What do you think?
Rate this book
Ιππόκαμπος
Η Γη δέχεται την εισβολή μιας απόκοσμης ακτινοβολίας που μεταλλάσσει τα ψυχικά δάκρυα σε τοξικά. Όποιος κλαίει από έντονη χαρά ή λύπη χάνει τα μάτια του. Κλονίζονται όλες οι θεμελιώδεις αρχές και τελικά καταρρέουν, ενώ όσοι άνθρωποι απομένουν αντιμετωπίζουν τις μνήμες ως πιθανή απειλή και ζουν απομονωμένοι.
Η Άλις Γουόντερ, ένα κορίτσι που γεννήθηκε μετά την ακτινοβολία, ταξιδεύει με ανυπομονησία για τη Φυλακή – το ασφαλέστερο μέρος στη Νέα Εποχή. Οφείλει όμως να κάνει πρώτα μια στάση για την κηδεία μιας άγνωστης γυναίκας, της μαμάς της. Στο τρένο συναντάει έναν μυστηριώδη άντρα, τον Άλμπερτ, ο οποίος της αποκαλύπτει πως γνώριζε τη μητέρα της από παιδί και της προτείνει να μοιραστεί μια παλιά, κοινή ανάμνησή τους. Η Άλις, αν και απαγορεύεται αυστηρά από τον νόμο, υποκύπτει στον πειρασμό και δέχεται. Πριν το καταλάβει, ένας άλλος, καλύτερος, κόσμος φανερώνεται μπροστά στα μάτια της. Μένει έκθαμβη, αλλά πολύ σύντομα συνειδητοποιεί πως κινδυνεύει...
Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα για τη μνήμη και την υποταγή.
Μια ιστορία για το πώς θα ήταν η ζωή δίχως αναμνήσεις.
Η Άλις Γουόντερ, ένα κορίτσι που γεννήθηκε μετά την ακτινοβολία, ταξιδεύει με ανυπομονησία για τη Φυλακή – το ασφαλέστερο μέρος στη Νέα Εποχή. Οφείλει όμως να κάνει πρώτα μια στάση για την κηδεία μιας άγνωστης γυναίκας, της μαμάς της. Στο τρένο συναντάει έναν μυστηριώδη άντρα, τον Άλμπερτ, ο οποίος της αποκαλύπτει πως γνώριζε τη μητέρα της από παιδί και της προτείνει να μοιραστεί μια παλιά, κοινή ανάμνησή τους. Η Άλις, αν και απαγορεύεται αυστηρά από τον νόμο, υποκύπτει στον πειρασμό και δέχεται. Πριν το καταλάβει, ένας άλλος, καλύτερος, κόσμος φανερώνεται μπροστά στα μάτια της. Μένει έκθαμβη, αλλά πολύ σύντομα συνειδητοποιεί πως κινδυνεύει...
Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα για τη μνήμη και την υποταγή.
Μια ιστορία για το πώς θα ήταν η ζωή δίχως αναμνήσεις.
176 pages, Hardcover
First published March 27, 2023
1 person is currently reading
113 people want to read
About the author
Αντώνης Μυλωνάκης
5 books35 followersΟ Αντώνης Μυλωνάκης γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα, όπου και ζει. Μεγάλωσε γράφοντας ιστορίες για την αδερφή του, έχοντας πάντα την ίδια σαν κεντρική ηρωίδα. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Ο Καθρέφτης και η προφητεία του Γκρέινορθ, 2017, γνώρισε ευρεία αποδοχή και βραβεύτηκε την ίδια χρονιά. Παράλληλα, γράφει ποίηση και διηγήματα, πολλά από τα οποία έχουν δημοσιευτεί στο διαδίκτυο. Έως σήμερα έχει ολοκληρώσει τρία βιβλία.
"Antonis Mylonakis was born in Athens in 1986, where he currently resides. He grew up writing stories for his sister, always featuring her as the main character. His first novel, 'The Prophecy of Greynorth,' was published in 2017 and received wide acclaim, winning awards in the same year. Additionally, he writes poetry and short stories, many of which have been published online. To date, he has completed three books."
"Antonis Mylonakis was born in Athens in 1986, where he currently resides. He grew up writing stories for his sister, always featuring her as the main character. His first novel, 'The Prophecy of Greynorth,' was published in 2017 and received wide acclaim, winning awards in the same year. Additionally, he writes poetry and short stories, many of which have been published online. To date, he has completed three books."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 44 reviews
May 30, 2023
Μια αλληγορία με πρωταγωνίστρια τη μνήμη ή μάλλον την απουσία αυτής. Μια ιστορία που στόχο έχει να αναδείξει τη σημαντικότητα των αναμνήσεων, τα αποτελέσματα της απουσίας της αλλά και τα οφέλη της ύπαρξής της. Μικρό σε έκταση βιβλίο, γρήγορες σκηνές, προσεγμένος λόγος και παραστατικές εικόνες που κάνουν το κείμενο ευανάγνωστο, ειδικά για μένα που δε χαρακτηρίζομαι ακόλουθος της δυστοπίας. Μπράβο, Αντώνη Μυλωνάκη.
September 25, 2023
Η ακτινοβολία που πέφτει στη γη μετατρέπει τα δάκρυα σε τοξικά, οποτε όποιος κλάψει από χαρά ή συγκίνηση χάνει τα μάτια του. Οι μνήμες δημιουργούν συναίσθημα άρα και δάκρυα, οποτε πρέπει με κάποιο τρόπο να σταματήσουν, λύση γίνονται τα χάπια που σβήνουν κάθε μνήμη και που τους υποχρεώνουν όλους να τα παίρνουν. Τι γίνεται όμως με όσους θυμούνται και η ελευθερία που άλλωτε είχαν,ξαφνικά σταματά;
"Ο κόσμος αυτός δεν ήταν ένας ωραίος κόσμος.Όσοι τον υπέμεναν το έκαναν είτε γιατί ήταν νέοι και δεν είχαν γνωρίσει κάτι άλλο, είτε γιατί ήταν μεγαλύτεροι και πίστευαν πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν"
Ο ιππόκαμπος παρόλο που είναι μικρό βιβλίο, μας θέτει αρκετά και σημαντικά ερωτήματα. Μας βάζει στην διαδικασία να δουμε πως θα ήταν η ζωή χωρις αναμνήσεις. Να μην θυμάσαι την οικογένεια σου και ο μόνος τρόπος να τους καλείς στη μνήμη σου να είναι μέσω μικρών κατασκευών. Μας δίνει μια εικόνα πως καταλήγει ένας άνθρωπος όταν δεν εχει το δικαίωμα να εκφράσει το συναίσθημα του θετικο ή αρνητικο, να μην μπορεί να νιώσει χαρά, λύπη, αγάπη, ελπίδα, θυμό, μίσος, με αποτέλεσμα να ζει μια ελεγχόμενη και κλειστοφοβική ζωή. Ένα αλληγορικό πολυεπίπεδο βιβλίο που μου άρεσε πολύ και σας σας προτείνω και εσάς να διαβάσετε.
ΥΓ Χαίρομαι που φέτος έχω τολμήσει ελληνική λογοτεχνία και δεν με εχει απογοητεύσει!
"Ο κόσμος αυτός δεν ήταν ένας ωραίος κόσμος.Όσοι τον υπέμεναν το έκαναν είτε γιατί ήταν νέοι και δεν είχαν γνωρίσει κάτι άλλο, είτε γιατί ήταν μεγαλύτεροι και πίστευαν πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν"
Ο ιππόκαμπος παρόλο που είναι μικρό βιβλίο, μας θέτει αρκετά και σημαντικά ερωτήματα. Μας βάζει στην διαδικασία να δουμε πως θα ήταν η ζωή χωρις αναμνήσεις. Να μην θυμάσαι την οικογένεια σου και ο μόνος τρόπος να τους καλείς στη μνήμη σου να είναι μέσω μικρών κατασκευών. Μας δίνει μια εικόνα πως καταλήγει ένας άνθρωπος όταν δεν εχει το δικαίωμα να εκφράσει το συναίσθημα του θετικο ή αρνητικο, να μην μπορεί να νιώσει χαρά, λύπη, αγάπη, ελπίδα, θυμό, μίσος, με αποτέλεσμα να ζει μια ελεγχόμενη και κλειστοφοβική ζωή. Ένα αλληγορικό πολυεπίπεδο βιβλίο που μου άρεσε πολύ και σας σας προτείνω και εσάς να διαβάσετε.
ΥΓ Χαίρομαι που φέτος έχω τολμήσει ελληνική λογοτεχνία και δεν με εχει απογοητεύσει!
July 29, 2023
Ο ιππόκαμπος είναι το όργανο που μας επιτρέπει να σχηματίζουμε, να οργανώνουμε και να αποθηκεύουμε μνήμες, αλλά και να συνδέουμε ορισμένες αισθήσεις και συναισθήματα με τις αναμνήσεις μας. Αυτός για παράδειγμα ευθύνεται για το γεγονός ότι ένα συγκεκριμένο άρωμα μας φέρνει στο νου μια συγκεκριμένη ανάμνηση. Είναι δηλαδή βασικό κομμάτι του εαυτού ή της ύπαρξής μας αν προτιμάτε.
Ο Μυλωνάκης αποφάσισε να ασχοληθεί μαζί του για να μας δώσει να καταλάβουμε ποιοι θα ήμασταν χωρίς τις μνήμες μας. Εργαλείο του ένα δυστοπικό σενάριο, όπου μια ακτινοβολία που πέφτει στη Γη, κάνει τοξικά τα δάκρυα, με αποτέλεσμα, όποιος κλαίει να χάνει τα μάτια του. Οι αρχές παίρνουν δραστικά μέτρα ώστε να αποφεύγονται τα έντονα συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσουν δάκρυα. Μέρος των μέτρων είναι και τα ροζ χάπια που ελέγχουν τον ιππόκαμπο, ώστε να μην αποθηκεύονται μνήμες που συνδέονται με συναισθήματα. Ο νέος κόσμος είναι μια φυλακή για όσους ακολουθούν πιστά τις αρχές. Οι υπόλοιποι βρίσκονται στο περιθώριο και αντιμετωπίζονται ως απειλή.
Ο συγγραφέας, με το δικό του τρόπο, μας ζητάει να μην ξεχάσουμε το παρελθόν. Να μην υποταχθούμε τόσο εύκολα στο παρόν και σε όσα μας επιβάλλουν «για το καλό μας».
Ο Μυλωνάκης αποφάσισε να ασχοληθεί μαζί του για να μας δώσει να καταλάβουμε ποιοι θα ήμασταν χωρίς τις μνήμες μας. Εργαλείο του ένα δυστοπικό σενάριο, όπου μια ακτινοβολία που πέφτει στη Γη, κάνει τοξικά τα δάκρυα, με αποτέλεσμα, όποιος κλαίει να χάνει τα μάτια του. Οι αρχές παίρνουν δραστικά μέτρα ώστε να αποφεύγονται τα έντονα συναισθήματα που μπορεί να προκαλέσουν δάκρυα. Μέρος των μέτρων είναι και τα ροζ χάπια που ελέγχουν τον ιππόκαμπο, ώστε να μην αποθηκεύονται μνήμες που συνδέονται με συναισθήματα. Ο νέος κόσμος είναι μια φυλακή για όσους ακολουθούν πιστά τις αρχές. Οι υπόλοιποι βρίσκονται στο περιθώριο και αντιμετωπίζονται ως απειλή.
