What do you think?
Rate this book
Ταξίδι με τον Έσπερο
Tο Tαξίδι με τόν Έσπερο κατέχει ιδιάζουσα θέση στην πεζογραφική παραγωγή του Αγγελου Tερζάκη. Mυθιστόρημα της εφηβείας, συνδυάζει την τρυφερότητα με την αφηγηματική χάρη, το λυρισμό με τη λιτή και υπαινικτική γραφή - τα στοιχεία εκείνα που κατέταξαν τον Tερζάκη στους μεγάλους Έλληνες συγγραφείς του εικοστού αιώνα.
170 pages, Paperback
First published January 1, 1946
132 people want to read
About the author
Angelos Terzakis
26 books51 followersGreek writer of the "Generation of the '30s". He wrote short stories, novels and plays.
He was born in Nafplion in 1907 and lived there until 1915, when he moved to Athens, where he finished school and studied law at the University of Athens. He made his first appearance in Greek literature in 1925 with the short story collection The Forgotten. He took part in the war of 1940 and documented this experience in some of his short stories and especially in his book April. In 1969 he was awarded the prize of Literary Excellence (Αριστείο Γραμμάτων) of the Athens Academy.
He died on 3 August 1979 in Athens.
His son, Dimitri Terzakis, is a noted composer.
Novels
Prisoners (Δεσμώτες, 1932)
The Decay of the Tough Ones (Η παρακμή των Σκληρών, 1933)
The Purple City (Η Μενεξεδένια Πολιτεία, 1937)
Princess Isambo (Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ, 1945)
Journey with Esperus (Ταξίδι με τον Έσπερο, 1946)
The Twilight of Men (Το λυκόφως των ανθρώπων, 1947)
Without God (Δίχως Θεό, 1951)
The Secret Life (Η μυστική ζωή, 1957)
The Novel of the Four (Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, 1958) (written together with Karagatsis, Myrivilis and Venezis)
Short story collections
The Forgotten (Ο ξεχασμένος, 1925)
Automn SYmphony (Φθινοπωρινή συμφωνία, 1929)
Of Love and of Death (Του έρωτα και του θανάτου, 1943)
April (Απρίλης, 1946)
Affection (Η στοργή, 1944)
Plays
Emperor Michael (Αυτοκράτωρ Μιχαήλ, 1936)
Wedding March (Γαμήλιο Εμβατήριο, 1937)
The Cross and the Sword (Ο σταυρός και το σπαθί, 1939)
Helots (Είλωτες, 1939)
The Master (Ο εξουσιαστής, 1942)
The Great Game (Το μεγάλο παιχνίδι, 1944)
Pure (Αγνή, 1949)
Theofano (Θεοφανώ, 1956)
Night in the Mediterranean (Νύχτα στη Μεσόγειο, 1957)
The Happiness Ransom (Τα λύτρα της ευτυχίας, 1959)
Thomas the Two-Souled One (Θωμάς ο δίψυχος, 1962)
The Ancestor (Ο πρόγονος, 1970)
He was born in Nafplion in 1907 and lived there until 1915, when he moved to Athens, where he finished school and studied law at the University of Athens. He made his first appearance in Greek literature in 1925 with the short story collection The Forgotten. He took part in the war of 1940 and documented this experience in some of his short stories and especially in his book April. In 1969 he was awarded the prize of Literary Excellence (Αριστείο Γραμμάτων) of the Athens Academy.
He died on 3 August 1979 in Athens.
His son, Dimitri Terzakis, is a noted composer.
Novels
Prisoners (Δεσμώτες, 1932)
The Decay of the Tough Ones (Η παρακμή των Σκληρών, 1933)
The Purple City (Η Μενεξεδένια Πολιτεία, 1937)
Princess Isambo (Η πριγκηπέσσα Ιζαμπώ, 1945)
Journey with Esperus (Ταξίδι με τον Έσπερο, 1946)
The Twilight of Men (Το λυκόφως των ανθρώπων, 1947)
Without God (Δίχως Θεό, 1951)
The Secret Life (Η μυστική ζωή, 1957)
The Novel of the Four (Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων, 1958) (written together with Karagatsis, Myrivilis and Venezis)
Short story collections
The Forgotten (Ο ξεχασμένος, 1925)
Automn SYmphony (Φθινοπωρινή συμφωνία, 1929)
Of Love and of Death (Του έρωτα και του θανάτου, 1943)
April (Απρίλης, 1946)
Affection (Η στοργή, 1944)
Plays
Emperor Michael (Αυτοκράτωρ Μιχαήλ, 1936)
Wedding March (Γαμήλιο Εμβατήριο, 1937)
The Cross and the Sword (Ο σταυρός και το σπαθί, 1939)
Helots (Είλωτες, 1939)
