What do you think?
Rate this book
Kriegstagebuch
Eine Achtzehnjährige jubelt in ihrem Tagebuch über den schönsten Sommer ihres Lebens. Es ist nicht irgendeine junge Frau und auch nicht irgendein Sommer. Ingeborg Bachmann hält ihr Erleben des Kriegsendes fest. Dabei ist nicht allein der ersehnte Frieden Grund für Ihre Euphorie, sondern auch die tiefe Verbindung mit dem britischen Besatzungssoldaten Jack Hamesh. Die Gespräche mit ihm, dem Juden, der 1938 als Kind aus Wien flüchten mußte und seine Eltern im Holocaust verlor, prägen sie tief. Er wird ihr, nachdem er in das damalige Palästina ausgewandert ist, in berührenden Briefen schildern, wie sie ihm den Glauben an die Menschen zurückgab.
Ingeborg Bachmanns ergreifendem Kriegstagebuch sind in diesem Band die erhaltenen Briefe von Jack Hamesh an sie zur Seite gestellt. Zusammen bilden sie ein einzigartiges Dokument des Dialogs und der Zuneigung zwischen Kindern der Opfer und der Täter.
Ingeborg Bachmanns ergreifendem Kriegstagebuch sind in diesem Band die erhaltenen Briefe von Jack Hamesh an sie zur Seite gestellt. Zusammen bilden sie ein einzigartiges Dokument des Dialogs und der Zuneigung zwischen Kindern der Opfer und der Täter.
Pressestimmen:
"Es ist dies, nach der Publikation des Briefwechsels Herzzeit zwischen Ingeborg Bachmann und Paul Celan vor anderthalb Jahren, wieder eine kleine Sensation, die Literaturgeschichte schreiben wird. Auch dank des vorzüglichen Kommentars von Herausgeber Hans Höller entsteht ein Zeitbild, dessen Tentakel bis in Bachmanns künftiges Werk hineinreichen. Die Besonderheit dieser Tagebuchblätter liegt überhaupt eher im Detail des gelebten Widerstands, im Rausch des unverhofften Friedens, im Glück der Befreiung."
Ina Hartwig Die Zeit
112 pages, Paperback
First published April 19, 2010
9 people are currently reading
293 people want to read
About the author
Ingeborg Bachmann
169 books626 followers“What actually is possible, however, is transformation. And the transformative effect that emanates from new works leads us to new perception, to a new feeling, new consciousness.” This sentence from Ingeborg Bachmann’s Frankfurt Lectures on Poetics (1959-60) can also be applied to her own self-consciousness as an author, and to the history of her reception. Whether in the form of lyric poetry, short prose, radio plays, libretti, lectures and essays or longer fiction, Bachmann’s œuvre had as its goal and effect “to draw people into the experiences of the writers,” into “new experiences of suffering.” (GuI 139-140). But it was especially her penetrating and artistically original representation of female subjectivity within male-dominated society that unleashed a new wave in the reception of her works.
Although Bachmann’s spectacular early fame derived from her lyric poetry (she received the prestigious Prize of the Gruppe 47 in 1954), she turned more and more towards prose during the 1950’s, having experienced severe doubts about the validity of poetic language. The stories in the collection Das dreißigste Jahr (The Thirtieth Year; 1961) typically present a sudden insight into the inadequacy of the world and its “orders” (e.g. of language, law, politics, or gender roles) and reveal a utopian longing for and effort to imagine a new and truer order. The two stories told from an explicitly female perspective, “Ein Schritt nach Gomorrha” (“A Step towards Gomorrah”) and “Undine geht” (“Undine Goes/Leaves”), are among the earliest feminist texts in postwar German-language literature. Undine accuses male humanity of having ruined not only her life as a woman but the world in general: “You monsters named Hans!” In her later prose (Malina 1971; Simultan 1972; and the posthumously published Der Fall Franza und Requiem für Fanny Goldmann) Bachmann was again ahead of her time, often employing experimental forms to portray women as they are damaged or even destroyed by patriarchal society, in this case modern Vienna. Here one sees how intertwined Bachmann’s preoccupation with female identity and patriarchy is with her diagnosis of the sickness of our age: “I’ve reflected about this question already: where does fascism begin? It doesn’t begin with the first bombs that were dropped…. It begins in relationships between people. Fascism lies at the root of the relationship between a man and a woman….”(GuI 144)
As the daughter of a teacher and a mother who hadn’t been allowed to go to university, Bachmann enjoyed the support and encouragement of both parents; after the war she studied philosophy, German literature and psychology in Innsbruck, Graz and Vienna. She wrote her doctoral dissertation (1950) on the critical reception of Heidegger, whose ideas she condemned as “a seduction … to German irrationality of thought” (GuI 137). From 1957 to 1963, the time of her troubled relationship with Swiss author Max Frisch, Bachmann alternated between Zurich and Rome. She rejected marriage as “an impossible institution. Impossible for a woman who works and thinks and wants something herself” (GuI 144).
From the end of 1965 on Bachmann resided in Rome. Despite her precarious health—she was addicted to pills for years following a faulty medical procedure—she traveled to Poland in 1973. She was just planning a move to Vienna when she died of complications following an accidental fire.
Joey Horsley
Although Bachmann’s spectacular early fame derived from her lyric poetry (she received the prestigious Prize of the Gruppe 47 in 1954), she turned more and more towards prose during the 1950’s, having experienced severe doubts about the validity of poetic language. The stories in the collection Das dreißigste Jahr (The Thirtieth Year; 1961) typically present a sudden insight into the inadequacy of the world and its “orders” (e.g. of language, law, politics, or gender roles) and reveal a utopian longing for and effort to imagine a new and truer order. The two stories told from an explicitly female perspective, “Ein Schritt nach Gomorrha” (“A Step towards Gomorrah”) and “Undine geht” (“Undine Goes/Leaves”), are among the earliest feminist texts in postwar German-language literature. Undine accuses male humanity of having ruined not only her life as a woman but the world in general: “You monsters named Hans!” In her later prose (Malina 1971; Simultan 1972; and the posthumously published Der Fall Franza und Requiem für Fanny Goldmann) Bachmann was again ahead of her time, often employing experimental forms to portray women as they are damaged or even destroyed by patriarchal society, in this case modern Vienna. Here one sees how intertwined Bachmann’s preoccupation with female identity and patriarchy is with her diagnosis of the sickness of our age: “I’ve reflected about this question already: where does fascism begin? It doesn’t begin with the first bombs that were dropped…. It begins in relationships between people. Fascism lies at the root of the relationship between a man and a woman….”(GuI 144)
As the daughter of a teacher and a mother who hadn’t been allowed to go to university, Bachmann enjoyed the support and encouragement of both parents; after the war she studied philosophy, German literature and psychology in Innsbruck, Graz and Vienna. She wrote her doctoral dissertation (1950) on the critical reception of Heidegger, whose ideas she condemned as “a seduction … to German irrationality of thought” (GuI 137). From 1957 to 1963, the time of her troubled relationship with Swiss author Max Frisch, Bachmann alternated between Zurich and Rome. She rejected marriage as “an impossible institution. Impossible for a woman who works and thinks and wants something herself” (GuI 144).