Ο συγγραφέας, με το δικό του τρόπο, μας ζητάει να μην ξεχάσουμε το παρελθόν. Να μην υποταχθούμε τόσο εύκολα στο παρόν και σε όσα μας επιβάλλουν «για το καλό μας».
August 14, 2023
Διάβασα τον Ιππόκαμπο του Αντώνη Μυλωνάκη σε μία ανάγνωση, στο αεροπλάνο για Λονδίνο μετά τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα. Το θέμα του βιβλίου είναι πολύ ενδιαφέρον και η γραφή απλή και μεστή χωρίς περιττά. Είναι σίγουρα ένα βιβλίο που το επεξεργαζόμουν όσο το διάβαζα και θα συνεχίσω να το σκέφτομαι για μέρες ακόμα νομίζω. Μέσα από την ιστορία της Άλις αναπτύσσονται πολλά επίκαιρα θέματα που έχουν να κάνουν με την ελευθερία της έκφρασης, τις διαπροσωπικές σχέσεις, τα συναισθήματά μας, τη σπουδαιότητα και τη δύναμη των αναμνήσεων, την απανθρωποποίηση και ο συγγραφέας περνάει πολλά μηνύματα μέσα από ένα μυθιστόρημα που παρουσιάζεται σαν δυστοπικό/αλληγορικό, αλλά είναι τελικά βαθειά ρεαλιστικό/αληθινό. Σε ένα κόσμο που προσπαθούν με κάθε τρόπο να ελέγξουν τις ανθρώπινες ελευθερίες και την έκφραση αυτό το μικρό βιβλίο έρχεται να θέσει σημαντικά ερωτήματα και να χρωματίσει μελαγχολικά τους φόβους κάθε ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου. Τί μου έλλειψε;;; Περισσότερη ανάπτυξη σε σχέση με το world building του φανταστικού σκέλους του βιβλίου και μεγαλύτερη ανάπτυξη των κύριων χαρακτήρων. Νομίζω πως μου έλλειψε η έκταση για να «δεθώ» περισσότερο με αυτό που διάβαζα. Λάτρεψα το ανοιχτό σε ερμηνείες τέλος και χάρηκα με τη προσωπική μου ερμηνεία για το τι συνέβη τελικά στην Άλις. Όταν έφτασα στο τέλος σκέφτηκα κάτι απλό που μπορεί να φανεί αστείο: χθες, την τελευταία μέρα πριν φύγω από Ελλάδα έφαγα σε μία ιστορική ταβέρνα της πόλης μου η οποία κλείνει για πάντα τον Οκτώβρη λόγω συνταξιοδότησης του ιδιόκτητη της (του κ. Μάκη!). Φεύγοντας τον χαιρέτησα και του είπα ότι λυπάμαι πολύ που δε θα ξαναφάω ποτέ αυτό που υπάρχει εδώ και χρόνια στη μνήμη μου σαν το καλύτερο τηγανητό καλαμάρι του κόσμου. Σε αυτή την ταβέρνα έχω περάσει πολύ χρόνο με την οικογένεια μου, τους φίλους μου, έχω γελάσει και έχω στεναχωρηθεί, έχω περάσει χρόνο κοιτάζοντας τη θάλασσα καλοκαίρι και χειμώνα. Και αυτό είναι κάτι που δε θα ξαναζήσω γιατί η «Κυρά Βαγγελιώ» θα είναι κλειστή την επόμενη φορά που θα επισκεφθώ τους γονείς μου, αλλά οι αναμνήσεις μου για ότι έζησα εκεί θα είναι πάντα ζωντανές και καλοδιατηρημένες στο δικό μου Ιππόκαμπο. Γιατί αν το καλοσκεφτούμε, οι άνθρωποι, δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από ένα σύνολο αναμνήσεων και συναισθημάτων που μας καθορίζουν και μας ενώνουν με όλους τους άλλους. Ένα solid 3.5/5 που όσο περνάει η ώρα και οι μέρες θα γίνει 4. Θα περιμένω με χαρά και ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα.
«Τώρα επιτέλους μπορώ και βλέπω. Οι μνήμες, αχ, οι μνήμες».
«Τώρα επιτέλους μπορώ και βλέπω. Οι μνήμες, αχ, οι μνήμες».
April 7, 2023
Οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε έρθει σε καταστάσεις που σκεφτήκαμε «τι ωραία θα ήταν να κοιμόμουν και όταν ξυπνούσα, να μην θυμόμουν τίποτα». Τουλάχιστον εγώ το έχω σκεφτεί. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά το έχω σκεφτεί. Μέχρι να τελειώσω το συγκεκριμένο βιβλίο του Αντώνη, είχα στο μυαλό μου «ναι, η μνήμη είναι κάτι σημαντικό», αλλά με μια πολύ αφηρημένη έννοια. Δεν μου ήταν σαφές το γιατί. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί και υπολογίσει την τόσο απτή της υπόσταση. Αν το καλοσκεφτούμε, μνήμη είναι τα πάντα, από τα πιο μικρά στα πιο μεγάλα. Οι άνθρωποι, όσο και να θελουμε να πιστεύουμε το αντίθετο, είμαστε προγραμματισμένοι να ζούμε ο ένας δίπλα στον άλλον. Να συζητάμε, να γελάμε, να μαλώνουμε, να ερωτευόμαστε, να είμαστε αλληλέγγυοι. Σε τελική ανάλυση, να δημιουργούμε στιγμές που θα θυμόμαστε, όποιας φύσεως. Το μωσαϊκό αυτό των στιγμών-αναμνήσεων ( είτε αυτών με το θετικό πρόσημο, είτε με το αρνητικό ) είναι και αυτό που έχει διαμορφώσει τον κάθε έναν μας ξεχωριστά και μας έχει βοηθήσει να έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά στην ουσιαστική επαφή και σύνδεση με τον δίπλα μας. Ο Ιππόκαμπος, λοιπόν, είναι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας μέσω του οποίου ο Αντώνης αναδεικνύει ποικίλα κοινωνικά μελανά σημεία της κοινωνίας αλλά συγχρόνως φανερώνει την επιτακτική ανάγκη για αλλαγή. Η Αλις, η πρωταγωνίστρια, θα θεωρηθεί το σύμβολο αυτής της αλλαγής, καθώς θα περάσει από διάφορα σκοτεινά μονοπάτια ούτως ώστε να κατανοήσει πλήρως αυτή την αναγκαιότητα και να οδηγηθεί προς το φως. Καθηλωτικό, γεμάτο συναισθηματισμό και ευαισθησία, βγαίνει απνευστί και δεν αφήνει στεγνό μάτι. Επιτρέπονται τα δάκρυα, ακόμα… ευτυχώς!
September 25, 2024
Το άκουσα σε audiobook, αλλά σίγουρα θα αγοράσω και ένα φυσικό αντίτυπο, γιατί ο Ιππόκαμπος είναι ένα βιβλίο που θα ήθελα να διαβάσω πολλές φορές. Ανατριχιαστικό, συγκινητικό και πολυεπίπεδο. Το sci-fi στοιχείο και η δυστοπική κατάσταση είναι το όχημα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να ξεδιπλώσει όσα θέλει να πει. Όσο περνούν τα χρόνια, αυτού του είδους το speculative fiction το αγαπώ όλο και περισσότερο.
Θεωρώ την ιδέα με τις κατασκευές πολύ έξυπνη και βαθιά τρομακτική. Η αναζήτηση της Άλις για πληροφορίες για τη μητέρα της, αυτή η λαχτάρα που απελευθερώνεται και με την οποία μαζεύει κάθε κομματάκι μνήμης των άλλων, ήταν για μένα προσωπικά το πιο συγκινητικό κομμάτι του βιβλίου. Βρήκα όλες τις μικρές λεπτομέρειες εξαιρετικές -π.χ. το σύνθημα στον τοίχο της φυλακής, �� χαώδης διαφορά ανάμεσα στο κεφαλαίο και στο μικρό φ-, αναρίθμητες οι λεπτές αποχρώσεις για τις οποίες θέλω να επισκεφθώ ξανά τις σελίδες του βιβλίου.
Αν χρειαζόταν να αποστάξω δύο θεματικούς άξονες του Ιππόκαμπου, αυτοί θα ήταν η μνήμη και η ταυτότητα. "Η μνήμη είναι αρρώστια" λέει σε κάποιο σημείο, αλλά παράλληλα και το μοναδικό μας σωσίβιο. Πόσο πιο βαθιά να χτυπήσει μια ιστορία; Κρυφό διαμαντάκι αποδείχθηκε το βιβλίο από όλες τις απόψεις.
Θεωρώ την ιδέα με τις κατασκευές πολύ έξυπνη και βαθιά τρομακτική. Η αναζήτηση της Άλις για πληροφορίες για τη μητέρα της, αυτή η λαχτάρα που απελευθερώνεται και με την οποία μαζεύει κάθε κομματάκι μνήμης των άλλων, ήταν για μένα προσωπικά το πιο συγκινητικό κομμάτι του βιβλίου. Βρήκα όλες τις μικρές λεπτομέρειες εξαιρετικές -π.χ. το σύνθημα στον τοίχο της φυλακής, �� χαώδης διαφορά ανάμεσα στο κεφαλαίο και στο μικρό φ-, αναρίθμητες οι λεπτές αποχρώσεις για τις οποίες θέλω να επισκεφθώ ξανά τις σελίδες του βιβλίου.
Αν χρειαζόταν να αποστάξω δύο θεματικούς άξονες του Ιππόκαμπου, αυτοί θα ήταν η μνήμη και η ταυτότητα. "Η μνήμη είναι αρρώστια" λέει σε κάποιο σημείο, αλλά παράλληλα και το μοναδικό μας σωσίβιο. Πόσο πιο βαθιά να χτυπήσει μια ιστορία; Κρυφό διαμαντάκι αποδείχθηκε το βιβλίο από όλες τις απόψεις.
September 13, 2023
Ακόμα σκέφτομαι αυτό που έγραψε ο @antonismilonakis στον επιλογο- ευχαριστιες του: «Την περίοδο που έγραφα τον Ιππόκαμπο, είχα τόσο πολλές μυστικές σκέψεις, που άθελά μου έγραψα ένα δεύτερο βιβλίο κάτω από αυτό το βιβλίο. Πολλά ακόμα είναι κρυμμένα κάτω από την επιδερμίδα του Ιππόκαμπου. […] Ο καθένας πρέπει να τα ανακαλύψει μόνος και να τα διαβάσει όπως θέλει.»
