What do you think?
Rate this book
Günün Ilk Isiklari
Günün Ilk Isiklari
- GenresJapanese Literature
152 pages, Paperback
Published January 1, 2022
9 people are currently reading
157 people want to read
About the author
Osamu Dazai
1,129 books9,522 followersOsamu DAZAI (native name: 太宰治, real name Shūji Tsushima) was a Japanese author who is considered one of the foremost fiction writers of 20th-century Japan. A number of his most popular works, such as Shayō (The Setting Sun) and Ningen Shikkaku (No Longer Human), are considered modern-day classics in Japan.
With a semi-autobiographical style and transparency into his personal life, Dazai’s stories have intrigued the minds of many readers. His books also bring about awareness to a number of important topics such as human nature, mental illness, social relationships, and postwar Japan.
With a semi-autobiographical style and transparency into his personal life, Dazai’s stories have intrigued the minds of many readers. His books also bring about awareness to a number of important topics such as human nature, mental illness, social relationships, and postwar Japan.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
November 27, 2025
Daha önce Japon yazar Osamu Dazai'nin intiharından evvel yazdığı son romanı İnsanlığımı Yitirirken'i okumuştum, kendisinin öykü derlemesi Günün İlk Işıkları da, aslında ilk eseri kabul edilen uzun öyküsü Anılar ile başlıyor. Başı ve sonu bildiğime göre, sanırım bundan sonraya aradaki yılları doldurmak kalıyor. Gerçi kendisi 39 yaşında hayatına son verdiği için, arada çok da bir zaman yok gibi.
Dazai'yi Mişima'ya çok benzetiyorum ki zaten Mişima da kendisini çok severmiş, benzer bir karanlığın içinden yazıyorlar. Bu kitaptakiler de insanın en bayağı, en aşağılık, en tekinsiz yanlarına bakan öyküler ve mevzubahis insan da sıklıkla kendisi. Çoğu otobiyografik unsurlar taşıyan bu öykülerde çok acımasız şekilde didikliyor kendini.
1909-1948 arasında yaşamış ve iki büyük savaşı da deneyimlemiş olan Dazai'nin öykülerinde özellikle İkinci Dünya Savaşı'nın Japon toplumunda sebep olduğu yıkımın izlerini görmek mümkün. Toplumsal yıkım diyorum çünkü bu savaşın Japon ulusal kimliğinde yarattığı dönüşüm çok büyük ve sarsıcı, okuduğum tüm Japon yazarlarda aynı izleği görüyorum. Tarif etmesi güç bir şey, savaştan sonra fena halde kendi içine kapanan bu toplumun bireylerinin kendilerine karşı duydukları bir tuhaf öfke ve aşağılama var ama bir yandan da ona eşlik eden bir ulusal gurur da var, bu çelişkiler arasında savrulan bir ruh hali hakim topluma ve uzun yıllar bunun içinde yaşıyorlar.
Ancak bu öykülerde beni en çok etkileyen şeylerden biri modernlikleri oldu. Sanki yüzyıl başında değil de sonunda yazılmış gibi hissettim okurken, Dazai'nin dili yer yer fena halde müstehzileşiyor, o dönemde çok da yaygın olmayan bir üslup bu aslında, buraları şaşkınlıkla okuduğumu söylemem lazım.
Bence Dazai'yi anlamak ve tanımak için iyi bir başlangıç kitabı olabilir bu derleme. Kendisini tüm çirkin taraflarıyla çırılçıplak önümüze koyduğu için yazarı sevmek kolay olmayabilir ama öykülerin çok lezzetli olduğu muhakkak. Fuji Dağı'nın Yüz Manzarası ve Bir Ev Köpeğinin Hikayesi en sevdiğim öyküler oldu. Kuzey Baykal'ın çevirisi de ayrıca müthiş.
Dazai'yi Mişima'ya çok benzetiyorum ki zaten Mişima da kendisini çok severmiş, benzer bir karanlığın içinden yazıyorlar. Bu kitaptakiler de insanın en bayağı, en aşağılık, en tekinsiz yanlarına bakan öyküler ve mevzubahis insan da sıklıkla kendisi. Çoğu otobiyografik unsurlar taşıyan bu öykülerde çok acımasız şekilde didikliyor kendini.
