Spelen in het Koninklijk Concertgebouworkest is voor de meeste musici slechts een droom. Maar Marc Daniel van Biemen lukte het om op vierentwintigjarige leeftijd een plek als eerste violist in een van ’s werelds beroemdste orkesten te bemachtigen. In Violist neemt hij de lezer mee in de wereld van de klassieke muziek. Waarom is het strijkkwartet de heilige graal? Wat maakt een dirigent zo goed in zijn vak? Hoe ziet het leven on the road eruit? Maar ook de schaduwzijde van het muzikantenbestaan komt aan bod. In ontroerende en aangrijpende passages schetst Marc Daniel een intiem beeld van zijn ingewikkelde jeugd, als kind van een strenge, bevlogen en alcoholistische vader. Dit maakt Violist tot een indringende vertelling over het leven van een jonge musicus in het Concertgebouworkest.
de stukjes over het concertgebouworkest waren interessant, minder interessant was het zoveelste zeven gangen menu/de zoveelste wijn uit 1877/James Bond/het drugsgebruik mijn grootste vraag was: kakkie, rukkie, tukkie ???
‘Het is voor mij als artiest een ingrijpend moment’, schrijft Van Diemen over het bombardement op het theater van Marioepol. Let’s make it about me Daan…
Vlot geschreven boek dat het midden houdt tussen een dagboek en een autobiografie. Aan het begin is het nog wat veel ‘ik’, maar gedurende het boek wordt de schrijfstijl beter. Ongeveer vanaf de helft bevat het boek een paar ontroerende passages die het lezen waard zijn. Deze topviolist durft zich echt bloot te geven. Ik hoop dat we in de toekomst meer werk van hem zullen lezen. Dit boek is een genot voor de (jonge?) liefhebber van klassieke muziek.
Dit boek is in dagboekvorm geschreven en beschrijft het leven van een violist in het Concertgebouworkest. Als liefhebber van concerten in het Concertgebouw vond ik het erg interessant om de ervaringen en visie van iemand uit het orkest te lezen. Vooral de passages over dirigenten en zeker Mäkelä spraken me aan. Marc Daniel komt over als een zeer getalenteerde jongeman. Hij heeft een grote passie voor muziek, veel hobby’s en geniet duidelijk van het uitgaansleven. Hij houdt ervan om veel geld uit te geven en dronken te worden, wat wellicht past bij het stereotiepe artiestenleven. Uitgebreide beschrijvingen van die feestjes vind ik minder interessant. Het verhaal is luchtig geschreven, maar gaat af en toe in op diepgaandere thema’s, zoals zijn complexe relatie met zijn vader, zijn gevoelens voor anderen, faalangst en onzekerheden. Helaas worden die onderwerpen vaak abrupt afgesloten. Terwijl ik dat nou net interessant vindt. Verder zijn de concertreizen, het drukke leven, het hebben van zoveel muzikaal talent en het genieten van de muziek fascinerend om te lezen.
Het is een aardig boek, zeker voor mensen die goed thuis zijn in de muziek en de bekende artiesten in de klassieke muziek. Het spreekt mij beslist aan maar ik kan me voorstellen dat het wel erg veel korte informatie is en iets te weinig variatie. Het zal voor het orkest en de directie vast wel een aardige inside geven van het wel en wee van de spelers.
De titel dekt de lading niet. Van Biemen heeft duidelijk veel meer interesses dan de viool en verhaalt daar ook uitgebreid over. Als je echt diepgaande informatie wilt over het leven als violist is dit het boek niet. Maar ik heb het met veel plezier gelezen. De toon is authentiek, en het is af en toe fijn om je te verdiepen in het leven van iemand anders.
Saai geschreven, oppervlakkig, de grote uitdagingen waar de wereld voor staat worden tussen neus en lippen door gebagatelliseerd, er is geen structuur, geen doel in wat hij schrijft. Oninteressant.
Heel veel van hetzelfde, de reizen worden uitgebreid beschreven, elke bar en elk drankje. ‘Simpele’ dagboekvorm, gaat achter elkaar door. Jammer want ik had er zoveel van gehoopt.