From the end of 1965 on Bachmann resided in Rome. Despite her precarious health—she was addicted to pills for years following a faulty medical procedure—she traveled to Poland in 1973. She was just planning a move to Vienna when she died of complications following an accidental fire.
Joey Horsley
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 35 reviews
December 4, 2021
Apparently, Ingeborg Bachmann (1926-1973) is one of the most famous Austrian writers of the second half of the twentieth century. To be honest, she was unknown to me until recently some book friends referred to her most important work Malina. That is apparently a reckoning with her father, who was a staunch Nazi supporter. Echoes of this can be found in this war diary by Bachmann. But it's barely 15 pages long, so you can hardly call it a book. That is why this work has been supplemented with letters from the Anglo-Israeli soldier she met in 1944 and with whom she had a short-lived relationship. I suspect that this book is mainly for the real fans of Bachmann, because in itself it’s really not much. The most interesting part of this edition is the translator's afterword, which situates the war episode within Bachmann's oeuvre.
Read
March 23, 2015I refuse to give this a star rating. I've read a handful of Bachmann's poems, saw this at the library and thought "hm, that seems like it could be interesting." But it's not, really. The story behind it is great: Bachmann ends the war by meeting a young Jewish man, an Austrian with the British army. They kind of sort of fall in love due to their literariness. It's begging to be turned into a film. It was not, however, begging to be turned into a book. Bachmann's 'war diary' is the length of a newspaper article. Although she was an extremely sharp 18 year old, she was still an 18 year old; this ain't Reck's diary or Arendt's 'Eichmann'. Her lover seems like a great guy, but his letters aren't interesting. Which leaves us with Hans Hoeller's afterword as a way to make sense of it all. And he tells the tale very nicely. But really, it should've have been a Commentary piece in the TLS, not a book. In defense of turning it into a book: it's very pretty.
October 25, 2022
Su diario es brevísimo, no por ello sencillo de leer. El testimonio de Inge a su corta edad da muchas claves de lectura para sus novelas de madurez. No me gustó que en esta edición hay un estudio amplio sobre Jack Hamesh, aunque conocer a Inge a través de los ojos del otro también nos acerca de una forma muy íntima a ella. Sin embargo, creo que en un punto ella queda en un lugar secundario.
Read
November 25, 2025sie haben aus 2 a4 seiten text ein buch gemacht ich weiss auch nicht was man dazu sagen soll
March 24, 2019
It's hard to give a rating to diaries, which are meant for personal consumption, but I'm giving four stars for editing and to encourage people to read more of all sorts of diaries. I think, in our digital extroversion age, producing documents that are only meant to be read by one or two people, or even just for yourself, are even more important to produce.
March 28, 2023
Ved første gennemlæsning af Ingeborg Bachmanns krigsdagbog, og brevene til hende fra Jack Hamesh, forstod jeg ikke så meget af, hvad der foregik. Jeg kunne se, at Jacks breve er kærlige og han lyder forelsket, men efterhånden mister han troen på, at hans følelser bliver gengældt.
Brevene skal holdes op mod krigsdagbogen, da der ingen breve er bevaret fra Ingeborg til Jack.
Dagbogen er ganske kort, og der er mange indforståede navne og steder nævnt.
Heldigvis er der et efterord af udgiveren Hans Höller, hvor han skriver om, hvordan han har behandlet selve teksterne - altså dagbog og breve, og hvor han sætter disse to typer tekster overfor hinanden. Derved bliver forståelsen af hændelsesforløbet meget dybere, og jeg måtte tilbage og læse krigsdagbogen og nogle af brevene en gang til!
Det gribende ved disse tekster er, at de fortæller om et møde (i juni 1945) mellem to mennesker, som har været meget alene med deres tanker og så pludselig møder én, som de kan dele disse tanker med. Ingeborg er vokset op i Østrig med en far, som allerede i 1932 gik ind i nazistpartiet. Jack, som var forældreløs, flygtede som som 18-årig med en børnetransport ud af landet, og er nu tilbage i Østrig som engelsk soldat.
De mødes i Hermagor i Kärnten, tæt ved den italienske grænse, og det, som sætte en masse følelser i gang hos begge, er, at de begge har læst bøger, som var forbudte i nazityskland, af fx Baudelaire og Rilke. Og da de har tysk som modersmål, kan de tale sammen. For dem begge bliver dette en skelsættende oplevelse. Ingeborg har i krigens sidste år sammen med nogle andre unge kvinder forsøgt at gøre modstand og modarbejde nazisterne. Nu kan hun frit overfor Jack sætte ord på de tanker, som hun har gået med i ensomhed. Og Jack, som har mistet slægtninge i koncentrationslejre og ingen familie har, kan fortælle om sin sorg og sin følelse af ensomhed og hjemløshed.
Ingeborg bliver senere en berømt østrigsk forfatter, som jeg skal i gang med at læse mere af. Jack har man ikke rigtig vidst noget om.
Men efter bogens første oplag (2010) dukkede nogle oplysninger op, så udgiveren i en ny udgave (2022) af bogen kan fortælle, at man har fundet Jack under navnet Jakob Marash, og at han efter mødet med Ingeborg rejste til Palæstina og bosatte sig i Tel Aviv i en årrække. Begge er de døde nu.
En lille bog med et indhold, som er helt tæt på, hvordan det var for to unge, som gennemlevede 2. verdenskrig, som henholdsvis en forældreløs jødisk/engelsk soldat og senere indbygger i den nye jødiske stat - og et oprørsk medlem af en nazistisk familie i Østrig.
Brevene skal holdes op mod krigsdagbogen, da der ingen breve er bevaret fra Ingeborg til Jack.
Dagbogen er ganske kort, og der er mange indforståede navne og steder nævnt.
Heldigvis er der et efterord af udgiveren Hans Höller, hvor han skriver om, hvordan han har behandlet selve teksterne - altså dagbog og breve, og hvor han sætter disse to typer tekster overfor hinanden. Derved bliver forståelsen af hændelsesforløbet meget dybere, og jeg måtte tilbage og læse krigsdagbogen og nogle af brevene en gang til!
Det gribende ved disse tekster er, at de fortæller om et møde (i juni 1945) mellem to mennesker, som har været meget alene med deres tanker og så pludselig møder én, som de kan dele disse tanker med. Ingeborg er vokset op i Østrig med en far, som allerede i 1932 gik ind i nazistpartiet. Jack, som var forældreløs, flygtede som som 18-årig med en børnetransport ud af landet, og er nu tilbage i Østrig som engelsk soldat.
De mødes i Hermagor i Kärnten, tæt ved den italienske grænse, og det, som sætte en masse følelser i gang hos begge, er, at de begge har læst bøger, som var forbudte i nazityskland, af fx Baudelaire og Rilke. Og da de har tysk som modersmål, kan de tale sammen. For dem begge bliver dette en skelsættende oplevelse. Ingeborg har i krigens sidste år sammen med nogle andre unge kvinder forsøgt at gøre modstand og modarbejde nazisterne. Nu kan hun frit overfor Jack sætte ord på de tanker, som hun har gået med i ensomhed. Og Jack, som har mistet slægtninge i koncentrationslejre og ingen familie har, kan fortælle om sin sorg og sin følelse af ensomhed og hjemløshed.