Και πράγματι, όσες φορές και αν διαβάσεις το βιβλίο, θα νιώσεις κάτι διαφορετικό. Θα αποκρυπτογραφήσεις ένα σημείο, κάποιο κομμάτι θα σου κάνει και κάποιο ίσως όχι. Για εμένα είναι ένα παζλ. Ένα παζλ που παίζει με το μυαλό σου (όπως και κάθε δυστοπικό μυθιστόρημα). Αν και 176 σελ. κρύβει πολλά!
Για να καταλαβαινόμαστε: Η Γη έχει δεχτεί μια ακτινοβολία η οποία μεταλλάσσει τα ψυχικά δάκρυα σε τοξικά. Δηλαδή, όποιος κλαίει είτε από χαρά είτε από θλίψη, χάνει τα μάτια του.
Προφανώς εμείς οι άνθρωποι αλλάξαμε κάθε σύστημα και νόμο, διαλύσαμε ό,τι είχαμε χτίσει (ηθικά και πρακτικά) και προσαρμοστήκαμε στα νέα δεδομένα. Πώς το κάναμε αυτό; Μα φυσικά απαγορεύσαμε τις αναμνήσεις και την μνήμη την ίδια! Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να σου φέρει δάκρυα αν όχι η αναδίπλωση μιας όμορφης/ άσχημης ανάμνησης;
Εξού και το όνομα του βιβλίου: Ιππόκαμπος, το σημείο του εγκεφάλου που συμμετέχει στη μεταφορά πληροφοριών από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη στη μακροπρόθεσμη.
Εμείς ακολουθούμε την Άλις Γουόντερ, (αν το όνομα σου θυμίζει μια κοπέλα που μπήκε σε μια λαγουδότρυπα, έχεις δίκιο. Διάβασε το και θα καταλάβεις) η οποία γεννήθηκε μετά την ακτινοβολία και ακολουθεί όλους τους κανόνες για να αναισθητοποιεί τον Ιππόκαμπό της. Στόχος της η φυλακή. Καλά διάβασες: οι φυλακές είναι το πλέον ασφαλέστερο μέρος από τις αναμνήσεις. Πριν φτάσει όμως, κάνει μια στάση στην κηδεία της μητέρας της, όπου γνωρίζει έναν άντρα. Έναν άντρα που θυμάται, άρα νιώθει, άρα είναι απειλή. Όμως τα χρόνια εκπαίδευσης της Άλις ενάντια στις αναμνήσεις, γίνονται σμπαράλια στο βαγόνι ενός τρένου και ξεκινάει ένα ταξίδι ανακάλυψης του εαυτού σε έναν κόσμο που το απαγορεύει.
Ωμό, τρομακτικό, γεμάτο νοήματα και αλήθειες. Στην άκρη όμως του τούνελ, υπάρχει πάντα φως και ελπίδα. Γιατί μην ξεχνάς ότι η Αλίκη (ή Άλις εδώ) στο τέλος βγήκε από την λαγουδότρυπα!
5⭐️
Και πράγματι, όσες φορές και αν διαβάσεις το βιβλίο, θα νιώσεις κάτι διαφορετικό. Θα αποκρυπτογραφήσεις ένα σημείο, κάποιο κομμάτι θα σου κάνει και κάποιο ίσως όχι. Για εμένα είναι ένα παζλ. Ένα παζλ που παίζει με το μυαλό σου (όπως και κάθε δυστοπικό μυθιστόρημα). Αν και 176 σελ. κρύβει πολλά!
Για να καταλαβαινόμαστε: Η Γη έχει δεχτεί μια ακτινοβολία η οποία μεταλλάσσει τα ψυχικά δάκρυα σε τοξικά. Δηλαδή, όποιος κλαίει είτε από χαρά είτε από θλίψη, χάνει τα μάτια του.
Προφανώς εμείς οι άνθρωποι αλλάξαμε κάθε σύστημα και νόμο, διαλύσαμε ό,τι είχαμε χτίσει (ηθικά και πρακτικά) και προσαρμοστήκαμε στα νέα δεδομένα. Πώς το κάναμε αυτό; Μα φυσικά απαγορεύσαμε τις αναμνήσεις και την μνήμη την ίδια! Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να σου φέρει δάκρυα αν όχι η αναδίπλωση μιας όμορφης/ άσχημης ανάμνησης;
Εξού και το όνομα του βιβλίου: Ιππόκαμπος, το σημείο του εγκεφάλου που συμμετέχει στη μεταφορά πληροφοριών από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη στη μακροπρόθεσμη.
Εμείς ακολουθούμε την Άλις Γουόντερ, (αν το όνομα σου θυμίζει μια κοπέλα που μπήκε σε μια λαγουδότρυπα, έχεις δίκιο. Διάβασε το και θα καταλάβεις) η οποία γεννήθηκε μετά την ακτινοβολία και ακολουθεί όλους τους κανόνες για να αναισθητοποιεί τον Ιππόκαμπό της. Στόχος της η φυλακή. Καλά διάβασες: οι φυλακές είναι το πλέον ασφαλέστερο μέρος από τις αναμνήσεις. Πριν φτάσει όμως, κάνει μια στάση στην κηδεία της μητέρας της, όπου γνωρίζει έναν άντρα. Έναν άντρα που θυμάται, άρα νιώθει, άρα είναι απειλή. Όμως τα χρόνια εκπαίδευσης της Άλις ενάντια στις αναμνήσεις, γίνονται σμπαράλια στο βαγόνι ενός τρένου και ξεκινάει ένα ταξίδι ανακάλυψης του εαυτού σε έναν κόσμο που το απαγορεύει.
Ωμό, τρομακτικό, γεμάτο νοήματα και αλήθειες. Στην άκρη όμως του τούνελ, υπάρχει πάντα φως και ελπίδα. Γιατί μην ξεχνάς ότι η Αλίκη (ή Άλις εδώ) στο τέλος βγήκε από την λαγουδότρυπα!
5⭐️
September 10, 2023
Σε μια δυστοπία, μια γονιδιακή μετάλλαξη μετατρέπει τα δάκρυα σε τοξική ουσία που καταστρέφει τα μάτια.
Βασικοί όροι που πρέπει να ξέρεις για αυτή την νέα πραγματικότητα:
Ψυχικά δάκρυα: Δάκρυα που προκαλούνται από χαρά ή πόνο και οδηγούν στις παραπάνω δυσάρεστες συνέπειες. Δεν ισχύει το ίδιο για τα αντανακλαστικά δάκρυα.
Οριακή σκέψη: Σκέψη λίγο πριν το έντονο συναίσθημα που θα οδηγήσει σε ψυχικά δάκρυα
Νέα εποχή: Σηματοδοτεί τις νέες συνθήκες διαβίωσης σε μια κοινωνία όπου το να κλαίς δεν είναι επιλογή, η μνήμη σβήνεται χάρη στα ροζ χαπακια και καμιά σχέση, ακόμα και αυτή του παιδιού με τους γονείς, δεν κρατάει πέρα από ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Κατασκευές: όταν πια αποχωρίζεσαι κάποιο σημαντικό για σένα άτομο, μπορείς να κάνεις Κατασκευή όπου είναι ένα μικρό ομοίωμα του. Το κουβαλάς μαζί σου αλλά δεν λυπάσαι πραγματικά που έφυγε από την ζωή σου καθώς η μνήμη σου δεν συγκρατεί πλέον αναμνήσεις.
"πάντως ήταν κοινή παραδοχή πως, αν σε ενδιέφερε κάποιος πολύ, έπρεπε να φροντίσεις η Κατασκευή να είναι περίπλοκη και φτιαγμένη με τα χέρια σου".
Φυλακη: το πλέον ασφαλές μέρος για να αναπτύξεις όλες τις απαραίτητες δεξιότητες προκειμένου να ενταχθείς ομαλά στην καθημερινότητα της Νέας Εποχής. Αρκεί να μην μπερδευτείς και την γράψεις με "φ" πεζό.
Το κλειδί σε όλα αυτά ο μνήμη, ο ιππόκαμπος που ταχτοποιει τις αναμνήσεις και τις οδηγεί στην μακροπρόθεσμη μνήμη, και φυσικά η υποταγή στη νέα τάξη πραγμάτων.
Υπέροχο μυθιστόρημα, που δεν πέφτει στην συχνή παγίδα να τραβήξει από τα μαλλιά τα αλληγορικά στοιχεία. Αντίθετα τα αναπτύσει όσο πρέπει δίνοντας χώρο σε μια γρήγορη πλοκή και επαρκή ανάπτυξη χαρακτήρων.
Σίγουρα ο ιππόκαμπος μου θα το φυλάξει όπως τού πρέπει για καιρό.
Όσο για το ροζ χαπακι της μνήμης, ίσως να το θελαμε στο κομοδίνο μας, just in case, αλλά κατά βάθος κανείς δεν θα το έπαιρνε.
Βασικοί όροι που πρέπει να ξέρεις για αυτή την νέα πραγματικότητα:
Ψυχικά δάκρυα: Δάκρυα που προκαλούνται από χαρά ή πόνο και οδηγούν στις παραπάνω δυσάρεστες συνέπειες. Δεν ισχύει το ίδιο για τα αντανακλαστικά δάκρυα.
Οριακή σκέψη: Σκέψη λίγο πριν το έντονο συναίσθημα που θα οδηγήσει σε ψυχικά δάκρυα
Νέα εποχή: Σηματοδοτεί τις νέες συνθήκες διαβίωσης σε μια κοινωνία όπου το να κλαίς δεν είναι επιλογή, η μνήμη σβήνεται χάρη στα ροζ χαπακια και καμιά σχέση, ακόμα και αυτή του παιδιού με τους γονείς, δεν κρατάει πέρα από ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Κατασκευές: όταν πια αποχωρίζεσαι κάποιο σημαντικό για σένα άτομο, μπορείς να κάνεις Κατασκευή όπου είναι ένα μικρό ομοίωμα του. Το κουβαλάς μαζί σου αλλά δεν λυπάσαι πραγματικά που έφυγε από την ζωή σου καθώς η μνήμη σου δεν συγκρατεί πλέον αναμνήσεις.
"πάντως ήταν κοινή παραδοχή πως, αν σε ενδιέφερε κάποιος πολύ, έπρεπε να φροντίσεις η Κατασκευή να είναι περίπλοκη και φτιαγμένη με τα χέρια σου".
Φυλακη: το πλέον ασφαλές μέρος για να αναπτύξεις όλες τις απαραίτητες δεξιότητες προκειμένου να ενταχθείς ομαλά στην καθημερινότητα της Νέας Εποχής. Αρκεί να μην μπερδευτείς και την γράψεις με "φ" πεζό.
Το κλειδί σε όλα αυτά ο μνήμη, ο ιππόκαμπος που ταχτοποιει τις αναμνήσεις και τις οδηγεί στην μακροπρόθεσμη μνήμη, και φυσικά η υποταγή στη νέα τάξη πραγμάτων.
Υπέροχο μυθιστόρημα, που δεν πέφτει στην συχνή παγίδα να τραβήξει από τα μαλλιά τα αλληγορικά στοιχεία. Αντίθετα τα αναπτύσει όσο πρέπει δίνοντας χώρο σε μια γρήγορη πλοκή και επαρκή ανάπτυξη χαρακτήρων.