1909-1948 arasında yaşamış ve iki büyük savaşı da deneyimlemiş olan Dazai'nin öykülerinde özellikle İkinci Dünya Savaşı'nın Japon toplumunda sebep olduğu yıkımın izlerini görmek mümkün. Toplumsal yıkım diyorum çünkü bu savaşın Japon ulusal kimliğinde yarattığı dönüşüm çok büyük ve sarsıcı, okuduğum tüm Japon yazarlarda aynı izleği görüyorum. Tarif etmesi güç bir şey, savaştan sonra fena halde kendi içine kapanan bu toplumun bireylerinin kendilerine karşı duydukları bir tuhaf öfke ve aşağılama var ama bir yandan da ona eşlik eden bir ulusal gurur da var, bu çelişkiler arasında savrulan bir ruh hali hakim topluma ve uzun yıllar bunun içinde yaşıyorlar.
Ancak bu öykülerde beni en çok etkileyen şeylerden biri modernlikleri oldu. Sanki yüzyıl başında değil de sonunda yazılmış gibi hissettim okurken, Dazai'nin dili yer yer fena halde müstehzileşiyor, o dönemde çok da yaygın olmayan bir üslup bu aslında, buraları şaşkınlıkla okuduğumu söylemem lazım.
Bence Dazai'yi anlamak ve tanımak için iyi bir başlangıç kitabı olabilir bu derleme. Kendisini tüm çirkin taraflarıyla çırılçıplak önümüze koyduğu için yazarı sevmek kolay olmayabilir ama öykülerin çok lezzetli olduğu muhakkak. Fuji Dağı'nın Yüz Manzarası ve Bir Ev Köpeğinin Hikayesi en sevdiğim öyküler oldu. Kuzey Baykal'ın çevirisi de ayrıca müthiş.
November 16, 2022
‘Edebiyatımı aptalca bir saçmalık veya abartı olarak yorumlamayanlar arasında benim nihai tutarlılığa ulaşmak için ne kadar acı bir hayat sürdürdüğümün farkında olan kaç kişi vardır acaba? Ama yazar, edebiyatı hakkında tek bir kelime dahi dayatmamalı okurlarına. Yazarın yapabileceği tek şey, okurlarının samimiyetini beklemektir.’
.
Osamu Dazai, okurlarının samimiyetini doyasıya göremeden intiharı seçti. Buna sebep umutsuzluğu olabilirdi, eskiyle olan savaşı da. Şu an, onu okurken kendine yakın bulan kişilerin çokluğuna da tahminimce inanamazdı. ‘Günün İlk Işıkları’ndaki otobiyografik öyküler bunu ispatlar nitelikte.
.
Günün İlk Işıkları, okuru Dazai’ye bir adım daha yaklaştırıyor. Kaleminin kağıtta çıkardığı sesi duyamıyoruz belki ama dipte çırpınış sesleri geliyor kulaklarımıza. Bir ikileme de sürüklüyor : kendi seçimleri miydi yaşadıkları yoksa koskoca bir kötü şans bulutu mu dolanıyordu üzerinde?
Savaşı o seçmemişti örneğin, düşen bombalardan o sorumlu değildi. Sevdiklerinin güvenini boşa çıkarmak,borçların altında kalmak - hem de canını en çok acıtan şeylerin bunlar olduğunu söylemesine karşın- değiştirilmesi onun elinde olabilecek şeylerdi. Sonucu değiştirmiyor bu ikilem elbette. Ancak Dazai’nin yazdıkları bunu yapıyor işte. Sürekli bir çekişme halinde bırakıyor okuru, kendiyle-Dazai cümleleriyle-hayatla ve olası tüm senaryolarla.
.
Tabii ki yine sevdim Dazai’nin çıplaklığını. Günün İlk Işıkları’nın vurmasıyla daha da çelimsiz görünen ama içten içe ne kadar kuvvetli olduğunu bildiğim cümlelerini..
.
Kuzey Baykal çevirisi, Hakan Güngör kapak tasarımıyla ~
.
Osamu Dazai, okurlarının samimiyetini doyasıya göremeden intiharı seçti. Buna sebep umutsuzluğu olabilirdi, eskiyle olan savaşı da. Şu an, onu okurken kendine yakın bulan kişilerin çokluğuna da tahminimce inanamazdı. ‘Günün İlk Işıkları’ndaki otobiyografik öyküler bunu ispatlar nitelikte.
.
