Το χέρι μιλά, ακόμα και χωρίς στόμα. Μιλά διαρκώς. Και λέει ιστορίες. Λέει όλη την ιστορία του ανθρώπου. Γιατί η ιστορία του ανθρώπου είναι ιστορία των χεριών του και του τι έμαθαν να κάνουν. Οι κινήσεις τους είναι μνήμες του είδους, αποθηκευμένες στους τένοντες, στα νεύρα, στις φάλαγγες. Γι’ αυτό, τα χέρια γεννιούνται ήδη γερασμένα, με τρεις βασικές ρυτίδες χαραγμένες στις παλάμες τους. Είναι πιο αρχαία απ’ αυτόν ή αυτή που τα φέρει: θυμούνται ήδη την καταγωγή του είδους σε μια πλαστική ικανότητα που απαντάται μόνο στους άμεσους προγόνους και συγγενείς του, στα Πρωτεύοντα θηλαστικά. Και το χέρι γράφει, όχι μόνο γιατί συσσωρεύει μια μνήμη πέρα απ’ τον εαυτό, αλλά και γιατί είναι το ίδιο γραμμένο, με γραμμές της ζωής, με όρη, με γεωγραφίες ατομικές και μ’ άγνωστα πεπρωμένα, με τη σφραγίδα του μοναδικού στο δακτυλικό αποτύπωμα. Το χέρι οριοθετεί το ανθρώπινο. Με επισφάλεια, γιατί το χέρι οριοθετεί επίσης και το μη ανθρώπινο, και το απάνθρωπο, που είναι βέβαια μια δυνατότητα του ανθρώπου. Το Βιβλίο των χεριών είναι το βιβλίο του ανθρώπου, του ανθρώπου που τον φτιάχνουν τα χέρια του, του ανθρώπου που γλιστρά μέσα απ’ τα χέρια του τα ίδια. Μπορεί αυτά που έγραψαν εδώ ανθρώπινα χέρια να ψηλαφίζουν την κλειστή πύλη του ανθρώπου, ψάχνοντας ένα πέρασμα. Μπορεί και να τον αποχαιρετούν, οικεία και αδέκαστα, όπως του πρέπει.
"Και το χέρι γράφει, όχι μόνο γιατί συσσωρεύει μια μνήμη πέρα απ’ τον εαυτό, αλλά και γιατί είναι το ίδιο γραμμένο, με γραμμές της ζωής, με όρη, με γεωγραφίες ατομικές και μ’ άγνωστα πεπρωμένα, με τη σφραγίδα του μοναδικού στο δακτυλικό αποτύπωμα." Το χέρι που γράφει αυτή τη συλλογή ποιημάτων, γράφει για τα χέρια που πέρασαν στην ιστορία, καθώς αποτυπώθηκε η στιγμιαία τους έκφραση - είτε αληθινή είτε φανταστική - σε κάποιο μέσο που τα απαθανατίζει καθώς λένε. Αλλού είναι η ζωγραφική, αλλού η φωτογραφία, αλλού η εικόνα που δημιουργήθηκε στο μυαλό του ποιητή και θα υπάρχει πάντα σ αυτό το βιβλιο. Μνήμες πολέμων, μνήμες πόνου, μνήμες αγάπης και μνήμες ανθρώπων που στιγμάτισαν την Ιστορία. Όλα πλεγμένα σ αυτό το βιβλίο, που σε τραβάει να το διαβάσεις ξανά και ξανά, να βυθιστείς μεσα του, μέσα σ αυτές τις μνήμες. Η δομή των ποιημάτων, η ζωντανή ροή που τα διατρέχει, η περιγραφή χωρίς περιγραφή (χωρίς ακριβή αποτύπωση), το συναίσθημα που δεν γράφεται αλλά εννοείται, το διαφορετικό αυτό εγχείρημα που πλέκεται γύρω από ένα κεντρικό θέμα (τα χέρια), δημιουργούν ένα πραγματικό και σπάνιο βιβλίο. Αξίζει να διαβαστεί.