Σίγουρα ο ιππόκαμπος μου θα το φυλάξει όπως τού πρέπει για καιρό.
Όσο για το ροζ χαπακι της μνήμης, ίσως να το θελαμε στο κομοδίνο μας, just in case, αλλά κατά βάθος κανείς δεν θα το έπαιρνε.
May 23, 2023
Να ξεκαθαρίσω ότι ξεκίνησα το βιβλίο "λάθος" και τι εννοώ. Στο οπισθόφυλλο γράφει "Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα για τη μνήμη και την υποταγή" ενώ εγώ όταν το διάβαζα περίμενα ότι θα διαβάσω ένα καθαρά δυστοπικό βιβλίο. *Να τι παθαίνεις όταν δεν διαβάζεις οπισθόφυλλα 🤣
Τέλος πάντων όταν το τελείωσα κατάλαβα τι είναι οπότε ας το κρίνω έτσι.
Ο συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία του σε ένα δυστοπικό κόσμο όπου μέσα από αυτό θέλει να περάσει ένα μήνυμα!
Μου άρεσε απίστευτα το πώς ο συγγραφέας μας παρουσιάζει των χαμό των αναμνήσεων και το πώς επηρεάζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων.
Μέσα από τη πρωταγωνίστρια βιώνουμε και εμείς τον πειρασμό του άγνωστου ( δηλαδή του να σταματήσει να παίρνει τα χάπια για να αρχίσει να θυμάται) ,τον φόβο αλλά και στο τέλος την αποδοχή της κατάστασης της και την επαναφορά των αναμνήσεων!
Σαν Σοφία θα προτιμούσα σίγουρα το βιβλίο μεγαλύτερο σε διάρκεια με μεγαλύτερη ανάλυση της κοσμοπλασιας αλλά κατανοώ ότι δεν ήταν αυτός ο σκοπός του συγγραφέα!
Το βιβλίο είναι μικρό σε διάρκεια και πολύ ευκολοδιαβαστο το τελείωσα σε λίγες ώρες!
Αγαπημένη φράση από το βιβλίο :
"Φτάνεις σε ένα σημείο που το μόνο που μετράει είναι οι ώρες. Οι ώρες μαζί του,οι ώρες μακριά του."
"Του?" Απόρησε η Άλις. "Δεν σας καταλαβαίνω"
"Η αγωνία δεν είναι για τον εαυτό μας, Άλις , είναι για έναν άλλον άνθρωπο. Ερωτευόμαστε έναν ξένο. Έναν ξένο που χωρίς αυτόν δεν μπορούνε να ζήσουμε."
Τέλος πάντων όταν το τελείωσα κατάλαβα τι είναι οπότε ας το κρίνω έτσι.
Ο συγγραφέας τοποθετεί την ιστορία του σε ένα δυστοπικό κόσμο όπου μέσα από αυτό θέλει να περάσει ένα μήνυμα!
Μου άρεσε απίστευτα το πώς ο συγγραφέας μας παρουσιάζει των χαμό των αναμνήσεων και το πώς επηρεάζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων.
Μέσα από τη πρωταγωνίστρια βιώνουμε και εμείς τον πειρασμό του άγνωστου ( δηλαδή του να σταματήσει να παίρνει τα χάπια για να αρχίσει να θυμάται) ,τον φόβο αλλά και στο τέλος την αποδοχή της κατάστασης της και την επαναφορά των αναμνήσεων!
Σαν Σοφία θα προτιμούσα σίγουρα το βιβλίο μεγαλύτερο σε διάρκεια με μεγαλύτερη ανάλυση της κοσμοπλασιας αλλά κατανοώ ότι δεν ήταν αυτός ο σκοπός του συγγραφέα!
Το βιβλίο είναι μικρό σε διάρκεια και πολύ ευκολοδιαβαστο το τελείωσα σε λίγες ώρες!
Αγαπημένη φράση από το βιβλίο :
"Φτάνεις σε ένα σημείο που το μόνο που μετράει είναι οι ώρες. Οι ώρες μαζί του,οι ώρες μακριά του."
"Του?" Απόρησε η Άλις. "Δεν σας καταλαβαίνω"
"Η αγωνία δεν είναι για τον εαυτό μας, Άλις , είναι για έναν άλλον άνθρωπο. Ερωτευόμαστε έναν ξένο. Έναν ξένο που χωρίς αυτόν δεν μπορούνε να ζήσουμε."
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 19, 2025
Η Γη δέχτηκε την «Ακτινοβολία π» που είχε ως αποτέλεσμα ναι μεν να μην χαθούν ανθρώπινες ζωές όμως στέρησε από τους ανθρώπους την δυνατότητα να αισθάνονται. Τα ψυχικά δάκρυα που σχετίζονται με τα συναισθήματά έγιναν απαγορευμένα. Πέρα από την εξωτερίκευση της συναισθηματικής κατάστασης οι άνθρωποι στερήθηκαν και την μνήμη.
Σε αυτό το δυστοπικό περιβάλλον η Άλις Γουόντερ επέλεξε να κάνει ένα ταξίδι για να παραστεί στη κηδεία της μητέρας της και έπειτα να οδηγηθεί στη Φυλακή που είναι ένα ασφαλές μέρος. Η διαδρομή που έκανε της χάρισε γνώση και έμαθε πολλά για τους ανθρώπους και το παρελθόν της.
Ο Άντωνης Μυλωνάκης μέσω του Ιππόκαμπου μας κάνει να σκεφτούμε αν και κατά πόσο αυτό το σενάριο ζωής απέχει πολύ από την δική μας πραγματικότητα. Ζούμε σε μία κοινωνία που θέλει να μας στερήσει το δικαίωμα του λόγου, της σκέψης και μας παρακινεί να ξεχνάμε καταστάσεις που κάποιες φορές είναι μη διαχειρίσιμες και ο καλύτερος τρόπος για να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό είναι να κάνουμε μία συλλογική επανάσταση.
Ένα βιβλίο που κρύβει πολλά κρυφά νοήματα και μας καλεί να μπούμε στη θέση των χαρακτήρων. Το ερώτημα που προκύπτει είναι σ’έναν σάπιο κόσμο που έχουν χαθεί οι αξίες και ο σεβασμός στον συνάνθρωπο θα μπορέσει να υπάρξει μία αχτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας ότι μπορεί να γίνει η υπέρβαση και η ζωή των ανθρώπων να γίνει πιο αξιοπρεπής;
Καλή ανάγνωση.
Σε αυτό το δυστοπικό περιβάλλον η Άλις Γουόντερ επέλεξε να κάνει ένα ταξίδι για να παραστεί στη κηδεία της μητέρας της και έπειτα να οδηγηθεί στη Φυλακή που είναι ένα ασφαλές μέρος. Η διαδρομή που έκανε της χάρισε γνώση και έμαθε πολλά για τους ανθρώπους και το παρελθόν της.
Ο Άντωνης Μυλωνάκης μέσω του Ιππόκαμπου μας κάνει να σκεφτούμε αν και κατά πόσο αυτό το σενάριο ζωής απέχει πολύ από την δική μας πραγματικότητα. Ζούμε σε μία κοινωνία που θέλει να μας στερήσει το δικαίωμα του λόγου, της σκέψης και μας παρακινεί να ξεχνάμε καταστάσεις που κάποιες φορές είναι μη διαχειρίσιμες και ο καλύτερος τρόπος για να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό είναι να κάνουμε μία συλλογική επανάσταση.
Ένα βιβλίο που κρύβει πολλά κρυφά νοήματα και μας καλεί να μπούμε στη θέση των χαρακτήρων. Το ερώτημα που προκύπτει είναι σ’έναν σάπιο κόσμο που έχουν χαθεί οι αξίες και ο σεβασμός στον συνάνθρωπο θα μπορέσει να υπάρξει μία αχτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας ότι μπορεί να γίνει η υπέρβαση και η ζωή των ανθρώπων να γίνει πιο αξιοπρεπής;
Καλή ανάγνωση.
April 7, 2023
Μια ιστορία με πρωτότυπη βάση και απροσδόκητη εξέλιξη. Αρχικά κανείς αισθάνεται ότι διαβάζει ένα δυστοπικό μυθιστόρημα που μάλλον θα έβρισκε στο ράφι με τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο η άμεση, λιτή και ευθεία γραφή σε συνδυασμό με την πολλή γρήγορη πλοκή και τη μικρή έκταση του βιβλίου, προετοιμάζουν τον αναγνώστη για μια σημαντική ανατροπή προς το τέλος της ιστορίας. Πρόκειται για ��ια μετατόπιση του ύφους από την επιστημονική φαντασία σε μια περισσότερο εσωτερική, υπαρξιακή και μάλλον φιλοσοφική διάθεση που τελικά δίνει στο βιβλίο τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Μια πολυεπίπεδη αλληγορία για την κοινωνική υποταγή, την πνευματική αναζήτηση, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την ψυχική υγεία.
October 8, 2024
4,5*
«Ο Θεός γέννησε τον άνθρωπο, ο δε άνθρωπος γέννησε το παρελθόν, το δε παρελθόν γέννησε τη μνήμη, η δε μνήμη γέννησε την Ιστορία, η δε Ιστορία γέννησε τα δάκρυα...»
Ο «Ιππόκαμπος» του Αντώνη Μυλωνάκη από εκδόσεις Καστανιώτη είναι ένα βιβλίο που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου κυριολεκτικά και μεταφορικά! Πρόκειται για μια δυστοπική νουβέλα που εξερευνά την έννοια της μνήμης και την αξία της για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Σε ένα ίσως όχι πολύ μακρινό μέλλον, όπου τα δάκρυα έχουν γίνει τοξικά λόγω μιας μυστηριώδους ακτινοβολίας, οι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο απαγορεύσεων και φόβου, όπου η θλίψη και η χαρά είναι εξίσου επικίνδυνες. Όποιος κλαίει είτε από χαρά είτε από θλίψη χάνει τα μάτια του.
Αν με ρωτήσετε, θεωρώ πως η σύλληψη της συγκεκριμένης ιδέας είναι εξαιρετικά πρωτότυπη και καίρια. Η μετατροπή των δακρύων σε τοξική ουσία λειτουργεί ως ισχυρή μεταφορά για την καταπίεση των συναισθημάτων και την αποξένωση του ατόμου σε έναν κόσμο που καταπιέζει την αυθεντικότητα.
Η μνήμη, στο σύμπαν του Μυλωνάκη, αποτελεί τόσο ευλογία όσο και κατάρα. Οι αναμνήσεις, αν και απαγορευμένες, προσφέρουν μια διέξοδο από την στείρα πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα βασανίζουν τους χαρακτήρες με την νοσταλγία για ένα χαμένο παρελθόν. Ο συγγραφέας, μέσα από την αφήγηση της ηρωίδας του, της Άλις Γουόντερ, εμβαθύνει στην έννοια της μνήμης και τον ρόλο της στην διαμόρφωση της ταυτότητας του ατόμου.