The Master (Ο εξουσιαστής, 1942)
The Great Game (Το μεγάλο παιχνίδι, 1944)
Pure (Αγνή, 1949)
Theofano (Θεοφανώ, 1956)
Night in the Mediterranean (Νύχτα στη Μεσόγειο, 1957)
The Happiness Ransom (Τα λύτρα της ευτυχίας, 1959)
Thomas the Two-Souled One (Θωμάς ο δίψυχος, 1962)
The Ancestor (Ο πρόγονος, 1970)
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
December 18, 2017
4,5
Τα μόνα στοιχεία που μπορούν να μαρτυρήσουν πως πρόκειται για έργο νεότητας, είναι η ηλικιακή ομάδα που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας, τη νιώθει πιο κοντινή και φαίνεται αυτό, θα έλεγες πως γράφτηκε ακόμη νωρίτερα απ’ όταν εκδόθηκε. Άλλος λόγος είναι οι επιρροές των αγαπημένων του συγγραφέων που εδώ χρησιμοποιούνται με ελάχιστα ερασιτεχνικό τρόπο. Ο τρίτος λόγος μπορεί να είναι πραγματικός, ή όχι, είναι θέμα ερμηνείας: αν ο φίλος του παιδιού είναι υπαρκτός, τότε το βιβλίο περιέχει το στοιχείο της υπερβολής, που είναι εντελώς ξένο για τον Τερζάκη, αν ο φίλος δεν είναι παρά ο εσωτερικός εαυτός, τότε χάνεται το στοιχείο της υπερβολής. Τι πιο προσγειωμένο πάντως, από ένα έργο νεότητας και που μιλάει για τα νέα παιδιά, τις εντυπώσεις τους, τους δεσμούς με το όλον και τους άλλους; << Όλα γύρω, το φως, τα πράματα, ή ανάλαφρη ατμόσφαιρα, είχανε κάτι από τη συγκινημένη χαρά των αφίξεων σε τόπους ξένους >>
Το έργο, μου έχει προκαλέσει αμηχανία και περίσκεψη, τους λόγους δε θα τους αναφέρω και θαρρώ μπορούν να τους κατανοήσουν μόνο όσοι έχουν διαβάσει το Ταξίδι με τον έσπερο. Θα αναφερθώ σε οτιδήποτε άλλο, εκτός απ’ αυτό. Είναι νομίζω από ‘κεινα που αν μιλήσω εγώ, θα τα μαγαρίσω. Ακόμη κι αν πιάνω τις ιδέες, αν τις νιώθω κοντινές μου, είναι άλλο να συλλαμβάνεις και τελείως άλλο, να το εκφράζεις χωρίς να το απομυθοποιήσεις, για τους άλλους ακόμη κι αν υποθέσουμε πως διαβάζουν με ευλάβεια τις φράσεις.
<< Το μούτρο του, αυτουνού εδώ, πρόδινε μια ειλικρίνεια χαζή, που σ’ έκανε να τον εμπιστεύεσαι >>
<< αναπόλησε το φίλο, όπως τον είχε πρωτογνωρίσει, κι όπως τον είχε αργοπλέξει μέσα του, με τα ρεμβαστικά δάχτυλα της στοργής >>
Πάντοτε μου θα ζηλεύω τον Τερζάκη που είχε βρει τον ιδιαίτερο κώδικα του, και του επέτρεπε, να εκφράζει με λόγια άρτια, κάθε του σκέψη, κάθε του συναίσθημα. Είναι μεγάλο εφόδιο ν’ αρπάζεις εκείνο που σου ‘ρχεται κατά νου, ή κατάστηθα και να το μορφοποιείς. Η ωραιότερη, η μεγαλύτερη μορφή επικοινωνίας με τον εαυτό σου. Και το χαρακτηριστικό της μεγαλοφυϊας είναι πως έξω από κάθε εποχή, διακοινωνεί στους συνανθρώπους του, με νοιάξιμο, το παντοτινό, με τέτοιο τρόπο που και το συνηθισμένο λάμπει, γίνεται διακριτή η ανατομία του.
<< Ακούγοντας τον κάποτε να μιλάει, του φαινότανε πως μαθαίνει τι είναι ο ίδιος, ξεχώριζε ολοκάθαρα όλα ‘κεινα που μόνο τα είχε υποψιαστεί ως τώρα να θαμποσαλεύουνε, σκοτεινά κι άμορφα σαν υποβρύχια τέρατα, σε μεγάλα βάθη. Κι οι ορίζοντες πλάτυναν >>
Είναι το πρώτο βιβλίο του Τερζάκη που διαβάζω και στο οποίο συνομιλούν ο Νίτσε ( στο μεταμφιεσμένο μηδενισμό του φίλου ) με το Σοπενάουερ ( στην ίδια την επικοινωνία των δυο φίλων ). Δυο φίλοι που βρέθηκαν ανάμεσα σε δεκάδες άλλους: οι άνθρωποι ανώτερου ποιού και η αυτάρκεια τους, το πώς αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο και συμπορεύονται, χωρίς όμως να ταυτίζονται. << Κι άλλοτε το είχε προσέξει πως οι συνειδήσεις τους ταίριαζαν, χωρίς όμως να εφάπτονται και σ’ όλο το πλάτος >>. Μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου όμως απ’ αυτό, είναι η αποτύπωση της σκληρότητας των παιδιών, με όλη της, την ευαισθησία. Ο δε, διάλογος της δεισιδαιμονίας του Γλαύκου με την Πηγή είναι εξαιρετικής ενάργειας, με όλη του την απλότητα, χωρίς τίποτα καθολικά θεωρητικό, ενώ παράλληλα και δισυπόστατα ο ίδιος αυτός διάλογος, έχει μια υπαινικτική χροιά, που δε θα εξηγηθεί παρά στο τέλος του βιβλίου κι αυτό μόνο στο βαθμό της αναγνώρισης και όχι του στοχασμού, που αφορά τον αναγνώστη.