Günün İlk Işıkları, okuru Dazai’ye bir adım daha yaklaştırıyor. Kaleminin kağıtta çıkardığı sesi duyamıyoruz belki ama dipte çırpınış sesleri geliyor kulaklarımıza. Bir ikileme de sürüklüyor : kendi seçimleri miydi yaşadıkları yoksa koskoca bir kötü şans bulutu mu dolanıyordu üzerinde?
Savaşı o seçmemişti örneğin, düşen bombalardan o sorumlu değildi. Sevdiklerinin güvenini boşa çıkarmak,borçların altında kalmak - hem de canını en çok acıtan şeylerin bunlar olduğunu söylemesine karşın- değiştirilmesi onun elinde olabilecek şeylerdi. Sonucu değiştirmiyor bu ikilem elbette. Ancak Dazai’nin yazdıkları bunu yapıyor işte. Sürekli bir çekişme halinde bırakıyor okuru, kendiyle-Dazai cümleleriyle-hayatla ve olası tüm senaryolarla.
.
Tabii ki yine sevdim Dazai’nin çıplaklığını. Günün İlk Işıkları’nın vurmasıyla daha da çelimsiz görünen ama içten içe ne kadar kuvvetli olduğunu bildiğim cümlelerini..
.
Kuzey Baykal çevirisi, Hakan Güngör kapak tasarımıyla ~
March 19, 2023
Bugünlere hep kendi savaşımı vererek gelmişimdir, ama ne hikmetse bu savaşı hiçbir zaman kazanamamış, yalnızlığıma ve çaresizliğimi hep yenik düşmüşümdür. Ve artık bu noktada bugüne dek nefret ettiğim insanları kalkıp "Beni de aranıza alın, ne olur? Bunca zamandır yanılıyormuşum ben," diye yalvaramam. Ağzımda ucuz içkimle kaybedilen savaşıma devam etmekten başka çarem yok.
Benim savaşım.
//
Okuduğum satırlar daim olsun istediğim sayılı yazardan bir tanesi Dazai.
Her kitabını ayrı heyecan ve keyifle okumak ama okudukça külliyatın sonuna yaklaştığım için hissettiğim o tatsız hüzün, kırgınlık. Dazai'nin kendisi ve kalemi gibi bi' ikilem. Sevdaya her şekilde dahil zaten.
Ah Dazai, benim kırgın yanım güvenli limanım.
Su gibiydi yine.
Benim savaşım.
//
Okuduğum satırlar daim olsun istediğim sayılı yazardan bir tanesi Dazai.
Her kitabını ayrı heyecan ve keyifle okumak ama okudukça külliyatın sonuna yaklaştığım için hissettiğim o tatsız hüzün, kırgınlık. Dazai'nin kendisi ve kalemi gibi bi' ikilem. Sevdaya her şekilde dahil zaten.
Ah Dazai, benim kırgın yanım güvenli limanım.
Su gibiydi yine.
January 23, 2023
Sevdiğin bir yazardan otobiyografik metinler okumak gibisi yok.
October 30, 2024
Sekiz öyküden oluşan harika bir eser. Kitapta yer alan öyküler; Anılar, Fuji Dağının Yüz Manzarası, Altın Manzara, Bir Ev Köpeğinin Hikayesi, Ağabeylerim, Tokyo’dan Sekiz Manzara ve Günün İlk Işıkları.
Bir önceki okumam olan, yazarın “Villon’un Karısı” adlı eseri gibi, klasik Dazai metinlerinden farklı bir atmosferi var. Zaten çok sevdiğim yazarın her iki kitapta yer alan öykülerini çok sevdim. Kitaptaki iki öykü -Villon’un Karısı ve Fuji Dağının Yüz Manzarası- çakışıyor.
Her iki çeviri de harika bir okuma keyfi veriyor.
Yazarın hayatı ile ilgili parça parça kesitler içeren öyküleri okumak, yazarı yakından tanıma anlamında da değerli.
Bir önceki okumam olan, yazarın “Villon’un Karısı” adlı eseri gibi, klasik Dazai metinlerinden farklı bir atmosferi var. Zaten çok sevdiğim yazarın her iki kitapta yer alan öykülerini çok sevdim. Kitaptaki iki öykü -Villon’un Karısı ve Fuji Dağının Yüz Manzarası- çakışıyor.
Her iki çeviri de harika bir okuma keyfi veriyor.
Yazarın hayatı ile ilgili parça parça kesitler içeren öyküleri okumak, yazarı yakından tanıma anlamında da değerli.
