คุณนักเขียนเปิดให้อ่านฟรีในช่วงเวลาสั้น ๆ (23-29 ธันวาคม 2567) ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ
เรื่องนี้พระเอกอายุน้อยกว่านางเอก แต่เด็กปี 4 (พระเอกเรียนบัญชีดั้วว) คนนี้กลับมีความคิดความอ่านที่เรียกได้ว่าเป็นผู้ใหญ่และมีความรู้เท่าทันนางเอกกับมีไหวพริบแบบสุด ๆ ไม่มีซีนง้องแง้งเป็นเด็กน้อยมาให้เราคิ้วกระตุกเอาเล่น ๆ เลย การอ่านเล่มนี้ให้จบจึงเป็นอะไรที่เพลิดเพลินและราบรื่นพอสมควรค่ะ มีคำคมหลายคำที่เราชอบและโน้ตเก็บไว้ด้วย
แต่นักเขียนก็เกริ่นไว้เช่นกันว่าเป็นนิยายรักที่อาจไม่ได้หวานมาก แต่เราว่าความหวานกำลังพอดีเลยนะ แค่ซีนตกหลุมรักอาจยังไม่อินมากเท่าไหร่ เพราะเปิดเรื่องมาก็รักกันแล้ว (แต่ระหว่างทางจะช่วยย้อนอดีตให้เป็นระยะ แต่เราก็ยังไม่เก็ตในความชอบอยู่ดี555 บางซีนที่ย้อนให้คือพี่น้องเกิ๊นนน ขอฉากทลายกำแพงให้ใจสั่นอีก) แค่มีใครบางคนต้องเก็บซ่อนไว้ ส่วนใครอีกคนก็พยายามรุกบ้าง อ่อยบ้าง ใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้างให้คุณพี่สาวข้างบ้านรู้ตัวสักทีว่าเขาไม่ได้แอบชอบเธอคนเดียวสักหน่อย เธอก็ชอบเขาแต่เก็บอาการเหมือนกันนั่นแหละน่า
เรื่องนี้พระนางช่วยกันเลี้ยงหมาอยู่สองคน เป็นไซบีเรียนฮัสกี้ที่น่าเอ็นดู แต่เราไม่ใช่ทาสหมาเลยอาจไม่ได้หวีดหรือร้องกรี๊ดกับความน่ารักของน้องขนาดนั้นค่ะ แต่ถ้าใครชอบก็ต้องชอบมากอย่างแน่นอน แต่ขอนิดนึง พันธุ์นี้มันบ้าพลัง พาหมาไปเดินเล่นบ้าง ยังไม่เห็นฉากใครจูงหมาไปเดินเล่นข้างนอกเลยสักซีน เวลาเห็นฉากบรรยายว่ากัด ๆ แทะ ๆ ของในบ้านก็กลัวเฟอร์นิเจอร์จะพังหมด555
อีกจุดหนึ่งที่ทำให้เราเพลิดเพลินกับเรื่องนี้พอสมควรนั่นก็คือเบื้องหลังของพระเอกนี่แหละ ทุกคนในเรื่องนี้สติดีกันหมดเจ้าเข้าขั้นน่าชื่นชม ไม่มีใครทำอะไรผิดแผน ไม่มีคนทำตัวน่ารำคาญเลย แม้บางซีนพระเอกจะดูฉลาดมากเกินเด็กปี 4 ไปจนเราตกใจสุด ๆ เลยก็ตามว่าไปเรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมอะไรแบบนี้มาจากไหน555 กรุ๊ปเพื่อนนางเอกก็น่ารักและคุยกันชวนอมยิ้ม นาน ๆ ทีจะได้เจอกรุ๊ปแชตที่มีความวัยทำงานสุด ๆ แบบนี้ ตัวละครที่ชื่อเอมอรจะอวยการมีแฟนเด็กหนักมาก จนอ่านไปอ่านมาก็อาจหน้ามืดคิดว่าการมีหลัวเด็กก็ไม่แย่ขึ้นมาบ้าง55555 โดยรวมแล้วอ่านได้เพลิน ๆ มากค่ะ
กับแอบนอยนิดนึง มีแต่คนบอกพระเอกนิสัยเหมือนพ่อ ๆๆ แต่ในสายตาคนอ่าน (ที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเราคิดอยู่คนเดียวหรือเปล่า555) เราว่าพระเอกเหมือนตัวละครหญิงคนหนึ่งในเรื่องที่คอยช่วยเหลือและเลี้ยงดูอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ด้วยความภาคภูมิใจมาตลอดแบบสุด ๆ การที่ไม่ได้เห็นใครในเรื่องแกล้ง ๆ อวยในจุดนี้ว่าทั้งสองคนเหมือนกันอย่างกับแม่ลูกแน่ะ ทำให้เราแอบน้อยใจแทนเธออยู่นิดนึงค่ะ เพราะเราว่าพระเอกทั้งถอดแบบและได้นิสัยจากตัวละครนี้ไปเยอะพอสมควรเลย
และเราก็ชอบใจในเหตุผลของพระเอกมาก ๆ ตอนไม่คิดจะเรียกพ่อตัวเองด้วยคำว่าพ่อ เป็นเรื่องที่ทุกความสัมพันธ์ดำเนินไปแบบเรียลและยอมรับได้สุด ๆ