Spelen in het Koninklijk Concertgebouworkest is voor de meeste musici slechts een droom. Maar Marc Daniel van Biemen lukte het om op vierentwintigjarige leeftijd een plek als eerste violist in een van ’s werelds beroemdste orkesten te bemachtigen. In De violist neemt hij de lezer mee in de wereld van de klassieke muziek. Waarom is het strijkkwartet de heilige graal? Wat maakt een dirigent zo goed in zijn vak? Hoe ziet het leven on the road eruit? Maar ook de schaduwzijde van het muzikantenbestaan komt aan bod. In ontroerende en aangrijpende passages schetst Marc Daniel een intiem beeld van zijn ingewikkelde jeugd, als kind van een strenge, bevlogen en alcoholistische vader. Dit maakt De violist tot een indringende vertelling over het leven van een jonge musicus in het Concertgebouworkest.
In ‘Violist’ schrijft Marc Daniel van Biemen, violist in het Koninklijk Concertgebouworkest, over zijn belevenissen gedurende het jaar 2022. Dat doet hij in dagboekvorm, gemengd met passages over eerdere episoden van zijn leven. Het gaat over het musiceren in genoemd orkest en diverse andere ensembles, waarin hij speelt, en over de besteding van zijn tijd aansluitend en buiten zijn muzikantenbestaan – dat laatste betreft voornamelijk eten en drinken en drinken, waarop hij verzot is. Hij schuwt de openhartigheid over zichzelf en zijn naasten niet. We komen te weten over zijn directe collega’s in het orkest, dirigenten, solisten, vrienden en vriendinnen. Hij strooit zijn meningen over vooral dirigenten ongezouten doorheen het boek. Het kan diplomatieker. En over ongezouten gesproken, het aandeel van de tekst dat over uitgaan en culinaire aspecten gaat, zijn wat erg copieus naar mijn smaak. Er is geen sprake van virtuoos taalgebruik, dat is waarschijnlijk geen onderdeel van de opzet, het is allemaal erg rechtuit, wel helder. Ik vind het jammer wat hij vindt van de dirigeerkwaliteiten van Barbara Hannigan, ik vind het fijn dat hij en velen met hem de nieuwe/ huidige chefdirigent van het KCO hooglijk waarderen. JM
de stukjes over het concertgebouworkest waren interessant, minder interessant was het zoveelste zeven gangen menu/de zoveelste wijn uit 1877/James Bond/het drugsgebruik mijn grootste vraag was: kakkie, rukkie, tukkie ???
‘Het is voor mij als artiest een ingrijpend moment’, schrijft Van Diemen over het bombardement op het theater van Marioepol. Let’s make it about me Daan…
Vlot geschreven boek dat het midden houdt tussen een dagboek en een autobiografie. Aan het begin is het nog wat veel ‘ik’, maar gedurende het boek wordt de schrijfstijl beter. Ongeveer vanaf de helft bevat het boek een paar ontroerende passages die het lezen waard zijn. Deze topviolist durft zich echt bloot te geven. Ik hoop dat we in de toekomst meer werk van hem zullen lezen. Dit boek is een genot voor de (jonge?) liefhebber van klassieke muziek.
Dit boek is in dagboekvorm geschreven en beschrijft het leven van een violist in het Concertgebouworkest. Als liefhebber van concerten in het Concertgebouw vond ik het erg interessant om de ervaringen en visie van iemand uit het orkest te lezen. Vooral de passages over dirigenten en zeker Mäkelä spraken me aan. Marc Daniel komt over als een zeer getalenteerde jongeman. Hij heeft een grote passie voor muziek, veel hobby’s en geniet duidelijk van het uitgaansleven. Hij houdt ervan om veel geld uit te geven en dronken te worden, wat wellicht past bij het stereotiepe artiestenleven. Uitgebreide beschrijvingen van die feestjes vind ik minder interessant. Het verhaal is luchtig geschreven, maar gaat af en toe in op diepgaandere thema’s, zoals zijn complexe relatie met zijn vader, zijn gevoelens voor anderen, faalangst en onzekerheden. Helaas worden die onderwerpen vaak abrupt afgesloten. Terwijl ik dat nou net interessant vindt. Verder zijn de concertreizen, het drukke leven, het hebben van zoveel muzikaal talent en het genieten van de muziek fascinerend om te lezen.
Een openhartig inkijkje in het leven van een top violist ( concertgebouw orkest). Vooral interessant om te lezen hoe een orkestlid de interpretatie en werkwijze van verschillende dirigenten ervaart. In het ‘dagboek’ komt de lezer ook nodige te weten over persoonlijkheid van Marc Daniel waarbij een enigszins adhd patroon zichtbaar is. Laat me wel met een vraag achter hoe typerend hij is voor een KCO orkestlid.
Het is een aardig boek, zeker voor mensen die goed thuis zijn in de muziek en de bekende artiesten in de klassieke muziek. Het spreekt mij beslist aan maar ik kan me voorstellen dat het wel erg veel korte informatie is en iets te weinig variatie. Het zal voor het orkest en de directie vast wel een aardige inside geven van het wel en wee van de spelers.
De titel dekt de lading niet. Van Biemen heeft duidelijk veel meer interesses dan de viool en verhaalt daar ook uitgebreid over. Als je echt diepgaande informatie wilt over het leven als violist is dit het boek niet. Maar ik heb het met veel plezier gelezen. De toon is authentiek, en het is af en toe fijn om je te verdiepen in het leven van iemand anders.
Niet een meesterwerk. Wel leuk om achter de schermen van het concertgebouworkest te kijken. van Biemen is behoorlijk eerlijk over de gang van zaken, (gast) dirigenten, zowel als het goed gaat, maar ook als het optreden naar zijn oordeel niet voldoet. Dat geldt ook voor hemzelf.
Saai geschreven, oppervlakkig, de grote uitdagingen waar de wereld voor staat worden tussen neus en lippen door gebagatelliseerd, er is geen structuur, geen doel in wat hij schrijft. Oninteressant.
Heel veel van hetzelfde, de reizen worden uitgebreid beschreven, elke bar en elk drankje. ‘Simpele’ dagboekvorm, gaat achter elkaar door. Jammer want ik had er zoveel van gehoopt.