August 5, 2024
Update: "aybakan otu" güncellemesi ile geldim. Aşağıya beklerim, çünkü çok şahane bir şey yaşandı 🙃
🟠🟠🟠
Kayıtsızlık ben de üç duygu uyandırıyor; öyle olduğumdaki tiksinti, kan kaynatan öfke veya hayretle hayran karışımı - üçüncüsünü okumaya bayılıyorum.
Dazai gibi kendini aşırı iyi tanımış birinin (bkz: s.122, str. 12-18) yediği her haltı neredeyse ham düşüncelerle aktarıyor oluşundaki dürüst kayıtsızlık işte bana bu herifi bu kadar sevdiren.
Bunlara otobiyografik öykü deniyor olabilir, iç içe geçmiş "Anılar" ve {bende dağ manzaralı kaplıcaya giderek buğuyla ciğerimi, düşünmekten zihnimi, darlama isteği uyandıran} "Tokyo'dan Sekiz Manzara"da olduğu gibi hatıralar mı, itiraflar mı, yoksa intihar mektubu olabilir mi, Dazai öyle olduğunu iddia ediyor (s.113, str. 1-2),,, Bunları kusar gibi tükürür gibi değil (ki öyle olsa transgressive türün tadından yenmezdi) ama salt bir anlatımla yazıyor. Sonra bir laf ediyor, dümdüz bir gerçek, "bütün olaylar," diyorsun "hepsi hikaye." [no pun intended]
"Anılar"a veda ettiğimiz fotoğraf ile psikolojik çözümlemeye girmeye gerek kalmadan attığı bir tokat var. "Fuji Dağı'nın Yüz Manzarası"nda Fuji'den suratı kadar nefret ettiğini öğrenmekse ne hoş! Burada da, "İnsanlığımı Yitirirken" de "portre haline gelemeyen yüzü"nü yazdığı gibi son anda çektiği Fuji Dağı fotoğrafıyla imgeden kalbimi vurması var. Ki Fuji'ye Sonsöz bayağı burnumu sızlattı.
Balla bölerek hikayede geçen "aybakan otu" hakkında boş konuşmak istiyorum çünkü ne çiçeğiymiş diye merak edecek azınlıktansanız benim gibi 'sonuç bulunamadı' alacaksınız. Araştırırken yazdım aşağıdakileri o yüzden ben bile anlamadım.
Neyse,,,
Kitapta savaş zamanı geçen öyküyü okurken, savaşın bıraktığı yıkımları arka plana atıyor Dazai anlattığı asıl öyküyle. Ve -elbette- geleneklerine bağlı toplumun her türlü etkisi yazarımızda mevcut olduğu için, ve pek tabii ailesinin diğer fertleri de keza, mini mini pek çok ego halleri okuyoruz. Mesela abisinin yazısından şu pasaj:
"27'sinden sonraya ne gerek var" raconunu yıllar önce kesmiş, duygusal açlığı tek varlığı olan, skolyozlu, hüzünlü ve kompulsif buyer biri olarak bam tellerimi öyle bir tıngırdattı ki.
Ne kadar süper olduğumu Dazai bağlamında analizim ile anlatmak isterdim ama çok üşendim.
Bireysel çözümleme yapmadan ayrıljamı sandıysanız büyük yanılgı içindesiniz.
Bazı çılgınlar "ayçiçeği"ni unuttum sanabilirler, 'günebakan' ve çeşitli adlarıyla 'güneşe dönen çiçek' ise bu ayçiçeği şayet, yahu 'ay' nerden çıktı derseniz bkz:
🟠🟠🟠
Kayıtsızlık ben de üç duygu uyandırıyor; öyle olduğumdaki tiksinti, kan kaynatan öfke veya hayretle hayran karışımı - üçüncüsünü okumaya bayılıyorum.
Dazai gibi kendini aşırı iyi tanımış birinin (bkz: s.122, str. 12-18) yediği her haltı neredeyse ham düşüncelerle aktarıyor oluşundaki dürüst kayıtsızlık işte bana bu herifi bu kadar sevdiren.