Ενδιαφέρουσα απεικόνιση αυτή, του Γλαύκου σε δυο μεταίχμια: το μεταίχμιο ρεαλισμού – δεισιδαιμονικού συναισθηματικού στοχασμού και στο μεταίχμιο εκείνο που αφήνονται να πέσουν τα δανεικά ρούχα, από ένα τελευταίο κράτημα, σφιχτό, με όλους τους τένοντες και τις φλέβες να μαρτυρούν την ένταση και αρχίζεις να φορείς τα δικά σου ρούχα, που ακόμη δεν ξέρεις πως. << το παράδοξο είναι πως στο νου του δεν είχε απολύτως τίποτα. Κι όμως, μια βιασύνη τον κυρίευε, μυστική ταραχή, πως δε θα προλάβει >>. Με παχιές, τραχιές γραμμές πλάθεται η πρώτη ερωτική κάψα, αυτή που ακόμα δεν καταλαβαίνεις κι ας σε κεντρίζει μαγνητικά.
Αργότερα στο πανηγύρι, ο τρόπος που περιγράφει την πολύβουη, φανταχτερή ευτέλεια του, καθώς άκουγα τους Paradise Lost, είχα μια ξαφνιασμένη εντύπωση ότι ήμουν κι εγώ εκεί, ανάμεσα στον καβγά του Ντόντου και της Φανής, στα ασήμαντα μα με μαγική χροιά, μπιχλιμπίδια των γύφτων, στις μυρωδιές της ασετυλίνης στις ψησταριές, της ναφθαλίνης στα κεντήματα, στο περίεργο φως – ημίφως, στην αδιαφορία των παιδιών μπροστά στα κιλίμια, σε μια θύμηση που μου ‘ρθε για το ‘’χρέος’’ των πρωτευουσιάνων που διατηρούν καλοκαιρινά σπίτια στις επαρχίες, να εμφανίζονται σαν σε εθιμοτυπικό σ’ αυτές τις φολκλόρ συγκεντρώσεις, να θαυμαστούν κι ακατάδεκτα να δώσουν αίγλη.
<< Μέσα του σε βάθος ανυποψίαστο, κάτι τρέμιζε μετέωρο, επικίνδυνο, σπάραζε σαν αγέννητος λυγμός. Ένιωσε με μιας πως αυτό είναι ένα μαρτύριο βαρύ, που δε μπορεί να τ’ αντέξει >>. Είναι μυστήριο πόσο μικροί είμαστε ανατομικά και σε σύγκριση με το όλον και όμως κάποιες στιγμές νιώθουμε πως το βάθος μέσα μας είναι τόσο ανυπέρβλητο κι ατελείωτο, σα να περιλαμβάνει το όλον. << Έπιασε το μέτωπο του το πίεσε. Κάτι τον έπνιγε, ταραχή βίαιη και μουγκή. Το μυαλό του δεν ήθελε απόψε να πειθαρχήσει, όχι σαν άλογο αφηνιασμένο που έχει σπάσει το χαλινάρι, κάλπαζε στο βρόντο ξέφρενο >>.
Αναρωτιέμαι βλέποντας την κατάπληξη του Καμύ και του Τερζάκη, πόσο βάθος άραγε να ‘χουν οι Δαιμονισμένοι. Ίσως να μην πρέπει να το καθυστερήσω άλλο, να πρέπει να κάνω πια, τη γνωριμία αυτών και των Καραμαζώφ.
Ο Τερζάκης, όσο κι εγώ μισεί τους κοινωνικούς τακτικισμούς των συναναστροφών. Οι Πιτσιλάδες θαμπώνονται απ’ τη νέα παρέα του Γλαύκου και της θείας του, τη λίγο ακατάδεκτη που κι αυτή υπακούει σε μιαν ανάγκη ν’ ακούει τον εαυτό της σε υψηλούς στοχασμούς, σπουδαίων θαρρώντας ζητημάτων. Μόλις εμφανίζεται μια άλλη παρέα, από ‘κεινες που ‘χουν το απρόσιτο και εν μέρει τους αποδέχεται, βγαίνει όλη η πίκρα του βαρυσήμαντου στολισμού της θείας του Γλαύκου και της αυτάρκους θωριάς του ίδιου. Όλη η μικροπρέπεια ντύνεται τη φορεσιά της κοινωνικής συνάφειας και κάτω απ’ αυτό, η συνέπεια του ανθρώπου που θέλει να τιμωρήσει τους άλλους, όταν τηρούν απόσταση και λίγο να τους κοροϊδέψει με τη δική της νέα θέση. Πως καταρρέει αυτή η έπαρση, σαν έρθει πρόσωπο με πρόσωπο, με την περιφρόνηση.
<< Τα μάτια τους είχανε μιαν ένοχη πείνα, όπως όταν μέσα από κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάζεις μια γυναίκα που γδύνεται και λες τρέμοντας ‘’αχ ας βγάλει και τ’ άλλα της ρούχα’’. Κι εγώ με κάθε λέξη που έλεγα, με κάθε χειρονομία που έκανα, με κάθε μορφασμό, ένιωθα πως γδύνομαι, όλο και περισσότερο >>. Είναι τόσο δύσκολο στους κοινούς ανθρώπους, να συλλάβουν τη γοητεία της αυτάρκειας, συνηθισμένοι ν’ ακούν σιωπή απ’ την τεμπελιά ενός εαυτού που δεν έμαθε να μιλάει και γι’ αυτό αναγκασμένοι ν’ αναζητούν τη φλυαρία στους άλλους και σε ευτελείς καταστάσεις. Σαν ανησυχία, σαν ξαφνικές αταίριαστες συγχορδίες ακούρδιστων κιθάρων έρχονται ξαφνικά τα υψηλότερα συναισθήματα, εκείνα που δε μοιράζονται, κάνουν το μικρό να κλειστεί στον εαυτό του, αναγκάζοντας τον για πρώτη φορά να μιλήσει κι είναι τα λόγια ακατανόητα και κάνουν το μεγάλο, να καταραστεί την επώδυνη εύγλωττη συνομιλία του εαυτού του, που τίποτα δεν κρύβει, ακόμη κι αν οι λέξεις δεν έχουν τίποτα να πουν κι αποκτά αυτός ο διάλογος πια, τη μεγαλύτερη ευχέρεια του, δεν προσηλώνεται σε κάτι, μα όλα τα συζητά κι όλα τ’ αποκαλύπτει.
