Σούπερ ευχάριστο διάλειμμα ανάμεσα στη λογοτεχνία, με ένα άλμπουμ του αγαπημένου Τζόαν Σφαρ και τον πανέξυπνο γάτο του ραβίνου. Μετά τον τόμο 1 και 2, μεταπήδησα στον 5, δεν ξέρω πώς και γιατί έχω τον 5 αλλά όχι τους 3 και 4, αναρχία στη σειρά των σίκουελ, γιατί όχι, αφού πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες.
Το σχέδιο του Σφαρ είναι ρυτιδωμένο, λες και έχει ένα ελαφρύ Πάρκινσον, τρεμουλιαστό, νευρικό, ζωντανό! Ο γάτος του ραβίνου έχει λαλιά γιατί κατάπιε έναν παπαγάλο και οι μόνοι που μπορούν ακούσουν τι λέει είναι το αφεντικό του, ο ραβίνος, και η κόρη του ραβίνου Ζλάμπια, στην οποία ο γάτος έχει απόλυτη αδυναμία -φυσικά, είναι μια κούκλα με εκρηκτική προσωπικότητα, ο γάτος δεν είναι χαζός.. Βάλτε με το νου σας τι μπορεί να βγαίνει από το στόμα ενός γατιού.. Φυσικά μόνο πνευματώδες, σπαρταριστό, τσούγδικο (είπαμε: τσουχτερό που γδέρνει και λίγο) χιούμορ. Το σενάριο σε αυτό το τεύχος είναι η συνεύρεση ενός άθεου Ρώσου κομμουνιστή, του εβραίου ραβίνου -βασικού πρωταγωνιστή της σειράς, ενός καθολικού χριστιανού και ενός μωαμεθανού. Θρησκείες και εθιμοτυπίες τους μπλέκονται και μένει το ερώτημα του βαθμού αποδοχής που έχει ο ένας για τον Άλλον, τον διαφορετικό. Τόπος όλης της σειράς είναι κατά κύριο λόγο το Αλγέρι, ενώ εδώ όλος αυτός ο συρφετός διασχίζει με ένα παλιό φορτηγάκι Σιτροέν, έναν γάϊδαρο και τον γάτο κατά πόδας τις ερήμους της Αφρικής για να βρουν… την Ιερουσαλήμ της Αφρικής! Αυτοί που καταφέρνουν τελικά να φτάσουν σε αυτό το ιδιαίτερο μέρος, ανακαλύπτουν τον μεγαλόσωμο μαύρο εβραϊκό πληθυσμό να τους κοιτά με μισό μάτι, πιστεύοντας ότι για κανέναν λόγο οι εβραίοι δεν μπορεί να είναι λευκοί!
*extra τσαχπινιά η εμφάνιση του Τεντέν!