Bunlara otobiyografik öykü deniyor olabilir, iç içe geçmiş "Anılar" ve {bende dağ manzaralı kaplıcaya giderek buğuyla ciğerimi, düşünmekten zihnimi, darlama isteği uyandıran} "Tokyo'dan Sekiz Manzara"da olduğu gibi hatıralar mı, itiraflar mı, yoksa intihar mektubu olabilir mi, Dazai öyle olduğunu iddia ediyor (s.113, str. 1-2),,, Bunları kusar gibi tükürür gibi değil (ki öyle olsa transgressive türün tadından yenmezdi) ama salt bir anlatımla yazıyor. Sonra bir laf ediyor, dümdüz bir gerçek, "bütün olaylar," diyorsun "hepsi hikaye." [no pun intended]
"Anılar"a veda ettiğimiz fotoğraf ile psikolojik çözümlemeye girmeye gerek kalmadan attığı bir tokat var. "Fuji Dağı'nın Yüz Manzarası"nda Fuji'den suratı kadar nefret ettiğini öğrenmekse ne hoş! Burada da, "İnsanlığımı Yitirirken" de "portre haline gelemeyen yüzü"nü yazdığı gibi son anda çektiği Fuji Dağı fotoğrafıyla imgeden kalbimi vurması var. Ki Fuji'ye Sonsöz bayağı burnumu sızlattı.
Balla bölerek hikayede geçen "aybakan otu" hakkında boş konuşmak istiyorum çünkü ne çiçeğiymiş diye merak edecek azınlıktansanız benim gibi 'sonuç bulunamadı' alacaksınız. Araştırırken yazdım aşağıdakileri o yüzden ben bile anlamadım.
Neyse,,,
Kitapta savaş zamanı geçen öyküyü okurken, savaşın bıraktığı yıkımları arka plana atıyor Dazai anlattığı asıl öyküyle. Ve -elbette- geleneklerine bağlı toplumun her türlü etkisi yazarımızda mevcut olduğu için, ve pek tabii ailesinin diğer fertleri de keza, mini mini pek çok ego halleri okuyoruz. Mesela abisinin yazısından şu pasaj:
"Bu sene otuzuma gireceğim. Konfüçyüs otuzunda bile dimdik durduğunu söylerdi ama ben ayakta dahi duramıyorum. Her an devrilecek gibiyim. Yaşama gayesi hissetmiyorum artık. Pirinç yemediğim vakit yaşamıyorum desem yeridir. Burada 'pirinç' hayatı sembolize etmiyor; yaşama arzusunu temsil etmiyor. Direkt, kâseye koyduğumuz pirinç yemeğinin ta kendisinden bahsediyorum. O pirinci çiğnediğimde, tam o anda hissettiğim şey bu. Hayvani bir tatmin. Boş bir mesele..."
"27'sinden sonraya ne gerek var" raconunu yıllar önce kesmiş, duygusal açlığı tek varlığı olan, skolyozlu, hüzünlü ve kompulsif buyer biri olarak bam tellerimi öyle bir tıngırdattı ki.
Ne kadar süper olduğumu Dazai bağlamında analizim ile anlatmak isterdim ama çok üşendim.
Bireysel çözümleme yapmadan ayrıljamı sandıysanız büyük yanılgı içindesiniz.
Bazı çılgınlar "ayçiçeği"ni unuttum sanabilirler, 'günebakan' ve çeşitli adlarıyla 'güneşe dönen çiçek' ise bu ayçiçeği şayet, yahu 'ay' nerden çıktı derseniz bkz:
bu hikayede beni en çok sarı oluşları kahretti
xoxoxo
iko
May 22, 2023
• kimyanın formülleri, geometrinin teoremleri var; bilimin her sorusuna onu cevaplayacak mükemmel bir yanıt bulunur. Ama edebiyat öyle bir şey değil. Yaş ilerleme- dikçe ve uygun ortamda bulunulmadığı sürece edebiyatta hakikate ulaşmak imkânsızdır.
• içinde bulunduğum durum be kadar vahim olursa olsun ölçülü olmak önem arz ediyordu. Ben hala ölçülülükten anlamıyordum.
• yazarlık değil de benim dünya görüşüm, sanat denilen şey, yarınların edebiyatı yani başka bir deyişle yenilik denen şey; işte bunlarla ilgili henüz kafama oturmamış şeyler canımı sıkıyor, hiç abartısız beni acıyla kıvrandırıyor
• her iyiliğin için özür dilemelisin. Hiçbir şey bir başkasını iyilik kadar incitemez.
• içinde bulunduğum durum be kadar vahim olursa olsun ölçülü olmak önem arz ediyordu. Ben hala ölçülülükten anlamıyordum.
