de emoties die er bij komen kijken, maar dit betrekt er ook heel erg bij dat rouw iets is wat bekeken wordt. Waarmee ik bedoel dat mensen er hun mening over hebben en dat dit heel lastig is. Je moet passend om mensen rouwen, maar wel op een manier die nog sociaal acceptabel is. Durégo worstelt in het boek heel erg met de verwachtingen van zijn vader en broer en de maatstaven van de wereld waarin hij leeft. Ik vond dit een heel herkenbaar en sterk punt van het boek. Durégo past op een bepaalde manier heel erg in zijn wereld. Hij is een uiterste capabele krijger en drakenrijder. Maar hij voldoet alsnog niet aan oneerlijke verwachtingen. Hij is heel menselijk geschreven en hij heeft zoveel complexiteit dat ik oprecht denk dat iedereen wel iets in hem vindt dat ze herkenbaar vinden.
Íliam heeft ook echt ontzettend veel nuance. Hij is op het eerste gezicht een stuk vrolijker en optimistischer dan Durégo. Hij heeft een drang naar kennis, maar bekent dat die helemaal geen held of ridder wilt zijn. Hij wilt enkel weten hoe het is om ridder te zijn, wat ik ook een verfrissende insteek vind. En hij is slim (soms expres op een irritante manier, maar ook heel vaak op een leuke manier). Ik kan niet goed uitleggen hoe belangrijk Íliam is, maar het is echt een heel gaaf personage en ik genoot elke keer dat hij er was. De andere personages hebben ook dingen waar ik eindeloos over zou kunnen vertellen, maar Durégo en Íliam zijn de belangrijksten en ook mijn favorieten.
Is dit een vrolijk boek? Nee, maar het is wel een boek dat voor mij als een boek voelde waar de moeilijke, tragische dingen ontzettend op hun plaats zijn. Het voelt niet als tragedie om ‘edgy’ of wat dan ook te zijn, het voelt als pijnlijk en moeilijk om herkenbare redenen. En met belangrijke boodschappen. Dat je soms je klote moet kunnen voelen. Dat het feit dat het misschien beter wordt, het nu niet minder klote maakt. Dat je je soms ontzettend rot kan voelen zonder dat daar één duidelijk aanwijsbare reden voor is. En dat ook als er mooie, lichte momenten zijn dat niet zomaar alles oplost.
Ik heb me net zo hard rot gelachen tijdens het lezen als dat ik meerdere keren net niet moest huilen. Ik heb wel eens eerder gezegd dat Nanouk Kira heel goed humor met zware onderwerpen kan afwisselen en die balans is hier ook weer gestoord sterk. Ik heb erg moeten lachen dankzij opmerkingen van sommige personages en er is een bepaalde relatie in dit boek dat echt de OTP aller OTPs voor mij is. Tegelijkertijd was dit boek, voor mij althans, een soort erkenning waarvan ik niet eens wist dat ik die nodig had. Ik heb nauwelijks tijd om te lezen, laat staan te herlezen, maar ik weet zeker dat ik binnenkort ergens tijd ga maken om Drakenglas te herlezen.
June 17, 2023
Durégo is ontsnapt uit het broederbos en probeert in Dremsé Miron zijn leven weer op te pakken. Dit gaat alleen niet zo makkelijk als een oude vijand hem blijft achtervolgen en de stad aangevallen wordt door mysterieuze draken. Bovendien moet hij zijn tijd besteden aan een leerling waar hij helemaal niet om gevraagd heeft. Het lijkt wel of zijn vader hem moedwillig uit de buurt houdt van het echte probleem. Vertrouwt hij Druégo niet of verbergt hij nog meer geheimen? In zijn zoektocht naar antwoorden valt het Durégo steeds zwaarder om te blijven vechten voor iets waar hij niet in gelooft.
Het verhaal gaat meteen verder waar het eerste boek mee eindigde. Durégo is terug thuis en hij weet niet meer of zijn vader te vertrouwen is. Zeker niet nadat zijn vader hem de taak geeft iemand op te leiden, terwijl Durégo hier niet op zat te wachten. Dit is allemaal goed terug te vinden in de uitwerking van de personages. Durégo komt veel gemener en slechtgezinder over dan in het eerste boek. De gebeurtenissen die de personages meemaken zorgen er dus zeker mee voor dat ze evolueren, wat ze realistisch doet overkomen.
Wat ik miste in het boek was een grote hoeveelheid spanning en actie. Het verhaal kwam voor mij wat langdradig over omdat er veel tijd wordt besteed aan de personages en hun banden onderling. Hierdoor leek het alsof de spanning en fantasiekant meer naar de achtergrond werden geplaatst.