Το σύμπαν που δημιουργεί ο Αντώνης στη νουβέλα του είναι ζοφερό και αποπνικτικό. Η Φυλακή, το ασφαλέστερο μέρος στη Νέα Εποχή όπως χαρακτηρίζεται –στην πραγματικότητα όμως καμία διαφορά δεν έχει το μέρος από τις γνωστές μας φυλακές με πεζό το φ– συμβολίζει την υποταγή και την απώλεια της ελευθερίας. Οι "δέσμιες", γυναίκες που υποτίθεται ότι «φιλοξενούνται προστατευμένες» εκεί, αντιπροσωπεύουν την καταπίεση και την περιθωριοποίηση. Η ατμόσφαιρα είναι βαριά και γεμάτη αγωνία, με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί έντονες εικόνες και περιγραφές για να μεταφέρει στον αναγνώστη την αίσθηση της απομόνωσης και της απόγνωσης.
Οι χαρακτήρες, αν και λίγοι, είναι καλοδουλεμένοι και προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα αντίθεση. Η Άλις, η νεαρή πρωταγωνίστρια, αντιπροσωπεύει την αθωότητα, την ελπίδα και την αντίσταση. Ο κύριος Άλμπερτ, ο μυστηριώδης άντρας που συναντά στο τρένο, ενσαρκώνει την γνώση και την μνήμη. Η Κέιτ, η φίλη της Άλις στη φυλακή, αποτελεί την ανθρώπινη σύνδεση και την αλληλεγγύη μέσα σε ένα απολυταρχικό σύστημα. Η (δεσμο)φύλακας Μάξιμα, η αυστηρή και απόμακρη φιγούρα εξουσίας, αντιπροσωπεύει την απανθρωπιά και την τυφλή υπακοή στους κανόνες, αγνοώντας τα ατομικά δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τέλος ο Κριστόφ, ο αινιγματικός και ισχυρός άνδρας που ελέγχει την Φυλακή, συμβολίζει την απόλυτη εξουσία και την χειραγώγηση. Ο Μυλωνάκης εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του, αναδεικνύοντας τα κίνητρα και τους φόβους τους. Κι όλα αυτά σε μια έκταση 170 σελίδων! Αυτό κι αν είναι επίτευγμα!
Η πλοκή είναι καλογραμμένη και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και σε συνδυασμό με την υπέροχη γραφή του Αντώνη που αν και λιτή, χωρίς φιοριτούρες και υπερβολικά λογοτεχνικά στολίδια είναι αποτελεσματική, με έντονες εικόνες και συμβολισμούς. Ενδεικτικά επισημαίνω το όνομα της Άλις που είναι μια σαφής αναφορά στο βιβλίο «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».
Το φινάλε δε, είναι ανατρεπτικό και αφήνει στον αναγνώστη άπλετο χώρο για ερμηνείες. Θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι προσωπικά θα ήθελα κάτι άλλο αλλά αυτό είναι ξεκάθαρα η δική μου άποψη. Εκτιμώ ωστόσο ότι ο Μυλωνάκης δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά θέτει ερωτήματα για την φύση της πραγματικότητας, της αντίληψης αλλά και την δύναμη και δυναμική της ανθρώπινης μνήμης.
Συνολικά, ο «Ιππόκαμπος» είναι μια δυνατή και συγκινητική νουβέλα που αξίζει την προσοχή σας. Αναζητήστε την και δεν θα χάσετε, να είστε σίγουροι!
«Ο Θεός γέννησε τον άνθρωπο, ο δε άνθρωπος γέννησε το παρελθόν, το δε παρελθόν γέννησε τη μνήμη, η δε μνήμη γέννησε την Ιστορία, η δε Ιστορία γέννησε τα δάκρυα...»
Ο «Ιππόκαμπος» του Αντώνη Μυλωνάκη από εκδόσεις Καστανιώτη είναι ένα βιβλίο που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου κυριολεκτικά και μεταφορικά! Πρόκειται για μια δυστοπική νουβέλα που εξερευνά την έννοια της μνήμης και την αξία της για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Σε ένα ίσως όχι πολύ μακρινό μέλλον, όπου τα δάκρυα έχουν γίνει τοξικά λόγω μιας μυστηριώδους ακτινοβολίας, οι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο απαγορεύσεων και φόβου, όπου η θλίψη και η χαρά είναι εξίσου επικίνδυνες. Όποιος κλαίει είτε από χαρά είτε από θλίψη χάνει τα μάτια του.
Αν με ρωτήσετε, θεωρώ πως η σύλληψη της συγκεκριμένης ιδέας είναι εξαιρετικά πρωτότυπη και καίρια. Η μετατροπή των δακρύων σε τοξική ουσία λειτουργεί ως ισχυρή μεταφορά για την καταπίεση των συναισθημάτων και την αποξένωση του ατόμου σε έναν κόσμο που καταπιέζει την αυθεντικότητα.
Η μνήμη, στο σύμπαν του Μυλωνάκη, αποτελεί τόσο ευλογία όσο και κατάρα. Οι αναμνήσεις, αν και απαγορευμένες, προσφέρουν μια διέξοδο από την στείρα πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα βασανίζουν τους χαρακτήρες με την νοσταλγία για ένα χαμένο παρελθόν. Ο συγγραφέας, μέσα από την αφήγηση της ηρωίδας του, της Άλις Γουόντερ, εμβαθύνει στην έννοια της μνήμης και τον ρόλο της στην διαμόρφωση της ταυτότητας του ατόμου.
Το σύμπαν που δημιουργεί ο Αντώνης στη νουβέλα του είναι ζοφερό και αποπνικτικό. Η Φυλακή, το ασφαλέστερο μέρος στη Νέα Εποχή όπως χαρακτηρίζεται –στην πραγματικότητα όμως καμία διαφορά δεν έχει το μέρος από τις γνωστές μας φυλακές με πεζό το φ– συμβολίζει την υποταγή και την απώλεια της ελευθερίας. Οι "δέσμιες", γυναίκες που υποτίθεται ότι «φιλοξενούνται προστατευμένες» εκεί, αντιπροσωπεύουν την καταπίεση και την περιθωριοποίηση. Η ατμόσφαιρα είναι βαριά και γεμάτη αγωνία, με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί έντονες εικόνες και περιγραφές για να μεταφέρει στον αναγνώστη την αίσθηση της απομόνωσης και της απόγνωσης.
Οι χαρακτήρες, αν και λίγοι, είναι καλοδουλεμένοι και προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα αντίθεση. Η Άλις, η νεαρή πρωταγωνίστρια, αντιπροσωπεύει την αθωότητα, την ελπίδα και την αντίσταση. Ο κύριος Άλμπερτ, ο μυστηριώδης άντρας που συναντά στο τρένο, ενσαρκώνει την γνώση και την μνήμη. Η Κέιτ, η φίλη της Άλις στη φυλακή, αποτελεί την ανθρώπινη σύνδεση και την αλληλεγγύη μέσα σε ένα απολυταρχικό σύστημα. Η (δεσμο)φύλακας Μάξιμα, η αυστηρή και απόμακρη φιγούρα εξουσίας, αντιπροσωπεύει την απανθρωπιά και την τυφλή υπακοή στους κανόνες, αγνοώντας τα ατομικά δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τέλος ο Κριστόφ, ο αινιγματικός και ισχυρός άνδρας που ελέγχει την Φυλακή, συμβολίζει την απόλυτη εξουσία και την χειραγώγηση. Ο Μυλωνάκης εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του, αναδεικνύοντας τα κίνητρα και τους φόβους τους. Κι όλα αυτά σε μια έκταση 170 σελίδων! Αυτό κι αν είναι επίτευγμα!
Η πλοκή είναι καλογραμμένη και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και σε συνδυασμό με την υπέροχη γραφή του Αντώνη που αν και λιτή, χωρίς φιοριτούρες και υπερβολικά λογοτεχνικά στολίδια είναι αποτελεσματική, με έντονες εικόνες και συμβολισμούς. Ενδεικτικά επισημαίνω το όνομα της Άλις που είναι μια σαφής αναφορά στο βιβλίο «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».
Το φινάλε δε, είναι ανατρεπτικό και αφήνει στον αναγνώστη άπλετο χώρο για ερμηνείες. Θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι προσωπικά θα ήθελα κάτι άλλο αλλά αυτό είναι ξεκάθαρα η δική μου άποψη. Εκτιμώ ωστόσο ότι ο Μυλωνάκης δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά θέτει ερωτήματα για την φύση της πραγματικότητας, της αντίληψης αλλά και την δύναμη και δυναμική της ανθρώπινης μνήμης.
Συνολικά, ο «Ιππόκαμπος» είναι μια δυνατή και συγκινητική νουβέλα που αξίζει την προσοχή σας. Αναζητήστε την και δεν θα χάσετε, να είστε σίγουροι!
April 18, 2023
O "Ιππόκαμπος" του Αντώνη Μυλωνάκη είναι ένα βιβλίο που συγκινεί και προβληματίζει για το αβέβαιο μέλλον της ανθρωπότητας. Η συγγραφική του πένα ξεχωρίζει και διακρίνεται από μια φιλολογική δεξιοτεχνία. Η ηρωίδα του, η Άλις Γουόντερ συμβολίζει την "ελπίδα" που δεν πρέπει οι άνθρωποι να χάνουν πότε και να την αναζητούν στο "Κουτί της Πανδώρας". Η αλληγορική αυτή ιστορία του Αντώνη Μυλωνάκη παρουσιάζει μια σύγχρονη συγγραφική καινοτομία που δεν υπήρχε πρωτύτερα στην ελληνική λογοτεχνία. Ο "Ιππόκαμπος" δεν είναι απλώς ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας αλλά ένα ταξίδι στο μέλλον που μετατοπίζει τον άνθρωπο σε μια νέα τάξη πραγμάτων που ίσως δεν απέχει πολύ από τις δύσκολες ψυχολογικές συνθήκες που βίωσε η ανθρωπότητα, τα πρώτα χρόνια αυτής της δεκαετίας, με την πανδημία και τον εγκλεισμό. Κι εδώ ο αναγνώστης πρέπει να εστιάσει στο "αλληγορικό επίπεδό" του βιβλίου. Ο "Ιππόκαμπος" γίνεται ανελέητη ανάλυση μιας εποχής κι εδώ ο εντυπωσιακός τρόπος του Α. Μυλωνάκη να "περάσει" με επιδέξιο τρόπο το θέμα του από το "εξωπραγματικό" στο "πραγματικό" αγγίζει τις καρδιές των αναγνωστών. Ο συγγραφέας έχει φτιάξει μια ιστορία που κινείται στο χώρο-χρόνο και η κάθε σκηνή αποκαλύπτει την ανθρώπινη δύναμη (κυρίως την ψυχική), την περιέργεια απέναντι στο άγνωστο και στο απαγορευμένο και το πως ο άνθρωπος στο τέλος "ανακαλύπτει" την αλήθεια. Η Άλις Γουόντερ κάνει ένα ταξίδι "αυτογνωσίας", έρχεται αντιμέτωπη με τις κοινωνικές επιταγές της εποχής της και παρόλο που παει κόντρα στην "εξουσία" στο τέλος εξειδανικεύεται και γίνεται σύμβολο ζωής και ελπίδας. Ο Κριστόφ είναι ακόμη ένα γρανάζι της εξουσίας, που ακολουθεί ευλαβικά τους κανόνες της νέας τάξης πραγμάτων αλλά στο τέλος προβληματίζεται: "Ποιά ήταν η Άλις; Δεν μπορεί το κορίτσι να μην είχε αφήσει πίσω του τίποτα". Δεν μπορώ να σας πω τίποτα παραπάνω. Η καλογραμμένη αυτή ιστορία θα σας θέσει πολλά ερωτήματα. Δεν είναι απλώς μια υπέροχη εξιστόρηση γεγονότων αλλά ένας διάλογος με τον εαυτό μας, με την εποχή μας, με τον ίδιο το συγγραφέα. Αντώνη σ' ευχαριστούμε γι' αυτό σου το "δώρο" που με τόσο στωικότητα δούλεψες και άνοιξες μια νέα εποχή στη λογοτεχνία. Γιατί αυτό που κάνει ο Αντώνης Μυλωνάκης είναι λογοτεχνία και οφείλουμε να δίνουμε το λόγο στη νέα γενιά συγγραφέων της χώρας μας να μας πουν την ιστορία τους, τα όνειρά τους αλλά και όλα εκείνα που αγγίζουν την καρδιά τους.
