Το χειρόγραφο της Πράγας

by Παναγιώτης Κονιδάρης

Το χειρόγραφο Βόινιτς, το μοναδικό χειρόγραφο που δεν έχει καταφέρει κανείς να αποκωδικοποιήσει ως σήμερα, αναπαύεται στη βελούδινη θήκη του στη βιβλιοθήκη σπάνιων χειρογράφων του Πανεπιστημίου Γέιλ, όταν μια σειρά τελετουργικών φόνων ξεσπά στην Ευρώπη. Ο βιβλιοδέτης Ορφέας Παλαιολόγος ρίχνεται στη δίνη της εξιχνίασης του μυστικού του χειρογράφου, όταν ανακαλύπτει ένα μυστηριώδες μήνυμα αιώνων.

Μια παρτίδα σκάκι ξεκινά, που θα τον οδηγήσει από τη Μονεμβασιά στο Μεγανήσι κι από τη Ρώμη στην Πράγα.

Η αγωνιώδης αναζήτηση, στην οποία εμπλέκεται το Βατικανό και η μυστική οργάνωση των Καρμπονάρων, είναι γεμάτη ανατροπές και αποκαλύψεις.

Καθώς ξετυλίγεται το ιστορικό κουβάρι γύρω από το χειρόγραφο Βόινιτς, εμφανίζονται στο προσκήνιο ιππότες και μοναχοί, επιστήμονες και μάγοι, τυχοδιώκτες και αυτοκράτορες. Ο Ορφέας, με τη βοήθεια της ιστορικoύ Σάρκα Μπίλεκ, προσεγγίζει το απόκρυφο μήνυμα του βιβλίου με την ακρίβεια και την επιμονή σκακιστή, παλεύοντας παράλληλα με τους δαίμονες του παρελθόντος του. Όταν όμως τραβηχτεί και το τελευταίο πέπλο, τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Τι κρύβει ερμητικά το χειρόγραφο Βόινιτς; Και ποιος θα ζήσει για να το αποκαλύψει;

Genres: Mystery

520 pages, Paperback

First published June 1, 2007

About the author

Ο Παναγιώτης Κονιδάρης γεννήθηκε στο Μεγανήσι Λευκάδας. Σπούδασε Ραδιολογία-Ακτινολογία για έναν χρόνο και κατόπιν μεταπήδησε στη Φαρμακευτική Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1996. Εν συνεχεία σπούδασε Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο ΕΑΠ, ενώ αρθρογραφεί τακτικά σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα.

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 3 out of 5]

Ναι, μπορούμε όλοι μαζί να αναφωνήσωμεν, ο Έλλην Νταν Μπράουν υπάρχει! Εντάξει, το βιβλίο δε μιλάει για τη Μαγδαληνή, αλλά Ναΐτες ιππότες έχει. Ο φαρμακοποιός-βιβλιοδέτης Ορφέας Παλαιολόγος (αλήθεια σας λέω, έτσι τον λένε) ανακαλύπτει ότι ο τελετουργικός θάνατος του θείου του Αλέξανδρου (σαν θυμίζει κάτι έχει σχέση με το κλειδί της αποκωδικοποίησης του Χειρόγραφου Βόινιτς, ενός μεσαιωνικού εγγράφου γραμμένου σε κώδικα που μέχρι σήμερα δεν έχει σπάσει και που αποδίδεται στον Ρότζερ Μπαίηκον. Η αναζήτησή του για τους δολοφόνους του θείου του θα τον φέρει στη Μονεμβασιά (για λίγη ρομάντζα), στο Μεγανήσι (Λευκάδος, τόπος καταγωγής τόσο του Ορφέα όσο και του συγγραφέως), τη Ρώμη (σιγά μη δε μπλεκότανε το Βατικανό) και την Πράγα (για άλλη μια δόση ρομάντζα και ίσως και λίγο άτεχνου σεξ). Πολύ ίνφο μπαμπλ, μια μικρή, μικρότατη αφέλεια στην τεχνική της γραφής και μπόλικα κλισεδάκια (το σκάκι, ο παλαιοπώλης γκέι φίλος του, ο γηραιός Τσέχος καθηγητής που βοηθάει το ευτυχές ζεύγος).

