รอยไหม

ผ้า #2

by พงศกร

รางวัลชมเชย ประเภทนวนิยาย (สพฐ.) ปี 2551

...วิญญาณของเจ้าศิริวัฒนายังคงถูกกังขังให้วนเวียนอยู่ในพระราชวังหลวง จนกว่าฉันจะกลับมาทอผ้าไหมผืนนั้นให้เสร็จสิ้นและให้อภัยแก่เขา

เรื่องราวทั้งหมดนี้น่าเศร้าเกินกว่าจะมีผู้ใดบันทึกเอาไว้ ภายหลังต่อมาเมื่อผู้คนที่อยู่ร่วมยุคร่วมสมัยล้วนละสังขารล่วงไปตามกาลเวลา จึงไม่มีผู้ใดจดจำโศกนาฏกรรมในครั้งนั้นได้อีก แต่อย่าได้แปลกใจเลยว่าฉันรู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างไร

ฉันรู้เรื่องทั้งหมดนี้จากบันทึกของเผียพัน บิดาของแม่หญิงดวงดอกไม้ และรับรู้จากคำบอกเล่าของเจ้าศิริวัฒนา…

ใช่แล้ว…ฉันได้พบกับเขาที่หอพิพิธภัณฑ์..

นอกจากนี้ฉันยังได้พบกับผ้าไหมที่เจ้าหญิงมะณีรินทอค้างเอาไว้อีกด้วย

ทุกวันนี้ฉันจึงกลับไปที่พิพิธภัณฑ์ เพื่อทอผ้าผืนสุดท้ายของเจ้าหญิงมะณีรินให้เสร็จ เพื่อที่ดวงวิญญาณของเจ้าศิริวัฒนาจะได้เป็นอิสระเสียที หลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมานมานานนักหนา….

592 pages, Paperback

First published January 1, 2007

About the author

พงศกร เป็นทั้งชื่อจริงและนามปากกาของ นายแพทย์พงศกร จินดาวัฒนะ
จบการศึกษาจาก คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และอบรมเป็นผู้เชี่ยวชาญสาขา เวชศาสตร์ครอบครัวจาก Pennsylvanin State University ประเทศสหรัฐอเมริกา

เคยรับราชการเป็นแพทย์ ประจำอยู่ที่กลุ่มงานเวชกรรมสังคม โรงพยาบาลราชบุรี ปัจจุบันทำงานในตำแหน่ง Senior Director of Communication ประจำอยู่ที่ศูนย์การแพทย์ โรงพยาบาลกรุงเทพ

พงศกร ได้รับการสนับสนุนและส่งเสริมจากบิดามารดา จึงรักการอ่าน และชอบขีดเขียนมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม ผลงานเรื่องสั้นเรื่องแรกชื่อ ปุกปุย ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารสวิตา เมื่อตอนอายุ 11 ปี จากวันนั้นถึงวันนี้ ก็วนเวียนเขียนหนังสือมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้น เรื่องยาว สารคดี รวมทั้งบทความทางการแพทย์ และคอลัมน์ตอบปัญหาสุขภาพในนิตยสาร

ปัจจุบันยังคงมีผลงานตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร สกุลไทย หญิงไทย พลอยแกมเพชร และ volume โดยมีสำนักพิมพ์เป็นของตนเองร่วมกับ นายอรรถรัตน์ จันทรวรินทร์ ในนาม groove publishing

Reviews

[Toonnukynnep]

อ่านเรื่องนี้เพราะละคร จำได้ว่าตอนโน้นนนน ติดละครเรื่องนี้มาก
ตอนอยู่โรงเรียนก็อ่านในหนังสือพิมพ์ตลอดทั้งที่ปกติไม่ทำ
แต่เป็นเพราะประวัติศาสตร์ และเรื่องราวของหลวงพระบางที่ได้
ทำให้สนใจขึ้นมา ตอนนั้นในหนังสือพิมพ์ไม่มีรายละเอียดมาก
มีแต่บทละครกับคำพูดเฉยๆ
พอมาอ่านในหนังสือก็รู้สึกว่า ได้ทั้งวัฒนธรรม ความรู้
และความเชื่ออีกมากมาย
และมุมมองเนื้อเรื่องต่าง ๆ ของตัวละคร รวมทั้งเรื่องกรรมเวรที่
ปกติแล้วไม่ค่อยสนใจเท่าไร ก็ถ่ายทอดออกมาได้อย่างลื่นไหล
ออกจะเป็นนิยายที่น้ำเน่า ประโลมโลกไม่น้อย
แต่ก็เป็นหนังสือที่นำเสนอแง่มุมต่าง ๆ และวัฒนธรรมดี ๆ ให้ได้รู้
ถือว่าเป็นหนังสือที่ควรค่าแก่การอ่านมาก ๆ ค่ะ :D

[Ning]