Καλοτάξιδο κι ο,τι καλύτερο από καρδιάς.
Χρήστος Μπαμπαλής
Καλοτάξιδο κι ο,τι καλύτερο από καρδιάς.
Χρήστος Μπαμπαλής
April 12, 2023
Για "αλληγορία", ο "Ιππόκαμπος" θριαμβεύει στην τέχνη της "κυριολεξίας". Αυτή η φανταστική απευαισθητοποίηση του κέντρου του εγκεφάλου που καταγράφει τις αναμνησεις, στην οποία βασίζεται τελικά όλο το βιβλίο, είναι το πιο πετυχημένο εύρημα μυθοπλασίας της χρονιάς. Όλα διφορούμενα, όλα αντιφατικά και όλα αληθινά: ένα δυστοπικό καθεστώς που όμως έχει φτιαχτεί για να σε προσέχει, μια ηρωίδα που θέλει πάνω από όλα να επιβιώσει που όμως επιλέγει το πεθάνει. Δεν είναι δακρύβρεχτο. Δεν θα κλάψετε. Είναι απλά πολύ αληθινό για μια τόσο φανταστική ιστορία. Και εκεί είναι η αξία του. Διαβάστε το.
Read
February 7, 2025Αξιόλογο ανάγνωσμα. Μέσα από ένα επιστημονικοφανές κατασκεύασμα, την ακτινοβολία π, χτίζεται μια δυστοπία η οποία ξεκινά από την απαγόρευση των δακρύων και κατ' επέκταση των συναισθημάτων και της μνήμης.
Το βιβλίο έρχεται έπειτα να εξηγήσει ξανά από την αρχή την έννοια "άνθρωπος", σε αυτή την κοινωνία την τόσο διαφορετική, την τόσο φοβική, την τόσο απαγορευτική. Το ερώτημα "Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τις αναμνήσεις του;" ξεπηδάει σε κάθε σελίδα.
Η γραφή είναι πολύ όμορφη και προσεγμένη, όπως και το σύνολο της έκδοσης. Διαβάζεται μάλλον αργά, παρά το μικρό του μέγεθος. Σίγουρα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο το έργο, να επεκταθούν οι ιδέες, να εξερευνηθεί ο κόσμος περισσότερο σε βάθος και να δώσει ο αφηγητής τη σκυτάλη στους χαρακτήρες σε πολλά σημεία. Αλλά είναι ικανοποιητικό το έργο ως έχει.
Το βιβλίο έρχεται έπειτα να εξηγήσει ξανά από την αρχή την έννοια "άνθρωπος", σε αυτή την κοινωνία την τόσο διαφορετική, την τόσο φοβική, την τόσο απαγορευτική. Το ερώτημα "Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τις αναμνήσεις του;" ξεπηδάει σε κάθε σελίδα.
Η γραφή είναι πολύ όμορφη και προσεγμένη, όπως και το σύνολο της έκδοσης. Διαβάζεται μάλλον αργά, παρά το μικρό του μέγεθος. Σίγουρα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο το έργο, να επεκταθούν οι ιδέες, να εξερευνηθεί ο κόσμος περισσότερο σε βάθος και να δώσει ο αφηγητής τη σκυτάλη στους χαρακτήρες σε πολλά σημεία. Αλλά είναι ικανοποιητικό το έργο ως έχει.
October 8, 2023
Ωραιότατο!
October 11, 2023
Ένα βιβλίο μικρό σε έκσταση, πολύ όμορφα γραμμένο και με κοινωνικά μηνύματα. Μου άρεσε πάρα πολύ!
April 23, 2024
Πολύ ενδιαφέρον
June 16, 2023
Υπέροχα αλληγορικό, σου κεντρίζει το ενδιαφέρον σχεδόν από την αρχή. Το βασικό θέμα και η ιδέα πίσω από την εκδοχή αυτή της ανθρώπινης κοινωνίας ήταν τόσο ευφάνταστα που τώρα απλά θέλω να διαβάσω παραπάνω για την πραγματικότητα αυτή.
Το βρήκα κάπως σύντομο, και θα ήθελα σίγουρα να έχει μεγαλύτερη έκταση αλλά σίγουρα σε «κρατάει» καθώς βιώνεις μαζί με την πρωταγωνίστρια όλες αυτές τις συναισθηματικές αλλαγές.
Το βρήκα κάπως σύντομο, και θα ήθελα σίγουρα να έχει μεγαλύτερη έκταση αλλά σίγουρα σε «κρατάει» καθώς βιώνεις μαζί με την πρωταγωνίστρια όλες αυτές τις συναισθηματικές αλλαγές.
October 11, 2023
Ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ιδέα
Συμπαθητικό αποτελεσμα
Συμπαθητικό αποτελεσμα
June 19, 2023
Ένα μικρό σε έκταση βιβλίο, γεμάτο όμως με συμβολισμούς όπου πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η μνήμη. Με πολύ έξυπνο τρόπο προβάλλεται η σπουδαιότητα των αναμνήσεων και πως θα ήταν η ζωή χωρίς αυτές. Προβάλλεται εξίσου σε μεγάλο βαθμό και η σημασία της ελευθερίας.
Σε γενικές γραμμές ευκολοδιάβαστο με μικρά κεφάλαια και παραστατικές περιγραφές που σε κρατάει και σε μια μέρα το τελειώνεις.
Μικρή σημείωση που μου άρεσε, στο τέλος του βιβλίου δίνονται κάποιες εξηγήσεις από τον συγγραφέα για συμβολισμούς και κρυφά νοήματα.
Τελικά πολλά είναι κρυμμένα κάτω από την επιδερμίδα του Ιππόκαμπου!!
Σε γενικές γραμμές ευκολοδιάβαστο με μικρά κεφάλαια και παραστατικές περιγραφές που σε κρατάει και σε μια μέρα το τελειώνεις.
Μικρή σημείωση που μου άρεσε, στο τέλος του βιβλίου δίνονται κάποιες εξηγήσεις από τον συγγραφέα για συμβολισμούς και κρυφά νοήματα.
Τελικά πολλά είναι κρυμμένα κάτω από την επιδερμίδα του Ιππόκαμπου!!
September 21, 2023
Ο Ιππόκαμπος είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που έτυχε να διαβάσω. Αποτελεί στο σύνολό του μια αλληγορία, μια ιστορία με βαθιά δυστοπικό χαρακτήρα, όπου οι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να έχουν μνήμη, ζουν χωρίς συναισθήματα και χωρίς πραγματική επαφή μεταξύ τους από το φόβο της τύφλωσης καθώς τα δάκρυά τους έχουν καταστεί τοξικά. Ένα νέο κορίτσι πρωταγωνιστεί και η ανοσία της στο ροζ χάπι που σβήνει τη μνήμη αποτελεί αμάρτημα, το οποίο πληρώνει με τη ζωή της.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται από την αρχή ήδη ότι ο συγγραφέας είναι βαθιά επηρεασμένος από τις ιστορίες της Άτγουντ, καθώς ο δυστοπικός κόσμος που δημιουργεί έχει πολλές ομοιότητες με τη δομή της Δημοκρατίας της Γαλαάδ που η Άτγουντ σκιαγραφεί δεξιοτεχνικά στα βιβλία της. Άνθρωποι με συγκεκριμένους ρόλους, συγκεκριμένες ενδυμασίες και καθήκοντα, έλλειψη ατομικών δικαιωμάτων και αποκοπή από τον κόσμο, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που αποτελούν κοινό τόπο και γίνονται εύκολα αντιληπτά από την ανάγνωση του Ιππόκαμπου, ο οποίος υστερεί, ωστόσο, τόσο σε γλαφυρότητα, όσο και στην εξέλιξη της ιστορίας, η οποία δύσκολα κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Ομολογώ ότι δεν με κέρδισε καθόλου, του λείπει εκείνο το μοναδικό στοιχείο που κάνει τις λέξεις να μπαίνουν δίπλα δίπλα σε ένα μαγικό καραβάνι που οδηγεί τον αναγνώστη στην απόλαυση. Και μπορεί η ιδέα της εξαφάνισης των συναισθημάτων και ουσιαστικά της απώλειας της ανθρώπινης διάστασής τους από τους ζώντες στον δυστοπικό αυτόν κόσμο να είναι πράγματι αξιόλογη, η λογοτεχνική της, όμως, αποτύπωση, είναι μάλλον αποτυχημένη.
Δεν θα το συνιστούσα, ακόμη και σε εκείνους που αρέσκονται να διαβάζουν τέτοιου είδους ιστορίες.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται από την αρχή ήδη ότι ο συγγραφέας είναι βαθιά επηρεασμένος από τις ιστορίες της Άτγουντ, καθώς ο δυστοπικός κόσμος που δημιουργεί έχει πολλές ομοιότητες με τη δομή της Δημοκρατίας της Γαλαάδ που η Άτγουντ σκιαγραφεί δεξιοτεχνικά στα βιβλία της. Άνθρωποι με συγκεκριμένους ρόλους, συγκεκριμένες ενδυμασίες και καθήκοντα, έλλειψη ατομικών δικαιωμάτων και αποκοπή από τον κόσμο, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που αποτελούν κοινό τόπο και γίνονται εύκολα αντιληπτά από την ανάγνωση του Ιππόκαμπου, ο οποίος υστερεί, ωστόσο, τόσο σε γλαφυρότητα, όσο και στην εξέλιξη της ιστορίας, η οποία δύσκολα κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Ομολογώ ότι δεν με κέρδισε καθόλου, του λείπει εκείνο το μοναδικό στοιχείο που κάνει τις λέξεις να μπαίνουν δίπλα δίπλα σε ένα μαγικό καραβάνι που οδηγεί τον αναγνώστη στην απόλαυση. Και μπορεί η ιδέα της εξαφάνισης των συναισθημάτων και ουσιαστικά της απώλειας της ανθρώπινης διάστασής τους από τους ζώντες στον δυστοπικό αυτόν κόσμο να είναι πράγματι αξιόλογη, η λογοτεχνική της, όμως, αποτύπωση, είναι μάλλον αποτυχημένη.