Ingeborg bliver senere en berømt østrigsk forfatter, som jeg skal i gang med at læse mere af. Jack har man ikke rigtig vidst noget om.
Men efter bogens første oplag (2010) dukkede nogle oplysninger op, så udgiveren i en ny udgave (2022) af bogen kan fortælle, at man har fundet Jack under navnet Jakob Marash, og at han efter mødet med Ingeborg rejste til Palæstina og bosatte sig i Tel Aviv i en årrække. Begge er de døde nu.
En lille bog med et indhold, som er helt tæt på, hvordan det var for to unge, som gennemlevede 2. verdenskrig, som henholdsvis en forældreløs jødisk/engelsk soldat og senere indbygger i den nye jødiske stat - og et oprørsk medlem af en nazistisk familie i Østrig.
March 6, 2022
Das war eine absolut positive Überraschung. Ein Zufallsfund in der Bibliothek. Ich hatte mir Tagebucheinträge aus dem 2. Weltkrieg von Bachmann erwartet. Die gab es auch, wenngleich nur Fragmente:
Kurze Einträge aus der Zeit während des Krieges und dann kurze Einträge aus der Zeit unmittelbar danach. In dieser Zeit hat sie den Soldaten Jack Hamish kennengelernt. Jack war als Kind aus Österreich nach England geflüchtet und zu Kriegsende als Teil der englischen Gruppen wieder zurückgekehrt. Und er hat sich Hals über Kopf in Ingeborg Bachmann verliebt.
Den größten Teil des Buches machen die Briefe aus, die Jack an Ingeborg geschickt hat. Einen ersten, als er Österreich verlassen musste, die restlichen im Zuge seiner Reise nach bzw. dann aus Israel. Er beschreibt, wie das Leben, wie die Gesellschaft, wie die Kultur sich dort in den Jahren 1946/47 entwickelt und lieferte somit quasi unabsichtlich beeindruckende Zeitdokumente.
Jacks Briefe wurden im Nachlass Bachmanns gefunden, ebenso wie ihre Tagebücher. Unauffindbar hingegen waren bislang jene Briefe, die Bachmann an Hamish geschickt haben muss, sowie Jack Hamish selbst.
Kurze Einträge aus der Zeit während des Krieges und dann kurze Einträge aus der Zeit unmittelbar danach. In dieser Zeit hat sie den Soldaten Jack Hamish kennengelernt. Jack war als Kind aus Österreich nach England geflüchtet und zu Kriegsende als Teil der englischen Gruppen wieder zurückgekehrt. Und er hat sich Hals über Kopf in Ingeborg Bachmann verliebt.
Den größten Teil des Buches machen die Briefe aus, die Jack an Ingeborg geschickt hat. Einen ersten, als er Österreich verlassen musste, die restlichen im Zuge seiner Reise nach bzw. dann aus Israel. Er beschreibt, wie das Leben, wie die Gesellschaft, wie die Kultur sich dort in den Jahren 1946/47 entwickelt und lieferte somit quasi unabsichtlich beeindruckende Zeitdokumente.
Jacks Briefe wurden im Nachlass Bachmanns gefunden, ebenso wie ihre Tagebücher. Unauffindbar hingegen waren bislang jene Briefe, die Bachmann an Hamish geschickt haben muss, sowie Jack Hamish selbst.
September 9, 2024
this rating is for the few pages that are actually diary. I wasn't very inspired to read many of the letters that make up the bulk of this book.
November 17, 2020
Die zomer toen alles ineens anders werd
Van de Oostenrijkse Ingeborg Bachmann (Klagenfurt, 1926 - Rome, 1973) is deze zomer Oorlogsdagboek verschenen bij Uitgeverij Koppernik. Een bundel met o.a. twee dagboekfragmenten van amper vijftien pagina's, waarvan men vermoedt dat deze slechts een klein gedeelte zijn van een eerder geschreven dagboek dat niet meer is gevonden. Daarnaast zijn elf brieven van Jack Hamesh (1920-1987) opgenomen, een informatief nawoord van Hans Höller, een Oostenrijkse hoogleraar filosofie en germanistiek. De helaas onlangs overleden vertaler Machteld Bokhove schreef een slotwoord, waarin de voor- en nageschiedenis van het dagboek en het leven van Bachmann aan de orde komen.
Bachmann schreef niet alleen poëzie en later proza, maar ook hoorspelen. Hiermee boerde ze goed genoeg, zodat ze kon leven van haar pennenvruchten, waarvoor ze een aantal maal in de prijzen is gevallen. Haar debuutroman Malina, het eerste deel van een voorgenomen drieluik, verscheen in 1971. Hierin beschrijft ze de naweeën van en angstdromen over de oorlog. De twee volgende delen zijn er evenwel niet meer van gekomen, omdat Bachmann in 1973, op haar zevenenveertigste, onfortuinlijk aan haar einde is gekomen door brand in haar woning in Rome. Haar verdriet over de verbroken relatie met Max Frisch, zelfmoord van een andere geliefde Paul Celan, gebruik van teveel pillen en drank hebben geleid tot verschillende opnamen in een psychiatrische kliniek.
In september 1944 is Bachmann achttien jaar oud wanneer ze het eerste dagboekfragment schrijft. 'Lief dagboek, nu ben ik gered. Ik hoef niet naar Polen en niet naar de antitankgeschuttraining.' Om dit te omzeilen meldt ze zich aan bij de 'gehate' Kweekschool. Het dringende tekort aan onderwijzers blijkt haar redding. Luchtalarmen, dreiging van bommen en beschietingen staan in schril contrast met het mooie nazomerweer. Iedereen, ook de kinderen, wordt aan het werk gezet om loopgraven te delven. Dat zijn passages waar je als lezer met je neus op de gruwelijke feiten van de oorlog wordt gedrukt. In een interview in 1971 vertelt ze;
‘Eén bepaald moment, heeft mijn kindertijd in stukken geslagen. Het binnenmarcheren van Hitlers troepen in Klagenfurt. Dat was zoiets ontzettends, dat met deze dag mijn herinnering begint: met een te vroege pijn zoals ik die in deze mate later misschien nooit meer gekend heb. Natuurlijk heb ik dat alles niet begrepen in de zin waarin een volwassene het begrepen zou hebben. Maar die afschuwelijke bruutheid die voelbaar was, dat brullen, zingen en marcheren - dat opkomen van mijn eerste doodsangst.’
Het eerste deel van de dagboekfragmenten bestrijkt de laatste acht maanden van de oorlog. Oorlogsangst leidt bij haar soms tot opstandige gedachten.
'Ik ga niet meer boven de bunker in. […] In onze straat is nu niemand meer. De dagen zijn zo zonnig. Ik heb een luie stoel in de tuin gezet en ik lees. Ik heb me vast voorgenomen om door te lezen als de bommen komen. […] Gisteren is het grootste eskader gekomen dat er ooit waas. Het eerste is doorgevlogen, het tweede heeft bommen laten vallen. Het gedreun was zo gigantisch dat mijn adem stil bleef staan, en toen ben ik toch de kelder in gegaan, wat natuurlijk belachelijk is in ons huisje omdat het niet eens een kleine bom zou kunnen weerstaan, laat staan een bom van 100 kg.'
