Πριν από πολλά χρόνια, οι χοροί μεταμφιεσμένων ασκούσαν πάνω μου ποιητική γοητεία. Όταν με πήγαιναν στα bal d'enfants του παγωμένου Φεβρουαρίου, όπως τα έλεγαν παλιά στα Χανιά, όταν χανόμουν σε ταινίες, μουσικές ή νουβέλες για τις παράδοξες τούτες γιορτές, κατακυριευόμουν απ' τη σαγήνη μιας ιλιγγιώδους δυνατότητας: η δυνατότητα να γίνεις για λίγο άλλος είναι μια ελευθερία απόλυτη! Οι χοροί μεταμφιεσμένων, ρωγμή άλλου τόπου, ονειρικού, αμφίβολου όσο και πιθανού, πρόσφεραν την ευχέρεια να βιώσεις δίχως ενοχές, δίχως ντροπή ό,τι ψεύδεσαι, εκείνο που ονειρευόσουν να είσαι. Να φορέσεις το προσωπείο που σου εξιδανικεύει το πρόσωπο. Σήμερα έχασαν την αίγλη τους και όταν σπανίως μασκαρεύονται οι άνθρωποι, αυτό δεν έχει καθόλου απ' την παλιά έξαψη. Ντύνονται, μηχανικά σχεδόν, γιατί είναι έθιμο, για να διασκεδάσουν κάπως αλλιώς, γιατί το απαιτεί μια κοσμική πρόσκληση. Ο ποιητικός βυθός της μεταμφίεσης έχει στερέψει. Λέω πως τούτη η αλλαγή δεν είναι ασύνδετη από τον τρόπο που πια λειτουργούμε. Η σύγχυση ταυτότητας και η επισημοποιημένη υποκρισία των ρόλων, η μειωμένη προσωπικότητα, η απουσία κέντρου ζωής, και η θεμιτή, η σχεδόν επιβεβλημένη διπλοπροσωπία για να επιβιώνεις κοινωνικά, για να αντέχεις τον εαυτό σου, έχουν κάνει τη μεταμφίεση μια καθημερινή κοπιαστική και αγχώδη ρουτίνα. Προς τι λοιπόν να ονειρεύεσαι μια πρόσκληση σε τέτοιους χορούς; Το να σε ελκύει να μεταμφιεστείς και να το σχεδιάζεις με λαχτάρα προϋποθέτει ότι γνωρίζεις ποιος είσαι. Για να γίνεις συνειδητά άλλος, πρέπει να γνωρίζεις πρώτα, συνειδητά, ποιος όντως είσαι. Πώς αλλιώς θα ξεχωρίσεις το "άλλος";
Η Μάρω Βαμβουνάκη (English: Maro Vamvounaki) γεννήθηκε στα Χανιά όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από εννέα χρονών ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
Παλια μου αρεσε πολυ η συγγραφεας. Εβρισκα νοημα στις ιστοριες της και μερικες φορες ταυτιζομουν. Τωρα δυσκολευομαι να πιστεψω ότι εχει γραψει η ιδια τα βιβλία που απολαυσα τοτε. Αυτό το βιβλιο είναι μια αλλοκοτη μιξη αναμνησεων απο την Κρητη με εγχειριδιο εκλαικευμενης ψυχολογιας. Δε μπορουσε να διαλεξει τι απο τα δυο ηθελε να γραψει? Το βρηκα δασκαλιστικο ναρκισσιστικο και εκνευριστηκα με τις απανωτες θρησκευτικες αναφορες της.Δε με αφορουσαν καθολου και με ενοχλησαν. Εχω και αλλα δικα της αδιαβαστα και νομιζω ότι θα αργησω πολυ να τα ανοιξω.
Ενθουσιασμός! Λέξη ωραία, μοναδική, που δημιουργείται από την πρόθεση <<εν>> και το ουσιαστικό <<θεός>>, ορίζει την άκρα συνένωση, με τον εαυτό, τον άλλον, το σύμπαν. Πρόθεση και ουσία συνεργάζονται. Σε κάνει σαν αυτόν με τον οποίο ενώνεσαι, τον Ουσιώδη του ουσιστικού, πανταχού παρόντα, έστω και για ελάχιστη στιγμή. Στη ρωγμή του χρόνου. Τι αίσθημα! Τι βάπτισμα ζωντάνιας και υγείας!
...
