Philosophie de la danse

by Paul Valéry

Oui, ce corps dansant semble ignorer le reste, ne rien savoir de tout ce qui l'environne. On dirait qu'il s’écoute et n'écoute que soi; on dirait qu'il ne voit rien, et que les yeux qu'il porte ne sont que des joyaux, de ces bijoux inconnus dont parle Baudelaire, des lueurs qui ne lui servent de rien.C'est donc bien que la danseuse est dans un autre monde, qui n'est plus celui qui se peint de nos regards, mais celui qu'elle tisse de ses pas et construit de ses gestes. Mais, dans ce monde-là, il n'y a point de but extérieur aux actes?; il n'y a pas d’objet à saisir, à rejoindre ou à repousser ou à fuir, un objet qui termine exactement une action et donne aux mouvements, d'abord, une direction et une coordination extérieures, et ensuite une conclusion nette et certaine. Un réflexion passionnée et passionnante qui ravira les break dancers, les valseurs du dimanche, les amateurs de tango musette, de cucaracha, de bourrée bretonne, de boogie woogie, mais aussi ceux qui ne dansent pas, qui n'aiment pas danser, les indécollables de la tapisserie comme les amateurs de philosophie. Se détachant de l'utile, la danse est une action poétique. L'homme a découvert le plaisir pris dans le rythme, dans l'enivrement des sens jusqu'à épuisement. L'oralité du conférencier donne à ce bref texte énergique l'ivresse du mouvement sans fin. Observez le ballet des doigts du pianiste, le mouvement de la toupie, tout est danse. Une poésie de l'arbitraire que Paul Valéry nous fait sentir avec sa sensibilité particulière. On assiste en acte autant à une philosophie de la danse qu'à une danse de la philosophie. Édition illustrée

48 pages, Paperback

Published March 3, 2023

About the author

Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry was a French poet, essayist, and philosopher. His interests were sufficiently broad that he can be classified as a polymath. In addition to his fiction (poetry, drama and dialogues), he also wrote many essays and aphorisms on art, history, letters, music, and current events.

Valéry is best known as a poet, and is sometimes considered to be the last of the French Symbolists. But he published fewer than a hundred poems, and none that drew much attention. On the night of 4 October 1892, during a heavy storm, Paul Valéry entered an existential crisis, which made a big impact on his writing career. Around 1898, his writing activity even came to a near-standstill, due partly to the death of his mentor Stéphane Mallarmé and for nearly twenty years from that time on, Valery did not publish a single word until 1917, when he finally broke this 'Great Silence' with the publication of La Jeune Parque at forty-six years of age. This obscure but superbly musical masterpiece, of 512 alexandrine lines in rhyming pairs, had taken him four years to complete, and immediately secured his fame. It is esteemed by many in France as the greatest French poem of the 20th century.

Reviews

[Andreu Ramírez · Rating 5 out of 5]

- El instante engendra la forma, y la forma deja ver el instante. -

[Vanessa · Rating 1 out of 5]

Sad that trees died so this could be printed. Not worth it.

[Asier Montero · Rating 3 out of 5]

"Y el cuerpo, que es lo que es, de pronto ya no acierta a contenerse más en la extensión. ¿Dónde ponerse? ¿Dónde devenir? Ese 'Uno' quiere jugar al 'Todo'. Quiere jugar a la universalidad del alma. Quiere remediar a su identidad por el número de sus actos. Siendo cosa, prorumpe en acontecimiento. Se arrebata Y, puesto que el excitado pensamiento a cualquier sustancia toca, vibra entre los tiempos y los instantes, franquea las diferencias todas. [...] Esa mujer que allí estaba, pasto es de innumerables figuras... Ese cuerpo en los fulgores de su vigor, me propone un pensamiento extremo: así como pedimos a nuestra alma hartas cosas para las que no naciera, y de ella exigimos que nos ilumine, que profetice, que presienta lo venidero, y hasta la conjuramos a que descubra el Dios - así el cuerpo que está ahí quiere empinarse a una posesión entera de sí mismo y a un punto de gloria sobrenatural..."

[Carla BlackCat · Rating 3 out of 5]

C'est dommage qu'il n'y ait pas de résumé dans cette collection, le titre pouvant être assez trompeur. Dans cet essai la danse est à prétexte qui permet une analogie avec l'art et surtout la poésie. C'est en quelque chose l'illustration de la phrase de Malherbe qui compare la prose à la marche dans son aspect fonctionnel et la poésie à la danse dans sa fonction esthétique mais profondément inutile.

[Juliana · Rating 1 out of 5]

The author spent more time talking about the philosophers that write about dance than meaningful things about dance. I thought it was kind of useless. Just one or two interesting topics.

[Lisa · Rating 2 out of 5]

pas très utile comme bouquin, sujet n’a rien à voir avec le titre

[Lobo¡! · Rating 5 out of 5]

em vaig comprar aquest llibre fa quasi un any... els intel·lectuals amb sentit de l'humor i que defensen les arts...

[emzara emzarić]

valeri je malogradjanski intelektualac ali nije svaki malogradjanski intelektualac valeri (protićmaxxing era)

[Aziz Odilon · Rating 3 out of 5]

Θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο για την μετάφραση. Ο Valéry ήταν εξαιρετικός, ο μεταφραστής όχι τόσο θα έλεγα, διαβάζοντας παράλληλα το αυθεντικό κείμενο και την αγγλική μετάφραση. Σε κάποια σημεία στο ελληνικό κείμενο δεν υπήρχε συνοχή, η ακριβής μετάφραση επέφερε κόστος στο νόημα, κι ίσως κάποιες φορές το άλλαζε πλήρως, ώστε να χάνεται η αρχική πρόθεση του συγγραφέα. Αυτές οι παρατηρήσεις ή υποψίες αρχικά με οδήγησαν στην επιλογή να το διαβάσω και στις άλλες γλώσσες.
Συνεχίζω με λίγα σχόλια για το περιεχόμενο καθαυτό.
Ο Valéry υπόσχεται να μας μεταφέρει κάποιες σκέψεις του πάνω στη φιλοσοφία του χορού, πράγμα που δεν νομίζω πως επιτυγχάνεται. Παρ'όλα αυτά μας μεταφέρει σκέψεις πάνω στον χορό, που ίσως τέμνονται με φιλοσοφία, όπως φαίνεται και από πολλές αναφορές, ή και άλλους κλάδους (θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ανάλογα με προηγούμενα βιώματα και επαφές με ανθρωπολογία ή κοινωνιολογία, φερ' ειπείν). Αναφέρονται σποραδικά διάφορα ονόματα φιλοσόφων που είχαν καταπιαστεί με τη θεματική του χορού ως πρακτική ή που έκαναν αναφορές σ' αυτήν. Μέσα σε αυτές τις αναφορές ξεχωρίζει το όνομα του Φ. Νίτσε.
Η προσέγγιση του Valéry είναι κατά κάποιο τρόπο φαινομενολογική. Καταπιάνεται με την εμπειρία του ατόμου που χορεύει, αλλά και με την εμπειρία του θεατή ως βίωμα.
Ο λόγος του παραμένει ποιητικός και σαγηνευτικός.
Θα τολμούσα να πω πως είναι μία προσπάθεια να «κάνει» φιλοσοφία, ή ένα άλλο είδος φιλοσοφίας, επισημαίνοντας τους περιορισμούς που εμφανίζονται στη φιλοσοφική σκέψη.