Het tweede dagboekfragment handelt over de zomer na de bevrijding. Wanneer ze een persoonsbewijs gaat halen, ontmoet ze de Joodse Jack Hamesh - 'klein en nogal lelijk, met bril, spreekt vloeiend Duits met een Weens accent' - een in ´38 naar Palestina geëmigreerde soldaat in het Engelse leger, die zijn ouders is verloren in de Holocaust. Hij bezoekt haar die zomer dagelijks in de tuin van de Bachmann's en tot haar grote vreugde delen ze de liefde voor literatuur, met name van de door de nazi's verboden schrijvers. Ze beleeft, zoals ze schrijft, 'de mooiste zomer van mijn leven'.
Saillant detail in dezen is dat Bachmann's vader een overtuigd aanhanger was van de NSDAP, tijdens de oorlogsjaren officier in actieve militaire dienst. In de zomer na de bevrijding werd hij enige tijd in Amerikaanse krijgsgevangenschap gehouden. 'Over papa praten we helemaal niet meer.' Ze is zich daarom zeer bewust van de nazi-ideologieën en -opvoeding, en haar lidmaatschap van de Bund deutsche Mädel.
'Ze praten allemaal over mij, en natuurlijk ook mijn hele familie. "Zij gaat met die Jood". […] En ik heb tegen haar (Bachmann's moeder m.n.) gezegd dat ik tien keer door Vellach en door Hermagor met hem op en neer ga lopen, en als iedereen dan op zijn kop gaat staan, dan juist.'
Na de bevrijding schrijft Bachmann te genieten van haar vriendschap met Hamesh. De oorlog is voorbij is en die zomer zal voor altijd de mooiste zal blijven, 'wie had er trouwens een paar maanden geleden gedacht dat wij het zelfs maar zouden overleven!' Voor haar is de vreugde tweeledig: haar vriendschap met Hamesh en het feit dat de oorlog ten einde is. 'Van vrede merk je niet veel, zegt iedereen, maar voor mij is het vrede, vrede! De mensen zijn allemaal zo ontzettend onnozel; hadden ze dan verwacht dat na zo'n catastrofe van de ene op de andere dag luilekkerland losbarst! Voor haar is het duidelijk aan dat ze snakt naar vrijheid en studeren, werken en schrijven.
Hamesh reist na deze zomer via doorgangskampen naar Palestina en van de briefwisseling tussen hem en Bachmann zijn alleen zíjn brieven bewaard gebleven. Deze geven evenwel een beeld van hun correspondentie, omdat Hamesh reageert op onderwerpen die zij aan de orde bracht. Hij vertelt niet alleen hoe het hem vergaat, maar ook dat hij hun vriendschap mist en 'vol hunkering' op haar wacht, hoewel hij weet dat ze ernaar verlangt 'om alleen te zijn'. Hier geeft niet alleen aan háár te missen, maar ook de vreugde van de voorbije dagen, toen hij met haar in de tuin had zitten praten over hun gezamenlijke interesse. Hij schrijft dat hij zijn onzekere toekomst met een zwaar gemoed tegemoet gaat. Het leven in en de opbouw van Palestina zijn hard en hij beschrijft dat hij zich ontheemd voelt en hoe zwaar het hem valt. De wetenschap dat hun vriendschap voor haar geen liefdesband kan worden, lijkt de poten onder zijn stoel weg te zagen; 'schrijf me alsjeblieft niet meer dat het vrij-zijn gelukkig maakt. Was je zo gebonden toen we samen waren?' Het is voorstelbaar dat de toon van zijn brieven, hoe lief zijn woorden ook waren, de achttienjarige en vrijgevochten Bachmann een wat benauwend gevoel gaven. Wat echter duidelijk mag zijn, is dat zij beiden een ander toekomstbeeld nastreefden.
Oorlogsdagboek geeft ondanks zijn bescheiden omvang een mooi beeld van een relatief korte periode in het leven van Ingeborg Bachmann. Dit is mede te danken aan het uitgebreide en verhelderende nawoord.
Wie ander werk uit het kleine oeuvre van deze naoorlogse auteur wil lezen - in Nederlandse vertaling - zal zich helaas moeten richten op de tweedehands boekenmarkt. Maar wie weet is deze bundel een aanzet tot hernieuwde aandacht voor het werk en leven van Ingeborg Bachmann.
Van de Oostenrijkse Ingeborg Bachmann (Klagenfurt, 1926 - Rome, 1973) is deze zomer Oorlogsdagboek verschenen bij Uitgeverij Koppernik. Een bundel met o.a. twee dagboekfragmenten van amper vijftien pagina's, waarvan men vermoedt dat deze slechts een klein gedeelte zijn van een eerder geschreven dagboek dat niet meer is gevonden. Daarnaast zijn elf brieven van Jack Hamesh (1920-1987) opgenomen, een informatief nawoord van Hans Höller, een Oostenrijkse hoogleraar filosofie en germanistiek. De helaas onlangs overleden vertaler Machteld Bokhove schreef een slotwoord, waarin de voor- en nageschiedenis van het dagboek en het leven van Bachmann aan de orde komen.
Bachmann schreef niet alleen poëzie en later proza, maar ook hoorspelen. Hiermee boerde ze goed genoeg, zodat ze kon leven van haar pennenvruchten, waarvoor ze een aantal maal in de prijzen is gevallen. Haar debuutroman Malina, het eerste deel van een voorgenomen drieluik, verscheen in 1971. Hierin beschrijft ze de naweeën van en angstdromen over de oorlog. De twee volgende delen zijn er evenwel niet meer van gekomen, omdat Bachmann in 1973, op haar zevenenveertigste, onfortuinlijk aan haar einde is gekomen door brand in haar woning in Rome. Haar verdriet over de verbroken relatie met Max Frisch, zelfmoord van een andere geliefde Paul Celan, gebruik van teveel pillen en drank hebben geleid tot verschillende opnamen in een psychiatrische kliniek.
In september 1944 is Bachmann achttien jaar oud wanneer ze het eerste dagboekfragment schrijft. 'Lief dagboek, nu ben ik gered. Ik hoef niet naar Polen en niet naar de antitankgeschuttraining.' Om dit te omzeilen meldt ze zich aan bij de 'gehate' Kweekschool. Het dringende tekort aan onderwijzers blijkt haar redding. Luchtalarmen, dreiging van bommen en beschietingen staan in schril contrast met het mooie nazomerweer. Iedereen, ook de kinderen, wordt aan het werk gezet om loopgraven te delven. Dat zijn passages waar je als lezer met je neus op de gruwelijke feiten van de oorlog wordt gedrukt. In een interview in 1971 vertelt ze;
‘Eén bepaald moment, heeft mijn kindertijd in stukken geslagen. Het binnenmarcheren van Hitlers troepen in Klagenfurt. Dat was zoiets ontzettends, dat met deze dag mijn herinnering begint: met een te vroege pijn zoals ik die in deze mate later misschien nooit meer gekend heb. Natuurlijk heb ik dat alles niet begrepen in de zin waarin een volwassene het begrepen zou hebben. Maar die afschuwelijke bruutheid die voelbaar was, dat brullen, zingen en marcheren - dat opkomen van mijn eerste doodsangst.’
Het eerste deel van de dagboekfragmenten bestrijkt de laatste acht maanden van de oorlog. Oorlogsangst leidt bij haar soms tot opstandige gedachten.