<< Μιλάνε για το Μπωντλαίρ κι εννοούν: Εγώ. Μιλάνε για τον Τολστόϊ κι εννοούν. Εγώ. Μιλάνε για το Ντοστογιέφσκι, το Χαμσούν, τον Αντρέγιεφ, τον Γκόρκι κι εννοούν: Εγώ. Πάντα, παντού, πάντοτε Εγώ. Ο κόσμος να σωθεί, από Μένα. Τα σκοτάδια να φωτιστούν από Μένα. Κάθε κόμπος να λυθεί από Μένα. Ένα όργιο σατανικό, ένα πανδαιμόνιο ματαιοδοξίας. Αν αρνιόνται τον κόσμο είναι γιατί τον λογαριάζουν, τον τρέμουνε στο βάθος >>
<< Υπάρχει μονάχα ό,τι δεν ξέρουμε. Τ’ άλλα όλα, τα ψάξαμε πολύ και τα ‘χουμε γυμνώσει >>
Τα μόνα στοιχεία που μπορούν να μαρτυρήσουν πως πρόκειται για έργο νεότητας, είναι η ηλικιακή ομάδα που επιλέγει να χρησιμοποιήσει ο συγγραφέας, τη νιώθει πιο κοντινή και φαίνεται αυτό, θα έλεγες πως γράφτηκε ακόμη νωρίτερα απ’ όταν εκδόθηκε. Άλλος λόγος είναι οι επιρροές των αγαπημένων του συγγραφέων που εδώ χρησιμοποιούνται με ελάχιστα ερασιτεχνικό τρόπο. Ο τρίτος λόγος μπορεί να είναι πραγματικός, ή όχι, είναι θέμα ερμηνείας: αν ο φίλος του παιδιού είναι υπαρκτός, τότε το βιβλίο περιέχει το στοιχείο της υπερβολής, που είναι εντελώς ξένο για τον Τερζάκη, αν ο φίλος δεν είναι παρά ο εσωτερικός εαυτός, τότε χάνεται το στοιχείο της υπερβολής. Τι πιο προσγειωμένο πάντως, από ένα έργο νεότητας και που μιλάει για τα νέα παιδιά, τις εντυπώσεις τους, τους δεσμούς με το όλον και τους άλλους; << Όλα γύρω, το φως, τα πράματα, ή ανάλαφρη ατμόσφαιρα, είχανε κάτι από τη συγκινημένη χαρά των αφίξεων σε τόπους ξένους >>
Το έργο, μου έχει προκαλέσει αμηχανία και περίσκεψη, τους λόγους δε θα τους αναφέρω και θαρρώ μπορούν να τους κατανοήσουν μόνο όσοι έχουν διαβάσει το Ταξίδι με τον έσπερο. Θα αναφερθώ σε οτιδήποτε άλλο, εκτός απ’ αυτό. Είναι νομίζω από ‘κεινα που αν μιλήσω εγώ, θα τα μαγαρίσω. Ακόμη κι αν πιάνω τις ιδέες, αν τις νιώθω κοντινές μου, είναι άλλο να συλλαμβάνεις και τελείως άλλο, να το εκφράζεις χωρίς να το απομυθοποιήσεις, για τους άλλους ακόμη κι αν υποθέσουμε πως διαβάζουν με ευλάβεια τις φράσεις.
<< Το μούτρο του, αυτουνού εδώ, πρόδινε μια ειλικρίνεια χαζή, που σ’ έκανε να τον εμπιστεύεσαι >>
<< αναπόλησε το φίλο, όπως τον είχε πρωτογνωρίσει, κι όπως τον είχε αργοπλέξει μέσα του, με τα ρεμβαστικά δάχτυλα της στοργής >>
Πάντοτε μου θα ζηλεύω τον Τερζάκη που είχε βρει τον ιδιαίτερο κώδικα του, και του επέτρεπε, να εκφράζει με λόγια άρτια, κάθε του σκέψη, κάθε του συναίσθημα. Είναι μεγάλο εφόδιο ν’ αρπάζεις εκείνο που σου ‘ρχεται κατά νου, ή κατάστηθα και να το μορφοποιείς. Η ωραιότερη, η μεγαλύτερη μορφή επικοινωνίας με τον εαυτό σου. Και το χαρακτηριστικό της μεγαλοφυϊας είναι πως έξω από κάθε εποχή, διακοινωνεί στους συνανθρώπους του, με νοιάξιμο, το παντοτινό, με τέτοιο τρόπο που και το συνηθισμένο λάμπει, γίνεται διακριτή η ανατομία του.