Δεν θα το συνιστούσα, ακόμη και σε εκείνους που αρέσκονται να διαβάζουν τέτοιου είδους ιστορίες.
December 11, 2023
«Ο κόσμος αυτός δεν ήταν ένας ωραίος κόσμος. Όσοι τον υπέμεναν το έκαναν είτε γιατί ήταν νέοι και δεν είχαν γνωρίσει κάτι άλλο, είτε γιατί ήταν μεγαλύτεροι και πίστευαν πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν»
Πολύ ευχάριστη αναγνωστική έκπληξη. Αν και οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας δεν είναι ιδιαιτέρως του γούστου μου, ο συγγραφέας στήνει ένα ενδιαφέρον δυστοπικό- αλληγορικό περιβάλλον που κερδίζει τις εντυπώσεις. Στο φανταστικό λοιπόν σκηνικό που στήνει ο Μυλωνάκης, η γη έχει δεχτεί ακτινοβολία η οποία κάνει τα ψυχικά δάκρυα τοξικά με αποτέλεσμα αν κάποιος για παράδειγμα θέλει να κλάψει ή να γελάσει να χάνει τα μάτια του. Αυτό θα αναγκάσει τους ιθύνοντες να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποφευχθούν οι οποιεσδήποτε συγκινησιακές φορτίσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν δάκρυα. Μία από τις λύσεις που εφαρμόζουν είναι τα ροζ χάπια. Τα ροζ αυτά χάπια είναι υποχρεωτικά για όλους και σβήνουν ουσιαστικές τις μνήμες. Παράλληλα δημιουργείται η φυλακή ένα μέρος που απαγορεύεται να δημιουργήσεις τον παραμικρό συναισθηματικό δεσμό ενώ συνάμα θεωρείται το ασφαλέστερο μέρος για να επιβιώσεις και να έχεις ένα καλύτερο μέλλον.
Μέσα από τα μάτια της ηρωίδας του της Άλις, ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς αναμνήσεις, πως είναι να ζεις σε ένα κόσμο χωρίς το δικαίωμα έκφρασης των συναισθημάτων σου, ζώντας μονίμως περιορισμένα και ελεγχόμενα.
Νομίζω ότι όλοι μας έχουν περάσει τη φάση που έχουμε πει αχ να μπορούσα να το ξεχάσω αυτό, όλοι πάνω σε μια δύσκολη στιγμή μπορεί και να θέλαμε να πάρουμε αυτό το ροζ χάπι που διαγράφει τον πόνο και τη μνήμη που θα θέλαμε να πετάξουμε από πάνω μας. Θα το κάναμε όντως όμως αν είχαμε αυτή τη δυνατότητα ακόμα και στις μέρες μα που υπάρχει πιο έντονη η ανάγκη ειδικότερα ίσως της νεότερης γενιάς να αποστασιοποιηθεί από ψυχοφθόρες καταστάσεις;
Τρώγε το φαί σου, αγάπα το κελί σου και διάβαζε είπε ο Νέλσον Μαντέλα στους συντρόφους της στη φυλακή. Η Άλις θ’ αναζητήσει το δικό της κελί, τη δική της φυλακή που στον κόσμο χωρίς μνήμη είναι το πιο ασφαλές μέρος όπως είναι για μας στις μέρες μας η οθόνη του υπολογιστή μας ή το δωμάτιο μας. Η συνάντηση της όμως στην κηδεία της μητέρας της με ένα παλιό γνώριμο της, έναν άντρα με αναμνήσεις και συναισθήματα, η Άλις θα συνειδητοποίηση την αξία της μνήμης και θα γίνει η ελπίδα, το σύμβολο στην αντίσταση αυτής της πραγματικότητας. Αν και θα χρειαστεί να συγκρουστεί ακόμα και με τον ίδιο της τον εαυτό, η ανάγκη θα αλλαγή θα την οδηγήσει στην άκρη του τούνελ, ενός τούνελ που κυριαρχεί το φως και η μνήμη παραμένει ζωντανή γιατί στο τέλος της μέρας οι μνήμες είναι αυτές που κρατούν δυνατούς και πολλες φορές καθορίζουν το μέλλον μας ακόμα και αν χρειαστούν μερικά δάκρυα κάποιες φορές. Καλή περίπτωση ελληνικής λογοτεχνίας για την μοναξιά, τους περιορισμούς που θέτουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την ανάγκη αντίστασης.
Πολύ ευχάριστη αναγνωστική έκπληξη. Αν και οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας δεν είναι ιδιαιτέρως του γούστου μου, ο συγγραφέας στήνει ένα ενδιαφέρον δυστοπικό- αλληγορικό περιβάλλον που κερδίζει τις εντυπώσεις. Στο φανταστικό λοιπόν σκηνικό που στήνει ο Μυλωνάκης, η γη έχει δεχτεί ακτινοβολία η οποία κάνει τα ψυχικά δάκρυα τοξικά με αποτέλεσμα αν κάποιος για παράδειγμα θέλει να κλάψει ή να γελάσει να χάνει τα μάτια του. Αυτό θα αναγκάσει τους ιθύνοντες να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποφευχθούν οι οποιεσδήποτε συγκινησιακές φορτίσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν δάκρυα. Μία από τις λύσεις που εφαρμόζουν είναι τα ροζ χάπια. Τα ροζ αυτά χάπια είναι υποχρεωτικά για όλους και σβήνουν ουσιαστικές τις μνήμες. Παράλληλα δημιουργείται η φυλακή ένα μέρος που απαγορεύεται να δημιουργήσεις τον παραμικρό συναισθηματικό δεσμό ενώ συνάμα θεωρείται το ασφαλέστερο μέρος για να επιβιώσεις και να έχεις ένα καλύτερο μέλλον.
Μέσα από τα μάτια της ηρωίδας του της Άλις, ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη να σκεφτεί πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς αναμνήσεις, πως είναι να ζεις σε ένα κόσμο χωρίς το δικαίωμα έκφρασης των συναισθημάτων σου, ζώντας μονίμως περιορισμένα και ελεγχόμενα.
Νομίζω ότι όλοι μας έχουν περάσει τη φάση που έχουμε πει αχ να μπορούσα να το ξεχάσω αυτό, όλοι πάνω σε μια δύσκολη στιγμή μπορεί και να θέλαμε να πάρουμε αυτό το ροζ χάπι που διαγράφει τον πόνο και τη μνήμη που θα θέλαμε να πετάξουμε από πάνω μας. Θα το κάναμε όντως όμως αν είχαμε αυτή τη δυνατότητα ακόμα και στις μέρες μα που υπάρχει πιο έντονη η ανάγκη ειδικότερα ίσως της νεότερης γενιάς να αποστασιοποιηθεί από ψυχοφθόρες καταστάσεις;
Τρώγε το φαί σου, αγάπα το κελί σου και διάβαζε είπε ο Νέλσον Μαντέλα στους συντρόφους της στη φυλακή. Η Άλις θ’ αναζητήσει το δικό της κελί, τη δική της φυλακή που στον κόσμο χωρίς μνήμη είναι το πιο ασφαλές μέρος όπως είναι για μας στις μέρες μας η οθόνη του υπολογιστή μας ή το δωμάτιο μας. Η συνάντηση της όμως στην κηδεία της μητέρας της με ένα παλιό γνώριμο της, έναν άντρα με αναμνήσεις και συναισθήματα, η Άλις θα συνειδητοποίηση την αξία της μνήμης και θα γίνει η ελπίδα, το σύμβολο στην αντίσταση αυτής της πραγματικότητας. Αν και θα χρειαστεί να συγκρουστεί ακόμα και με τον ίδιο της τον εαυτό, η ανάγκη θα αλλαγή θα την οδηγήσει στην άκρη του τούνελ, ενός τούνελ που κυριαρχεί το φως και η μνήμη παραμένει ζωντανή γιατί στο τέλος της μέρας οι μνήμες είναι αυτές που κρατούν δυνατούς και πολλες φορές καθορίζουν το μέλλον μας ακόμα και αν χρειαστούν μερικά δάκρυα κάποιες φορές. Καλή περίπτωση ελληνικής λογοτεχνίας για την μοναξιά, τους περιορισμούς που θέτουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την ανάγκη αντίστασης.
April 12, 2025
Βρισκόμαστε σε έναν δυστοπικό κόσμο του μέλλοντος. Μια ανεξήγητη ακτινοβολία έχει αλλάξει τη φύση των ανθρώπινων δακρύων: όποιος κλάψει, χάνει την όρασή του. Για να επιβιώσει η ανθρωπότητα, παίρνει καθημερινά ροζ χάπια που σβήνουν τη μνήμη και τα συναισθήματα. Έτσι, κανείς δεν θυμάται, κανείς δεν νιώθει, κανείς δεν υποφέρει. Αλλά και κανείς δεν χαίρεται πραγματικά.
Η πρωταγωνίστρια είναι η Άλις Γουόντερ, ένα 16χρονο κορίτσι, που ξεκινάει ένα ταξίδι προς τη λεγόμενη "Φυλακή" – έναν απομονωμένο χώρο όπου δεν υπάρχουν αναμνήσεις και συναισθήματα, άρα και κανένας κίνδυνος. Το ταξίδι της όμως ανατρέπεται όταν γνωρίζει τον Άλμπερτ, έναν άντρα που της δίνει κάτι απαγορευμένο: μια παλιά ανάμνηση.
Αυτή η μικρή δόση αλήθειας ξυπνά μέσα στην Άλις αμφιβολίες. Αναρωτιέται:
Τι πραγματικά είναι η ζωή χωρίς μνήμη;
Πώς είναι να νιώθεις ξανά;
Υπάρχει ελευθερία σε έναν κόσμο χωρίς παρελθόν;
Καθώς η Άλις ξεθάβει όλο και περισσότερες αναμνήσεις, αρχίζει να αμφισβητεί όσα θεωρούσε δεδομένα. Το ταξίδι της μετατρέπεται σε μια εσωτερική επανάσταση, και ο στόχος της δεν είναι πια η «ασφάλεια», αλλά η αλήθεια και η ανάκτηση της χαμένης της ανθρωπιάς
✅ Τι μου άρεσε:
Πρωτότυπη ιδέα: Η υπόθεση με τα τοξικά δάκρυα και την κοινωνία χωρίς συναισθήματα είναι μοναδική και σε κάνει να σκέφτεσαι βαθύτερα θέματα, όπως η αξία της μνήμης και του πόνου.
Αλληγορικό και με νόημα: Πίσω από την ιστορία, υπάρχουν πολλά μηνύματα για τη σύγχρονη κοιν��νία και το πώς αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας.