• yazarlık değil de benim dünya görüşüm, sanat denilen şey, yarınların edebiyatı yani başka bir deyişle yenilik denen şey; işte bunlarla ilgili henüz kafama oturmamış şeyler canımı sıkıyor, hiç abartısız beni acıyla kıvrandırıyor
• her iyiliğin için özür dilemelisin. Hiçbir şey bir başkasını iyilik kadar incitemez.
February 13, 2023
Dazai konuşsun, ben de saatlerce oturup onu dinleyeyim. Boş yapsın, aynı şeyleri tekrar tekrar anlatsın, ben yine saaaadece onu dinleyeyim
December 6, 2025
sanki osamu dazai’nin sakli günlükleri bulmusum ve onlari okumusum gibi hissettirdi
February 11, 2024
yılın ilk kitabı benim için 🥲 otobiyografik öykülerinden oluşan bir kitap ancak bence dazai’nin her eseri otobiyografik o kadar kendinden kopamıyor ki yani biraz hakkı da var her şeyi ve etrafındaki herkesi mahvettikten sonra erkekler 👍🏻
April 3, 2024
Tek farkımız bu. Bundan böyle büyüyen çocuklar, dış görünüşünüze aldırmayın, ağzınıza sigara koymayın özel günler dışında dudağınıza alkol değdirmeyin ve utangaç, güzel bir kıza ebediyen aşık olun.
April 10, 2024
İlk defa bir yazarın kişiliğinden bu kadar hazzetmedim. İçinde farklı otobiyografik öykülerin bulunduğu kitapta yazarın kendine, kişiliğine, görünüşüne duyduğu nefret o kadar barizdi ki bir noktadan sonra yazarın kendini sevmemesini bile itici bulmaya başladım. Kendisi bence manipülatif, çıkarcı bir insan ve işin kötü tarafı bu yüzden kendini de sevmiyor ve bunu garip bir şekilde tüm öykülerde yoğun bir şekilde okuyucuya hissetiriyor.
En beğendiğim öykü ağabeylerim öyküsüydü. Kendinden büyük üç ağabeyini anlattığı öyküde kendinden neden nefret ettiğini anlatmak yerine en küçük abisinin nasıl numaracı ve üstten bakan bir züppe olduğunu anlattığı için bir rahatlama hissettim galiba.
Hayatı hikayesi oldukça ilginç ve aslında farklı zamanlarda intihar etmeye çalışıp(4.sünde başarılı olmuş), farklı bağımlılıklar geliştiren ve bunları yaşanırken yoğun bir utanç duyan birisi. Bu duyguları ve öyküleri okuyucuya cidden hissettirip gösterebiliyor.
kk’nisan
En beğendiğim öykü ağabeylerim öyküsüydü. Kendinden büyük üç ağabeyini anlattığı öyküde kendinden neden nefret ettiğini anlatmak yerine en küçük abisinin nasıl numaracı ve üstten bakan bir züppe olduğunu anlattığı için bir rahatlama hissettim galiba.
Hayatı hikayesi oldukça ilginç ve aslında farklı zamanlarda intihar etmeye çalışıp(4.sünde başarılı olmuş), farklı bağımlılıklar geliştiren ve bunları yaşanırken yoğun bir utanç duyan birisi. Bu duyguları ve öyküleri okuyucuya cidden hissettirip gösterebiliyor.
kk’nisan
September 2, 2024
Günün İlk Işıkları (The Setting Sun, 1968)
Osamu Dazai (1909-1948, 38y 🇯🇵)
Çeviren: Kuzey Baykal
..savaş öncesi ve savaş sonrası Japonya’ dan ve Japon toplumundan unutulmaz sahneler..
..yazar olacaktım. artık başkaları da benim gibi bu tasvir edilemez HUZURSUZLUĞU hisseden insanlar olacaktı..
..ben, hakikaten güzel romanlardan kendimi sıyıramazdım..
..yenilmiştim. bu iyi bir şeydi. olmazdı öbür türlü. onların zaferi, benim yarınki yürüyeceğim yola ışık olacaktı..
..on cilde yakın boktan eserim yayınlanmıştı artık…. bundan böyle, içinde ne TUTKU ne de SEVGİ barındıran bir YETİŞKİN İŞİYDİ bu.. ama yine de ASIL ARZUM canım ne isterse onu yazmaktı..