Doordat er een groot deel van het verhaal wordt besteed aan de personages, zijn deze allemaal zeer goed uitgewerkt. Ze zijn allemaal realistisch en ook zijn al hun acties te begrijpen, zelfs van de minder sympathieke personages.
Drakenglas is een verhaal waarbij de personages heel goed zijn uitgewerkt. Ze zijn zelfs zo goed uitgewerkt, dat de spannende verhaallijn meer een bijzaak werd.
Het verhaal gaat meteen verder waar het eerste boek mee eindigde. Durégo is terug thuis en hij weet niet meer of zijn vader te vertrouwen is. Zeker niet nadat zijn vader hem de taak geeft iemand op te leiden, terwijl Durégo hier niet op zat te wachten. Dit is allemaal goed terug te vinden in de uitwerking van de personages. Durégo komt veel gemener en slechtgezinder over dan in het eerste boek. De gebeurtenissen die de personages meemaken zorgen er dus zeker mee voor dat ze evolueren, wat ze realistisch doet overkomen.
Wat ik miste in het boek was een grote hoeveelheid spanning en actie. Het verhaal kwam voor mij wat langdradig over omdat er veel tijd wordt besteed aan de personages en hun banden onderling. Hierdoor leek het alsof de spanning en fantasiekant meer naar de achtergrond werden geplaatst.
Doordat er een groot deel van het verhaal wordt besteed aan de personages, zijn deze allemaal zeer goed uitgewerkt. Ze zijn allemaal realistisch en ook zijn al hun acties te begrijpen, zelfs van de minder sympathieke personages.
Drakenglas is een verhaal waarbij de personages heel goed zijn uitgewerkt. Ze zijn zelfs zo goed uitgewerkt, dat de spannende verhaallijn meer een bijzaak werd.
May 3, 2023
Ik vind het lastig om mijn review die binnenkort op Geekish.nl verschijnt, kort samen te vatten. Er zijn zoveel dingen die ik fantastisch vond aan dit boek. Het enige minpuntje is dat ik persoonlijk een plotdriven verhaal prettiger vind lezen en dat Drakenglas meer characterdriven is. Ik vond het geweldig dat:
- Er zoveel diversiteit in zit
- De personages allemaal een onderscheidende persoonlijkheid hebben
- Het geen zoetsappig verhaal is, maar er wel wat romantiek in zit
- Het een fantasyboek is met veel realistische struggles die goed worden aangekaart
- Er zoveel gave plotwendingen in zitten
- Het je precies een einde geeft dat je nodig hebt
- De tweede helft van dit boek zo spannend is, dat je het niet meer weg kunt leggen
- De schrijfstijl prettig is
Anyhoo, lees binnenkort de volledige review maar gewoon haha. Ik kan niet wachten om meer van deze auteur te lezen!
- Er zoveel diversiteit in zit
- De personages allemaal een onderscheidende persoonlijkheid hebben
- Het geen zoetsappig verhaal is, maar er wel wat romantiek in zit
- Het een fantasyboek is met veel realistische struggles die goed worden aangekaart
- Er zoveel gave plotwendingen in zitten
- Het je precies een einde geeft dat je nodig hebt
- De tweede helft van dit boek zo spannend is, dat je het niet meer weg kunt leggen
- De schrijfstijl prettig is
Anyhoo, lees binnenkort de volledige review maar gewoon haha. Ik kan niet wachten om meer van deze auteur te lezen!
May 12, 2023
Drakenglas is een spannend, intrigerend en geheimzinnig verhaal. In eerste instantie moest ik weer even in het verhaal komen, vooral omdat ik niet meer wist wie alle personages waren en hoe de onderlinge verhoudingen tussen de personages waren. Desondanks weet Nanouk Kira je toch weer helemaal mee te krijgen in het verhaal over Durégo. Gaandeweg Drakenglas leert Durégo echt zijn eigen keuzes te maken en hij wil daarnaast ook weten wat iedereen verborgen wil houden. Daarnaast komt Durégo ook zijn eigen emoties en gevoelens tegen, en ook daarin leert hij zijn eigen keuzes te maken. Nanouk Kira weet daarnaast ook zware onderwerpen af te wisselen met humorvolle gebeurtenissen, waardoor Drakenglas een enerverend verhaal is geworden. --> Vanaf 13 mei is de hele recensie te lezen op mijn blog: www.elinebooks.com
Displaying 1 - 5 of 5 reviews