Ροή και γλώσσα: Ο Μυλωνάκης γράφει με τρόπο απλό αλλά ποιητικό. Δεν κουράζει, και σε κρατάει κοντά στους ήρωες. Είναι σίγουρο ότι θα αγαπήσετε την Άλις.
Το «Ιππόκαμπος» είναι ένα έντονα συμβολικό και ευρηματικό μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα τετριμμένα. Πραγματικά το αγάπησα. το διάβασα μέσα σε μια μέρα, ανυπομονούσα για την τύχη της Άλις. Αν σου αρέσουν τα βιβλία που συνδυάζουν φαντασία με φιλοσοφικά ερωτήματα, σίγουρα θα το εκτιμήσεις. Δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα «παραλίας», αλλά σε ανταμείβει αν μπεις στο κλίμα του.
Βαθμολογία: 4/5
Η πρωταγωνίστρια είναι η Άλις Γουόντερ, ένα 16χρονο κορίτσι, που ξεκινάει ένα ταξίδι προς τη λεγόμενη "Φυλακή" – έναν απομονωμένο χώρο όπου δεν υπάρχουν αναμνήσεις και συναισθήματα, άρα και κανένας κίνδυνος. Το ταξίδι της όμως ανατρέπεται όταν γνωρίζει τον Άλμπερτ, έναν άντρα που της δίνει κάτι απαγορευμένο: μια παλιά ανάμνηση.
Αυτή η μικρή δόση αλήθειας ξυπνά μέσα στην Άλις αμφιβολίες. Αναρωτιέται:
Τι πραγματικά είναι η ζωή χωρίς μνήμη;
Πώς είναι να νιώθεις ξανά;
Υπάρχει ελευθερία σε έναν κόσμο χωρίς παρελθόν;
Καθώς η Άλις ξεθάβει όλο και περισσότερες αναμνήσεις, αρχίζει να αμφισβητεί όσα θεωρούσε δεδομένα. Το ταξίδι της μετατρέπεται σε μια εσωτερική επανάσταση, και ο στόχος της δεν είναι πια η «ασφάλεια», αλλά η αλήθεια και η ανάκτηση της χαμένης της ανθρωπιάς
✅ Τι μου άρεσε:
Πρωτότυπη ιδέα: Η υπόθεση με τα τοξικά δάκρυα και την κοινωνία χωρίς συναισθήματα είναι μοναδική και σε κάνει να σκέφτεσαι βαθύτερα θέματα, όπως η αξία της μνήμης και του πόνου.
Αλληγορικό και με νόημα: Πίσω από την ιστορία, υπάρχουν πολλά μηνύματα για τη σύγχρονη κοιν��νία και το πώς αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας.
Ροή και γλώσσα: Ο Μυλωνάκης γράφει με τρόπο απλό αλλά ποιητικό. Δεν κουράζει, και σε κρατάει κοντά στους ήρωες. Είναι σίγουρο ότι θα αγαπήσετε την Άλις.
Το «Ιππόκαμπος» είναι ένα έντονα συμβολικό και ευρηματικό μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα τετριμμένα. Πραγματικά το αγάπησα. το διάβασα μέσα σε μια μέρα, ανυπομονούσα για την τύχη της Άλις. Αν σου αρέσουν τα βιβλία που συνδυάζουν φαντασία με φιλοσοφικά ερωτήματα, σίγουρα θα το εκτιμήσεις. Δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα «παραλίας», αλλά σε ανταμείβει αν μπεις στο κλίμα του.
Βαθμολογία: 4/5
July 27, 2023
Αν η ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα μπορούσε να αποδοθεί και να σκιαγραφηθεί θα ήταν αυτό το βιβλίο. Όπως και στην Πολιτεία έτσι και στον Ιππόκαμπο τα παιδιά αποχωρίζονται από τους γονείς από την μικρή τους ηλικία ώστε να μη δεθούν και δημιουργήσουν βαθύτερες σχέσεις που θα προκαλούν δάκρυα. Η ακτινοβολία "π" έχει χτυπήσει τον κόσμο και τα δάκρυα είναι εκείνα πλέον που τυφλώνουν τους ανθρώπους. Ωστόσο ο άνθρωπος είναι ένα ον που προσπαθεί να βρει τρόπους να επιβιώσει. Δημιουργεί τις φυλακές με σκοπό ο άνθρωπος να αποστασιοποιηθεί και να μην δημιουργήσει συναισθηματικούς δεσμούς. Ένας άλλος τρόπος είναι το "ροζ" χάπι που "καταπραΰνει" την μνήμη και την κάνει βραχεία ενώ ταυτόχρονα παύει και το "θυμοειδές". Η κεντρική ηρωίδα που μας ξεναγεί στη νέα τάξη πραγμάτων δεν είναι παρά ένας παιδομάρτυρας και ο κούκος που θα φέρει την άνοιξη.
Το συγκεκριμένο έργο ανήκει στην μοντέρνα λογοτεχνία, τα νοήματα του είναι βαθύτερα και κάθε αναγνώστης θα τα ερμηνεύσει κατά τον δικό του τρόπο. Βέβαια, ο διαχωρισμός των κεφαλαίων μου έδειχνε μια ασύνδετοτητα στα κεφάλαια που με κάποιον τρόπο έπρεπε να συνδεθούν. Η επιμέλεια επίσης ήταν ορθή και υπήρχε μια νοηματική συνέχεια. Φαίνεται ότι το βιβλίο έχει δουλευτεί πάρα πολύ για να αποδοθούν όλες οι σκέψεις του συγγραφέα αλλά νομίζω ότι αυτό που του λείπει είναι ο αυθορμητισμός.
Τολμάς να το διαβάσεις;
Το συγκεκριμένο έργο ανήκει στην μοντέρνα λογοτεχνία, τα νοήματα του είναι βαθύτερα και κάθε αναγνώστης θα τα ερμηνεύσει κατά τον δικό του τρόπο. Βέβαια, ο διαχωρισμός των κεφαλαίων μου έδειχνε μια ασύνδετοτητα στα κεφάλαια που με κάποιον τρόπο έπρεπε να συνδεθούν. Η επιμέλεια επίσης ήταν ορθή και υπήρχε μια νοηματική συνέχεια. Φαίνεται ότι το βιβλίο έχει δουλευτεί πάρα πολύ για να αποδοθούν όλες οι σκέψεις του συγγραφέα αλλά νομίζω ότι αυτό που του λείπει είναι ο αυθορμητισμός.
Τολμάς να το διαβάσεις;
July 27, 2023
Πως θα ήμασταν χωρίς τις μνήμες μας; Ποσό εγκλωβισμένοι άραγε είμαστε στις αναμνήσεις μας; Χωρίς αυτές θα ήμασταν πιο ελεύθεροι; Ή μήπως θα ήμασταν φυλακισμένοι σε ένα μέλλον προδιαγεγραμμένο από άλλους; Κι αν μας έδιναν ένα χάπι για να ξεχάσουμε, θα ήμασταν πιο χαρούμενοι ή πιο δυστυχισμένοι; Σε αυτές και πολλές ακόμα σκέψεις με έβαλε αυτό το βιβλίο, αν και σύντομο, μέσω της περιπέτειας και ζωής της Alice. Μου άρεσε η προσθήκη του σημειώματος από τον συγγραφέα στο τέλος, και συμφωνώ με το απόφθεγμα από τον Andrei Tarkovsky που αναφέρει ότι αν ένα βιβλίο διαβαστεί από χίλιους διαφορετικούς ανθρώπους είναι σαν χίλια διαφορετικά βιβλία. Έτσι και στον Ιππόκαμπο, όσα κρυφά μηνύματα κι αν θέλει ο συγγραφέας να περάσει, εμείς θα αναγνωρίσουμε τα δικά μας. Μια νέα συγγραφική φωνή που σίγουρα αξίζει να διαβάσουμε, και να παρακολουθήσουμε την ωριμότητα της γραφής στο χρόνο.
September 29, 2024
Το συγκεκριμένο βιβλίο μπορεί να φαντάζει "απλό" στα μάτια ενός αναγνώστη καθώς δεν ταιριάζει με το ύφος και την ιδιαίτερη χρήση της γλώσσας που μπορεί να έχουμε συνηθίσει σε άλλα βιβλία. Ο συγγραφέας ξετυλίγει την υπόθεση με ταχύτατο ρυθμό, στοιχείο που σε ωθεί να περνάς τις σελίδες τη μία μετά την άλλη. Η υπόθεση κρύβει αρκετά μηνύματα που αν δεν πιαστούν στην πρώτη ανάγνωση, σίγουρα θα φανερωθούν με το μήνυμα του συγγραφέα στο τέλος του βιβλίου. Όλο το βιβλίο είναι μικρό σε έκταση και σχετικά ευχάριστο ανάγνωσμα. Προσωπικά, θα ήθελα λίγο παραπάνω έμφαση στο υπόβαθρο της υπόθεσης όσον αφορά το πιο δυστοπικό τμήμα της ιστορίας. Συνολικά, πολύ καλή δουλειά από τον Αντώνη Μυλωνάκη.
January 5, 2026
Ένα αλληγορικό βιβλίο απίστευτα ενδιαφέρον! Παρουσιάζεται μία δυστοπική κοινωνία (αγαπημένο μου είδος) με τρόπο πολύ στοχευμένο και ισορροπημένο!
Ο Αντώνης Μυλωνάκης λοιπόν εμβαθύνει και ψυχογραφεί!
Ο συγγραφέας προβληματίζει δείχνοντάς μας πόσο σημαντικές είναι οι αναμνήσεις μας και πόσο προβληματική θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτές. Οι αναμνήσεις μας είναι οι στιγμές-εμπειρίες (θετικές αλλά και αρνητικές) που μας κάνουν αυτό που είμαστε σήμερα ως άνθρωποι. Επίσης, λειτουργεί ως τροφή για σκέψη όσον αφορά στο κατά πόσο πρέπει να σκύβουμε κεφάλι και να υποτασσόμαστε σε όλα όσα γίνονται για το "καλό" μας (και εν τέλει είναι αυτά που μας βλάπτουν περισσότερο ως ανθρώπινα όντα)!
Ο Αντώνης Μυλωνάκης λοιπόν εμβαθύνει και ψυχογραφεί!
Ο συγγραφέας προβληματίζει δείχνοντάς μας πόσο σημαντικές είναι οι αναμνήσεις μας και πόσο προβληματική θα ήταν η ζωή μας χωρίς αυτές. Οι αναμνήσεις μας είναι οι στιγμές-εμπειρίες (θετικές αλλά και αρνητικές) που μας κάνουν αυτό που είμαστε σήμερα ως άνθρωποι. Επίσης, λειτουργεί ως τροφή για σκέψη όσον αφορά στο κατά πόσο πρέπει να σκύβουμε κεφάλι και να υποτασσόμαστε σε όλα όσα γίνονται για το "καλό" μας (και εν τέλει είναι αυτά που μας βλάπτουν περισσότερο ως ανθρώπινα όντα)!
Displaying 1 - 30 of 44 reviews