..hayatımı edebiyata adayacağıma karar verdiğim andan beri bu APTALLARIN gözünde kolay lokmaydım ben. bense sırıtıyordum yalnızca. ebedi gençlik, OYUNCULARIN dünyasıdır. edebiyatçıların değil..
..yenik düştüğün vakit, ölmenin vaktidir..
Osamu Dazai (1909-1948, 38y 🇯🇵)
Çeviren: Kuzey Baykal
..savaş öncesi ve savaş sonrası Japonya’ dan ve Japon toplumundan unutulmaz sahneler..
..yazar olacaktım. artık başkaları da benim gibi bu tasvir edilemez HUZURSUZLUĞU hisseden insanlar olacaktı..
..ben, hakikaten güzel romanlardan kendimi sıyıramazdım..
..yenilmiştim. bu iyi bir şeydi. olmazdı öbür türlü. onların zaferi, benim yarınki yürüyeceğim yola ışık olacaktı..
..on cilde yakın boktan eserim yayınlanmıştı artık…. bundan böyle, içinde ne TUTKU ne de SEVGİ barındıran bir YETİŞKİN İŞİYDİ bu.. ama yine de ASIL ARZUM canım ne isterse onu yazmaktı..
..hayatımı edebiyata adayacağıma karar verdiğim andan beri bu APTALLARIN gözünde kolay lokmaydım ben. bense sırıtıyordum yalnızca. ebedi gençlik, OYUNCULARIN dünyasıdır. edebiyatçıların değil..
..yenik düştüğün vakit, ölmenin vaktidir..
December 10, 2025
Osamu Dazai ilk defa okudum. Anıları içeren bir öykü kitabı. Japon kültür öğelerini, 100 yıl öncesi perspektifinden görmek güzel oldu. Varlıklı bir ailede dünyaya gelip, alkol, uyuşturucu ve psikolojik sorunlarla geçen kısa ömrün hikayeleri.
Japon edebiyatının dev yazarı olarak arka kapakta yazılmış. Henüz “dev” kısmını algılayamadım bu kitabı ile. Belki farklı kitaplarını da okuma şansım olur ileride.
Japon edebiyatının dev yazarı olarak arka kapakta yazılmış. Henüz “dev” kısmını algılayamadım bu kitabı ile. Belki farklı kitaplarını da okuma şansım olur ileride.
January 18, 2026
''Melekler gökte dans eder, Tanrı arzular ve kanatları yok olur, birer paraşüt gibi dünyanın her bir yanına zarafetle düşerler. Ben kuzeyin karları üzerine düştüm; sen, güneyin mandalina tarlalarına düştün; bu çocuklarsa Ueno Parkı'na düştü. Tek farkımız bu. Bundan böyle de büyüyün çocuklar, dış görünüşünüze aldırmayın, ağzınıza sigara koymayın, özel günler dışında dudağınıza alkol değdirmeyin ve utangaç, güzel bir kıza ebediyen aşık olun.''
December 30, 2025
Japon edebiyatına dair ilk okumam olduğundan mı bilmem, son 2-3 öyküye kadar kitaba zorlukla tutundum. Altını çizdiğim pek çok yer olsa da yazarın karanlık, kendi kendini eleştiren hatta yer yer kendinden tiksinen tarzı beni biraz yordu. Belki de Dazai’yi tanımak için yanlış bir derlemeden başladım…
January 10, 2026
Osamu bey i bayağı severim, kendi hayatından bolca hikayeler dinlediğimiz bir çalışması . Bu kitabında yine çok fazla şey hissettirdi, insan olmaya dair. Amaaa köpekler ile ilgili kısımda düşüncelerimden çok emin değilim. Okuyan varsa aydınlatırsa sevinirim, zira ne düşümeceğimden çok emin değilim gibi.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 28, 2024
Osamu Dazai hakkında daha detaylı bilgiler veren bir kitaptı çok hoşuma gitti cidden ,her şeyi çıplaklığıyla açıklaması cidden fazla duygu katıyordu…Hayatı hakkında daha çok bilgi sahibi olmam yanında daha da sempati beslemiş olabilirim.Köpeğe de üzülmedim değil aklıma gelmişken eh
January 16, 2026
Dazai’nin metinleri umut vermek için değil, insanın içini olduğu gibi göstermek için yazılmış sanki. Günün İlk Işıkları, aydınlanmadan çok yüzleşme anlatıyor. Rahatsız edici ama dürüst.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews