What do you think?
Rate this book
Above #2
Above you
Mila postanawia zmienić swoje życie i całkowicie odciąć się od przeszłości. Rozpoczyna studia, ale szybko się orientuje że był to po prostu kolejny błąd. Na jej drodze ponownie staje jej były chłopak, co sprawia, że dziewczyna ponownie wpada w wir spraw sprzed lat.
Wraz z byłym chłopakiem do jej codzienności wkraczają także jej przyjaciele i wspomnienia, w których zawsze pojawiał się Natan. Mila zaczyna rozumieć, że nie potrafi o nim zapomnieć i być może nigdy nie będzie potrafiła.
Wraz z byłym chłopakiem do jej codzienności wkraczają także jej przyjaciele i wspomnienia, w których zawsze pojawiał się Natan. Mila zaczyna rozumieć, że nie potrafi o nim zapomnieć i być może nigdy nie będzie potrafiła.
- GenresYoung Adult
372 pages, Paperback
First published April 19, 2023
29 people are currently reading
644 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 116 reviews
April 18, 2023
1000 razy NIE
May 15, 2023
1 za moje chęci i 1 za alana
April 25, 2023
natan moliere i mila rimet na zawsze pozostana w moim sercu🫶🏻
August 15, 2023
3,5/5
Czuć progres u Sandry, ale nie jest to jeszcze to czego oczekuje od książki. Historia nie wciągnęła mnie jakoś mocno. Było nudno, a wątek chorób psychicznych przedstawiony bardzo płytko i lekko stereotypowo. Mimo wszystko zżyłam się z Natenem i Milą, którzy są moimi książkowymi słoneczkami. Liczę,że above love jednak wyjdzie i będę miała okazję przeczytać jeszcze coś autorstwa Sandry.
Czuć progres u Sandry, ale nie jest to jeszcze to czego oczekuje od książki. Historia nie wciągnęła mnie jakoś mocno. Było nudno, a wątek chorób psychicznych przedstawiony bardzo płytko i lekko stereotypowo. Mimo wszystko zżyłam się z Natenem i Milą, którzy są moimi książkowymi słoneczkami. Liczę,że above love jednak wyjdzie i będę miała okazję przeczytać jeszcze coś autorstwa Sandry.
April 2, 2024
to powinno zostać na wattpadzie
ale końcówka słodka bardzo
ale końcówka słodka bardzo
August 10, 2023
DNF 71% dno wodorosty i kilometrowa kupa mułu
July 14, 2024
3,5 trochę lepsza od pierwszej części
April 17, 2023
Po zakończeniu pierwszej części byłam ciekawa jak potoczą się dalsze losy naszych głównych bohaterów, mianowicie Natana i Mili. Nie sądziłam, że tak zatęsknię i książka dostarczy mi taki rollercoaster emocji.
Po trzech latach, w których wyżej wymieniona dwójka ponownie się spotyka. Jednak jeśli myślicie, że bedzie to serdeczne powitanie to jesteście w błędzie. Po burzliwym zakończeniu związku mogłoby się wydawać, że ruszyli dalej i zapomnieli o sobie wzajemnie. Jednak tak nie jest.
Czasem bywa tak, że mimo upływu lat nie potrafimy zapomnieć o tym co było i tak było w przypadku Mili. Nasza główna bohaterka przeszła naprawdę wiele i mimo wszystko starała się żyć, ale nie umiała odnaleźć się w obecnym życiu, w którym nie było osoby, którą szczerze pokochała.
Natan również próbował ruszyć dalej, ale nie potrafił, ponieważ przez wspomnienia nadal żył tym czego już nie było.
Czy ponowne spotkanie sprawi, że pewne komplikacje z pierwszej części zostaną wyjaśnione? Czy będą umieli znaleźć w sobie siłę, aby zbudować związek od nowa, tylko, że tym razem ze zdrową relacją? Czy dadzą sobie wzajemnie pomóc? Czy nowe sytuacje, które ujrzą światło dzienne nie będą wiązać się zbyt dużym bólem? Tego musicie dowiedzieć się sami.
Kocham tą książkę i ma kawałek mojego serca już na zawsze. Fabuła oraz historia głównych bohaterów sprawiła, że wzruszałam się nie raz. Ta książka była piękna i prawdziwa. Z każdej strony były wyczuwalne emocje i czułam wszystko co przeżywała Mila i Natan.