<< Ακούγοντας τον κάποτε να μιλάει, του φαινότανε πως μαθαίνει τι είναι ο ίδιος, ξεχώριζε ολοκάθαρα όλα ‘κεινα που μόνο τα είχε υποψιαστεί ως τώρα να θαμποσαλεύουνε, σκοτεινά κι άμορφα σαν υποβρύχια τέρατα, σε μεγάλα βάθη. Κι οι ορίζοντες πλάτυναν >>
Είναι το πρώτο βιβλίο του Τερζάκη που διαβάζω και στο οποίο συνομιλούν ο Νίτσε ( στο μεταμφιεσμένο μηδενισμό του φίλου ) με το Σοπενάουερ ( στην ίδια την επικοινωνία των δυο φίλων ). Δυο φίλοι που βρέθηκαν ανάμεσα σε δεκάδες άλλους: οι άνθρωποι ανώτερου ποιού και η αυτάρκεια τους, το πώς αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο και συμπορεύονται, χωρίς όμως να ταυτίζονται. << Κι άλλοτε το είχε προσέξει πως οι συνειδήσεις τους ταίριαζαν, χωρίς όμως να εφάπτονται και σ’ όλο το πλάτος >>. Μεγαλύτερο προσόν του βιβλίου όμως απ’ αυτό, είναι η αποτύπωση της σκληρότητας των παιδιών, με όλη της, την ευαισθησία. Ο δε, διάλογος της δεισιδαιμονίας του Γλαύκου με την Πηγή είναι εξαιρετικής ενάργειας, με όλη του την απλότητα, χωρίς τίποτα καθολικά θεωρητικό, ενώ παράλληλα και δισυπόστατα ο ίδιος αυτός διάλογος, έχει μια υπαινικτική χροιά, που δε θα εξηγηθεί παρά στο τέλος του βιβλίου κι αυτό μόνο στο βαθμό της αναγνώρισης και όχι του στοχασμού, που αφορά τον αναγνώστη.
Ενδιαφέρουσα απεικόνιση αυτή, του Γλαύκου σε δυο μεταίχμια: το μεταίχμιο ρεαλισμού – δεισιδαιμονικού συναισθηματικού στοχασμού και στο μεταίχμιο εκείνο που αφήνονται να πέσουν τα δανεικά ρούχα, από ένα τελευταίο κράτημα, σφιχτό, με όλους τους τένοντες και τις φλέβες να μαρτυρούν την ένταση και αρχίζεις να φορείς τα δικά σου ρούχα, που ακόμη δεν ξέρεις πως. << το παράδοξο είναι πως στο νου του δεν είχε απολύτως τίποτα. Κι όμως, μια βιασύνη τον κυρίευε, μυστική ταραχή, πως δε θα προλάβει >>. Με παχιές, τραχιές γραμμές πλάθεται η πρώτη ερωτική κάψα, αυτή που ακόμα δεν καταλαβαίνεις κι ας σε κεντρίζει μαγνητικά.
Αργότερα στο πανηγύρι, ο τρόπος που περιγράφει την πολύβουη, φανταχτερή ευτέλεια του, καθώς άκουγα τους Paradise Lost, είχα μια ξαφνιασμένη εντύπωση ότι ήμουν κι εγώ εκεί, ανάμεσα στον καβγά του Ντόντου και της Φανής, στα ασήμαντα μα με μαγική χροιά, μπιχλιμπίδια των γύφτων, στις μυρωδιές της ασετυλίνης στις ψησταριές, της ναφθαλίνης στα κεντήματα, στο περίεργο φως – ημίφως, στην αδιαφορία των παιδιών μπροστά στα κιλίμια, σε μια θύμηση που μου ‘ρθε για το ‘’χρέος’’ των πρωτευουσιάνων που διατηρούν καλοκαιρινά σπίτια στις επαρχίες, να εμφανίζονται σαν σε εθιμοτυπικό σ’ αυτές τις φολκλόρ συγκεντρώσεις, να θαυμαστούν κι ακατάδεκτα να δώσουν αίγλη.
<< Μέσα του σε βάθος ανυποψίαστο, κάτι τρέμιζε μετέωρο, επικίνδυνο, σπάραζε σαν αγέννητος λυγμός. Ένιωσε με μιας πως αυτό είναι ένα μαρτύριο βαρύ, που δε μπορεί να τ’ αντέξει >>. Είναι μυστήριο πόσο μικροί είμαστε ανατομικά και σε σύγκριση με το όλον και όμως κάποιες στιγμές νιώθουμε πως το βάθος μέσα μας είναι τόσο ανυπέρβλητο κι ατελείωτο, σα να περιλαμβάνει το όλον. << Έπιασε το μέτωπο του το πίεσε. Κάτι τον έπνιγε, ταραχή βίαιη και μουγκή. Το μυαλό του δεν ήθελε απόψε να πειθαρχήσει, όχι σαν άλογο αφηνιασμένο που έχει σπάσει το χαλινάρι, κάλπαζε στο βρόντο ξέφρενο >>.
Αναρωτιέμαι βλέποντας την κατάπληξη του Καμύ και του Τερζάκη, πόσο βάθος άραγε να ‘χουν οι Δαιμονισμένοι. Ίσως να μην πρέπει να το καθυστερήσω άλλο, να πρέπει να κάνω πια, τη γνωριμία αυτών και των Καραμαζώφ.