'Ik ga niet meer boven de bunker in. […] In onze straat is nu niemand meer. De dagen zijn zo zonnig. Ik heb een luie stoel in de tuin gezet en ik lees. Ik heb me vast voorgenomen om door te lezen als de bommen komen. […] Gisteren is het grootste eskader gekomen dat er ooit waas. Het eerste is doorgevlogen, het tweede heeft bommen laten vallen. Het gedreun was zo gigantisch dat mijn adem stil bleef staan, en toen ben ik toch de kelder in gegaan, wat natuurlijk belachelijk is in ons huisje omdat het niet eens een kleine bom zou kunnen weerstaan, laat staan een bom van 100 kg.'
Het tweede dagboekfragment handelt over de zomer na de bevrijding. Wanneer ze een persoonsbewijs gaat halen, ontmoet ze de Joodse Jack Hamesh - 'klein en nogal lelijk, met bril, spreekt vloeiend Duits met een Weens accent' - een in ´38 naar Palestina geëmigreerde soldaat in het Engelse leger, die zijn ouders is verloren in de Holocaust. Hij bezoekt haar die zomer dagelijks in de tuin van de Bachmann's en tot haar grote vreugde delen ze de liefde voor literatuur, met name van de door de nazi's verboden schrijvers. Ze beleeft, zoals ze schrijft, 'de mooiste zomer van mijn leven'.
Saillant detail in dezen is dat Bachmann's vader een overtuigd aanhanger was van de NSDAP, tijdens de oorlogsjaren officier in actieve militaire dienst. In de zomer na de bevrijding werd hij enige tijd in Amerikaanse krijgsgevangenschap gehouden. 'Over papa praten we helemaal niet meer.' Ze is zich daarom zeer bewust van de nazi-ideologieën en -opvoeding, en haar lidmaatschap van de Bund deutsche Mädel.
'Ze praten allemaal over mij, en natuurlijk ook mijn hele familie. "Zij gaat met die Jood". […] En ik heb tegen haar (Bachmann's moeder m.n.) gezegd dat ik tien keer door Vellach en door Hermagor met hem op en neer ga lopen, en als iedereen dan op zijn kop gaat staan, dan juist.'
Na de bevrijding schrijft Bachmann te genieten van haar vriendschap met Hamesh. De oorlog is voorbij is en die zomer zal voor altijd de mooiste zal blijven, 'wie had er trouwens een paar maanden geleden gedacht dat wij het zelfs maar zouden overleven!' Voor haar is de vreugde tweeledig: haar vriendschap met Hamesh en het feit dat de oorlog ten einde is. 'Van vrede merk je niet veel, zegt iedereen, maar voor mij is het vrede, vrede! De mensen zijn allemaal zo ontzettend onnozel; hadden ze dan verwacht dat na zo'n catastrofe van de ene op de andere dag luilekkerland losbarst! Voor haar is het duidelijk aan dat ze snakt naar vrijheid en studeren, werken en schrijven.
Hamesh reist na deze zomer via doorgangskampen naar Palestina en van de briefwisseling tussen hem en Bachmann zijn alleen zíjn brieven bewaard gebleven. Deze geven evenwel een beeld van hun correspondentie, omdat Hamesh reageert op onderwerpen die zij aan de orde bracht. Hij vertelt niet alleen hoe het hem vergaat, maar ook dat hij hun vriendschap mist en 'vol hunkering' op haar wacht, hoewel hij weet dat ze ernaar verlangt 'om alleen te zijn'. Hier geeft niet alleen aan háár te missen, maar ook de vreugde van de voorbije dagen, toen hij met haar in de tuin had zitten praten over hun gezamenlijke interesse. Hij schrijft dat hij zijn onzekere toekomst met een zwaar gemoed tegemoet gaat. Het leven in en de opbouw van Palestina zijn hard en hij beschrijft dat hij zich ontheemd voelt en hoe zwaar het hem valt. De wetenschap dat hun vriendschap voor haar geen liefdesband kan worden, lijkt de poten onder zijn stoel weg te zagen; 'schrijf me alsjeblieft niet meer dat het vrij-zijn gelukkig maakt. Was je zo gebonden toen we samen waren?' Het is voorstelbaar dat de toon van zijn brieven, hoe lief zijn woorden ook waren, de achttienjarige en vrijgevochten Bachmann een wat benauwend gevoel gaven. Wat echter duidelijk mag zijn, is dat zij beiden een ander toekomstbeeld nastreefden.
Oorlogsdagboek geeft ondanks zijn bescheiden omvang een mooi beeld van een relatief korte periode in het leven van Ingeborg Bachmann. Dit is mede te danken aan het uitgebreide en verhelderende nawoord.
Wie ander werk uit het kleine oeuvre van deze naoorlogse auteur wil lezen - in Nederlandse vertaling - zal zich helaas moeten richten op de tweedehands boekenmarkt. Maar wie weet is deze bundel een aanzet tot hernieuwde aandacht voor het werk en leven van Ingeborg Bachmann.
November 28, 2014
Curious little swatch of history. Bachmann's "diary" is actually a very short excerpt (which is, painfully, all that survives -- oh that there were more!!) about her meeting with the British soldier (of Jewish ancestry, born in Vienna) in postwar Austria. Their meeting was transformative for both of them. She walked the streets of their town with him, in defiance of the (obviously) still anti-Semitic townspeople and her parents. He fell in love with her. The last 2/3 of the book comprises his letters to her from Naples, then from Palestine. He'd clearly fallen for her, rather hard, but the letters also contain interesting historical details of that chaotic time. (One only wishes that her letters to him had been similarly preserved. To have more insight into that 19- and 20-year-old Bachmann would be wonderful.)
This is probably for Bachmann completists only (which I'm not, yet, having still to tackle Malina, Book of Franza, and Fanny Goldman). It's a beautiful little book, though, as an object. Seagull continues to impress.
This is probably for Bachmann completists only (which I'm not, yet, having still to tackle Malina, Book of Franza, and Fanny Goldman). It's a beautiful little book, though, as an object. Seagull continues to impress.
February 24, 2017
The Diary itself was far too short to be published, I didn't really think it gave a true reflection of the events. If her whole diary had of been preserved, then this would have been a worthwhile project. The Letters of Jack Hamesh ran on and on and were too laden with romantic drivel to be of interest.
Overall, the reading itself was okay but the content and quality was lacking. I wouldn't encourage you to go out of your way for this one. If you want to read a war diary I don't think this is it. I'd like to find another diary actually, with a bit more 'meat'.
Overall, the reading itself was okay but the content and quality was lacking. I wouldn't encourage you to go out of your way for this one. If you want to read a war diary I don't think this is it. I'd like to find another diary actually, with a bit more 'meat'.
September 1, 2010
It was interesting to hear the voice of the teenager/young woman, yet, her part is very short. To put this in a separate book and call it War Diary is an exaggeration.
To read Jack Hamesh's letters was an education. The pain and suffering of a man without a home, without an orientation, rootless and then starting anew in Israel.
To read Jack Hamesh's letters was an education. The pain and suffering of a man without a home, without an orientation, rootless and then starting anew in Israel.
May 8, 2020
Die einzig wirklich interessante Stelle des nur 25 Seiten umfassenden Tagebuchs findet man schon abgedruckt auf der Rückseite des schmalen Bandes. Die Zusammenstellung und Kommentierung der Briefe Jack Hamechs ist bemüht, doch statt einem ganzen Buch hätte es wirklich gereicht den Sachverhalt in einem Artikel abzuhandeln.
March 4, 2023
Maar voor mij was het niet louter een ontmoeting, voor mij was het een bewijs dat er , ondanks alles wat er over onze beide volkeren losbarstte, nog een weg is – die van de liefde en het begrip.
Review : Ingeborg Bachmann (1926-1973) studeerde filosofie, germanistiek, kunstgeschiedenis en rechtswetenschap. Al sinds haar jeugd schreef ze verhalen en gedichten. In 1952 las ze uit eigen werk voor op een bijeenkomst van het schrijverscollectief Gruppe 47, een in hoofdzaak door mannelijke auteurs gestuurde vereniging ter ondersteuning van de Duitstalige naoorlogse literatuur. Ze debuteerde in 1953 met de poëziebundel Tijd in onderpand (Die gestundete Zeit). Drie jaar later, na de publicatie van de bundel Aanroeping van de grote beer (Anrufung des grossen Bären, 1956), voelde ze de noodzaak niet langer om poëzie te schrijven en begon ze zich toe te leggen op proza. Ondanks haar literaire succes zag ze zich in die tijd genoodzaakt om bij te klussen als hoorspelauteur en radioredactrice.
In 1961 verscheen Het dertigste jaar (Das dreissigste Jahr), haar eerste verhalenbundel. Pas tien jaar later kwam de schrijfster met nieuw proza naar buiten, maar in de tussentijd werkte ze wel aan alle drie de romans die ze onderbracht in haar cyclus ‘Todesarten’. ‘Doodsoorzaken’ staat voor manieren van sterven en stoelt op haar overtuiging dat iemand op de nonchalantste wijze, pakweg door een woord of een blik, dodelijk kan worden geraakt. Daarbij legt Ingeborg Bachmann de focus op vrouwen die door hun partner tot wanhoop worden gedreven en zo de vernieling in worden gejaagd. Malina (1971) is de enige voltooide roman van haar drieluik rond dit thema. Verderop in dit artikel volgt er meer over dit boek en de betekenis die de hoofdrolspeelster erin hecht aan brieven.
De twee overige delen van ‘Doodsoorzaken’, Het geval Franza en Requiem voor Fanny Goldmann, bleven onaf, mede door Bachmanns onverwachte dood in 1973.
‘In haar proza geeft Ingeborg Bachmann veel weg van het gevecht dat haar leven was.’
In 1964 ontving ze de Georg-Büchner Preis, de belangrijkste literatuurprijs in Duitsland,
In haar proza geeft Ingeborg Bachmann veel weg van het gevecht dat haar leven was. Die strijd blijkt ook uit de verschillende briefwisselingen die ze vanaf haar twintigste fervent heeft gevoerd. Een rode draad daarin is haar nood aan echt contact en de moeilijkheid om dat tot stand te brengen.
Uit de erfenis van de Oostenrijkse schrijver, die tot 2020 werd geblokkeerd door de broers en zussen Ingeborg Bachmann, is een manuscript aan het licht gekomen'. Het is een oorlogsdagboek. Aan het dagboek zijn de brieven gehecht die Jack Hamesh aan Ingeborg Bachmann schreef. De Weense Jood was in 1838 op 18-jarige leeftijd met een kindertransport naar Londen ontsnapt. In 1945 keerde hij terug naar zijn geboorteland met het Engelse leger, waar hij nu soldaat van de bezetter was. Ingeborg Bachmann en James Hamehs ontmoetten elkaar en werden verliefd . De eerste regels van het dagboek maken al duidelijk dat de 18-jarige allesbehalve enthousiast is over oorlog of over enig Nazi-gevoel.Haar vader echter was het wel want hij was een rabiate aanhanger van Hitler en vocht zelfs met zijn leger mee. Toch was de vader heel vriendelijk tegen Hamesh.
In het voorjaar van 1946 emigreerde Hamesh naar het toenmalige Palestina. Zijn brieven stammen uit deze tijd. Ook al schreef Bachmann in haar dagboek dat ze de "mooiste zomer" van haar leven met hem had doorgebracht, de brieven tonen aan dat de ervaring van de ontmoeting voor hem nog veel ernstiger was. De tijd met haar was 'niet alleen van groot belang maar ook een verandering in mijn leven', bekent vooral in de vroege brieven.
Of Bachmann met soortgelijke geloften van liefde heeft geantwoord, wordt niet definitief duidelijk.. Hamesh's brieven suggereren echter niet dat hij gloeiende liefdesbrieven van haar ontving. Deze veronderstelling wordt ook ondersteund door een regel van Hamesh over haar vertrek. 'Jij', schrijft hij Bachmann, '[was] meer gecomponeerd en leek sterker'. In dergelijke situaties geldt dit in het algemeen voor degenen die minder verliefd zijn; wat op zijn beurt niet betekent dat zij ook degenen zijn die minder liefhebben.
Het boekje wordt afgesloten met een nawoord van de redacteur, dat even deskundig en informatief is als men van de Bachmann-expert mag verwachten. Zo wijst hij bijvoorbeeld op het belang van Hamesh's brieven voor het wetenschappelijk lezen van het hoofdstuk over Galicië in Bachmanns landgoedfragment "Het boek van Franza", dat vanaf nu anders zal worden gelezen. Voor Bachmannfanaat is dit dan ook een mooi werkje voor de nieuwe lezer zal het wellicht wat mager uitvallen.
Buiten de brieven zijn er maar 16 gedrukte pagina’s van het toen toen 18-jarige meisje zelf, niet direct materiaal om een nieuwkomer mee te verwennen.
Review : Ingeborg Bachmann (1926-1973) studeerde filosofie, germanistiek, kunstgeschiedenis en rechtswetenschap. Al sinds haar jeugd schreef ze verhalen en gedichten. In 1952 las ze uit eigen werk voor op een bijeenkomst van het schrijverscollectief Gruppe 47, een in hoofdzaak door mannelijke auteurs gestuurde vereniging ter ondersteuning van de Duitstalige naoorlogse literatuur. Ze debuteerde in 1953 met de poëziebundel Tijd in onderpand (Die gestundete Zeit). Drie jaar later, na de publicatie van de bundel Aanroeping van de grote beer (Anrufung des grossen Bären, 1956), voelde ze de noodzaak niet langer om poëzie te schrijven en begon ze zich toe te leggen op proza. Ondanks haar literaire succes zag ze zich in die tijd genoodzaakt om bij te klussen als hoorspelauteur en radioredactrice.
In 1961 verscheen Het dertigste jaar (Das dreissigste Jahr), haar eerste verhalenbundel. Pas tien jaar later kwam de schrijfster met nieuw proza naar buiten, maar in de tussentijd werkte ze wel aan alle drie de romans die ze onderbracht in haar cyclus ‘Todesarten’. ‘Doodsoorzaken’ staat voor manieren van sterven en stoelt op haar overtuiging dat iemand op de nonchalantste wijze, pakweg door een woord of een blik, dodelijk kan worden geraakt. Daarbij legt Ingeborg Bachmann de focus op vrouwen die door hun partner tot wanhoop worden gedreven en zo de vernieling in worden gejaagd. Malina (1971) is de enige voltooide roman van haar drieluik rond dit thema. Verderop in dit artikel volgt er meer over dit boek en de betekenis die de hoofdrolspeelster erin hecht aan brieven.