Oprócz bohaterów pierwszoplanowych pokochałam również tych drugoplanowych. Chciałabym mieć w swoim życiu takich przyjaciół, którzy będą zawsze. Nie tylko wtedy, kiedy jest dobrze, ale też kiedy będzie źle.
Na samą myśl, że to już koniec, chce mi się płakać bo zżyłam się z głównymi bohaterami.
Jestem przekonana, że będę wracać nie raz do tej historii bo znalazłam w niej swoje miejsce i mogłam utożsamić się z Milą i Natanem.
Dziękuję Sandra za stworzenie tak pięknej historii. Jestem z ciebie dumna.
Z całego serca polecam Wam zapoznać się z tą dylogią. Może pokochacie ją tak samo mocno jak ja.
Moja ocena: 5/5
Po trzech latach, w których wyżej wymieniona dwójka ponownie się spotyka. Jednak jeśli myślicie, że bedzie to serdeczne powitanie to jesteście w błędzie. Po burzliwym zakończeniu związku mogłoby się wydawać, że ruszyli dalej i zapomnieli o sobie wzajemnie. Jednak tak nie jest.
Czasem bywa tak, że mimo upływu lat nie potrafimy zapomnieć o tym co było i tak było w przypadku Mili. Nasza główna bohaterka przeszła naprawdę wiele i mimo wszystko starała się żyć, ale nie umiała odnaleźć się w obecnym życiu, w którym nie było osoby, którą szczerze pokochała.
Natan również próbował ruszyć dalej, ale nie potrafił, ponieważ przez wspomnienia nadal żył tym czego już nie było.
Czy ponowne spotkanie sprawi, że pewne komplikacje z pierwszej części zostaną wyjaśnione? Czy będą umieli znaleźć w sobie siłę, aby zbudować związek od nowa, tylko, że tym razem ze zdrową relacją? Czy dadzą sobie wzajemnie pomóc? Czy nowe sytuacje, które ujrzą światło dzienne nie będą wiązać się zbyt dużym bólem? Tego musicie dowiedzieć się sami.
Kocham tą książkę i ma kawałek mojego serca już na zawsze. Fabuła oraz historia głównych bohaterów sprawiła, że wzruszałam się nie raz. Ta książka była piękna i prawdziwa. Z każdej strony były wyczuwalne emocje i czułam wszystko co przeżywała Mila i Natan.
Oprócz bohaterów pierwszoplanowych pokochałam również tych drugoplanowych. Chciałabym mieć w swoim życiu takich przyjaciół, którzy będą zawsze. Nie tylko wtedy, kiedy jest dobrze, ale też kiedy będzie źle.
Na samą myśl, że to już koniec, chce mi się płakać bo zżyłam się z głównymi bohaterami.
Jestem przekonana, że będę wracać nie raz do tej historii bo znalazłam w niej swoje miejsce i mogłam utożsamić się z Milą i Natanem.
Dziękuję Sandra za stworzenie tak pięknej historii. Jestem z ciebie dumna.
Z całego serca polecam Wam zapoznać się z tą dylogią. Może pokochacie ją tak samo mocno jak ja.
Moja ocena: 5/5
March 24, 2026
Przyznam szczerze, że po wnioskach końcowych z pierwszego tomu było mi na tyle głupio z robienia lolcow z "Above All", że usunęłam cały swój thread na Twitterze na temat tej książki, i jedynym śladem mojego jeżdżenia po Wydawnictwie Niezwykłym wykorzystującym nastolatki była recenzja tamtej książki. W przypadku "Above you" to ja nawet nie mogę robić lolcow, bo ta książka mnie po prostu niepokoi, i jak czytam, jak autorka dziękuje swojej mamie za wsparcie, to się nie mogę powstrzymać od zastanawiania, czy mama przeczytała, co jej dziecko pisze, i przez chwilę się zastanowiła.
Ponieważ, i piszę to coraz rzadziej, im starsza jestem, im więcej nabieram dystansu i czytam akademików mądrzejszych od siebie, ta książka romantyzuje przemoc. Jakbym była złośliwa to bym powiedziała, że i depresję, ale myślę tu się raczej włącza nieumiejętność pisania o Ważnych Tematach.
Ale serio, romantyzuje przemoc: fhooi, i mam zero wiary, że jest to jakieś celowe tworzenie toksycznego, współzależnego wątku, skoro Sandra Lech ma tyle subtelności, co cegłówka zlatująca człowiekowi na głowę przez pięć pięter, i dosłownie każda postać w tym opku (powieść to to jest w równym stopniu, co mój kot jest panterą. I nie, pantery mój ojciec do domu nigdy nie przyniósł) dostaje czas antenowy WYŁĄCZNIE po to, żeby powiedzieć nam, że Mila i Nathan powinni być razem. Punkty bonusowe, jeśli przy okazji tłumaczy, że z kolei ZWIĄZEK MELANIE I NATHANA JEST TOKSYCZNY. Toksyczny związek: wkurzanie się, kiedy twój partner zalewa robaka w środku tygodnia, robi kółka wokół swojej byłej, która nadal mu siedzi w głowie, i potrząsa tobą... okej, to ostatnie JEST toksyczne, ale Lech to robi fikołki z potrójnym saltem w powietrzu, by udowodnić, że Melanie jest tu gorsza, a wina Nathana jest taka czysto deklaratywna, by pokazać jego autodestrukcyjne skłonności bez robienia czegokolwiek złego komukolwiek.
Czy wychodzi? Cóż... To może wyliczmy, co stanowi według Sandry Lech definicję wielkiej miłości oraz związku wyciągającego z człowieka to, co najlepsze:
- szykanowanie choroby drugiej osoby i przedstawianie jej jako niepoczytalnej i niebezpiecznej osobom trzecim, np. waszemu wspólnemu wykładowcy (bo Mila ma DEPRESJĘ i jest to depresja wprost z podręcznika Katarzyny Michalak, jak o depresji pisać);
- obwinianie drugiej osoby o zostawienie cię, kiedy była nieletnia, i jeszcze się dowiedziała właśnie, że złamałeś dane jej słowo, biorąc udział w nielegalnych wyścigach;
- kontynuowanie powyższego jak już się zejdziecie ponownie;
- pozwalanie jej, żeby sama się o to obwiniała;
- robienie powyższego, jak już się zejdziecie;
- zachowywanie się, jakby poronienie twojej partnerki było całkowicie o tobie. Im większa odległość czasowa od chwili obecnej, tym lepiej;
- nachodzenie kogoś w miejscu pracy, żeby mu powiedzieć, jak bardzo się go nienawidzi;
- ukrywanie przed swoją partnerką, o której wiesz, że jest rozchwiana emocjonalnie i choruje na depresję, której leczenia odmawia, że za dziewięć lat umrzesz;
- powiedziałabym, że również potrącenie jej autem, bo wyraźnie był do tego foreshadowing, ale albo autorka zmieniła zdanie i zafundowała im na koniec ten drugi wypadek samochodowy, żeby komcie się zgadzały ("Above You" to wgl cienko przędzie pod publikę, jak patrzyłam na statystyki), albo po prostu zapomniała. Obie opcje są równie prawdopodobne.
No, ale żeby wyrównać, to jak Nathan zdradza Melanie z Milą (oboje są wtedy pijani), to zdrada Melanie jest gorsza, bo ona się czuła zaniedbana. A w ogóle to jest puszczalska, bo jakiś kolejny karton z tła Mili informuje ją, znając tylko imię i kierunek studiów Melanie, że no, kojarzy ją, kiedyś zdradziła jego kuzyna z TRZEMA FACETAMI NARAZ. Albo po prostu z trzema, ale zdanie było tak zbudowane, że brzmiało na jakąś orgię. At some point człowiek nie może po prostu NIE kibicować Melanie, żeby ich wszystkich wysadziła. Moim osobistym szczytem była scena no. 94785659764 jak autorce się pomyliło liceum z uczelnią, i Melanie zaczęła chcieć udzielać rad Mili i jej trzem (rozmnożyły się przez pączkowanie, tom temu były dwie) fumfelkom rad, a Mila zrobiła mic drop do Nathana, mówiąc mu, że jego dziewczyna studiuje kosmetologię, a ma taką spaloną twarz. No omfg, jak dorosnę to chcę być jak ona!!! Rzyg.
Dobra, bo ja rzuciłam tym romantyzowaniem przemocy, a może ta lista komuś nie wystarcza. Otóż, czy Nathan w tym tomie bije Milę? Nie. Nawet wyzywa ją trochę mniej niż w poprzednim. Ale chłop jest pokurwiony - może nie tak potężnie jak Bryson Scott na przykład, acz nadal. Niestabilny emocjonalnie, wiecznie rzuca się z pięściami na swoich kumpli, jego zdolność odwracania każdej sytuacji na swój temat, by każdy nad nim jojczył, do złudzenia przypomina techniki manipulowania otoczeniem przez narcyzów, i jeszcze na dokładkę aż mi się zrobiło szkoda Mili, kiedy on dosłownie jej szukał, by się nad nią znęcać, doskonale wiedząc, że ona ma depresję (mówiłam o subtelności. To że nawet jamnik sąsiada, ślepy na lewe oko i głuchy na oboje uszu wie, że Mila ma depresję to świetny przykład). A, w ogóle to typ studiuje psychologię teraz, chyba głównie żeby on i Mila mieli więcej styczności. Ja na swoim kierunku nie miałam pojęcia, jak wyglądają ludzie rok wyżej, i niektórzy z nich przez pięć lat nie mieli zajęć w niektórych salach, gdzie ja owszem, ale też moja uczelnia to nie był jeden budynek z szafkami, gdzie można było trafić na studentów psychologii, kosmetologii czy ekonomii. Ta, w poprzednim tomie było francuskie liceum by polska licealistka? No to teraz studia oczami osoby, która całą swoją wiedzę o tym czerpie chyba wyłącznie z amerykańskich seriali i wali się jej college z liceum. Ostro wali. Jak stare budownictwo, cytując film "Prostytutki".
Jakbym miała mówić w skrócie, jest to dosłownie więcej tego samego co ostatnio, tylko mniej przepisów na robienie herbaty, a więcej dialogów jak z części słuchowej egzaminu językowego. Nie ma w tej książce chyba JEDNEGO dialogu, który po maksymalnie dwóch linijkach nie skręca w ton, jakim ChatGTP zwracał się w roleplayach jakoś na samym początku swej podróży z goonerami. Obecnie trzeba by się bardzo postarać, by jakikolwiek model językowy wyzuł z siebie dialog w stylu:
Nie przepisywałam nic z książki, ale jestem niemal pewna, że znajduje się tam jakiś dialog, gdzie taka rozmowa przebiega niemal 1:1. I to CO NAJMNIEJ jeden dialog.
W podziękowaniach Sandra Lech zwraca się również do swojej korektorki, która zauważyła poprawę w jej pisaniu. I nie będę kłamać, poprawa rzeczywiście jest - minimalna, i świadczy głównie o tym, że z tej mąki to NIGDY chleba nie będzie, ale myślę, że niektóre z moich uwag przewijały się częściej w krytyce, jaka do Lech docierała, bo kilka rzeczy uległo nieznacznemu polepszeniu. Została jedynie cała reszta. I myślę, że niezwykle kluczowa jest też inna rzecz, za którą Lech dziękuje ogólnie: że mogła wydać książkę i stać się osobą "częściowo [cytat niedokładny - przyp. mój] rozpoznawalną". Like... Och tak. Tak wiele nabiera sensu, jeśli to właśnie nasuwa się Lech najbardziej jako coś, za co można być wdzięcznym.
Na zakończenie chciałam dać listę wszystkich nieszczęść spotykających bohaterów, ale uświadomiłam sobie, że właściwie to nawet one mi się w jedno zlewają poza wypadkiem, którego nie było, drugim wypadkiem w ostatnim rozdziale na podbicie komciów przed epilogiem (tym razem Mila NIE poroniła, ha!), oraz faktem, że autorka zdaje się zapomniała, że Nathan miał w perspektywie 9 lat umrzeć.
Nawiasem mówiąc, bohaterowie tej książki, którzy ciągle gadają, jakby opuszczenie wykładu miało tę samą wagę, co wagary w podstawówce (kiedy były najbardziej tabu), uznają, że pojadą do Szwajcarii TERAZ, ZARAZ, akurat jak wypadają im pierwsze terminy egzaminów, a zdadzą na drugich. Bo nie mogą zaczekać ze dwa tygodnie. Jedyny przykład studenckiego mindsetu przez 290 stron.
Ponieważ, i piszę to coraz rzadziej, im starsza jestem, im więcej nabieram dystansu i czytam akademików mądrzejszych od siebie, ta książka romantyzuje przemoc. Jakbym była złośliwa to bym powiedziała, że i depresję, ale myślę tu się raczej włącza nieumiejętność pisania o Ważnych Tematach.
Ale serio, romantyzuje przemoc: fhooi, i mam zero wiary, że jest to jakieś celowe tworzenie toksycznego, współzależnego wątku, skoro Sandra Lech ma tyle subtelności, co cegłówka zlatująca człowiekowi na głowę przez pięć pięter, i dosłownie każda postać w tym opku (powieść to to jest w równym stopniu, co mój kot jest panterą. I nie, pantery mój ojciec do domu nigdy nie przyniósł) dostaje czas antenowy WYŁĄCZNIE po to, żeby powiedzieć nam, że Mila i Nathan powinni być razem. Punkty bonusowe, jeśli przy okazji tłumaczy, że z kolei ZWIĄZEK MELANIE I NATHANA JEST TOKSYCZNY. Toksyczny związek: wkurzanie się, kiedy twój partner zalewa robaka w środku tygodnia, robi kółka wokół swojej byłej, która nadal mu siedzi w głowie, i potrząsa tobą... okej, to ostatnie JEST toksyczne, ale Lech to robi fikołki z potrójnym saltem w powietrzu, by udowodnić, że Melanie jest tu gorsza, a wina Nathana jest taka czysto deklaratywna, by pokazać jego autodestrukcyjne skłonności bez robienia czegokolwiek złego komukolwiek.
Czy wychodzi? Cóż... To może wyliczmy, co stanowi według Sandry Lech definicję wielkiej miłości oraz związku wyciągającego z człowieka to, co najlepsze:
- szykanowanie choroby drugiej osoby i przedstawianie jej jako niepoczytalnej i niebezpiecznej osobom trzecim, np. waszemu wspólnemu wykładowcy (bo Mila ma DEPRESJĘ i jest to depresja wprost z podręcznika Katarzyny Michalak, jak o depresji pisać);
- obwinianie drugiej osoby o zostawienie cię, kiedy była nieletnia, i jeszcze się dowiedziała właśnie, że złamałeś dane jej słowo, biorąc udział w nielegalnych wyścigach;
- kontynuowanie powyższego jak już się zejdziecie ponownie;
- pozwalanie jej, żeby sama się o to obwiniała;
- robienie powyższego, jak już się zejdziecie;
- zachowywanie się, jakby poronienie twojej partnerki było całkowicie o tobie. Im większa odległość czasowa od chwili obecnej, tym lepiej;
- nachodzenie kogoś w miejscu pracy, żeby mu powiedzieć, jak bardzo się go nienawidzi;
- ukrywanie przed swoją partnerką, o której wiesz, że jest rozchwiana emocjonalnie i choruje na depresję, której leczenia odmawia, że za dziewięć lat umrzesz;
- powiedziałabym, że również potrącenie jej autem, bo wyraźnie był do tego foreshadowing, ale albo autorka zmieniła zdanie i zafundowała im na koniec ten drugi wypadek samochodowy, żeby komcie się zgadzały ("Above You" to wgl cienko przędzie pod publikę, jak patrzyłam na statystyki), albo po prostu zapomniała. Obie opcje są równie prawdopodobne.
No, ale żeby wyrównać, to jak Nathan zdradza Melanie z Milą (oboje są wtedy pijani), to zdrada Melanie jest gorsza, bo ona się czuła zaniedbana. A w ogóle to jest puszczalska, bo jakiś kolejny karton z tła Mili informuje ją, znając tylko imię i kierunek studiów Melanie, że no, kojarzy ją, kiedyś zdradziła jego kuzyna z TRZEMA FACETAMI NARAZ. Albo po prostu z trzema, ale zdanie było tak zbudowane, że brzmiało na jakąś orgię. At some point człowiek nie może po prostu NIE kibicować Melanie, żeby ich wszystkich wysadziła. Moim osobistym szczytem była scena no. 94785659764 jak autorce się pomyliło liceum z uczelnią, i Melanie zaczęła chcieć udzielać rad Mili i jej trzem (rozmnożyły się przez pączkowanie, tom temu były dwie) fumfelkom rad, a Mila zrobiła mic drop do Nathana, mówiąc mu, że jego dziewczyna studiuje kosmetologię, a ma taką spaloną twarz. No omfg, jak dorosnę to chcę być jak ona!!! Rzyg.
Dobra, bo ja rzuciłam tym romantyzowaniem przemocy, a może ta lista komuś nie wystarcza. Otóż, czy Nathan w tym tomie bije Milę? Nie. Nawet wyzywa ją trochę mniej niż w poprzednim. Ale chłop jest pokurwiony - może nie tak potężnie jak Bryson Scott na przykład, acz nadal. Niestabilny emocjonalnie, wiecznie rzuca się z pięściami na swoich kumpli, jego zdolność odwracania każdej sytuacji na swój temat, by każdy nad nim jojczył, do złudzenia przypomina techniki manipulowania otoczeniem przez narcyzów, i jeszcze na dokładkę aż mi się zrobiło szkoda Mili, kiedy on dosłownie jej szukał, by się nad nią znęcać, doskonale wiedząc, że ona ma depresję (mówiłam o subtelności. To że nawet jamnik sąsiada, ślepy na lewe oko i głuchy na oboje uszu wie, że Mila ma depresję to świetny przykład). A, w ogóle to typ studiuje psychologię teraz, chyba głównie żeby on i Mila mieli więcej styczności. Ja na swoim kierunku nie miałam pojęcia, jak wyglądają ludzie rok wyżej, i niektórzy z nich przez pięć lat nie mieli zajęć w niektórych salach, gdzie ja owszem, ale też moja uczelnia to nie był jeden budynek z szafkami, gdzie można było trafić na studentów psychologii, kosmetologii czy ekonomii. Ta, w poprzednim tomie było francuskie liceum by polska licealistka? No to teraz studia oczami osoby, która całą swoją wiedzę o tym czerpie chyba wyłącznie z amerykańskich seriali i wali się jej college z liceum. Ostro wali. Jak stare budownictwo, cytując film "Prostytutki".
Jakbym miała mówić w skrócie, jest to dosłownie więcej tego samego co ostatnio, tylko mniej przepisów na robienie herbaty, a więcej dialogów jak z części słuchowej egzaminu językowego. Nie ma w tej książce chyba JEDNEGO dialogu, który po maksymalnie dwóch linijkach nie skręca w ton, jakim ChatGTP zwracał się w roleplayach jakoś na samym początku swej podróży z goonerami. Obecnie trzeba by się bardzo postarać, by jakikolwiek model językowy wyzuł z siebie dialog w stylu:
- Nathan, twoja relacja z Melanie jest toksyczna i krzywdzisz zarówno ją, jak i najbardziej siebie. Z Milą miałeś coś wyjątkowego, dawaliście sobie wzajemnie szczęście i stawałeś się lepszą wersją siebie. Wiem, że mówisz teraz, iż jej nienawidzisz, lecz czy myślałeś o odnowieniu waszej relacji?
- To prawda, Luca, ale zauważ, że Mila odeszła i zostawiła mnie samego z moimi emocjami. Nic już nie czuję, gdyż wszystko nauczyłem się wypierać. Mój związek z Melanie jest toksyczny, jednak lepszy od tego z Milą, ponieważ ona nie będzie nigdy w stanie mnie tak zranić.
Nie przepisywałam nic z książki, ale jestem niemal pewna, że znajduje się tam jakiś dialog, gdzie taka rozmowa przebiega niemal 1:1. I to CO NAJMNIEJ jeden dialog.
W podziękowaniach Sandra Lech zwraca się również do swojej korektorki, która zauważyła poprawę w jej pisaniu. I nie będę kłamać, poprawa rzeczywiście jest - minimalna, i świadczy głównie o tym, że z tej mąki to NIGDY chleba nie będzie, ale myślę, że niektóre z moich uwag przewijały się częściej w krytyce, jaka do Lech docierała, bo kilka rzeczy uległo nieznacznemu polepszeniu. Została jedynie cała reszta. I myślę, że niezwykle kluczowa jest też inna rzecz, za którą Lech dziękuje ogólnie: że mogła wydać książkę i stać się osobą "częściowo [cytat niedokładny - przyp. mój] rozpoznawalną". Like... Och tak. Tak wiele nabiera sensu, jeśli to właśnie nasuwa się Lech najbardziej jako coś, za co można być wdzięcznym.
Na zakończenie chciałam dać listę wszystkich nieszczęść spotykających bohaterów, ale uświadomiłam sobie, że właściwie to nawet one mi się w jedno zlewają poza wypadkiem, którego nie było, drugim wypadkiem w ostatnim rozdziale na podbicie komciów przed epilogiem (tym razem Mila NIE poroniła, ha!), oraz faktem, że autorka zdaje się zapomniała, że Nathan miał w perspektywie 9 lat umrzeć.
Nawiasem mówiąc, bohaterowie tej książki, którzy ciągle gadają, jakby opuszczenie wykładu miało tę samą wagę, co wagary w podstawówce (kiedy były najbardziej tabu), uznają, że pojadą do Szwajcarii TERAZ, ZARAZ, akurat jak wypadają im pierwsze terminy egzaminów, a zdadzą na drugich. Bo nie mogą zaczekać ze dwa tygodnie. Jedyny przykład studenckiego mindsetu przez 290 stron.
April 11, 2024
1,5⭐️
Pod względem warsztatu było lepiej, ale autorka przechodzi ze skrajności w skrajność. W pierwszej części dzieje się milion rzeczy i nic z nich nie wynika, natomiast w tym tomie nie dzieje się ABSOLUTNIE NIC. Dawno się tak nie wynudziłam jak tutaj. Warto zaznaczyć, że chyba czytałam inne above all niz sandra lech, bo ja nie wiem kiedy mila niby miala taki mega super kontakt z przyjaciółmi Natana. Jakiś progres jest ale nadal nie jest dobrze. (Alan i random dziadek🔝 postacie)
⚠️SPOILER⚠️
DLACZEGO NATAN NIE UMARL. TAK NA TO LICZYLAM
Pod względem warsztatu było lepiej, ale autorka przechodzi ze skrajności w skrajność. W pierwszej części dzieje się milion rzeczy i nic z nich nie wynika, natomiast w tym tomie nie dzieje się ABSOLUTNIE NIC. Dawno się tak nie wynudziłam jak tutaj. Warto zaznaczyć, że chyba czytałam inne above all niz sandra lech, bo ja nie wiem kiedy mila niby miala taki mega super kontakt z przyjaciółmi Natana. Jakiś progres jest ale nadal nie jest dobrze. (Alan i random dziadek🔝 postacie)
⚠️SPOILER⚠️
DLACZEGO NATAN NIE UMARL. TAK NA TO LICZYLAM
December 25, 2023
Widać różnicę pomiędzy tym, a poprzednim tomem, ale mimo wszystko dalej ta książka jest nie spójna i ma błędy logiczne.
Natan jest, jak i dalej był najciekawszy, ale oni nie raz zachowywali się niczym dzieci, a tymbardziej jakby im coś za przeproszeniem pieprz*elo.
Cała akcja książki trochę nie ma sensu, ale napewno jest minimalnie lepsza niż z poprzedniego tomu. Pierwsza połowa książki jest była spoko i nawet w jakimś stopniu mi się spodobała, ale potem. Absurd goni absurd.
I ja dalej nie dowiedziałam się jakim cudem ją było stać na Camaro skoro była biedna wcześniej, a z pracy w kawiarni nie dostaje się niezwykłych pieniędzy. Potrzebuje żeby mu ktoś to wyjaśnił.
Natan jest, jak i dalej był najciekawszy, ale oni nie raz zachowywali się niczym dzieci, a tymbardziej jakby im coś za przeproszeniem pieprz*elo.
Cała akcja książki trochę nie ma sensu, ale napewno jest minimalnie lepsza niż z poprzedniego tomu. Pierwsza połowa książki jest była spoko i nawet w jakimś stopniu mi się spodobała, ale potem. Absurd goni absurd.
I ja dalej nie dowiedziałam się jakim cudem ją było stać na Camaro skoro była biedna wcześniej, a z pracy w kawiarni nie dostaje się niezwykłych pieniędzy. Potrzebuje żeby mu ktoś to wyjaśnił.
July 11, 2023
⭐️1,25
z czystej ciekawosci to przeczytalam.
napisane mega plytko, relacja dziwnie sie rozwija, za szybko. serio sus dialogi, bardzo awkward i nie wyobrazam sobie takich irl. totalnie nie przypadl mi do gustu styl autorki again. nic sie nie polepszylo wzgledem pierwszej czesci, jest gorzej.
najpierw natan traktuje ja jak popychadlo, a potem nagle super wszystko a piec stron pozniej to juz kocham cie, bo czemu nie.
z plusow: okladka wsm ladna, pasuje do pierwszej czesci, ale slabo ze inny kolor troche jest
totalnie nie polecam tej dylogii
z czystej ciekawosci to przeczytalam.
napisane mega plytko, relacja dziwnie sie rozwija, za szybko. serio sus dialogi, bardzo awkward i nie wyobrazam sobie takich irl. totalnie nie przypadl mi do gustu styl autorki again. nic sie nie polepszylo wzgledem pierwszej czesci, jest gorzej.
najpierw natan traktuje ja jak popychadlo, a potem nagle super wszystko a piec stron pozniej to juz kocham cie, bo czemu nie.
z plusow: okladka wsm ladna, pasuje do pierwszej czesci, ale slabo ze inny kolor troche jest
totalnie nie polecam tej dylogii
August 18, 2023
Jeżeli mam być szczera, to obie części, zarówno „Above all”, jak i „Above you” nie przypadły mi do gustu. Jednak „Above you” nie podobała mi się wcale. Nie jestem fanką języka jakim pisze autorka i moim zdaniem, niektóre dialogi były zwyczajnie nie potrzebne. Nie podobało mi się, jak bohaterowie pytali się o rzeczy typu „i jak się z tym czujesz?”, „co w tedy czułaś?”. Moim zdaniem dialogi były przerysowane, nieprawdziwe. Nikt nie wypowiada się w sposób poetycki o oficjalny. To po prostu ze sobą nie współgrało. Stad moja ocena ⭐️⭐️/5
November 25, 2024
Zmęczyłam tą serię, głowni bohaterowie to hipokryci, którzy na sile szukają sobie problemów.
Nie będę się nawet wypowiadać o tym, jak bardzo źle zaprezentowane są choroby psychiczne, bo to jest jakaś masakra
Nie będę się nawet wypowiadać o tym, jak bardzo źle zaprezentowane są choroby psychiczne, bo to jest jakaś masakra
May 30, 2023
4.5
po co ten wypadek samochodowy
po co ten wypadek samochodowy
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 3, 2023
nie wiem co to było 1 tom o wiele lepszy kochamy Alana
July 2, 2023
ja bym jebla na miejscu natana jakby laski mi ciagle mowily ze sa w ciazy
September 8, 2023
2.75⭐
Nawet nie mam siły tego komentować
Nawet nie mam siły tego komentować
May 11, 2025
1,5/5⭐️ spoilery!!
.
Nie no nie…
.
Mówię nie, dlaczego oni mówią randomowym ludziom o swoich problemach i przeszłości?
.
PODEJŚCIE DO DEPRESJI I JEGO CHOROBY???? The fuck totalnie zamiecione pod dywan i wrzucone żeby był jakiś wątek
.
Ja rozumiem że oni wszyscy sa przyjaciółmi, ale ja nie czułabym się komfortowo gdybym siedziała na kolanach CHŁOPAKA MOJEJ SIOSTRY( siostra siedzi obok) a on mnie przytula i pociesza🫨🫨
.
OSTATNI ROZDZIAŁ????
Na chuj mieli ten wypadek jak potem ani razu nie było nic o tym wspomniane. Byk dreszczyk emocji ale chciałabym wiedzieć dlaczego i co było potem
.
Epilog- dlaczego ona wszystko robi? Gdzie jakiś podział obowiązków w rodzicielstwie XDDDDD
.
Nie no nie…
.
Mówię nie, dlaczego oni mówią randomowym ludziom o swoich problemach i przeszłości?
.
PODEJŚCIE DO DEPRESJI I JEGO CHOROBY???? The fuck totalnie zamiecione pod dywan i wrzucone żeby był jakiś wątek
.
Ja rozumiem że oni wszyscy sa przyjaciółmi, ale ja nie czułabym się komfortowo gdybym siedziała na kolanach CHŁOPAKA MOJEJ SIOSTRY( siostra siedzi obok) a on mnie przytula i pociesza🫨🫨
.
OSTATNI ROZDZIAŁ????
Na chuj mieli ten wypadek jak potem ani razu nie było nic o tym wspomniane. Byk dreszczyk emocji ale chciałabym wiedzieć dlaczego i co było potem
.
Epilog- dlaczego ona wszystko robi? Gdzie jakiś podział obowiązków w rodzicielstwie XDDDDD
May 26, 2024
(2,5⭐️) Przez większość czasu miałam wrażenie, że o wiele gorzej czyta mi się ten tom. Ostateczna ocena miała być niższa, ale końcówka książki naprawdę mną wzruszyła przez co zrobiło mi się ogromnie ciepło na serduszku. Mimo wszystko uważam, że książka jest niedopracowana, a bohaterka strasznie irytująca i sama nie wiedziała czego chce.
July 16, 2023
2⭐️ alw jedna dodatkowa za Alana
July 21, 2023
nie do opisania na początku chciałam wywalić natana przez balkon ale kocham całym sercem ta dylogie❤️
January 7, 2024
Kocham to, po prostu kocham
February 4, 2024
No takie ehe ehe yhy yhy
June 5, 2024
pierwszy tom spoko, drugi chujnia imo
May 9, 2023
Dużo emocji ale kocham tą dylogię całym swoim sercem
June 23, 2024
Zaniżam ocenę
Read
June 5, 2023Wszystko super tylko Nathan idz dotknij trawy
June 23, 2023
It is so bad i wanna give u a zero, but that's not possible, so I give u a one
Displaying 1 - 30 of 116 reviews