Κοντολογίς: Αν σας άρεσε ο κώδικας ΝταΒίντσι, διαβάστε το. Αν όχι, πάλι διαβάστε το. Έλληνας είναι, γιατί να μην τον διαβάσουμε; Ο μέσος όρος των βιβλίων που κυκλοφορούν είναι πολύ χειρότερά του.

[Rania Pantagr · Rating 2 out of 5]

Αγόρασα το βιβλίο αυτό επειδή στο εσωτερικό του εξώφυλλου, σημείωση - προφανώς του εκδότη - έλεγε ότι πρόκειται μεν για μυθιστόρημα φαντασίας, "εντούτοις υποστηρίζεται από την κατάλληλη έρευνα και ένα ικανό ιστορικό υπόβαθρο". Κάτι το οποίο σαφώς δεν ισχύει - εξ ού και η χαμηλή βαθμολογία μου. Από πού να αρχίσω? Από το ότι εμπλέκει το χειρόγραφο Βόινιτς, που χρονολογείται τον 15ο αι., με τους Ναΐτες που καταστράφηκαν ολοσχερώς έναν αιώνα πριν? (Και προτού οι συνήθεις συνωμοσιολόγοι βιαστούν να υποστηρίξουν τη μυστική "συνέχεια" του Τάγματος μετά την κατάλυσή του το 1312, να τους προσγειώσω λέγοντας ότι, βάσει ιστορικών έγγραφων αποδείξεων από τη Δίκη των Ναϊτών και όχι μόνο, γνωρίζουμε πολλά πράγματα για το τι απέγιναν τα μέλη του που επιβίωσαν των βασανιστηρίων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Δεν έχουν παρά να διαβάσουν κάποιον σοβαρό ιστορικό ή να μελετήσουν οι ίδιοι τα πρωτότυπα χειρόγραφα που φυλάσσονται στις ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες, αν γνωρίζουν λατινική παλαιογραφία - με το κατάλληλο αντίτιμο, σου τα στέλνουν και ηλεκτρονικά!). Από το ότι αποδίδει την αντιπάθεια του Γουλιέλμου της Τύρου προς τους Ναΐτες στο θάνατο του αδελφού του (?), ενώ οι κατηγορίες του εν λόγω καθολικού ιερέα (γιατί ιερέας ήταν) είναι τρεις, πολύ συγκεκριμένες και δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τον αδελφό του? Επίσης, οι βαθύτεροι λόγοι αυτής της αντιπάθειας ήταν καθαρά οικονομικοί, γιατί σε περιοχές όπου υπήρχαν μοναστήρια και ναϊτικά Διοικητήρια ταυτόχρονα, οι Ναΐτες - που ήταν απαλλαγμένοι από κάθε φόρο - εισέπρατταν μέρος των φόρων που απολάμβανε η καθολική εκκλησία (με άλλα λόγια τους μείωνε τα κέρδη), αλλά συχνά και πολιτικοί (αντικρουόμενα συμφέροντα). Από το ότι αναφέρει ότι ο 11ος Μάγιστρος των Ναΐτών είχε συλληφθεί (?) από τον Σουλτάνο (προφανώς) του Χαλεπιού όταν ήταν νέος σταυροφόρος (!) και ότι "ανήλθε σταδιακά στην ιεραρχία των Ναϊτών". Τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Ο Ροβέρτος ντε Σαμπλέ πήρε μέρος στην 3η Σταυροφορία το 1190, όταν ήταν ήδη 40άρης. Και δεν ανήκε στους Ναΐτες. Εισήλθε στο Τάγμα το 1191 απευθείας ως Μεγάλος Μάγιστρος ένα χρόνο μετά το θάνατο του εγκληματικού προηγούμενου Μαγίστου Ζεράρ ντε Ριντεφόρ (οι Ναΐτες αποφάσισαν να αλλάξουν τον Κανόνα εκλογής, για να μην είναι υποχρεωμένοι να εκλέγουν Μάγιστρο με στρατιωτική θητεία, και μένουν κάθε τρεις και λίγο ακέφαλοι λόγω θνησιμότητας). Παρεμπιπτόντως, το Καστέλ Μπλαν (Λευκό Κάστρο) είναι στην περιοχή της Σαφίτα, (πάρα πολύ) ανατολικά της Τορτόζα... Δεν έχω κανένα θέμα με τις ιστορικές "παραποιήσεις" λόγω συγγραφικής... αδείας, όταν όμως ο εκδότης αναφέρεται σε "ικανό ιστορικό υπόβαθρο" οφείλει να είναι και τέτοιο, όχι να βρίθει ιστορικών ανακριβειών. Κατά τα άλλα, η γλώσσα ήταν πομπώδης και υπερβολική σε πολλά σημεία (η ομορφιά απορρέει από την απλότητα), ενώ μακρηγορεί ανούσια σε κάποια άλλα και κουράζει. Ανατρεπτικό το τέλος.