ผิดหวังมากค่ะ ..
เพิ่งได้อ่านผลงานของคุณ พงศกร เป็นเรื่องแรก
ไม่ได้คาดหวังว่าจะสนุกหรืออะไรแบบนั้น
เพียงแต่คาดหวังว่าจะชอบผลงานคนนักเขียนท่านนี้เท่านั้นเองค่ะ

ไม่ได้มีอะไรผิดพลาดนักหรอกค่ะ
ไม่ใช่สำนวนไม่ดี ไม่ใช่พล็อตแย่ ไม่ใช่ขายเอ๊กซ์

แต่รู้สึกว่า ตรรกะของคนแต่งกับของคนอ่าน ไม่ตรงกันเท่านั้นเอง
อ่านไปก็เอ๊ะ อ๊ะ โอ๊ะ ตลอดเวลา
ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น ทำไมถึงทำอย่างนี้ ตกลงจะเอายังไงกันแน่ .. แบบนี้ล่ะค่ะ

อ่านไปก็ปวดหัวตามนางเอกไป เฮ้อ..

เศร้า .. มีอยู่ในมืออีก 2 เล่มแหน่ะ .. ทำไงดี ควรอ่านหรือควรหยุด

อ่อ เรื่องนี้ให้ 3 ดาวเพราะ .... อคติล้วน ๆ :(

[Innerpeace]

ดีมีสอดแทรกความรู้แถมยังได้รางวัลมาด้วยแบบนี้จะให้อะไรได้นอกจากห้าดาว เราอ่านเองแล้วก็ชอบมากฮะอยากอ่านงานต่อเลยจะไปกวาดหนังสือพงศกรมาเยอะๆ

[LookPla]

เพื่อนเชียร์ว่าสนุกมากกก ต้องอ่านให้ได้
แต่ส่วนตัวอ่านแล้วเฉยๆ อ่ะ
หรือคาดหวังมากไปก็ไม่รู้
เพราะเรื่องมันเดินเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
ไม่มีจุดพีค ไม่มีจุดตื่นเต้น ไม่มีบีบคั้นอารมณ์เลย
แล้วจู่ๆ ก็จบ จบแบบ งงๆ ว่าจบแล้วเหรอ

[Miki]

อยากพักเรื่องราวที่หื่นทุกสิบหน้าเลยมาอ่านเรื่องเร้นลับดูบ้าง 555
เรื่องราวของเรรินผู้กลับชาติมาเกิดเพื่อสะสางเรื่องราวในอดีตที่ยังค้างไว้
ความรักที่ยังคงรอคอยจะได้เคียงคู่
สอดแทรกเกล็ดวัฒนธรรมของชาวล้านช้างหรือชาวลาวเบาๆ
อ่านเพลินดีค่ะ ^^

[WaterLily]

ให้ 3.5 ดาวครึ่ง เพราะตอนจบรวบรัดไปนิดนึง

[Mariposa]

สนุกดีค่ะ อ่านแล้วอยากไปเที่ยวหลวงพระบาง แต่รู้สึกยังจบไม่ดีเท่าไร ไม่บอกเลยว่าสรุปวิญญาณผีร้ายมีอำนาจอย่างเม้ยนี่หายไปยังไง จบยังไง แต่พระเอกนางเอกรักกันดี อ่านแล้วทราบซึ้ง

[Peter Ivanovich]

สนุกมากกก อ่านจบได้เร็ว ใครที่อินกับเมืองหลวงพระบางน่าจะชอบ

[Darlene Hicks]

ชอบเรรินในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ที่หัวอ่อนๆ แต่บางทีสงสารคู่หมั้น ไม่น่าตายเพราะโดนผีสิงอ่ะ ควรต่างคนต่างอยู่ได้

[Namtarn Chawanrat]

ก็.... มีช่องโหว่งเยอะนะคะ ไม่ใช่ว่าไม่สนุก เราก็อ่านเรื่อยๆวันเดียวจบ ไม่ได้น่าเบื้อเลย แต่บางจุดรวบตึงมากค่ะ อย่างเช่น ไหมแมเป็นแค่ประชาสัมพันธ์ ทำไมมีสิทธิ์อ้างได้ว่าเรรินซ่อมผ้าให้ อีกอย่าง มันก็ผิดกฎพิพิธภัณฑ์อยู่ดี ผิดกฎหมายด้วย ตอนที่ตำรวจบุกเข้าไปในห้องกี่ เอ่อ คือนางโดนธนินทร์ลากออกมา เดี๋ยวนะ แล้วตำรวจลาวที่มาไวเคลมไวจัง จริงๆอยู่แถวนั้นน่าจะได้ยินเสียงร้อง ที่ค้างคาอีกอย่างคืออีเม้ย คือยังไง สรุปเม้ยมีจุดจบยังไง เอ่อ

[Supertanut]

เรื่องที่สนุกและมีคุณค่าแฝงอยู่ น่าสนใจ
เป็นงานที่เหมาะสมแล้วกับการได้รับรางวัล