De twee overige delen van ‘Doodsoorzaken’, Het geval Franza en Requiem voor Fanny Goldmann, bleven onaf, mede door Bachmanns onverwachte dood in 1973.
‘In haar proza geeft Ingeborg Bachmann veel weg van het gevecht dat haar leven was.’
In 1964 ontving ze de Georg-Büchner Preis, de belangrijkste literatuurprijs in Duitsland,
In haar proza geeft Ingeborg Bachmann veel weg van het gevecht dat haar leven was. Die strijd blijkt ook uit de verschillende briefwisselingen die ze vanaf haar twintigste fervent heeft gevoerd. Een rode draad daarin is haar nood aan echt contact en de moeilijkheid om dat tot stand te brengen.
Uit de erfenis van de Oostenrijkse schrijver, die tot 2020 werd geblokkeerd door de broers en zussen Ingeborg Bachmann, is een manuscript aan het licht gekomen'. Het is een oorlogsdagboek. Aan het dagboek zijn de brieven gehecht die Jack Hamesh aan Ingeborg Bachmann schreef. De Weense Jood was in 1838 op 18-jarige leeftijd met een kindertransport naar Londen ontsnapt. In 1945 keerde hij terug naar zijn geboorteland met het Engelse leger, waar hij nu soldaat van de bezetter was. Ingeborg Bachmann en James Hamehs ontmoetten elkaar en werden verliefd . De eerste regels van het dagboek maken al duidelijk dat de 18-jarige allesbehalve enthousiast is over oorlog of over enig Nazi-gevoel.Haar vader echter was het wel want hij was een rabiate aanhanger van Hitler en vocht zelfs met zijn leger mee. Toch was de vader heel vriendelijk tegen Hamesh.
In het voorjaar van 1946 emigreerde Hamesh naar het toenmalige Palestina. Zijn brieven stammen uit deze tijd. Ook al schreef Bachmann in haar dagboek dat ze de "mooiste zomer" van haar leven met hem had doorgebracht, de brieven tonen aan dat de ervaring van de ontmoeting voor hem nog veel ernstiger was. De tijd met haar was 'niet alleen van groot belang maar ook een verandering in mijn leven', bekent vooral in de vroege brieven.
Of Bachmann met soortgelijke geloften van liefde heeft geantwoord, wordt niet definitief duidelijk.. Hamesh's brieven suggereren echter niet dat hij gloeiende liefdesbrieven van haar ontving. Deze veronderstelling wordt ook ondersteund door een regel van Hamesh over haar vertrek. 'Jij', schrijft hij Bachmann, '[was] meer gecomponeerd en leek sterker'. In dergelijke situaties geldt dit in het algemeen voor degenen die minder verliefd zijn; wat op zijn beurt niet betekent dat zij ook degenen zijn die minder liefhebben.
Het boekje wordt afgesloten met een nawoord van de redacteur, dat even deskundig en informatief is als men van de Bachmann-expert mag verwachten. Zo wijst hij bijvoorbeeld op het belang van Hamesh's brieven voor het wetenschappelijk lezen van het hoofdstuk over Galicië in Bachmanns landgoedfragment "Het boek van Franza", dat vanaf nu anders zal worden gelezen. Voor Bachmannfanaat is dit dan ook een mooi werkje voor de nieuwe lezer zal het wellicht wat mager uitvallen.
Buiten de brieven zijn er maar 16 gedrukte pagina’s van het toen toen 18-jarige meisje zelf, niet direct materiaal om een nieuwkomer mee te verwennen.
December 27, 2024
”This is the loveliest summer of my life, and even if I live to be hundred it will still be the loveliest spring and summer. Lots of people say we don't see much sign of the peace but for me it is peace, peace! People are all so terribly stupid; did they expect that, after such a disaster, a land of milk and honey would dawn from one day to the next! That the English would have nothing else in mind than to make life a bed of roses for us? God, who would have thought only a few months ago that we would even survive! Every day I go up the Goria by myself to dream, to have wonderful dreams! I'll study, work, write! I'm alive, I'm alive! Oh God, to be free and alive, even without shoes, without food, without stockings, without, no, no, it's a wonderful time!”
A fascinating and moving collection, containing Ingeborg Bachmann’s excellent, albeit 18-page-long, “war diary” from the period after WW2 when she was still living in the south of Austria with her family and the British had taken occupation of the country, combined with a series of letters from her friend (/ lover?) Jack Hamesch, who was an Austrian Jew who emigrated to England, became a British soldier, was stationed back in Austria as a translator, became friends with Inge through their love of books, and then eventually decided to move to Tel Aviv, which was in Palestine at the time. His letters are also fascinating and quite moving at times — the situation in the Middle East hasn’t changed at all in 80 years, which is truly heartbreaking. He writes a lot about his feelings of being alone and lost in the world without a homeland to return to, and it is very moving. The ending also includes an afterword which places these episodes into the context of the greater life and work of Ingeborg, but it does assume a degree of knowledge of Inge’s work, not all of which has been translated into English 🙃
In all, I’m glad I read this! It was very interesting and enlightening, although, as has been noted by others, calling it a “book” is kind of a stretch!
A fascinating and moving collection, containing Ingeborg Bachmann’s excellent, albeit 18-page-long, “war diary” from the period after WW2 when she was still living in the south of Austria with her family and the British had taken occupation of the country, combined with a series of letters from her friend (/ lover?) Jack Hamesch, who was an Austrian Jew who emigrated to England, became a British soldier, was stationed back in Austria as a translator, became friends with Inge through their love of books, and then eventually decided to move to Tel Aviv, which was in Palestine at the time. His letters are also fascinating and quite moving at times — the situation in the Middle East hasn’t changed at all in 80 years, which is truly heartbreaking. He writes a lot about his feelings of being alone and lost in the world without a homeland to return to, and it is very moving. The ending also includes an afterword which places these episodes into the context of the greater life and work of Ingeborg, but it does assume a degree of knowledge of Inge’s work, not all of which has been translated into English 🙃
In all, I’m glad I read this! It was very interesting and enlightening, although, as has been noted by others, calling it a “book” is kind of a stretch!
December 10, 2018
"Vienen días más duros./El tiempo postergado hasta nuevo aviso/ asoma por el horizonte", dice uno de mis poemas favoritos de Ingeborg Bachman. Esta la recuperación de su diario nos habla de una adolescente consciente ya de ello pero, aún así, con la esperanza de que algo mejor se asomaba. Escrito al final de la segunda guerra mundial este diario, nos habla de los vestigios de la Alemania Nazi y, sin duda, de cómo una chica encuentra su lugar en ello.
Ingeborg habla del mejor verano de su vida, el verano que conoció a Jack Hamesh un chico judío que, también, es un vestigio. ¿El problema de esta edición? Se interrumpe el diario para incluir las cartas de Jack, que si bien son hermosas y dan cuenta de su sobrevvivencia tras la guerra, de pronto la atención está en él y no en la diarista. ¿Es que sólo existen esas entradas de su diario? ¿O es que el editor pensó en unir estas dos narrativas para darnos el sentir de un amor platónico?