[Χαράλαμπος Δρουκόπουλος · Rating 5 out of 5]

Το χειρόγραφο της Πράγας είναι το πρώτο βιβλίο του Παναγιώτη Κονιδάρη. Εκείνη την εποχή, ήταν στα 30 του όταν το έγραφε. Το διάβασα αφού είχα διαβάσει την Πανάκεια. Εμφανώς επηρεασμένος από τον Νταν Μπράουν ( ή αλλιώς τον Ντάνο τον Καφετή όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ), ο συγγραφέας καταθέτει ένα ογκώδες πόνημα 550 σελίδων. Το βιβλίο, μέσα σε τόσες σελίδες είναι λογικό να έχει σκαμπανεβάσματα. Ωστόσο κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και αυτό είναι σημαντικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για Έλληνα συγγραφέα ο οποίος δείχνει την αγάπη του και το μεράκι του για αυτό που κάνει.
Το μυστήριο μας σέρνει από τη μύτη και μας ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης με αποκορύφωμα την Πράγα. Και μόνο που διάβασα το βιβλίο, η συγκεκριμένη πόλη έχει γίνει must go προορισμός.
Λάτρεψα τους χαρακτήρες, τον πρωταγωνιστή και τη Σάρκα, το φλερτ του. Πολύ καλοδουλεμένα. Παρόλα αυτά το βιβλίο έπρεπε να είναι μικρότερο. Αυτό διότι είναι στιγμές που θέλεις να το παρατήσεις. Κάποια ιντερμέτζα, από τα πολλά που υπάρχουν, απλά περιπλέκουν το νόημα. Είναι φιλότιμη προσπάθεια, αλλά.... Πάντα θα υπάρχει το ρημάδι το αλλά και είμαι αυστηρός διότι η ιδέα είναι καταπληκτική. Απλά η μοίρα και η τύχη ευνοεί ή χτυπά τον πρωταγωνιστή πολύ παραπάνω από όσα θα έπρεπε και θα ήταν πιστευτό. Υπάρχουν κραυγαλέα κλισέ τα οποιά μάλλον ρίχνουν νερό στον αναγνώστη. Για πρώτο κείμενο ενός ανθρώπου που αγαπά τη γραφή είναι συμπαθές, αλλά και πάλι ήταν μεγάλο. Κάποιοι ίσως το παρατήσουν σε κάποια σημεία.
Για μένα 7/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε, 1/3 το τι προσφέρει στην ελληνική λογοτεχνία καθώς και η απήχηση που μπορεί να έχει στον μέσο αναγνώστη και 3/3 η αξία του έναντι της τιμής (προσφέρεται κάτω από δέκα ευρώ, δαγκώστε το).
Σύνολο 11/17, όχι κι άσχημα...
ΥΓ: Ο Παναγιώτης Κονιδάρης έχει γράψει 3 βιβλία, το ένα καλύτερο από το άλλο. Αυτό είναι το πρώτο και μάλλον το πιο αδύναμο.
ΥΓ2: Διαβάζω τον Άλικο Πάγο κι έχω πωρωθεί!!!!
ΥΓ3: Έχει και τσόντα!!!! +1!!!!!

