Дакументальны раман палітвязня Максіма Знака апавядае пра ўласны досьвед аўтара ў беларускай турме.
Як і героі Джавані Бакача, да якога адсылае як назва, так і форма рамана Максіма Знака, героі сучаснага твора з гумарам ставяцца да тых няпростых умоў, у якіх апынуліся не па сваёй волі, і намагаюцца шукаць пазітыў нават тады, калі за мурамі іх камер лютуе «чума». У сціслых дыялогах, сцэнках, показках з высокай ступенню дакладнасці рэканструюецца штодзённасць следчага ізалятара, дзе з верасня 2020-га па снежань 2021-га ўтрымліваўся палітвязень, перадаецца камерны каларыт насельнікаў мінскага Пішчалаўскага замка.
Кніга з серыі «Беларуская турэмная літаратура». Які час, такое і чытво. Сотня маленечкіх гісторыяк пра «звычайны» быт беларускага сіза. Пра тое, як спаць днём, калі нельга, як рабіць суп з мазікам і паштэт з рыбы магілы, як грэцца на кабанах (перадачах), як галасаваць за пагуляць (а часцей супраць) у дворыку меньшым за хату (камеру). Кніга перакладзена з расейскай і не без хібаў канешне. Але, ўлічваючы, што Знак дагэтуль у турме, стаўлю 5 замест 4 як мінімум чалавечай мужнасці. Выдаць у такіх абставінах кнігу яшчэ і з гумарам - вялікая справа!
Кніга складаецца з вялікай колькасці расказаў, вершаў і песень. Я чакала вельмі цяжкае і гнятлівае чытво, але творы апынуліся настолькі разнастайнымі, што цяжка зрабіць адзіны вынік. Пад час чытання я паспела парадавацца і падсумаваць, пасьмяяцца і паплакаць, паглядзець вачыма Максіма на сістэму і на турму, паспрачацца з яе насельнікамі, і ім жа паспачуваць Вельмі файная кніга