Ο Τερζάκης, όσο κι εγώ μισεί τους κοινωνικούς τακτικισμούς των συναναστροφών. Οι Πιτσιλάδες θαμπώνονται απ’ τη νέα παρέα του Γλαύκου και της θείας του, τη λίγο ακατάδεκτη που κι αυτή υπακούει σε μιαν ανάγκη ν’ ακούει τον εαυτό της σε υψηλούς στοχασμούς, σπουδαίων θαρρώντας ζητημάτων. Μόλις εμφανίζεται μια άλλη παρέα, από ‘κεινες που ‘χουν το απρόσιτο και εν μέρει τους αποδέχεται, βγαίνει όλη η πίκρα του βαρυσήμαντου στολισμού της θείας του Γλαύκου και της αυτάρκους θωριάς του ίδιου. Όλη η μικροπρέπεια ντύνεται τη φορεσιά της κοινωνικής συνάφειας και κάτω απ’ αυτό, η συνέπεια του ανθρώπου που θέλει να τιμωρήσει τους άλλους, όταν τηρούν απόσταση και λίγο να τους κοροϊδέψει με τη δική της νέα θέση. Πως καταρρέει αυτή η έπαρση, σαν έρθει πρόσωπο με πρόσωπο, με την περιφρόνηση.
<< Τα μάτια τους είχανε μιαν ένοχη πείνα, όπως όταν μέσα από κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάζεις μια γυναίκα που γδύνεται και λες τρέμοντας ‘’αχ ας βγάλει και τ’ άλλα της ρούχα’’. Κι εγώ με κάθε λέξη που έλεγα, με κάθε χειρονομία που έκανα, με κάθε μορφασμό, ένιωθα πως γδύνομαι, όλο και περισσότερο >>. Είναι τόσο δύσκολο στους κοινούς ανθρώπους, να συλλάβουν τη γοητεία της αυτάρκειας, συνηθισμένοι ν’ ακούν σιωπή απ’ την τεμπελιά ενός εαυτού που δεν έμαθε να μιλάει και γι’ αυτό αναγκασμένοι ν’ αναζητούν τη φλυαρία στους άλλους και σε ευτελείς καταστάσεις. Σαν ανησυχία, σαν ξαφνικές αταίριαστες συγχορδίες ακούρδιστων κιθάρων έρχονται ξαφνικά τα υψηλότερα συναισθήματα, εκείνα που δε μοιράζονται, κάνουν το μικρό να κλειστεί στον εαυτό του, αναγκάζοντας τον για πρώτη φορά να μιλήσει κι είναι τα λόγια ακατανόητα και κάνουν το μεγάλο, να καταραστεί την επώδυνη εύγλωττη συνομιλία του εαυτού του, που τίποτα δεν κρύβει, ακόμη κι αν οι λέξεις δεν έχουν τίποτα να πουν κι αποκτά αυτός ο διάλογος πια, τη μεγαλύτερη ευχέρεια του, δεν προσηλώνεται σε κάτι, μα όλα τα συζητά κι όλα τ’ αποκαλύπτει.
<< Μιλάνε για το Μπωντλαίρ κι εννοούν: Εγώ. Μιλάνε για τον Τολστόϊ κι εννοούν. Εγώ. Μιλάνε για το Ντοστογιέφσκι, το Χαμσούν, τον Αντρέγιεφ, τον Γκόρκι κι εννοούν: Εγώ. Πάντα, παντού, πάντοτε Εγώ. Ο κόσμος να σωθεί, από Μένα. Τα σκοτάδια να φωτιστούν από Μένα. Κάθε κόμπος να λυθεί από Μένα. Ένα όργιο σατανικό, ένα πανδαιμόνιο ματαιοδοξίας. Αν αρνιόνται τον κόσμο είναι γιατί τον λογαριάζουν, τον τρέμουνε στο βάθος >>
<< Υπάρχει μονάχα ό,τι δεν ξέρουμε. Τ’ άλλα όλα, τα ψάξαμε πολύ και τα ‘χουμε γυμνώσει >>
July 3, 2020
Θα'θελα να το'χα διαβάσει γύρω στα 16-17 μου.
July 21, 2019
Μπορεί κανείς να αναγνώρισει από την πρώτη παράγραφο την αφηγηματική και υφολογική μαεστρία του (αγαπημένου) συγγραφέα.
Η ξαφνική αρχή,που δεν αφήνει όμως περιθώρια για συγχύσεις,αφού γρήγορα αποκαθίσταται η ομαλή αφήγηση και στρωτή γραφή παρακολουθώντας τα γεγονότα με τον σταθερό ρυθμό της υπόθεσης.Το έχουμε ξαναδεί αυτό το άνετο άπλωμα της πένας του.
Ο Τερζάκης κάνει με σοβαρότητα και τρυφερότητα μια προσέγγιση μοναδική στην πολυπλοκότητα της εφηβικής ψυχής (αλλά και όσο αφορά την ιδέα της γυναίκας πλάσμα μυστηριώδες και επικίνδυνο για τον άντρα), με κορύφωση το τέλος, που πλέον η μοιραία μετάβαση έχει επέλθει.Το μυθιστόρημα ίσως σε έναν σύγχρονο αναγνώστη να μοιάζει σαν μια απεικόνιση πράξεων και συμβάντων που δε γίνεται να πραγματοποιηθούν,ωστόσο η αρτιότητα των ισορροπιών που κρατάει ο συγγραφέας δίνει μια εντύπωση πως κάτι τόσο ονειρικό μπορεί (λιγότερο ή περισσότερο) να συμβεί στον καθένα.
Το βιβλίο είναι ιδανικό,(αφήνοντας απλως και δεν είναι και λίγο)μια μαγεία που σε αφοπλίζει,επομένως,γιαυτούς που αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξίδι,στο λυρισμό,στη ποιητική,μα συνάμα ρεαλιστική, πραγματικότητα του κάθε εφήβου και έφηβης, ειναι ένα ταξίδι με τον εσπερο.