[Babis Kopanos · Rating 5 out of 5]

Εδώ και πολλά χρόνια αρνούμαι να διαβάσω νεοέλληνες συγγραφείς, κυρίως για την πεζότητα του λόγου τους. Σχεδόν από σύμπτωση έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο που με κέντρισε λόγω του θέματός του, αφού αναφέρεται στο μοναδικό μή αποκωδικοποιημένο χειρόγραφο στον κόσμο το "Χειρόγραφο Βόινιτς". Είναι "Το χειρόγραφο της Πράγας" του κ. Παναγιώτη Κονιδάρη, στον οποίο είμαι ευγνώμων γιατί με έκανε όχι μόνο να αναθεωρήσω αλλά και να συνειδητοποιήσω ότι ο ίδιος (ελπίζω να ανακαλύψω και άλλους) είναι πολύ καλύτερος από τους περισσότερους πολυδιαφημισμένους συναδέλφους του του εξωτερικού. Θα τολμούσα να χαρακτηρίσω τη γραφή του ισάξια, τουλάχιστο, με αυτή του Dan Brown. "Το χειρόγραφο της Πράγας" είναι ένα αριστουργηματικά γραμμένο ιστορικό μυθιστόρημα, με αστείρευτο πλούτο πληροφοριών, μαγευτικές αναδρομές στο παρελθόν, εντυπωσιακά ρεαλιστικό, που πρέπει να διαβάσει κάθε φίλος του ιστορικού μυθιστορήματος...

[Maria Germantzidou · Rating 2 out of 5]

Θα έλεγα αρκετά μέτριο, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Από τα αγαπημένα μου σημεία ήταν η απαγωγή του πρωταγωνιστή και ο διάλογος που είχε. (δε θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, ήδη έκανα λίγο spoil). Λίγο μετά την αρχή βαριόμουν. Μετά απέκτησε ενδιαφέρον. Αυτό έγινε αρκετές φορές.
Ο τρόπος γραφής δε φταίει. Αντιθέτως ήταν αρκετά καλός. Απλά υπάρχει αρκετή πληροφορία για το ιστορικό παρελθόν πχ Ναΐτες και χάνεται η μαγεία της πλοκής. Με κούρασε αρκετά το βιβλίο και το άφησα πολλές φορές στη μέση για να διαβάσω άλλα.
Πάντως αν σας αρέσει ο κώδικας Ντα Βίντσι, να το διαβάσατε. Εξαρτάται το τι γούστα έχει ο καθένας.

[Natasa Maragou · Rating 4 out of 5]

Πολλές ομοιότητες με κώδικα ντα βίντσι ή κάποια ανάλογη ταινία στην οποία θα πρωταγωνιστούσε ο Νικόλας Κειτζ. Προσωπικά, το βρήκα κάπως βαρετό και πλεονάζον σε αρκετά σημεία, αλλά η όλη υπόθεση έδεσε πολύ όμορφα στο τέλος, με ανατροπές που δεν περίμενα. Ευχάριστο ανάγνωσμα και πολύ ωραίος τρόπος γραφής.

[Vaso Papapetrou · Rating 4 out of 5]

Ωραία πλοκή πολύ ενδιαφέρον