Gaston Burssens was een vriend van Paul Van Ostaijen en dat merk je. Dit werkje is een bonte verzameling van groteske verhalen. Hij wil tabula rasa maken met het goede fatsoen en bourgoisie. Dat zal in de jaren veertig misschien vernieuwend gewerkt hebben, maar spreekt me nu niet zo aan.
De kritiek verweet hem toen "epateerzucht, decadentisme, non-conformisme, absurdisme en seksueel exhibitionisme". Daar kan ik begrip voor opbrengen. Het is allemaal nogal overtrokken.