Δεν ξέρω αν πρέπει να αναζητήσω κάτι παραπάνω.Το νοήμα; Δε ξέρω,έμεινα όμως μέχρι τέλος ενεός,αναζητώντας το κλειδί για να ξεκλείδωσω το (κείμενο-γράμματα) αν αυτό είναι ματαιότητα ή αβουλία ή αδυναμία ανθρώπου μπροστά στη μοίρα,κάτι έπιασα.Αν είναι κάτι άλλο έμεινα μετέωρος σε ένα αμφιλεγόμενο "μπορεί" και σε ένα αμήχανο "γιατί".
Η ξαφνική αρχή,που δεν αφήνει όμως περιθώρια για συγχύσεις,αφού γρήγορα αποκαθίσταται η ομαλή αφήγηση και στρωτή γραφή παρακολουθώντας τα γεγονότα με τον σταθερό ρυθμό της υπόθεσης.Το έχουμε ξαναδεί αυτό το άνετο άπλωμα της πένας του.
Ο Τερζάκης κάνει με σοβαρότητα και τρυφερότητα μια προσέγγιση μοναδική στην πολυπλοκότητα της εφηβικής ψυχής (αλλά και όσο αφορά την ιδέα της γυναίκας πλάσμα μυστηριώδες και επικίνδυνο για τον άντρα), με κορύφωση το τέλος, που πλέον η μοιραία μετάβαση έχει επέλθει.Το μυθιστόρημα ίσως σε έναν σύγχρονο αναγνώστη να μοιάζει σαν μια απεικόνιση πράξεων και συμβάντων που δε γίνεται να πραγματοποιηθούν,ωστόσο η αρτιότητα των ισορροπιών που κρατάει ο συγγραφέας δίνει μια εντύπωση πως κάτι τόσο ονειρικό μπορεί (λιγότερο ή περισσότερο) να συμβεί στον καθένα.
Το βιβλίο είναι ιδανικό,(αφήνοντας απλως και δεν είναι και λίγο)μια μαγεία που σε αφοπλίζει,επομένως,γιαυτούς που αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξίδι,στο λυρισμό,στη ποιητική,μα συνάμα ρεαλιστική, πραγματικότητα του κάθε εφήβου και έφηβης, ειναι ένα ταξίδι με τον εσπερο.
Δεν ξέρω αν πρέπει να αναζητήσω κάτι παραπάνω.Το νοήμα; Δε ξέρω,έμεινα όμως μέχρι τέλος ενεός,αναζητώντας το κλειδί για να ξεκλείδωσω το (κείμενο-γράμματα) αν αυτό είναι ματαιότητα ή αβουλία ή αδυναμία ανθρώπου μπροστά στη μοίρα,κάτι έπιασα.Αν είναι κάτι άλλο έμεινα μετέωρος σε ένα αμφιλεγόμενο "μπορεί" και σε ένα αμήχανο "γιατί".
January 5, 2020
Το διάβασα στην εφηβεία μου. Ίσως ο πρώτος μου έρωτας, πριν τον πραγματικό. Ακομα όταν το πιάνω στα χέρια μου νιώθω εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι.
June 2, 2015
20+ χρόνια μετά, τα ίδια συναισθήματα
Read
October 25, 2020Διαβάστε και την κριτική μου στα Ελληνικά στις βιβλιοαλχημείες.
I would call it a YA novel. Although it is not a genre that I read anymore, since it is written by a great writer of the 1930s Generation, a classic book from a different era, I read and enjoyed it.
Of course this book does not necessarily have the YA label.
I read Venezis back in school. Last year I read Μ. Karagatsis for the first time and this year it was Myrivilis.
So I said before reading "The Novel of the Four" written by the three aforementioned authors along with Terzakis, I decided to read something of his own first, to get acquainted with his writing.
So in early June at the used-books bookstore in Limassol, Cyprus I found this book (along with others of course).
There's no ISBN or edition details but I guess it's from the 50's since the handwritten dedication on the first page is dated 26/11/56. So this book has both literary and value as an object.
When I started reading this book, I was carried away by Terzakis' lyrical writing and the atmosphere of nostalgia that it brings out. Simultaneously mixed with a melancholy and an existential twilight.
The protagonist is Glafkos a teenager of 14-16 years old, who came to the countryside with his aunt for the summer holidays and because he has a weak health.
He is acquainted with the plains, the nature, the the celestial bodies, and three other teenagers around his age, one of whom will fall in love for.
There is also his unnamed Friend with whom he corresponds while he is on the farm in the countryside.
I do not know how real or imaginary this Friend was.
It feels that this friend was the more mature version of our protagonist from the future.
But I might be wrong.
The sure thing is that I enjoyed this small novel and I'm looking forward for more by this author.
January 2, 2026
«Μα πήγαμε αλήθεια; Ή τ’ονειρεύτηκα μονάχα»
Εφηβικοί έρωτες που δεν είναι καθόλου εφηβικοί
Έρωτας/θάνατος ύπαρξη/ανυπαρξία όλα παρέα με το πιο πρωινό αστέρι
Εφηβικοί έρωτες που δεν είναι καθόλου εφηβικοί
Έρωτας/θάνατος ύπαρξη/ανυπαρξία όλα παρέα με το πιο πρωινό αστέρι
March 8, 2024
Μια απλή στην πλοκή της ιστορία, περίπλοκη όμως στο βαθύτερο της νόημα. Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω που θίγει με τόσο ακριβή και γλαφυρο τρόπο το κατώφλι της ενηλικίωσης, τη ζωή μέσα από τον έφηβο εαυτό, τον αθώο εμμονικο ίσως έρωτα, αλλά με έναν κάπως παλιακο και ρομαντικό τρόπο. Επίσης οι χαρακτήρες ήταν πολύ ζωντανοί, το βιβλίο με έκανε να νιώσω ότι αράζω στο σαλόνι της γιαγιάς μου και μου διηγείται μια παλιά της ιστορία.