En la vida de Ingeborg, lo sabemos, vinieron días duros y tiempos postergados. Pero este libro no es de esto. Este libro es una rebanadita de esperanza.
En fin, que las cinco estrellas se las lleva el diario de Ingeborg y las cuatro son para la editorial.
Ingeborg habla del mejor verano de su vida, el verano que conoció a Jack Hamesh un chico judío que, también, es un vestigio. ¿El problema de esta edición? Se interrumpe el diario para incluir las cartas de Jack, que si bien son hermosas y dan cuenta de su sobrevvivencia tras la guerra, de pronto la atención está en él y no en la diarista. ¿Es que sólo existen esas entradas de su diario? ¿O es que el editor pensó en unir estas dos narrativas para darnos el sentir de un amor platónico?
En la vida de Ingeborg, lo sabemos, vinieron días duros y tiempos postergados. Pero este libro no es de esto. Este libro es una rebanadita de esperanza.
En fin, que las cinco estrellas se las lleva el diario de Ingeborg y las cuatro son para la editorial.
October 30, 2022
Este é um breve diario de uma inesperada amizade no verao de 46 que Inger fez com um soldado ingles de origem judia, que no entanto ofereceu algumas observacoes sobre " o mundo de ontem' como Zweig cunhou sobre a Austria antes da guerra e o que se tornou com o nazismo e seus fanaticos. Bachmann se motrou uma adolescente tenaz,sarcastica, com uma inteligencia e individualidade de pensamento sobre sua realidade e ideias que já a distingue dos seus amigos,familiares e conhecidos imersos ns instituicoes nazistas.Ela busca a solitude de uma escritora promissora.As cartas de Jakob para Inger tambem tambem dao um breve olhar sobre o sentimento agustiante de exilio e vazio de reconstruir a vida longe da patria. Interessante.
October 9, 2022
Remarkable
I have heard a great deal of the letters of the War Diary from the sons of Yaccov Chamish. The story is startling especially if you read between the lines and see the keen insight that both Yaccov Chamish and Ingeborg Bachmann possessed. They were astute, perceptive individuals that realized that hate and degrading labels caused so much pain. I wonder what the world would be like if we could truly follow what I see as their proposition we would be much better off without either.
I have heard a great deal of the letters of the War Diary from the sons of Yaccov Chamish. The story is startling especially if you read between the lines and see the keen insight that both Yaccov Chamish and Ingeborg Bachmann possessed. They were astute, perceptive individuals that realized that hate and degrading labels caused so much pain. I wonder what the world would be like if we could truly follow what I see as their proposition we would be much better off without either.
November 12, 2025
“Now I am so far away from you and tomorrow I will be even farther away”
“But I am constantly thinking of you all the time, Inge dear. Not a day passes when I don’t look at your picture (…) Where are the days together with you in your dear, nice little room, in you lovely garden? I remember those wonderful hours again and again and even now I can hardly write since the mere thought of you and your dear home brings tears to my eyes”
podria plorar amb cada línia d’aquest llibre, quin amor, una dona llestíssima, una guerra i un homo que escriu cartes i li diu lo perfecta que és 🤧💔
“But I am constantly thinking of you all the time, Inge dear. Not a day passes when I don’t look at your picture (…) Where are the days together with you in your dear, nice little room, in you lovely garden? I remember those wonderful hours again and again and even now I can hardly write since the mere thought of you and your dear home brings tears to my eyes”
podria plorar amb cada línia d’aquest llibre, quin amor, una dona llestíssima, una guerra i un homo que escriu cartes i li diu lo perfecta que és 🤧💔
July 1, 2024
To be honest, Ingeborg Bachmann was unknown to me before I get to know this book. However, through this work, I'm sure that she was truly talented.
A special and exceptional book. First, perhaps it could be quite boring; but the more you read, the more exciting it will be. The content is mostly about the war and the world situation. Therefore, through this book, you will not only read about love, but you will also get to know about the past and the history.
A special and exceptional book. First, perhaps it could be quite boring; but the more you read, the more exciting it will be. The content is mostly about the war and the world situation. Therefore, through this book, you will not only read about love, but you will also get to know about the past and the history.
September 9, 2022
I really loved Bachmann’s book, Malina, and when I saw this on Amazon I jumped at a chance to read more of her writing. Unfortunately her writing is just a 15 page sliver of this very slight book. I was surprised how small it was when it arrived and how little of its just over 100 small pages was her work.
January 29, 2023
Her diary was the best part of the book. His letters rambled on without really saying anything. The bit at the end about how his son found out about the book was also interesting. If it had been a fictional book I would have wanted the author to include more of a plot and a resolution but as it's non-fiction I just have to live without knowing.
January 14, 2024
anything from inge is going to be an instant win. her diary entries were so fresh and so remarkable for the daughter of a nazi during ww2 ... albeit the end of the war. i would give five stars for pure journalling content. the letter exchanges with jack hamesh were shattering, but it becomes clear that he just does need to move on. poor chap.
January 22, 2025
Malutki skrawek osobistej historii, którą mogliśmy poznać pewnie tylko dlatego, że dotyczy wybitnej pisarki i jej młodości. 4 gwiazdki za docenienie każdej osoby wnikliwie pracującej nad studiowaniem życia przypadkowo poznającej się pary młodych, zagubionych i samotnych. Jedno zostanie słynną Ingerborg Bachmann, drugie - nikomu nieznanym przez dekady uratowanym przed Shoah chłopakiem z Wiednia.
May 30, 2023
Krótkie, dobre. Może dobre, bo krótkie? I prawidłowo, że w formie książki, ponieważ nie zgadzam się z opinią, że powinno się te zapiski przytulić do większego opracowania?
Jeśli po mnie też zostałoby parę karteczek, byłoby miło, gdyby ktoś z ceremonią włożyłby je w twardą okładkę.
Jeśli po mnie też zostałoby parę karteczek, byłoby miło, gdyby ktoś z ceremonią włożyłby je w twardą okładkę.
August 26, 2024
Meget lidt Bachmann, rigtig meget kontekst. Hun er spændende. Men man skal godt nok være fan for at falde på røven over den her udgivelse.
Bogen består af 14 siders dagbogsoptegnelser og så 90 siders efterord og breve til en ung IB. Spændende nok tidsbillede på efterkrigstidens åbne sår.
Bogen består af 14 siders dagbogsoptegnelser og så 90 siders efterord og breve til en ung IB. Spændende nok tidsbillede på efterkrigstidens åbne sår.
October 22, 2024
ghastly boring
February 17, 2025
Auch wenn es nicht die feine Art ist, Tagebücher und Briefe anderer Menschen zu lesen, es ist einfach nicht zu leugnen, dass genau diese die besten Zeitzeugnisse sind. Obwohl dieses Buch recht kurz ist, hat es trotzdem viel interessanten Inhalt.
October 29, 2025
leuk boek, erg lastig te lezen.
Read
January 24, 2026In realtà sono dieci pagine di diario, trenta di lettere a Ingeborg Bachamann (non DI Ingeborg Bachmann) e qualche paratesto più o meno interessante.
Displaying 1 - 30 of 35 reviews