Ο φόβος για μένα είναι ο χειρότερος πειρασμός. Μας εξαγοράζει την αληθινή ψυχή, μας θολώνει επικίνδυνα κρίση και διαίσθηση, μας βάζει φορές να φερόμαστε σαν άλογα ζώα, απευθύνεται στο ένστικτο και το ένστικτο περιφρονεί την πνευματικότητα που σώζει, όπως ο διάβολος το λιβάνι.
Ενώ είχα ενθουσιαστεί με τον Παλιάτσο και την Άνιμα, όπως και με Το Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης, αυτό το βιβλίο δεν με κέρδισε. Νομίζω πως οι σκέψεις ήταν πιο ανάκατες, πιο σκόρπιες, δεν είχαν τόση συνάφεια. Πολλές εικόνες ή φαντασιώσεις από τις οποίες μόνο μερικές μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες και με ουσία, οι υπόλοιπες ήταν πολύ προσωπικές και δεν ένιωσα πως έπαιρνα κάτι. Πολλές οι αναφορές στον Μάρκες και στον Χριστιανισμό (χωρίς να χρειάζεται πάντα). Περίμενα κάτι πιο ψυχαναλυτικό, πιο συνεχές και ουσιώδες, όπως είχα συνηθίσει από τα υπόλοιπα βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη.
Όμορφο βιβλίο.. Ο λόγος κυλάει, είναι σαν να ακούς μια φωνή να σου μιλάει. Καθόλου κουραστικό ή βαρετό, απεναντίας. Δουλεύει πολύ μέσω των συνειρμών κάτι που προσωπικά μ'αρέσει πολύ. Με γνώσεις ψυχολογίας η συγγραφέας κάνει όμορφες βουτιές μέσα στην ψυχή εξηγώντας και φέρνοντας μπροστά αλήθειες που δεν θελήσαμε ή δεν μπορέσαμε να δούμε. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Ένα βιβλίο που έμεινε στα ράφια μου για πάρα πολλά χρόνια και ήμουν σχεδόν έτοιμη να το πετάξω χωρίς να διαβάσω. Τελικά δε με ενθουσίασε, αλλά δεν το μετάνιωσα κιόλας.
Δεν ήταν άσχημο βιβλίο. Είχε ωραία πράγματα να πει, απλώς με κούρασε. Υπήρξαν πολλά ποικιλόμορφα ζητήματα που όλα προσπαθούσαν κάπου κάπως να χωρέσουν και να σχολιαστούν. Γενικότερα έχω να πω πως δεν είμαι ιδιαίτερα ένθερμη υποστηρίκτρια των βιβλίων αυτοβοήθειας και κάπως έτσι μου φάνηκε πως ήθελε να περαστεί αυτό.
Τέλος, βρήκα πολύ κουραστικές όλες τις αναφορές στα έργα και τα λέγειν άλλων, καθώς και τις θρησκευτικές παραπομπές.
*3,5 Ενώ διαβάζοντας τα βιβλία της Μάρως Βαμβουνάκη πάντα εντυπωσιάζομαι από τις ιδέες της και τον τρόπο με τον οποίο τις αποτυπώνει στο χάρτι, κάπου στη μέση του βιβλίου κουράζομαι και οταν επιτέλους τελειώνω το βιβλίο νιώθω ανακούφιση. Είναι κρίμα γιατί με το πρώτο της βιβλίο που είχα διαβάσει (ο παλιάτσος και η Άνιμα) είχα ενθουσιαστεί τόσο που θα την κατέτασσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς.
I loved it just as much as i love every Vamvounaki book. She has managed to create a new sub-genre of psychology books, ones that don't derive mainly from theories and textbook analysis but on experience of her patients and personal info. I suggest to anyone not familiar with her writing and in need of a good self-discovery, social/psychology book to buy this.
Προσπάθησα πολλές φορές, αλλά μου είναι αδύνατον να το διαβάσω. Καμμιά ιστορία! Ενα ολόκληρο βιβλίο βασισμένο σε σκέψεις της συγγραφέως κυρίως γύρω από τις ηλικίες αλλά καμμιά σχέση με την περίληψη στο οπισθόφυλλο. Βασισμένο εντελώς στις σπουδές της κυρίας Βαμβουνάκη. Το κακό είναι πως δεν μπορώ να το χαρίσω γιατί μου έκαναν δώρο κι έχει αφιέρωση :(
[...]Πιθανόν στη σύγκρουσή μας ανάμεσα στην έμφυτη ελευθερία μας και στις προσπάθειές μας να την καταπνίξουμε, να ριζώνουν οι πιο πολλές μας νευρώσεις, οι ψυχασθένειες και κάθε λογής ασθένειες, ακόμη και οι οργανικές.[...]