April 22, 2025
Ένα βιβλιαράκι που διαβάστηκε στο λεωφορείο, στη διαδρομή Κωνσταντινούπολη-Ξάνθη το Μ.Σάββατο του 2025. Ο Άγγελος Τερζάκης (1907-1979) είναι από τους πολύ αγαπημένους μου της γενιάς του '30 κι αυτό το βιβλίο του φωνάζει από τις πρώτες κιόλας σελίδες ότι είναι άγουρο, σχεδόν εφηβικό, πρωτόλειο, αν και όμορφο, καλογραμμένο με μία ωστόσο επιτήδευση που δικαιολογεί η ηλικία του, το έγραψε μόλις στα 19. Ο κύριος χαρακτήρας, ο Γλαύκος, μαθητής ακόμη, ιδεαλιστής, υπερόπτης, περνά ένα καλοκαίρι στην εξοχή, ανακαλύπτει τον έρωτα και δοκιμάζει τα όρια της φιλίας.
"Ντυνότανε ανοιχτόχρωμα, μολονότι χήρα, για να διατηρήσει τον εξελιγμένο κοινωνικό τύπο που νόμιζε πως είχε πλάσει." σελ.17
"Σηκώθηκε ο Γλαύκος, έκλεισε το γράμμα στο συρτάρι, το κλείδωσε και πέρασε στη σκάλα αμίλητος. Ήτανε στην ηλικία όπου τα αγόρια κάνουν τον βαρυσήμαντο." σελ.24
"Ντυνότανε ανοιχτόχρωμα, μολονότι χήρα, για να διατηρήσει τον εξελιγμένο κοινωνικό τύπο που νόμιζε πως είχε πλάσει." σελ.17
"Σηκώθηκε ο Γλαύκος, έκλεισε το γράμμα στο συρτάρι, το κλείδωσε και πέρασε στη σκάλα αμίλητος. Ήτανε στην ηλικία όπου τα αγόρια κάνουν τον βαρυσήμαντο." σελ.24
February 17, 2014
i read it when i was seventeen. According to me it is one of the best YA novels. I really love that book! I still keep reading extracts from time to time
June 14, 2025
Γλυκό και πικρό ταυτόχρονα. Όπως είναι η εφηβεία, ο πρώτος έρωτας, η ίδια η ζωή.
Η γλώσσα του Τερζάκη, μαγική.
«...Ὁ νοῦς του εἶχε μεθύσει. «Ένα ταξίδι, ἔλεγε μέσα του, ἕνα ταξίδι μὲ τὸν "Εσπερο, πέρα ἀπὸ τὴ ζωή, τόσο ποὺ νὰ χάσεις ἀπὸ τὰ μάτια σου τὸ σύνορό της »...»
«...
-Πόσα χρόνια ἀκόμα θὰ ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ;
-Πόσα χρόνια; Λογαριάζουν ἴσαμε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια νὰ φωτίζει ἀκόμα ὁ ἥλιος.
-Τέσσερα δισεκατομμύρια... Δὲν εἶναι καὶ πολύ.
-Ὄχι, δὲν εἶναι πολύ. ... <...> ... Γιατί μὲ ρωτᾶς;
- Ἔτσι. Συλλογιέμαι ἂν ἀξίζει τὸν κόπο ἡ περιπέτεια.
...»
Η γλώσσα του Τερζάκη, μαγική.
«...Ὁ νοῦς του εἶχε μεθύσει. «Ένα ταξίδι, ἔλεγε μέσα του, ἕνα ταξίδι μὲ τὸν "Εσπερο, πέρα ἀπὸ τὴ ζωή, τόσο ποὺ νὰ χάσεις ἀπὸ τὰ μάτια σου τὸ σύνορό της »...»
«...
-Πόσα χρόνια ἀκόμα θὰ ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ;
-Πόσα χρόνια; Λογαριάζουν ἴσαμε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια νὰ φωτίζει ἀκόμα ὁ ἥλιος.
-Τέσσερα δισεκατομμύρια... Δὲν εἶναι καὶ πολύ.
-Ὄχι, δὲν εἶναι πολύ. ... <...> ... Γιατί μὲ ρωτᾶς;
- Ἔτσι. Συλλογιέμαι ἂν ἀξίζει τὸν κόπο ἡ περιπέτεια.
...»
January 13, 2026
Ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα για τον εφηβικό έρωτα. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Τερζάκης είναι μαγική! Ιδιαίτερα οι περιγραφές των τοπίων! Τελειώνει όμως πολύ απότομα και απροσδόκητα! Μήπως ο φίλος του πρωταγωνιστή είναι φανταστικό πρόσωπο ή ο πρωταγωνιστής και ο φίλος του είναι το ίδιο πρόσωπο? Τότε εξηγούνται όλα!
November 14, 2019
a classic masterpiece setting the rule of modern literature
August 8, 2023
Kinda dreamy!
Displaying 1 - 15 of 15 reviews